EΑΜ ΕΛΑΣ ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ (ένας είναι ο δρόμος, λαέ, για να ψοφάς)

Ποτέ δε προβληματιζόμουν ιδιαίτερα με τα συνθήματα στις πορείες, η αλήθεια είναι ότι ντρεπόμουν να φωνάξω κάποια, αλλά έβρισκα μάλλον υπερβολική την κριτική τους, όπως πχ στην περίπτωση του «μπάτσοι μουνιά σκοτώνετε παιδιά» το δεκέμβρη. Θεωρώ άλλωστε ότι ένα σύνθημα στηρίζεται κυρίως στην ομοιοκαταληκτική ηχητική δυναμική του, στο ευφανταστό του και σε ένα γενικό πλαίσιο νοήματος – γενικό και όχι κυριολεκτικό. Πως αλλιώς άλλωστε μπορούν και φωνάζουν «σφαλιάρες και κλωτσιές σε κάθε αφεντικό» διαδηλωτές που σε ένα μεγάλο ή μικρό ποσοστό είναι είτε γόνοι μικρών ή μεγάλων αφεντικών είτε είναι και οι ίδιοι, μικρά έστω, αφεντικά ή για να το πάμε ακόμη παραπέρα, «βραστούς θα φάμε τους αστούς»;Προφανώς και δεν επιθυμεί ένα σεβαστό ποσοστό  των διαδηλωτών να αναλωθεί σε κανιβαλισμό έναντι γονέων και εαυτών, απλά σκιαγραφεί  μιαν αντίθεση στην αστική τάξη.

Δε προβληματίστηκα ιδιαίτερα οπότε ούτε και με το «Ένας είναι ο δρόμος λαέ για να νικάς, εαμ – ελας – μελιγαλάς» αν μη τι άλλο στα πλαίσια αντιφασιστικών πορειών σε γειτονιές, την έσπαγε σίγουρα σε ένα σωρό ακροδεξιά καθάρματα.  Παρατηρώντας ωστόσο το εν λόγω σύνθημα να αποκτά το τελευταίο διάστημα, εμβληματικές αποχρώσεις να υπονοεί δηλαδή μια πύκνωση της πολιτικής θεώρησης του «χώρου», η οποία μάλιστα πολιτική θεώρηση, εμφανίζεται δυσανάλογα σπάνια στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε, θεωρώ ότι ίσως εδώ χρειάζεται να αφιερώσουμε λίγη κριτική σκέψη.

Εν πρώτοις θα αναγνωρίσω ότι ο εμβληματικός χαρακτήρας του συνθήματος έχει να κάνει με την άνοδο της χρυσής αυγής και με τον αντιφασισμό ως μονοθεματική και κυρίαρχη πολιτική του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού/ αναρχικού χώρου. Το κατά πόσο αυτή η μονοθεματικότητα είναι μια παγίδα, στη δημιουργία της οποίας εξαρχής στοχεύει η άνοδος της ακροδεξιάς, μέσω τόσο κοινωνικών ζυμώσεων (με την έννοια της ζύμωσης να μην παραπέμπει στην αλκοολική ζύμωση των φρούτων, αλλά την αναερόβια ζύμωση κακοφτιαγμένων σωρών κόμποστ και βούρκων με φυσαλίδες που κάνουν δύσοσμα πλοπ, μιας ζύμωσης κοντολογής που αναλογεί στην ελληνική κοινωνία) όσο και πολιτικών χειρισμών, δεν είναι επι του παρόντος το θέμα μας. Σημειώνουμε απλά ότι η επιτακτικότητα που δημιουργεί η άνοδος των ακροδεξιών καθαρμάτων και των δεν-είμαστε-φασίστες καθημερινών ηλιθίων που τα σιγοντάρουν και τα πλαισιώνουν, δικαιολογεί σε ένα βαθμό την υιοθέτηση οπτικών ενός αντίπαλου δέους. Και ποιο είναι ιστορικά το αντίπαλο δέος του φασισμού στην ελλάδα; Το -κομμουνιστικό στην πλειοψηφία του- αντάρτικο.

Μόνο που το εν λόγω σύνθημα τείνει να απευθύνεται και στο εσωτερικό του χώρου και δείχνει να αποτελεί αίφνης την κατάθεση μιας πολιτικής θεώρησης, με ορισμένα κομμάτια του χώρου να το υιοθετούν σαν κεντρικό σύνθημα σε πανώ τους. Όπως παρατήρησε ένας φίλος, από «εικόνα από το μέλλον» γίναμε ξαφνικά «κομμουνιστών εγγόνια». Και αυτό είναι κάτι που η άνοδος της ακροδεξιάς δεν αρκεί για να το δικαιολογήσει. Ας εισέλθω οπότε σε μια ανατομία του συνθήματος και στο γιατί μου τη σπάει και το κυριότερο γιατί πιστεύω ότι θα έπρεπε να τη σπάει και σε πολύ άλλο κόσμο, συντρόφων και συναγωνιστών συμπεριλαμβανόμενων.

Καταρχάς, όχι, ως επι το πλείστον δεν είμαστε «κομμουνιστών εγγόνια». Είμαστε κυρίως εγγόνια δεξιών ή απολίτικων, παιδιά πασόκων, δεξιών και συριζαίων στην καλύτερη, για τον απλούστατο λόγο ότι οι κομμουνιστές έχασαν και εν μέσω εξοριών, εκτελέσεων, μεταναστεύσεων και διωγμών, άφησαν αισθητά λιγότερους απογόνους από τους δεξιούς ή αμέτοχους προγονούς μας. Εκτός και αν κάποιος θεωρεί ότι η κομμουνιστική παράδοση μεταβιβάζεται μέσω γενεών, ωσάν το ντι εν έι των ηλιθίων ακροδεξιών και των γεμάτων ντόπα ελλήνων αθλητών και μετουσιώνεται στην ιστορική της εξέλιξη: την αναρχία (και όχι φερ΄ειπείν στο κκ, που θα΄ταν και το πλέον λογικό). Αν κάποια, με άλλα λόγια, θεωρεί ότι το ιστορικό διακύβευμα του μεταπολεμικού εμφυλίου εκφράζεται στις μέρες μας από την αναρχία.

Αλλά ας πάμε στο επίμαχο: «Ένας είναι ο δρόμος λαέ για να νικάς, εαμ ελάς μελιγαλάς». Να επισημάνω το προφανές; Ότι το εαμ ξεκάθαρα και αμετάκλητα έχασε; Ότι αν και το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου το βρήκε να ελέγχει το ένοπλο κομμάτι όσων είχαν μείνει στην ελλάδα και με την ηθική δικαίωση της αντιφασιστικής πάλης, εντούτοις ηττήθηκε; Ως δρόμος νίκης του λαού δε λειτούργησε στο παρελθόν, γιατί να λειτουργήσει τώρα;  Ας το θεωρήσουμε ωστόσο προσθήκη χάριν ομοιοκαταληξίας και ας πιάσουμε το ουσιώδες: εαμ ελας μελιγαλάς.

Σίγουρα, για ένα τόσο σημαντικό και πρόσφατο γεγονός όπως ο εμφύλιος, υπάρχει σκανδαλωδώς ελάχιστη βιβλιογραφία, εντούτοις, οι περισσότεροι του αναρχικού χώρου, μοιράζονται νομίζω περίπου την ίδια οπτική: ο ελας καθοδηγήθηκε και κατευθύνθηκε σε μεγάλο βαθμό από σταλινικά καθάρματα, επιδόθηκε σε άγριες εκκαθαρίσεις στο εσωτερικό του, διέπραξε φρικαλεότητες (λιγότερες ίσως από αυτές των δεξιών, αλλά φρικαλεότητες όπως και να΄χει), ξεπούλησε αγωνιστές, στελεχώθηκε σε μεγάλο βαθμό από εξαναγκασμένους ανθρώπους που δεν πήραν τα βουνά με τη θελησή τους αλλά με το αριστερό ή δεξιό πιστόλι στον κρόταφο, έδωσε έναν αγώνα που συνέφερε τα μεγαλόπνοα σχέδια του σφαγέα 20 εκ. σοβιετικών αντιφρονούντων, στάλιν και έχασε, πάλι σύμφωνα με τα σχέδια του στάλιν. Και εμβληματικές μορφές του, εξαναγκάστηκαν, σε πλήρη αντιστοιχία με το πνεύμα των δικών της μόσχας, σε ηθική και φυσική εξόντωση, από την ίδια την ηγεσία του.

Και ίσως η σκέψη ενός πηγαδιού γεμάτου με τα πτώματα βασανιστών και δοσίλογων να προσφέρει μια κάποια στομαχική ικανοποίηση και ίσως, λέμε ίσως, κάποιες από εμάς αν ζούσαμε εκείνη την εποχή να ήμασταν στον ελας και να επιλέγουμε να σώσουμε τα ελληνικά εργοστάσια και όχι να τα τινάξουμε στον αέρα, όπως πρότασσαν ακόμη και τότε  κάποιες μεμονωμένες φωνές, αλλά από εδώ μέχρι το να προτείνουμε ως επιτυχημένο δρόμο πολιτικής πράξης τον δρόμο του εαμ ελας, η απόσταση είναι τεράστια. Και δε γεμίζει, με όσο λανθάνων ή ξεκάθαρο σταλινισμό και να κρύβεται στο αναρχικό κίνημα.

Το θέμα είναι οπότε τι γεμίζει αυτή την απόσταση και το γιατί θα έπρεπε αυτό να μας προβληματίζει. Επαναλαμβάνω πως η άνοδος της άκρας δεξιάς αφενός πολώνει όλο το ριζοσπαστικό κίνημα σε ένα μονοθεματικό αγώνα, τον αντιφασιστικό και αφετέρου τρομάζει επαρκώς τους έχοντες «δημοκρατικά αισθήματα» έτσι ώστε να δεχτούν την πάταξη της «αριστερής ανομίας», αρκεί να αποφευχθούν τα μαχαίρια των φασιστικών συμμοριών. Όπως και να΄χει, ο αντιφασισμός είναι επι του παρόντος το σκληρό νόμισμα του α/α χώρου. Από την άλλη ο κατεξοχήν κληρονόμος της αντιφασιστικής πάλης, το κκε δηλαδή, σιγοσφυρίζει αδιάφορα, επιδεικνύοντας μια σχεδόν αξιοθαύμαστη αταραξία, μια θα μπορούσαμε να πούμε, ζεν θεώρηση των πραγμάτων, εν γένει. Κάτι που αφήνει ένα ολόκληρο ένοπλο αντιφασιστικό  φαντασιακό, σε αρκετά καλή κατάσταση μάλιστα, ανυπεράσπιστο και έτοιμο προς οικειοποίηση.  Και μέρος του α/α χώρου το οικειοποιείται αβασάνιστα, αβίαστα και αγόγγυστα, περιφέρει δηλαδή με περηφάνεια ένα –ιδεολογικά κατασκευασμένο- σταλινικό αντιφα τσαμπουκά, ως προταγμά του. Η συνέχεια των λεβεντόπαιδων που πολέμησαν το φασισμό στο γράμμο και το βίτσι, βρίσκεται εδώ, στους λεβέντες των εξαρχείων.

Όπως και στο παρόμοιας λογικής «οι παπούδες μας δεν ψήφιζαν τους φασίστες. τους πυροβολούσαν».  Παπούδες –ποτέ γιαγιάδες- που δεν έτρεμαν από το κρύο και το φόβο στα βράχια του γράμμου, δεν έκλαιγαν από μοναξιά και απελπισία, δεν σπάραζαν από νοσταλγία του γκομενού τους ή των παιδιών τους, του άντρα ή της γυναίκας τους, που δε βρέθηκαν να τους λιανίζουν οι δεξιοί –και- επειδή αυτό συνέφερε τα σχέδια της εσσδ και της σοβιετόδουλης ηγεσίας του τότε κκ, όχι, επρόκειτο για παπούδες λεβέντες, περήφανους, που δε δίσταζαν να πυροβολήσουν τους φασίστες και αν τους είχαμε τώρα νομίζετε ότι θα ασχολιόντουσαν με μικροαστικά κλαψουρίσματα αυτοκριτικής;

Αναμφίβολα τα σύμβολα είναι ενδεχομένως χρήσιμα σε κρίσιμες ιστορικά περιόδους, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αν και κατασκευές, παράγουν την δική τους πραγματικότητα, την οποία καλούμαστε να ζήσουμε όσοι τα περιφέρουμε.  Και ένα τόσο ισχυρό φαντασιακό, αυτό του εμφυλιακού ένοπλου αγώνα, δε μπορεί παρά να ηγεμονεύσει τις διάφορες τάσεις του κινήματος, να αναλάβει ίσως την πρωτοκαθεδρία ενός αναγκαίου αντιφασισμού σε μια με ολοένα και αυξανόμενα δημοσκοπικά ποσοστά, αριστερά της προόδου. Και να βρεθούμε με ένα κίνημα που θα απεμπολίσει τις διάφορες εκφάνσεις της ριζοσπαστικής κριτικής που το χαρακτήρισαν, χάριν της, ψηφοθηρικής χροιάς, γραμμικής συνέχειας της αντάρτικης λεβεντιάς με την αναρχική παλικαριά.

Αλλά επειδή τους λεβέντες και τα παλικάρια τα τρώει το μαύρο χώμα, αφού μάλιστα τα φάνε στη μάπα πολλοί άλλοι νωρίτερα, ίσως να είναι καλό να σκεφτούμε τι φωνάζουμε. Η αυτοοργάνωση, η αυτοθέσμιση, η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια, μπορεί να μην παράγουν εύκολα ρίμες, ούτε να΄χουν ένα τόσο πλούσιο φαντασιακό πεδίο για να καπηλευτούν, αλλά στους δύσκολους και ολοένα και αγριότερους καιρούς που καλούμαστε να ζήσουμε, έχουν απείρως μεγαλύτερη σημασία από τον κάθε φαντασιακό παππού μας.

Αναδημοσιεύεται από εδώ.

Και για να μην ξεχνιώμαστε: Α. Στίνας, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ (Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1984)

About these ads
This entry was posted in Αναδημοσιεύσεις. Bookmark the permalink.

23 Responses to EΑΜ ΕΛΑΣ ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ (ένας είναι ο δρόμος, λαέ, για να ψοφάς)

  1. γιάννης says:

    αν και το σύνθημα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς είναι απαράδεκτο, δεν είναι σωστό να λες την ηγεσία του ΚΚΕ-ΔΣΕ (Ζαχαριάδη) σοβιετόδουλη. Ο Ζαχαριάδης, όπως και να το κάνουμε είχε βγάλει πρώτος τη γραμμή για την αντίσταση των μικρών χωρών όταν δέχονται φασιστική επίθεση το 1940, απέρριψε πριν κι από την ΕΣΣΔ το Σχέδιο Μάρσαλ, βγήκε στο βουνό μάλλον παρά τις περί αντιθέτου προτροπές της ηγεσίας της ΕΣΣΔ και των γειτονικών χωρών, και το 1956, όταν διαφώνησε με την πολιτική στροφή της ΕΣΣΔ, αγνόησε την προσφορά για παραμονή στην καρέκλα, και, μαζί με τους πλειοψηφούντες οπαδούς του, διώχτηκε, ο ίδιος δε στη Σιβηρία για 17 χρόνια, οπότε και δολοφονήθηκε, ενόψει πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα (όπου, με μια επιστροφή του, θα είχαμε δύο ηγεσίες στο ΚΚΕ και θα υπήρχε γενικευμένο πρόβλημα)..

  2. Pingback: EΑΜ ΕΛΑΣ ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ (ένας είναι ο δρόμος, λαέ, για να ψοφάς)… | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

  3. Pingback: EΑΜ ΕΛΑΣ ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ (ένας είναι ο δρόμος, λαέ, για να ψοφάς)… Και μια ψηφοφορία | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

  4. Καλό θα ήταν να αναφερθείτε και στη στάση ομάδων σαν του Άγι Στίνα στη διάρκεια της κατοχής που υποστήριζαν τον επαναστατικό ντεφετισμό και όχι την <> αντίσταση, δηλαδή καλούσαν έλληνες, γερμανούς και ιταλούς στρατιώτες να συναδελφωθούν και να στρέψουν τα όπλα ενάντια στο κεφάλαιο για τα συμφέροντα του οποίου τους έστελναν οι ηγεσίες τους να σφαγούν. Μάλιστα εν μέσω εθνικιστκικού αντιφασιστικού παραληρήματος εκείνη την εποχή είχε ιδιαίτερη σημασία η ύπαρξη αυτής της ομάδας, αφού μόνο στην Αγγλία υπήρξε μια αντίστοιχη,
    Η αντιμετώπισή της δε από το ΚΚΕ και τον ΕΛΑΣ δείχνει ότι την έβλεπαν εξ΄ ΄ισου ως εχθρό αφού βασάνισαν και σφαγίασαν τα περισσότερα μέλη της.(Βλεπετε και το βιβλίο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ΟΠΛΑ του Άγι Στίνα)

  5. Pingback: EΑΜ ΕΛΑΣ ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ (ένας είναι ο δρόμος, λαέ, για να ψοφάς)… – Και μια ψηφοφορία | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

  6. κοστας says:

    Ο Άγις Στίνας (ψευδώνυμο του Σπύρου Πρίφτη) υπήρξε μέλος του ΚΚΕ μέχρι το 1932. Στη συνέχεια πέρασε στον Αρχειομαρξισμό, που ήταν η κύρια έκφραση του τροτσκισμού στην Ελλάδα. Μέχρι το 1947 υπήρξε μέλος της 4ης διεθνούς, για να καταλήξει αργότερα στον αναρχισμό. Το βιβλίο του, «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ», είναι μεν ιστορικού περιεχομένου, θα λέγαμε όμως ότι είναι πρωτίστως πολιτικό, μιας και αποτελεί έκθεση των πολιτικών απόψεων και εκτιμήσεων του συγγραφέα για την περίοδο της τριπλής κατοχής στην Ελλάδα.

    Όλη η πολιτική τοποθέτηση του Στίνα ξεκινάει από μια ανάλυση, η οποία προκύπτει από τη λανθασμένη ανάγνωση και τη μηχανιστική μεταφορά της λενινιστικής αντίληψης για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στις διαφορετικές συνθήκες του Β’ Π.Π. και συγκεκριμένα στην κατεχόμενη Ελλάδα. Για το Στίνα η αντιστασιακή δράση ισοδυναμούσε με συμμετοχή και συνέχιση του πολέμου, επομένως ήταν καταδικαστέα. Οι αντιστασιακές πράξεις των ανταρτών ενάντια στα στρατεύματα κατοχής χαρακτηρίζονται ως «εθνικιστικές». Το καθήκον του κινήματος, που προκύπτει απ’ την ανάλυση αυτή, δεν ήταν ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, αλλά η συμφιλίωση του ελληνικού λαού με τους γερμανούς φαντάρους, ώστε αμφότεροι ενωμένοι να στρέψουν τα όπλα τους ενάντια στις «δικές τους» αστικές τάξεις.

    Η λενινιστική – τριτοδιεθνιστική αντίληψη όριζε το χαρακτήρα της επανάστασης σε χώρες εθνικά υπόδουλες ή εξαρτημένες ως εθνικοαπελευθερωτικό / αντιιμπεριαλιστικό. Αυτό, όμως, είναι το λιγότερο. Η ίδια η ιστορία απέδειξε το στρεβλό των απόψεων αυτών, και αυτός ήταν ο κύριος λόγος που τόσο η «τάση Στίνα», όσο και συνολικά οι τροτσκιστές στην Ελλάδα συρρικνώθηκαν σχεδόν μέχρι εξαφανίσεως τη δεκαετία του ’40.

    Ο Στίνας, όμως, δε μένει εκεί. Για να στηρίξει ιστορικά και βάσει γεγονότων τις απόψεις του αυτές, ξεκινάει από την «όχι και τόσο σοβαρή» αντίσταση του ΕΑΜ ενάντια στον κατακτητή (την οποία κατά τα άλλα κατακρίνει εν γένει) για να καταλήξει στην αγκαλιά μυθευμάτων και παραχαράξεων που κοσμούσαν για δεκαετίες το ιδεολογικό οπλοστάσιο του μετεμφυλιακού κράτους της δεξιάς.

    Από την αρχή κιόλας του βιβλίου, για να δικαιολογήσει και τη δική του στάση, προβάλλει την υποτιθέμενη παντοδυναμία του κατακτητή: «από την πρώτη μέρα της εισβολής γίνεται φανερό εκείνο που ήταν από πολύ πριν γνωστό, ότι κάθε αντίσταση στον εισβολέα ήταν μάταιη». Η αντίσταση, όμως, κατά το Στίνα, δεν ήταν μόνο «αδύνατη». Ήταν αχρείαστη και επιζήμια. Το βιβλίο επικαλείται περιστατικά της εποχής για να αποδείξει την (όχι και τόσο… πρωτότυπη) άποψη, ότι για τις εκτελέσεις και τα αντίποινα των δυνάμεων κατοχής ευθύνονται οι αντιστασιακές πράξεις!

    Πώς λοιπόν το ΕΑΜικό κίνημα κατάφερε να συσπειρώσει στις γραμμές του την πλειοψηφία του ελληνικού λαού; Πώς ο ΕΛΑΣ κατάφερε να γίνει ο μεγαλύτερος εθελοντικός στρατός στην ελληνική ιστορία και από τους μεγαλύτερους στην κατεχόμενη Ευρώπη; Στις αιτίες των γεγονότων ο Στίνας δεν έχει απάντηση. Έχει απάντηση, όμως, όσον αφορά τους σκοπούς: «ο σκοπός του ΚΚΕ ήταν να καταλάβει την εξουσία όταν θα έφευγαν οι Γερμανοί». Βάσει αυτής της γραμμής ανάλυσης των γεγονότων δεν είναι αξιοπερίεργο το πώς φτάνει να αναπαράγει τις προβοκάτσιες και τα ψεύδη της μοναρχοφασιστικής παράταξης: τα δεκεμβριανά, για παράδειγμα, παρουσιάζονται, λίγο πολύ, ως μια πραξικοπηματική προσπάθεια του ΕΑΜ για κατάληψη της εξουσίας, στο οποίο μάλιστα χρεώνονται «σφαγιασμοί χιλιάδων αθώων» κτλ.

    Τα παραπάνω είναι ένα μικρό μόνο δείγμα της ιστορικής πλευράς του βιβλίου. Δεν είναι στους σκοπούς αυτού του άρθρου, κι ούτε το επιτρέπει η έκταση του περιοδικού, η ιστορική αντιπαράθεση επί των παραπάνω ζητημάτων. Η απλή εξέταση των βασικών ιστορικών δεδομένων ανατρέπει τις περισσότερες από τις απόψεις αυτές.

    Ο Στίνας δε μιλάει ως μέρος της λύσης του προβλήματος που άκουγε στο όνομα «κατοχή», αλλά ως απών, και μάλιστα μαχητικά απών. Δεν διακήρυττε την προσέγγιση των στρατιωτών του κατακτητή σε συνδυασμό με την αντίσταση, αλλά το πρώτο μόνο. Και αυτό σε συνθήκες που όλα «έδειχναν» προς την αντίθεση κατεύθυνση για το επαναστατικό κίνημα, σε μια υπόθεση που συνεπήρε ολόκληρο τον ελληνικό λαό, και μάλιστα την μεγάλη του πλειοψηφία στο πλευρό των κομμουνιστών.

    Κάνοντας την αυτοκριτική της η τροτσκιστική «Ομάδα Κομμουνιστών» το 1946 διαπιστώνει ότι οι, ακόμα και τεχνητές, αντιθέσεις του αρχειομαρξισμού με το ΚΚΕ τον οδήγησε να γίνει «φορέας αντιλήψεων και επιδράσεων αστικής αντιδραστικής νοοτροπίας και κριτικής». Το βιβλίο του Στίνα αξίζει να διαβαστεί κριτικά και να βγουν τα απαραίτητα πολιτικά και ιστορικά συμπεράσματα για το σήμερα. Σε καιρούς αντικομμουνιστικών μνημονίων δεν είναι λίγες οι φορές που πλασάρονται ιστορικές, πολιτικές, ιδεολογικές αντιλήψεις με αριστερό περιτύλιγμα, όχι όμως και τόσο αριστερό περιεχόμενο…

  7. Herrschwarz says:

    “Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους της ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν.”
    18η Μπρυμαίρ…

    Θα ήταν ωραίο να είσαι μπροστά όταν ο αρθρογράφος θα πήγαινε να έλεγε τις ανοησίες που λέει σε ένα από τα χωριά (από τα πολλά χωριά) τα οποία έκαψαν οι φασίστες. Αλλά να κάτσουμε να το συζητήσουμε όμως. Την πολυτέλεια αυτή την έχουμε. Κάποιοι άλλοι δεν την είχαν. Από αυτούς κάποιοι πήραν τον δρόμο τον μακρύ για λαμπρές μητροπόλεις, άλλοι πήραν τα βουνά.

    (ο αρθρογράφος θα ανήκει στο 2% των “αντιεξουσιαστών” που ψήφισαν ρημάρ
    http://www.publicissue.gr/wp-content/uploads/2012/11/ideology_1.JPG).

    • protagma says:

      Ωραία η φράση του Μαρξ. Αφού, λοιπόν, σήμερα δεν ζούμε σε κάποια ναζιστική κατοχή ή κάποιο γενικευμένο και επικρατούντα φασισμό, μπορούμε να κάνουμε επομένως πολιτική κριτική στην ΕΑΜολογνεία και τον Βελουχιωτισμό που επικρατεί στους πολιτικούς χώρους σήμερα, έτσι δεν είναι; Εαμισμό, που βέβαια δεν εκδηλώνεται απλά με ένα σύνθημα τον τελευταίο καιρό, αλλά με πολλές διάχυτες παρεμβάσεις και παρόμοιες αντιλήψεις κατά καιρούς (αναβίωση αντάρτικου, η Βάρκιζα έσπασε, έχουμε πόλεμο κ.λπ.). Όχι ότι έχω κάποιο πρόβλημα με τον πόλεμο (από επαναστατική μεριά μιλώντας), αλλά πώς να το κάνουμε, για να ξεκινήσεις με όρους σύγκρουσης, θα πρέπει να έχεις δημιουργήσεις κάτι καινούριο πριν, να έχεις ένα κίνημα, να έχεις τους θεσμούς σου, να έχεις τη συμμετοχή του κόσμου, γενικώς να έχεις κτίσει πράγματα, έτσι ώστε όταν θα αντιπαρατεθείς με τον οποιοδήποτε κυρίαρχο να έχεις κάτι να προτάξεις. Άλλωστε, Βαστίλλη δε γίνεται χωρίς συνελεύσεις «τομέων», αβράκωτους ή αφομοιωμένες τις εξισωτικές ιδέες του διαφωτισμού, όπως και Φλεβάρης και Οκτώβρης του 17 δε γίνεται χωρίς σοβιέτ και επιτροπές. Και την Ισπανία του 36 δεν τη θυμόμαστε και δεν την επαινούμε για τον αντι-φρανκισμό της, αλλά για τη μεγαλιώδη προσπάθεια για επαναστατικές ρήξεις δημοκρατικού, αυτοδιαχειριστικού, φεμινιστικού περιεχομένου. Σήμερα δεν έχουμε καν δημιουργικά κινήματα και μαζικές κινητοποιήσεις, θα μιλάμε για συνολικές κοινωνικές συγκρούσεις; Αντί να προσπαθούμε να κινητοποιούμαστε (και να κινητοποιούμε και άλλους) προς την κατεύθυνση ενός θετικού προτάγματος (δημοκρατικού, αυτόνομου, εξισωτικού, κ.λπ.), εγκλωβιζόμαστε στα χαρακώματα με τους φασίστες.

      Ο αρθρογράφος δεν κατακρίνει τους ανθρώπους της εποχής επειδή επέλεξαν τα βουνά ή τις μάχες. Και είναι μεγάλο θέμα το τι επιλέγεις κατά περίσταση και το τι θα έκανε ο καθένας από εμάς. Ωστόσο, μπορούμε πλέον να τοποθετήσουμε τα γεγονότα σε μια πολιτική βάση, μιλώντας π.χ. για τον εθνικιστικό χαρακτήρα του εαμισμού ή την γραφειοκρατική-σταλινική του δομή και ουσία, συμφωνόντας με την οπτική του Στίνα ή του Καστοριάδη. Επομένως μην αποπρονασαντολίζεις από το θέμα που δεν είναι τι θα πει αυτός που έχασε ανθρώπους του ή το χωριό του.

      Το άρθρο κάνει μια σωστή κριτική στην εμφυλιακή κουλτούρα που σήμερα γίνεται της μόδας λόγω πίεσης από την ΧΑ, χωρίς όμως να έχει ιδεολογική τύφλωση. Διότι ναι μεν η πραγματικότητα επιτάσσει μια αντιφασιστική αντίδραση και κινηματικά αντανακλαστικά, αλλά αποτελεί για μένα μέγιστη πολιτική παγίδα η προσφυγή στον αντιφασισμό ως ιδεολογία και ως κεντρική στρατηγική. Γνώμη μου είναι ότι (μόνο) τα θετικά προτάγματα και οι αντίστοιχες πρακτικές έχουν κάποια πιθανότητα να προσελκύσουν κόσμο, μπας και αρχίσουμε να βγαίνουμε από την σημερινή σαπίλα.

      Μήτσος

    • Θα ήταν ωραίο να είσαι μπροστά όταν ο σχολιαστής θα πήγαινε να έλεγε τις ανοησίες που λέει σε μια από τις οικογένειες την οποία ξεκλήρισε το καθεστώς του Στάλιν. Αλλά να κάτσουμε να το συζητήσουμε όμως. Την πολυτέλεια αυτή την έχουμε. Κάποιοι άλλοι δεν την είχαν. Από αυτούς κάποιοι πήραν τον δρόμο τον μακρύ για λαμπρές μητροπόλεις, άλλοι κατέληξαν στα γκούλαγκ.

      (ο σχολιαστής είναι Κνίτης)

      Σου έκανα μια μικρή διόρθωση. Έτσι ακούγεται πιο σωστά.

  8. Κάπου θυμάμαι είχα δει ένα σύνθημα παρόμοιο, ΕΜΑΣ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς και από κάτω αλφάδι… μόνο να ήξεραν οι συγκεκριμένοι αναρχικοί (που στην πραγματικότητα Λενινιστές-Σταλινικοί με ελευθεριακές τάσεις είναι) πως αν ζούσαν στην εποχή του αντάρτικου και έπαιρνε το ΚΚΕ την εξουσία, δεν θα είχε μείνει ούτε ρουθούνι από δαύτους
    Εδώ, πχ, στην Βόρεια Κορέα εκτελέσανε αξιωματικό του στρατού με όλμο γιατί… δεν θρήνησε σωστά!!!
    http://www.iefimerida.gr/news/73701/%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%BC%CE%B5-%CE%B2%CE%BB%CE%AE%CE%BC%CE%B1-%CF%8C%CE%BB%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%AE%CF%80%CE%B9%CE%B5-%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CF%8C%CE%BF%CE%BB-%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BF%CE%B4%CE%BF-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%85%CF%82

    Γενικά, μιλάω με αναρχικούς από άλλες χώρες και βλέπω ότι μόνο οι δικοί μας έχουν τόση έντονα Λενινιστικές τάσεις. Πχ, με κάποιους αναρχικούς που μιλούσα μια φορά από Πολωνία, θεωρούν τον εαυτό τους αντιφασίστες, αντικαπιταλιστές αλλά και αντικομμουνιστές ταυτόχρονα.

    «Η συνέχεια των λεβεντόπαιδων που πολέμησαν το φασισμό στο γράμμο και το βίτσι, βρίσκεται εδώ, στους λεβέντες των εξαρχείων.»
    Αυτό το βρίσκω λιγάκι τραβηγμένο.

    • protagma says:

      Γεια σου μιχάλη.
      Δεν ξέρω τι εικόνα έχεις από το εξωτερικό. Πάντως η κατάσταση έχει “σκληρύνει” λόγω της αντιπαράθεσης με την ΧΑ. Στις πορείες φωνάζονται συνθήματα για ΜΕΛΙΓΑΛΑ, για κομμουνιστών εγγόνια κ.λπ. Κάπως σαν η ραγδαία άνοδος των φασιστών να ωθεί σε μια πολεμικού-εμφυλιακού-παλαιοκομμουνιστικού τύπου αντιφασιστική έξαρση. Σίγουρα δεν είναι μια παγιωμένη κατάσταση, αλλά το βλέπω ως μια σημαντική τάση στον αναρχικό χώρο. Σε αυτό το πλαίσιο, καθίσταται εύστοχο το άρθρο που αναδημοσιεύσαμε.

      Τελικά, παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχουν διαβαστεί αρκετά οι ελευθεριακές, αναρχικές, καστοριαδικές κριτικές στα λενινιστικά-μαρξιστικά-γραφειοκρατικά σχήματα, εντούτοις, η ιστορική παράδοση σε αυτόν τον τόπο και η έλλειψη επαναστατικής παράδοσης (σε μη γραφειοκρατικό επίπεδο) οδηγεί σε αυτήν την στείρα ρητορική.

      Μήτσος.

  9. protagma says:

    Δυστυχώς το θέμα του ΕΑΜ και του Βελουχιώτη παραμένει ακόμα ταμπού μέσα στους επαναστατικούς (με ή χωρίς εισαγωγικά) χώρους. Μια αναδημοσίευση κάναμε και μάνι μάνι μαζεύτηκαν από το πουθενά δέκα σχόλια. Για εμένα είναι αυτονόητο πως αυτή η διολίσθηση στο επίπεδο του μύθου, συνιστά καθαρό δείγμα της έλλειψης πολιτικής σκέψης και φαντασίας από την πλευρά αυτών που φωνάζουν τέτοια συνθήματα.

    Καταρχάς, πριν από κάθε κουβέντα επί του θέματος, πρέπει να υπογραμμίσουμε τον πολιτικά ελαφρώς γελοίο και αμετροεπή χαρακτήρα όλων αυτών των επικλήσεων του ΕΑΜ. Διότι αν όλοι αυτοί οι αναρχικοί που υποστηρίζουν σήμερα τον Άρη τον κομουνισταρά υπήρχαν το ’40 και πήγαιναν να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ, σε μεγάλο βαθμό θα είχαν καθαριστεί, όπως συνέβη με τους αρχειομαρξιστές και αρκετούς τροτσκιστές (τάσης Πουλιόπουλου κ.λπ.) που πήγαν να κάνουν εισοδισμό αλλά τελικά έφαγαν τα μούτρα τους. Δεν ήμασταν Ισπανία, όπου υπήρχε ένα ισχυρό αναρχικό κίνημα με ικανότητα αυτόνομης δράσης και σύγκρουσης με τους σταλινικούς. Δυστυχώς έχουμε το σύνδρομο του Μπρους Γουίλις εδώ, του καλού μπάτσου που παίρνει το νόμο στα χέρια του, ενάντια στη γραφειοκρατία του μηχανισμού: επειδή ο Άρης τα είχε σπάσει με τη γραφειοκρατία του ΚΚΕ, νομίζουμε ότι είχε συγκρουστεί επί της ουσίας μαζί της και ότι ήταν ένα είδος ελευθεριακού αντάρτη (με τα μούσια του, τα φυσεκλίκια του κ.λπ.). Φυσικά όμως ο Άρης τα είχε σπάσει σε ενδογραφειοκρατικό επίπεδο, παραμένοντας σταλινικός μέχρι τέλους. Εξού και η ΟΠΛΑ μπορούσε να προβαίνει σε εκκαθαρίσεις εντός του ΕΛΑΣ.

    Δεύτερος λόγος για τον οποίο είναι κωμικές αυτές οι επικλήσεις είναι επειδή, όπως ωραία λέει και το κείμενο που αναδημοσιεύουμε, ότι ο ΕΛΑΣ, το μεγαλύτερο αντάρτικο κίνημα που λέει κι ένας φίλος παραπάνω, στην Ευρώπη, όχι μόνο ηττήθηκε, τόσο από τους γερμανούς όσο και από τους Βρετανούς και τον Παπανδρέου (στα Δεκεμβριανά) αλλά και εξευτελίστηκε, χάνοντας κάθε επίχρισμα δήθεν αυτονομίας από το ΚΚΕ, με τη συμφωνία της Βάρκιζας. Όταν τα σταλινικά καθάρματα του ΚΚΕ έδωσαν τη βάση τους βορά στην εκδικητικότητα της δεξιάς, προκειμένου να την βγάλουν καθαρή οι ίδιοι.

    Ο τρίτος λόγος είναι πως το ΕΑΜ δεν ήταν κίνημα επαναστατικό, αλλά εθνικοαπελευθερωτικό, με ασαφείς διακηρύξεις περί «λαοκρατίας» -ένα είδος σοσιαλδημοκρατικής αστικής δημοκρατίας ενδεχομένως (θεωρητικά πάντα), πράγμα που δεν έχει καμία σχέση με τον όντως επαναστατικό αντιφασισμό της Ισπανίας.

    Τέταρτον, θα πρέπει επίσης να σταθούμε σε μια ανάλυση του περίφημου «Λόγου της Λαμίας» του Άρη, το 1944, όπου πλέκεται το εγκώμιο του τριπτύχου «πατρίς-θρησκεία-οικογένια», με επαναλαμβανόμενες αναφορές στην «ελληνική φυλή». Αυτό το καθαρά αντιδραστικό κείμενο –που σήμερα το αναδημοσιεύει ο Καραμπελιάς- οι αναρχικοί που καυλώνουν με το ΕΑΜ και –παράλληλα- θεωρούν ότι ο μέσος πατριώτης που αγαπάει τη χώρα του είναι φασίστας, το υπερασπίζονται;

    Δύο ακόμα σημεία:

    1)Με αυτές τις μαλακίες περί Εμφυλίου και Μελιγαλά, απλώς πέφτουμε στην παγίδα που μας στήνει η δεξιά, με εμπροσθοφυλακή της την ΧΑ. Δείτε π.χ. τη σημερινή ανακοίνωση της ΝΔ για τον ΣΥΡΙΖΑ: http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=178479&catid=9. Μέσα σε αυτό το κλίμα τεχνητής πόλωσης, όπου αυτή που ξαναθέτει ζήτημα εμφυλίου είναι η δεξιά, εμείς πρέπει να είμαστε εντελώς μαλάκες και κρετίνοι για να πέφτουμε τόσο εύκολα στην παγίδα, παίζοντας το παιχνίδι τους. Όταν αυτοί σε αποκαλούν δολοφόνο που θες να σκοτώσεις τους μικροαστούς, εσύ δε μπορείς να βγαίνεις και να λες «η λύση είναι σφαγές τύπου Μελιγαλά».

    2)Συμφωνώ ότι το θέμα δεν είναι απλώς να ιεροποιούμε τον Στίνα και να αναπαράγουμε ανεξέταστα τη θέση της ομάδας του, τότε. Αλλά πιστεύω ότι το μόνο επιχείρημα που μπορεί να της ασκήσει πραγματική και όχι κακόβουλη κριτική, είναι ένα επιχείρημα που θα ερχόταν από φιλελεύθερη (ή καστοριαδική, φυσικά!) και όχι αριστερή-αναρχική σκοπιά. Δηλαδή το επιχείρημα που –πολύ σωστά- θα έλεγε ότι στον Β’ Π.Π. είχες τη σύγκρουση των δυτικών δυνάμεων (που ήταν φιλελεύθερες με έναν ολοκληρωτικό σύμμαχο, τον Στάλιν, ο οποίος ωστόσο δεν έθετε ζήτημα κοινωνικής αλλαγής μέσα στη Δύση) με ένα συνασπισμό ολοκληρωτικών και φασιστικών κρατών (τον Άξονα). Πράγμα που σημαίνει ότι αυτή η κοινωνική, πολιτική και πολιτειακή διαφορά ανάμεσα στους αντιπάλους θα μπορούσε να μας κάνει να επιλέξουμε να υπερασπίσουμε τα φιλελεύθερα καθεστώτα, μέσα στα οποία η πολιτική δράση είναι πολύ πιο εύκολη και οι ελευθερίες απείρως μεγαλύτερες από ό,τι στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Αυτή είναι μια πολύ σωστή ένσταση και την έχουν υποστηρίξει και αναρχικοί στο παρελθόν (όπως ο Ρόκερ, αν δεν απατώμαι).

    Ωστόσο πρόκειται για μια θεωρητική άποψη. Πρακτικά ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί στην ελληνική περίπτωση, καθώς το ελληνικό κοινοβουλευτικό σύστημα και η ελληνική δεξιά δεν ήταν φιλελεύθερου αλλά αυταρχικού τύπου. Δεν ήμασταν Βρετανία, ΗΠΑ ή Γαλλία. Ήμασταν μια χώρα που προερχόταν από δικτατορία και της οποίας η δεξιά ήταν αυτό που είδαμε μετεμφυλιακά (και ήδη μεταξύ Κατοχής και Εμφυλίου). Άρα, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, επιλογή δεν υπήρχε: αν πηγαίναμε στον Ζέρβα, προκειμένου να υποστηρίξουμε τον κοινοβουλευτισμό απέναντι στον ολοκληρωτισμό, θα μας καθάριζαν οι δεξιοί. Αν πηγαίναμε στο ΕΑΜ, για να κάνουμε «αντιφασιστικό» αγώνα και να παλέψουμε και ενάντια στην ελληνική αυταρχική δεξιά, θα μας καθάριζε η ΟΠΛΑ. Οπότε, μέσα σε αυτά τα πλαίσια, έστω κι αν το έκαναν για λόγους λανθασμένους ή ιδεολογικούς (αν και η κριτική τους στον σταλινικό ολοκληρωτισμό και τον εθνικισμό διατηρεί ακέραια την ορθότητά της), πιστεύω ότι η στάση της ομάδας Στίνα ήταν η μόνη επιλογή. Μην ξεχνάμε ότι τον Καστοριάδη τον είχαν συλλάβει οι σταλινικοί και δεν τον σκότωσαν από λάθος. Ενώ άλλα μέλη της οργάνωσης (όπως ο Δημοσθένης Βουρσούκης, π.χ.) καθαρίστηκαν στεγνά από τους σταλινικούς.

    Νίκος
    ΥΓ: Δεν καταλαβαίνω από που προκύπτει ότι όποιος κάνει κριτική στα σταλινικά εγκλήματα λέει τα ίδια πράγματα με την μεταμφυλιακή προπαγάνδα της δεξιάς. Τι υπεραπλουστεύσεις είναι αυτές;

  10. Lola says:

    Γεια σας,
    χρήσιμη και ενδιαφέρουσα κριτική, χρειάζεται νομίζω να ανοίξει μια συζήτηση τόσο για την συνθηματολογία, όσο και για την μεθοδολογία που ακολουθείται σε ό,τι αφορά τον φασισμό και τον τρόπο αντιμετώπισής του. Θέλω να κάνω κάποιες επισημάνσεις μόνο.
    Καταρχάς, το εν λόγω σύνθημα, όπως και τα συναφή για εγγόνια κομμουνιστών,
    αν και ακούγονται τελευταία συχνά στις πορείες του χώρου, δεν είναι ούτε τα μόνα ούτε και βρίσκουν όλους όλες σύμφωνους.
    Στην αρχή μάλιστα, και μπορούσε να το δει κάποιος στις συζητήσεις στο ιντιμίντια αλλά και στις συζητήσεις στο δρόμο, εκφραζόντουσαν, και ακόμα εκφράζονται αντιρρήσεις. Κατά την γνώμη μου, μετά την καταστολη της μοτοπορείας, όπου ακούστηκε και τι ¨”θα σας σφάξουμε σαν τους παππούδες σας τους κομμουνιστές” από τους μπάτσους, έγινε πιο αισθητή.
    Ωστόσο ο χώρος δεν είναι μονοθεματικός, παράλληλα γίνονται και γινόντουσαν πολλά σε ό,τι αφορα αντιδομές αλληλεγγύης, κινήσεις στις γειτονιές, καταλήψεις κτλ που δεν πρέπει να τα παραβλέπουμε. Μπορεί να νιώθουμε ότι γινόμαστε μονοθεματικοί γιατί ό,τι έχει να κάνει με χρυσα αυγα αναπαράγεται σε όλα τα μέσα (και αυτό έχει να κάνει τόσο με την συστηματική προσπάθεια προβολής τους από μικρά και μεγάλα ΜΜΕ, όσο και με την δικιά μας αδυναμία να το αντιμετωπίσουμε συντονισμένα). Εγώ προσωπικά έχω γίνει καχύποπτη με την έκταση της δημοσίευσης που παίρνει ή κάθε “είδηση”(άλλωστε ξέρουμε ότι “αρκεί να λένε σωστα το ονομά σου”). Επίσης πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι υπάρχει και ένα κομμάτι του αναρχικού χώρου, το οποίο έβρισκε και βρίσκει και τώρα στο “τσαμπουκά” και στο “ξύλο”, ένα ρόλο, ενώ αδυνατούσε μέχρι πρότινος να δράσει και να συμμετάσχει σε συλλογικές διαδιακασίες που είχαν με κάποιο τρόπο πιο κοινωνικό χαρακτήρα. το πρώτο είναι εύκολο, το δεύτερο όχι και τόσο. Το κομμάτι αυτό ακούγεται και η φωνή του αναπαράγεται.
    Αυτή την εποχή έχουμε μπροστά μας ένα πρόβλημα, το οποίο δεν θα πρέπει να το υποτιμήσουμε. Κατά την γνώμη μου είναι σοβαρό, γιατί οι κάτοικοι αυτής της χωρας δεν έχουν ούτε την επαναστατική παράδοση, ούτε την ιστορική γνώση να το αντιμετωπισουν, και τα εμφυλιακά και μετεμφυλιακά σύνδρομα δεν βοηθούν. Σε αυτό το πρόβλημα δεν απαντάμε σηκώνοντας καρμπόν το παράδειγμα του Εαμ και του ελας, επειδή αυτό έχουμε, μπορούμε να κάνουμε και γίνονται και άλλα πράγματα. Απλά απαιτούν σκέψη, ενέργεια και χρόνο και δεν τα διαθέτουν όλοι/ες.

  11. λουτρινος λωτρεαμον says:

    Το ζήτημα έχει να κάνει με το οτι η κοινωνία φτάνει σιγα σιγα στον απόπατο οσον αφορα τον ρατσισμο… τι να κανουμε; να περιμενουμε ποτε θα βγει ο τσιπρας κυβερνηση για να δωσει λεφτα στον κοσμο ωστε να ξεχασει παλι τον εθνικισμο και τον ρατσισμο του βυθιζομενος παλι στην καταναλωση ενω μεχρι τοτε οι χ.α. με τους μπατσους θα λιανιζουνε καθημερινα κοσμο και κοσμακη κι εμεις με την ανεση του πληκτρολογιου να λεμε την αποψη μας ενω εξω γινονται τα χιλια μυρια; Ο εμπρακτος αντιφασισμος ειναι κομματι του επαναστατικου προταγματος και στις μερες μας πρεπει να ειναι το βασικο μας μελημα διότι ειναι πιο ουσιώδες ακομη και για την ιδια μας την επιβιωση. τι να την κανω την αποαναπτυξη και την κριτικη για εναν πλανητη που με την πορεια αυτη θα καταστραφει σε 100 χρονια ενω παιζει με την παρουσια της χ.α. στην βουλη να καταστει παράνομος ο ελευθεριακος πολιτικος λογος στον δημοσιο χωρο σε δυο χρονια πχ; προκειμενου να μιλαμε πρεπει να λαμβανουμε υποψιν μας και καποιες στοιχειωδεις κοινωνικες αυτοαμυνες και να τις υπερασπιζομαστε οσο μπορουμε, δυστυχως η κοινωνια δεν ειναι τοσο αγια οσο την εχουν αρκετοι στο κεφαλι τους, πλεον εχει ξεφυγει αρκετα η κατασταση και ο ελληνικος βοθρος εχει αποθρασυνθει. οποτε ναι μεν το συνθημα εαμ ελας μελιγαλας δεν ειναι ευστοχο, αλλα ο επιθετικος αντιφασισμος που εστω και καθυστερημενα δειχνει να υιοθετει ενα κομματι του αναρχικου χωρου είναι κάτι θετικό.

    • suckerpunch says:

      καταρχας με την ανεση του πληκτρολογιου ή χωρις, ειναι σημαντικο να λεμε την αποψη μας, ειδικα οταν αυτη αντιβαινει σε κυριαρχες θεωρησεις του “χωρου” μας.αυτο ακριβως λεει κ το αρχικο κειμενο, οτι με την επιτακτικοτητα της ανοδου της χ.α. τεινουμε να ανπαργουμε μωριες του στυλ, που καιρος για κριτικη τωρα, αντιφασισμος. επειδη καποιοι επιλεγουμε να δωσουμε τις μαχες μας εναντια στον ελληνικο βορβορο του ρατσισμου/φασισμου, οχι σε επιπεδο “πολιτοφυλακων”, χωρις να μιλαμε για χωματα που λευτερωσε ο αρης και ο εαμ ελας, δε σημαινει οτι αραζουμε στα πληκτρολογια.
      αν το κοστος του “επιθετικου αντιφασισμου” απο πλευρας α/α χωρου,ειναι αυτος να απεμπολησει προσφατες κατακτησεις, ποιος ασχολειται τωρα με το εμφυλο, το θεμα των ζωων κτλ να εγκολπωσει εθνικιστικες/πατριωτικες αφηγησεις και φαντασιωσεις λεβεντικης βιας, σορρυ αλλα εγω βλεπω μια τεραστια παγιδα, ενα ανυπερβλητο χαντακι.
      το αρχικο κειμενο, δεν αναφερεται ρητα στο στινα, απλα τον υποννοει, ακριβως για να μην καταστησει ευκολη την κριτικη του στο στυλ, α μωρε μιλανε και οι τροτσκιστες,αλλα την πλεον αβασταχτη πιπιλα, εμεις εδω παιζουμε τον κωλο μας κ αυτοι μας κανουν κριτικη, δε μπορει να την παρακαμψει.

  12. protagma says:

    Η τοποθέτηση της Λόλας με βρίσκει σύμφωνο. Συμφωνώ με τον τρόπο, πάνω κάτω, που προσπαθείς να ερμηνεύσεις τη στάση του Χώρου και η κριτική μας, άλλωστε, δε γίνεται αφ υψηλού και από διανοουμενίστικη και εκτός πράξης σκοπιά. Απλά πιστεύω πως οι χρόνιες παθογένειες του Χώρου βγαίνουν στην επιφάνεια με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο με αφορμή το παράδειγμα της ΧΑ. Είναι κάτι με το οποίο ο Χώρος ασχολείται από πολύ παλιά, αλλά τώρα που αυτό ξεφεύγει από την κλίμακα με την οποία μας εμφανιζόταν πριν το 2011, έχουμε πια δυσκολία να το αντιμετωπίσουμε. Κι αυτό, φυσικά, επειδή δεν είχε γίνει σωστή δουλειά πριν τη διόγκωσή του.

    Κατά τα άλλα, νομίζω, αγαπητέ Ισίδωρε, ότι και μόνο οι όροι με τους οποίους θέτεις το ζήτημα είναι ενδεικτικοί του προβλήματος και δείχνουν επίσης και την έλλειψη πολιτικής εμπειρίας που χαρακτηρίζει κάποιους χώρους. Με ανάλυση του τύπου «η ελληνική κοινωνία είναι ένας βόθρος γεμάτος ρατσιστές, που τώρα πλέον ανοίγονται ακομπλεξάριστα και αποθρασύνονται», τότε πολιτική δε μπορείς να κάνεις. Μπορείς να κάνεις ηρωϊκές ενέργειες σε επίπεδο δρόμου (ξύλο με τους φασίστες κ.λπ.), αλλά όλα αυτά με έναν τρόπο καταδικασμένο στην αποτυχία. Κάθε πολιτική προοπτική λείπει όταν βλέπουμε έτσι τα πράγμα, όταν δηλαδή αντιλαμβανόμαστε την πολιτική ως επιδεικτικό κράξιμο των ζουλού ρατσιστών μικροαστών. Στη Γερμανία μετά την επανένωση γίνονταν φόνοι, εμπρησμοί, οι νεοναζί εξέλεγαν βουλευτές, πογκρόμ κ.λπ., πράγματα που ούτε καν έχουμε δει εδώ. Τότε τι θα έπρεπε να λέμε, ότι ο Χίτλερ επιστρέφει και ότι σταματάμε κάθε άλλη δραστηριότητα για να πάμε να βαράμε φασίστες;

    Προφανώς είναι από τα βασικά ζητήματα σήμερα η αντιμετώπιση της ΧΑ, αλλά η άνοδός της δεν είναι κάτι ξεκομμένο από την γενικότερη εξέλιξη της ελλ. κοινωνίας τα τελευταία χρόνια. Οπότε αυτό που χρειάζεται, πέρα από τη στοιχειώδη αυτοπροστασία σε επίπεδο «δρόμου», είναι η προσπάθεια να αναλύσουμε το πρόβλημα και να έρθουμε σε επαφή με την κοινωνία. Με το να λέμε όμως καγκούρικες βλακείες περί Μελιγαλά απλώς κολακεύουμε τον ναρκισσισμό μας, επειδή τσαντίζουμε τον Μιχαλολιάκο και τον Παναγιώταρο. Αλλά δεν πετυχαίνουμε τίποτε περισσότερο, κάθε άλλο μάλιστα.

    Είναι προφανές ότι το μεγαλύτερο μέρος όσων ψήφισαν ΧΑ δεν είναι ούτε ναζιστές ούτε φασίστες. Και πολύ μεγάλο μέρος απλού κόσμου, οι οποίοι είναι πατριώτες αλλά επουδενί φασίστες, δε γουστάρει την ΧΑ. Ρόλος ενός δημοκρατικού κινήματος είναι να προσπαθήσει, μέσω του αντιφασισμού του, να προσεγγίσει ή να κάνει συμμαχίες με αυτόν τον κόσμο. Όχι να υιοθετεί μια στάση επιθετική στα λόγια, η οποία όμως το αποκόπτει από την κοινωνία, εφόσον θεωρεί ότι ο μέσος πατριώτης είναι φασίστας, άρα όλη η κοινωνία είναι ΧΑ, άρα τίποτα δε γίνεται, άρα πετάμε έναν Μελιγαλά για ξεκαύλωμα και για την τιμή των όπλων.

    Το να θεωρούμε ότι η κοινωνία είναι ένας βόθρος με σκατά, είναι απλώς δείγμα της ήττας μας, μια εκλογίκευση του γεγονότος ότι δεν έχουμε καταφέρει να βγούμε από το καβούκι μας. Ήδη ο Σαμαράς με την ελεεινή του ανακοίνωση για τον ΣΥΡΙΖΑ έχει ετοιμάσει κλίμα για αύριο (νέα Μαρφίν κ.λπ.). Τα μπάχαλα που θα γίνουν απλώς θα παίξουν το παιχνίδι του, όπως επίσης και το παιχνίδι της ΧΑ, που θα βγαίνει, στη συνέχεια, και θα ζητά πογκρόμ ενάντια στους αλήτες τους αναρχικούς που καίνε την Αθήνα κ.λπ. Ο μικροαστός μετά τι λες να κάνει; Να έρθει να πάρει προκηρύξεις από τη Βίλα και τη Λέλα;

    Νίκος

  13. priest says:

    Επίσης σκεφτείτε πως αύριο κάποιος μετανάστης δολοφονεί έναν έλληνα και βγουν στο δρόμο εθνικιστές και ζητάνε την επιστροφή της θανατικής ποινής, εμείς που φωνάζουμε “κουφάλες έρχονται κρεμάλες” τι θα λέμε μετά;

  14. Y says:

    Φιλελέδες αναρχικοί.

    • Radical Imaginary says:

      Με τέτοια χρεοκοπημένα δίπολα που έχεις μέσα στο κεφάλι σου δεν περίμενα και τίποτα περισσότερο

  15. Εαμίτης και ερημοσπίτης says:

    ΕΑΜ – ΕΛΑΣ
    Πάνος Γαβαλάς

  16. Αναρχία και ζωή says:

    Σαπίλα λες τον αγώνα ενός ολόκληρου λαού ρε φασισταριό; Τόσο εμετικό και ελιτίστικό κείμενο δεν είχα ξαναδεί! Είναι πασιφανές ότι δεν σέβεσαι τίποτα, ούτε τους νεκρούς ούτε όσους εκτελέστηκαν από το δεξιό κράτος. Προφανώς γιατί κι εσύ το ίδιο τομάρι είσαι ψευτοαναρχικέ με τα λευτά του μπαμπα. Γράφεις ένα άρθρο που διαστρεβλώνει την αλήθεια και αναπαράγει όλη την προπαγάνδα των μοναρχοφασιστών και το παίζεις και αναρχικός! Τί ελλεινό σκουπίδι που είσαι ρε! Άντε πάρε καμιά επιχορύγηση από την Ντόρα που μας το παίζεις και γνώστης βλακάκο.

    • σχεδόν νορμάλ says:

      Ρε παλιοψεύτη, που είδες στο κείμενο να ονομάζεται σαπίλα ο εμφύλιος αγώνας; Δώσε την ακριβή πρόταση όπου ο εμφύλιος αγώνας ονομάζεται κάπου σαπίλα. Αν βρεις τέτοια πρόταση στο κείμενο, σφύρα μου, εδώ θα είμαι. Μέχρι τότε, ο χαρακτηρισμός φασισταριό σου επιστρέφεται! Γιατί μόνο τα φασιστοτρόλλ πηγαίνουν κάτω από κάθε άρθρο και κάνουν το μαύρο άσπρο. Ο εμφύλιος αγώνας στο κείμενο κρίνεται ως πολιτικό γεγονός και σε καμία περίπτωση ως «σαπίλα» ή τίποτα παραπλήσιο. Αν ψάχνεις φιλελεύθερους μπαγλαμάδες, πήγαινε στο protagon να τρολλάρεις, μην ζαλίζεις όμως εμάς.

      Και επίσης, που ακριβώς στηλιτεύονται οι νεκροί του ΕΑΜ; Δώσε μου την ακριβή πρόταση που λέγεται κάτι που να στηλιτεύεται η μνήμη τους. Άλλο το να διαφωνείς πολιτικά με ορισμένες κινήσεις και άλλο να προσπαθείς να βαφτίσεις την πολιτική διαφωνία ως ιεροσυλία και μη σεβασμό νεκρών. Αν η πολιτική διαφωνία στοιχειοθετεί «ιεροσυλία», τότε και οι διαφωνίες με τους εθνικιστικούς πολέμους του ελληνικού κράτους είναι «ιεροσυλία» μιας και τόσοι πεθάναν στο μέτωπο. Αλλά επί του θέματος, παραθέτω ακριβή παραπομπή από το κείμενο:

      “Καταρχάς, όχι, ως επι το πλείστον δεν είμαστε «κομμουνιστών εγγόνια». Είμαστε κυρίως εγγόνια δεξιών ή απολίτικων, παιδιά πασόκων, δεξιών και συριζαίων στην καλύτερη, για τον απλούστατο λόγο ότι οι κομμουνιστές έχασαν και εν μέσω εξοριών, εκτελέσεων, μεταναστεύσεων και διωγμών, άφησαν αισθητά λιγότερους απογόνους από τους δεξιούς ή αμέτοχους προγονούς μας.”

      Βλέπεις τι λέει για τους κομμουνιστές το κείμενο που τόσο πολύ νοιάζεσαι; Σου φαίνεται αυτό για στηλίτεμα; Ίσα, ίσα που παραδέχεται ο κειμενογράφος ότι το ΕΑΜ ηττήθηκε εν μέσω μιας απάνθρωπης ταπείνωσης που του επιβλήθηκε από τη δεξιά μεταπολεμικά. Εξορίες, ξερονήσια, φυλακές, διωγμούς και μεταναστεύσεις. Και έρχεσαι εσύ να πετάξεις τη μαλακιούλα σου ότι δήθεν το άρθρο στηλετεύει τους νεκρούς που πολέμησαν και τους αποκαλεί σάπιους; Μόνο και μόνο για να δημιουργήσεις εντυπώσεις;

      https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1488167

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s