Μήπως είναι πια καιρός να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας;

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς οικονομικό

Τον τελευταίο καιρό βιώνουμε μια επιταχυνόμενη διαδικασία γενικής αναδιάρθρωσης των κοινωνιών. Εκμεταλλευόμενες το φόβο της κρίσης και την απουσίας σοβαρών κοινωνικών κινημάτων και αντιστάσεων, οι πολιτικές και οικονομικές ολιγαρχίες εξαπολύουν πρωτοφανή επίθεση ενάντια σε κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα. Με το Μνημόνιο και τα σκληρά μέτρα τεμαχίζουν τον όποιον κοινωνικό ιστό έχει απομείνει και εντείνουν το κλίμα ατομικοποίησης, το φόβο, την έλλειψη προοπτικής και την απουσία ουσιαστικού περιεχομένου στη ζωή μας. Δημιουργούν μια κοινωνία-ζούγκλα, όπου ο καθένας ασχολείται μόνο με το στενό του περίγυρο και όπου κάθε κοινωνική ομάδα στρέφεται ενάντια στις άλλες.

Η επίθεση αυτή, που στις ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και 30 χρόνια, πατάει στη βαθιά ανθρωπολογική αποσύνθεση των κοινωνιών μας, η οποία τείνει να αφαιρέσει σχεδόν κάθε νόημα από τη ζωή μας, κάνοντάς μας να ασχολούμαστε μόνο με τη δουλειά (αν έχουμε) και την προσπάθεια να βελτιώσουμε την κοινωνική μας θέση μέσω της κατανάλωσης. Η ατομική καλοπέραση και η αδιαφορία για τα κοινά -υπέρτατες αξίες του σύγχρονου λάιφσταϊλ- αφήνουν ελεύθερο το πεδίο σε όσους βρίσκονται στην εξουσία για να πάρουν πίσω πολλά από τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν στο παρελθόν μετά από αγώνες.

Η δημοκρατία ενάντια στον κοινοβουλευτισμό

Η απόλυτα δικαιολογημένη διάδοση ενός αντικοινοβουλευτικού αισθήματος, όμως, δεν αρκεί. Χρειάζεται να ξέρουμε για ποιο λόγο είμαστε ενάντια στο υπάρχον σύστημα και τους εκπροσώπους του. Χρειάζεται μια ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση, ειδάλλως εύκολα οδηγούμαστε στη στείρα απόρριψη των πάντων, η οποία δεν ξεφεύγει σε καμία περίπτωση από την κυρίαρχη ιδεολογία που μας θέλει αδιάφορους για τα κοινά, παθητικούς καταναλωτές, πειθήνιους εργαζόμενους (όταν υπάρχει δουλειά), ενσωματωμένους «διανοούμενους», καριερίστες ή καλοπερασάκηδες φοιτητές. Η απαξίωση του πολιτικού συστήματος που δεν ξεπερνά την απλή συναισθηματική αγανάκτηση μπορεί εύκολα να αφομοιωθεί και να πάρει τη μορφή ενός πολιτικού μηδενισμού, ο οποίος πιο συχνά οδηγεί στον καναπέ παρά στην πολιτική κινητοποίηση.

Αυτό που είναι βρώμικο και διεφθαρμένο, δεν είναι η πολιτική γενικώς αλλά η ολιγαρχική μορφή που παίρνει μέσα στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού και της οικονομικής ανισότητας. Αντίθετα υπάρχει και μια άλλη μορφή πολιτικής, ο αγώνας των πολιτών ενάντια σε αυτές τις ολιγαρχικές δομές υπέρ της ισότητας και της πραγματικής δημοκρατίας. Αυτήν πρέπει να αντιτάξουμε στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία.

Τα σκάνδαλα, η διαφθορά, η οικονομική κακοδιαχείριση και η ανισότητα δεν είναι συγκυριακές παρεκκλίσεις του συστήματος, αλλά αποτελούν δομικό στοιχείο του σημερινού καπιταλισμού και των «αξιών» του (ανευθυνότητα, κυνήγι του κέρδους και της κοινωνικής ανόδου, κατασίγαση των πολιτικών παθών κ.λπ.). Η γκρίνια γύρω από την κοροϊδία των κομμάτων δεν οδηγεί πουθενά, αν δε συνοδευτεί από μια πιο βαθιά κριτική του κοινοβουλευτισμού. Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στην αυταπάτη μιας δήθεν αποτελεσματικότητας που προϋποθέτει την ανάθεση της διαχείρισης των κοινών στους «ειδικούς» και στους «επαγγελματίες».

Για μια πραγματική δημοκρατία

Αν κάπου έχουμε βασική ευθύνη εμείς οι πολίτες, είναι στη διαιώνιση αυτού του συστήματος, το οποίο ανεχόμαστε δίχως να προσπαθούμε να οργανώσουμε τη ζωή μας πάνω σε μια νέα βάση ανεξάρτητα και ενάντια σε όλους αυτούς που θέλουν δήθεν να κυβερνούν για εμάς, αλλά στην πραγματικότητα κυβερνούν για τον εαυτό τους. Η δημοκρατία, η πραγματική και γνήσια δημοκρατία κι όχι αυτή η επαίσχυντη ολιγαρχία που χρησιμοποιεί καταχρηστικά αυτό το όνομα, είναι το πολιτικό καθεστώς όπου οι άνθρωποι συμμετέχουν άμεσα στην άσκηση της εξουσίας. Είναι το πολιτικό σύστημα όπου δεν υπάρχουν πολιτευτές και ψηφοφόροι, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από κυρίαρχες συνελεύσεις με την άμεση συμμετοχή όλων των πολιτών και όπου τα αξιώματα και οι υπεύθυνες θέσεις ανατίθενται βάσει της αρχής της κυκλικότητας, ενώ οι κάτοχοί τους μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανακληθούν, αν δούμε ότι δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Πρόκειται για ό,τι λανθασμένα αποκαλείται άμεση δημοκρατία: λανθασμένα, διότι η δημοκρατία είναι από τη φύση της άμεση.

Για τη δημοκρατική οργάνωση των αγώνων

Η αρχή όμως της (άμεσης) δημοκρατίας δεν έχει μόνο το νόημα μιας γενικής ιδέας βάσει της οποίας ασκούμε κριτική στην υπάρχουσα κοινοβουλευτική ολιγαρχία ούτε συνιστά απλώς κάποια ιδεώδη μορφή πολιτεύματος που θα μπορούσε κάποτε, στο μακρινό μέλλον, να υπάρξει. Συνιστά και ένα οργανωτικό μοντέλο που μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιηθεί στα πλαίσια της οργάνωσης των καθημερινών μας αγώνων ενάντια στις συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών.

Στη σημερινή συγκυρία το διακύβευμα είναι πολύ σημαντικό για να το αφήσουμε στα χέρια άλλων. Η γραφειοκρατική λειτουργία των συνδικάτων και οι από πριν δρομολογημένες και κατευθυνόμενες κινητοποιήσεις είναι αδιέξοδες και χειραγωγούν τις συνειδήσεις. Έχει έρθει ο καιρός για πρωτοβουλίες από τα κάτω, για αυτόνομες και ακηδεμόνευτες από τα κόμματα δράσεις, για την ενεργή συμμετοχή του κόσμου στα κοινά, για την πραγματική πολιτική. Για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε πράγματα, πρέπει να προσπαθήσουμε να αυτοοργανωθούμε συλλογικά, να προτάξουμε την εφευρετικότητα και την αξία της αλληλεγγύης. Αυθόρμητα κινήματα ανυπακοής όπως το «Δεν Πληρώνω» μπορούν να δείξουν το δρόμο. Πολύ σημαντική είναι και η ενεργή στήριξη των πρωτοβάθμιων σωματείων που προσπαθούν να κάνουν δουλειά σε καθημερινή βάση. Οι τοπικές κινήσεις πολιτών και οι συνελεύσεις γειτονιάς που έχουν δημιουργηθεί μπορούν να παίξουν βασικό ρόλο στη συνειδητοποίηση της σημασίας της αυτόνομης συλλογικής δράσης της κοινωνίας (όπως βλέπουμε να συμβαίνει στην Κερατέα, όπου, μέσα απ’ τον αγώνα, οι κάτοικοι συνειδητοποιούν τη δύναμή τους). Χρειάζεται να δοθεί μια προοπτική ελπίδας προς κάτι καινούριο, προς μια καινούρια θέσμιση της καθημερινής ζωής.

Εδώ είναι όμως που λάμπει δια της απουσίας του ένα συγκροτημένο πολιτικό κίνημα, που ξέρει να διεκδικεί και να δρα αυτόνομα. Ζούμε δυστυχώς σε μια κοινωνία παθητικότητας και ανάθεσης, όπου η πρωτοβουλία πρέπει να ανήκει στα γραφειοκρατικά συνδικάτα και στα κόμματα. Η έλλειψη δυναμικής από τα κάτω οδηγεί σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια στον εκφυλισμό των όποιων προσπαθειών αντίστασης. Οι σποραδικές γενικές απεργίες -όσο σημαντικές κι αν είναι- δεν μπορούν από μόνες τους να αποτελέσουν ένα αποτελεσματικό πεδίο αγώνα. Για αυτό και καταλήγουν να λειτουργούν θεσμικά, αδρανοποιώντας τον αυθορμητισμό και το πολιτικό πάθος. Αν κατεβαίνουμε στο δρόμο μία μέρα και τις υπόλοιπες επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας, τότε όχι μόνο παραδίδουμε τα όπλα, αλλά παραλύουμε και τη διάθεση που έχουμε να αγωνιστούμε. Το θέμα είναι να αλλάξουμε την ίδια μας την καθημερινότητα και να βρούμε τρόπους και δομές που θα συστηματικοποιούν τη δράση μας, μετατρέποντας τους δημόσιους χώρους σε δημόσιο χώρο.

Ο εθνικισμός δεν είναι λύση, αλλά δείγμα της αδυναμίας μας να αγωνιστούμε

Είναι της μόδας τελευταία μια θεωρία σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες αποτελούμε ένα ιδιαίτερο και ανάδελφο έθνος που το επιβουλεύονται οι Μεγάλες Δυνάμεις και οι δυνατοί του κόσμου. Άρα, ο μόνος τρόπος αντίστασης στις επιβαλλόμενες πολιτικές είναι -λέει- η υπεράσπιση της Πατρίδας και των εθνικών μας ιδεωδών. Είναι όμως σαφές πως στην πραγματικότητα δεν πλήττεται η «Ελλάδα» γενικώς από τα μέτρα και τις μνημονιακές πολιτικές. Ορισμένοι από τους Έλληνες πλήττονται από αυτά, ορισμένοι όμως κερδίζουν. Η ελαστικοποίηση, π.χ., των εργασιακών σχέσεων αποτελεί το καλύτερο δώρο για τη ντόπια, καθαρά ελληνική εργοδοσία. Αυτό σημαίνει ότι το ζήτημα δεν είναι εθνικό αλλά κοινωνικό και ταξικό: τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση ωφελούν ορισμένες κοινωνικές κατηγορίες και πλήττουν κάποιες άλλες. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, κάθε αναφορά στην εθνική ενότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά κάλεσμα για την υποταγή μας σε αυτούς που ωφελούνται από τα μέτρα (ανώτερα στρώματα, πολιτική τάξη, μεγαλοδημοσιογράφοι, εργοδότες κ.λπ.).

Αλληλεγγύη στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

Εχθρός μας δεν είναι οι απελπισμένοι μετανάστες που εγκαταλείπουν, πιεζόμενοι από τις συνθήκες, τις πατρίδες τους για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη, αλλά, εξαιτίας της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ελληνικού κράτους, αναγκάζονται, δίχως τη θέλησή τους, να στοιβάζονται υπό άθλιες συνθήκες στα γκέτο και τις παραγκουπόλεις της Αθήνας ή της Πάτρας. Εχθρός μας είναι όσοι μέσα στην ίδια τη χώρα επωφελούνται από τα μέτρα και έχουν συμφέρον να τα υποστηρίζουν: με άλλα λόγια οι εργοδότες, που καταφέρνουν μέσα σε ένα χρόνο να καταργήσουν κατακτήσεις δεκαετιών ολόκληρων. Όταν απέναντι σε αυτή την πρωτοφανή επίθεση εμείς καθόμαστε και χάφτουμε την ξενοφοβία που μας ταΐζουν λαϊκιστές πολιτικοί και μεγαλοδημοσιογράφοι, απλώς κάνουμε τα αφεντικά και τους μαφιόζους των ΜΜΕ να τρίβουν τα χέρια τους από ευχαρίστηση: αντί να στρεφόμαστε ενάντια σε αυτούς, προτιμάμε να στρεφόμαστε ενάντια στους εξαθλιωμένους μετανάστες που δε μας φταίνε σε τίποτε. Καλύτερα θα ήταν να κοιτούσαμε να διδαχθούμε από το θάρρος και την αγωνιστικότητα αυτών των ανθρώπων που, όπως οι 300 απεργοί πείνας, δε διστάζουν να βάλουν ακόμα και την ίδια τους τη ζωή σε κίνδυνο προκειμένου να υπερασπιστούν το δίκιο τους.

…εδώ πότε θα γίνει της Αιγύπτου;

(προκήρυξη που μοιράστηκε σε 500 αντίτυπα στη σημερινή πορεία)

Advertisements
This entry was posted in Προκηρύξεις and tagged . Bookmark the permalink.

19 Responses to Μήπως είναι πια καιρός να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας;

  1. Ο/Η Μίλτος λέει:

    Φοβερό το άρθρο όποιος και αν το έγραψε. Μπαίνει στην ουσία της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης και προτείνει λύσεις. Το μόνο που απομενει είναι η μαζική κινητοποιήση, το συλλογικό πράττειν. Φυσικά να γίνει της….Αιγύπτου αρκεί στην θέση του Παπανδρέου να μην μας κάτσει καμιά ξενόφερτη στρατιωτική χούντα, όπως στην Αίγυπτο, αλλά η πραγματική δημοκρατία των συμβουλίων που ονειρευόμαστε.

  2. Παράθεμα: Μήπως είναι πια καιρός να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας; | No Budget blog

  3. Ο/Η ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΣΑΝΗΣ λέει:

    Τέρμα οι αυταπάτες, ο καθένας να πάρει τις ευθύνες του!!!

  4. Ο/Η Νίκος λέει:

    Εύστοχη, κριτική και ειλικρινής προκήρυξη, που δεν αναζητάει τη μεγάλη Νύχτα, όπου σύσσωμο το προλεταριάτο θα αποκτήσει αυτή την υπερ-ιστορική συνείδηση οδηγούμενο από τις εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού και εν τη μια νυκτί θα δημιουργήσει το μετα-ιστορικό καθεστώς, αλλά εν τέλει τοποθετεί το ζήτημα σε αυτό που οι καταστασιακοί ονόμαζαν »επανάσταση της καθημερινότητας». Θεωρώ πώς μέχρι ενός σημείου αυτές οι εθιμοτυπικές πλέον απεργίες αναπαράγουν αυτή την ιδεολογική σύγχυση που έχει επικρατήσει στον φιλοσοφικό και πολιτικό κόσμο μετά τον Μαρξ. Στηριζόμενοι αποκλειστικά στο ντετερμινιστικό κομμάτι της μαρξικής σκέψης και εξαιρώντας το επαναστατικό στοιχείο του Μαρξ όπως το αποκαλούσε ο Καστοριάδης, δηλαδή με μια φράση «την 11η θέση για τον Φόυερμπαχ», οι εργατοπατέρες και οι επιστήμονες της επανάστασης απλώς θεωρούν πώς όλα θα γίνουν μόνα τους, ο καπιταλισμός σκάβει από μόνος του το λάκκο του και νομοτελειακά θα καταρρεύσει οπότε αρκεί μια ημερήσια κινητοποίηση από το επαναστατικό υποκείμενο (εν προκειμένω την εργατική τάξη) για να έρθει η πολιπόθητη αλλαγή. Βέβαια είναι σημαντικό να μην επικεντρωθούμε μόνο σε αυτό, δηλαδή στην συμβολική πρακτικοποίηση μιας θεωρίας, διότι θα ήταν φενακίστικο να μην αναδείξουμε ζητήματα όπως το προσωπικό όφελος των ηγετών των εργατικών ή αυτοπροσδιοριζόμενων «κοινωνικών» κομμάτων ή συνδικαλιστικών κινημάτων και πώς εξαιτίας αυτών των ιεραρχικών δομών διαιωνίζεται η κατάσταση μεταξύ ηγέτη και οπαδού, δρώντα και παθητικοποιημένου (ή ακόμα χειρότερα παθητικευμένου!), μεταξύ κοινωνίας και κοινωνικής πρωτοπορίας, μεταξύ ειδόνημα και αδαή, ικανού και αχρείου, αρίστου και χειρίστου. Μεταξύ άλλων αυτές οι αξίες και οι δομές που αναπαράγονται θα πρέπει να είναι κεντρικό σημείο αμφισβήτησης , και όχι κάποιο εποικοδόμημα εποικοδομήματος όπου θα επιλυθεί σε δεύτερη φάση ή έντελως νομοτελειακά και αυτό μετά την νομοτελειακή ανατροπή του καπιταλισμού. Οπότε, συμφωνώ με την προκήρυξη που καυτηριάζει αυτή την »πρακτική» των ολιγαρχικών καθεστώτων των ημερών μας.

    Επίσης ένα άλλο σημείο που θα ήθελα να θίξω είναι πώς και αυτές οι αντικοινωνικές τάσεις που αναπτύσσονται όπως η ξενοφοβία, η ομοφοβία, ο ρατσισμός και εν τέλει ο εθνικισμός και ο φασισμός, έχουν τις απαρχές τους στα ολιγαρχικά (ή αυτοκρατικά) καθεστώτα σε μεγάλο βαθμό, καθώς δεν υπάρχει δυνατότητα πραγματικής κοινωνικής έκφρασης, μέσω της ρητής αυτοθέσμισης της κοινωνίας και της ανοιχτής ερώτησης μεταξύ θεσμού και κοινωνικών σχέσεων. Αυτό θα έλεγα πώς οδηγεί στην στροφή κάποιου τμήματος της κοινωνίας προς τις ευπαθείς ομάδες, καθώς αυτές αναγνωρίζονται ως οι αιτίες του κακού. Οι μετανάστες που δεν έχουμε δουλειά (δουλεία δηλαδή), οι γκέυ και τα »σούπερ μίνι» για την έκπτωση των αξιών της κοινωνίας κ.ο.κ. Πρόκειται για μια στρεβλωτική αντίληψη που χρησιμοποιείται με πολύ ωραίο τρόπο από τις ελίτ και τους μεγαλοδημοσιογράφους – μεγαλοαναλυτές. Φυσικά ακόμα και αυτές οι επιφαινόμενες και επιδερμικές λύσεις (να διώξουμε όλους τους μετανάστες, ή για να το παίξουμε και λίγο επαναστατικοί μεταρρυθμιστές να χρησιμοποιήσουμε μεθόδους ποσοστώσεων) που προτείνονται, μένουν ακριβώς σε αυτό το σημείο και δεν επεκτείνονται, διότι κανένας δεν μπορεί με ουσιαστικό τρόπο να αναδείξει το πώς μια εθνικά ή σεξουαλικά ομογενοποιημένη κοινωνία δεν θα είναι εκμεταλλευτική, μιας και όταν πέφτουν οι μάσκες και μπαίνουν μπροστά τα πραγματικά προβλήματα δεν απομένει και πολύς χώρος για τους φενακίστικους συλλογισμούς τους!! Ας μας μιλήσουν αυτοί οι ειδήμονες για την Ελλάδα του 1945-1960 όπου με πλήρη εθνική ομοιογένεια, γιατί το πολιτικό σύστημα ήταν τόσο διεφθασμένο και αποσταθεροποιημένο (εμφύλιος, συνταγματάρχες, συνεργασία πολιτικών μας με CIA, δηλώσεις κοινωνικών φρονημάτων) και γιατί η κοινωνία τότε κυριολεκτικά πεινούσε (οπότε η εθνική ομοιογένεια σε κανένα σημείο δεν συνιστά επίλυση του «υλικού»-οικονομικού προβλήματος); Μ’αυτά τα λίγα μέσα που έχουμε σύντροφοι θα πρέπει να υιοθετήσουμε και να δημιουργήσουμε έναν άλλο λόγο αντιπαράθεσης και να αναδείξουμε ακριβώς αυτό που λαϊκά θα λέγαμε »το πόσο πολύ μας δουλεύουν» οι ΓΑΠ, οι Πρετεντέρηδες, οι έγκριτοι οικονομολόγοι (το πιο σύντομο ανέκδοτο από το 2008 και μετά) και όλοι αυτοί που δήθεν θέλουν το καλό μας, διότι δήθεν είναι κάτοχοι του Πνεύματος και της Ιδεάς.

  5. Ο/Η Α λέει:

    Καταρχάς ,πολύ καλή ανάλυση και θέτει και δύσκολο (για εμένα αδύνατο με τα σημερινά δεδομένα) στόχο.

    Θα διαφωνήσω εν μέρει με το σχόλιό σου Νίκο στο εξής σημείο:

    «Θεωρώ πώς μέχρι ενός σημείου αυτές οι εθιμοτυπικές πλέον απεργίες αναπαράγουν αυτή την ιδεολογική σύγχυση που έχει επικρατήσει στον φιλοσοφικό και πολιτικό κόσμο μετά τον Μαρξ. Στηριζόμενοι αποκλειστικά στο ντετερμινιστικό κομμάτι της μαρξικής σκέψης και εξαιρώντας το επαναστατικό στοιχείο του Μαρξ όπως το αποκαλούσε ο Καστοριάδης, δηλαδή με μια φράση “την 11η θέση για τον Φόυερμπαχ”, οι εργατοπατέρες και οι επιστήμονες της επανάστασης απλώς θεωρούν πώς όλα θα γίνουν μόνα τους, ο καπιταλισμός σκάβει από μόνος του το λάκκο του και νομοτελειακά θα καταρρεύσει οπότε αρκεί μια ημερήσια κινητοποίηση από το επαναστατικό υποκείμενο (εν προκειμένω την εργατική τάξη) για να έρθει η πολιπόθητη αλλαγή.»

    Δεν νομίζω πως η «ομαλότητα» και ατονία που διέπει τις εθιμοτυπικές,όπως σωστά λες, πορείες οφείλεται στην «βόλεμα» που τους παρέχει το ντετερμινιστικό στοιχείο της μαρξικής σκέψης.Ο λόγος που είναι έτσι οι πορείες και γενικότερα η στάση της αριστεράς είναι μεν η αποξένωση των ψηφοφόρων της αριστεράς από το πρόταγμά της, που λογικά αναπαράγει αυτό/η σε κάποιο βαθμό το κόμμα-παράταξη,εξαιτίας των δομών του (ιεραρχία,ειδικευμένα think tanks) όπως πάλι σωστά αναφέρεις και που εν τέλει έχουν ως αποτέλεσμα την αποδοχή εκ μέρους των πολλών αριστερών του ρόλου του «στρατιώτη» ή αν θες καλύτερα αυτού που «στηρίζει» και «ελπίζει».Αφετέρου ,και εδώ σε μεγαλύτερο βαθμό, έχουμε να κάνουμε με ένα φόβο και μια αδυναμία (διαχείρισης ή γενικότερη) εκ μέρους του συνόλου της αριστεράς που αφορά την ίδια την αλλαγή που θα φέρει το πρόταγμά τους.Για αυτούς τους λόγους νομίζω πως η αριστερά έχει αρκεστεί σε μια αμυντική στάση ,σε μια στάση αντί-,χωρίς να τολμά κάτι παραπάνω, είτε αυτό είναι δυνατό με τις υπάρχουσες συγκυρίες/δομές είτε όχι.Και για αυτό αρέσκεται στο να αναλώνεται επί των εσωτερικών της θεμάτων και υπαρξιακών.Επίσης υπάρχουν αριστεροί που έχουν αρχίσει δειλά δειλά να το λένε πως ο μαρξισμός δεν αποτελεί πλέον επαναστατική λύση (Χομπσμπάουμ πχ).Πολύ πρόσφατα το τόνισε και ο Δουζινάς σε αυτό το αρκετά καλό άρθρο:

    http://aristerovima.gr/blog.php?id=1922

    Με τα υπόλοιπα συμφωνώ που λες.

  6. Ο/Η Μίλτος λέει:

    Όσον αφορά τις απεργίες θεωρώ οτί υπάρχει μια υποκρισία τόσο στα μέσα όσο και στους στόχους που θέτει. Παρόλο που συμμετέχω σε όλες τις απεργίες για καθαρά λόγους τιμής και όχι επειδή θα προκύψει κάτι ευνοϊκό προς όφελος των εργαζόμενων, νομίζω ότι αυτές οι μονοήμερες κινητιποιήσεις δεν οδηγούν πουθενά σε σχέση με τους στόχους που έχουν θέσει. Σαν να υπάρχει μια μυστική συμφωνία μεταξύ συνδικαλιστών, κομμάτων, παραγόντων, οργανωτών και άρχουσας τάξης ώστε να μην αλλάξει τίποτα στα ύψιστης σημασίας θέματα που αφορούν σήμερα τον μέσο εργαζόμενο. Όταν προσπαθείς να συζυτήσεις με στελέχη του ΠΑΜΕ στους χώρους εργασίας για εναλλακτικούς τρόπους αγώνα ο δογματισμός τους και η αντι-δημοκρατικότητα τους σε θέματα πολιτικής είναι απίστευτη. Κοροϊδεύουν, ειρωνεύονται και χαραχτηρίζουν ουτοπική οποιαδήποτε άποψη περί οργάνωσης από την βάση χωρίς τους συνδικαλιστές, για συζητήσεις και αποφάσεις συμβουλιακού χαραχτήρα και φυσικά δεν διανοούνται καν ότι ο λαός είναι ικανός να λειτουργήσει αυτόνομα χωρίς την καθοδήγηση του κόμματος. Στο βιβλίο του Κ. Καστοριάδη «Η πείρα του εργατικού κινήματος – τόμος Α» αναφέρεται πρός το τέλος του βιβλίου με πολύ ορθό τρόπο το πως οργανώνεται μια απεργία ωστε να πετύχει τους στόχους της. Αυτές τις απόψεις φυσικά ούτε κατά διάνοια δεν τις δέχονται οι σταλινικοί του ΠΑΜΕ. Είναι εγκληματικό και ανήθικο το γεγονός ότι τα κόμματα της αριστεράς έχουν ευνουχίσει το εργατικό κίνημα που είναι πλέον ανήμπορο να αντιδράσει στη λαίλαπα του καπιταλισμού. Εκτός από τον καταναλωτισμό, την θρησκεία, τα ΜΜΕ και τον ακοινωνικό κομφορμισμό, θεωρώ πλέον υπεύθυνη και την αριστερά ειδικά το ΚΚΕ για την παθητικότητα του πολίτη, που έχει εξελιχθεί πλέον σε έναν ανύμπορο να αντιδράσει ιδιώτη. Το εργατικό κίνημα δεν πέθανε μόνο εξαιτίας της ευελιξίας του καπιταλισμού να ενσωματώνει στους πολίτες τις φαντασιακές σημασίες του, αλλά και στο μονοπώλιο της αριστεράς όσον αφορά την καθοδήγηση του εργατικού κινήματος, που χωρίς αυτή ειναι ανίκανο για οποιαδήποτε αλλαγή της μοίρας του. Ίσως μερικοί πληγώνονται από μια τέτοια διαπίστωση, αλλά θεωρώ οτί ειναι γεγονός.

  7. Ο/Η ΠΛΑΝΗΤΑΣ λέει:

    Μεστό, δυνατό κείμενο. Δεν ξέρω ωστόσο εάν οι μεγάλες μάζες είναι ακόμη έτοιμες να τα παίξουν όλα για όλα. Τουλάχιστον αυτό το συμπέρασμα αποκόμισα από τις χτεσινές πορείες. Πάθος, παρουσία δυναμική αλλά νομίζω πως πρέπει να βρεθούμε στις πλατείες περισσότερο καιρό και με επιτακτικότερα αιτήματα. Βέβαια αυτά δε θα τα βρούμε συζητώντας μεταξύ μας αλλά σε ένα ευρύτερο κοινωνικό μέτωπο, το οποίο δε μπορεί να αργήσει γιατί η επίθεση που δέχεται είναι πολύ πιο οργανωμένη

  8. Ο/Η protagma λέει:

    Παίρνοντας αφορμή από το ερώτημα του φίλου Πλάνητα, θα έλεγα κι εγώ ότι οι μεγάλες μάζες δε δείχνουν «έτοιμες να τα παίξουν όλα για όλα». Η ελληνική κοινωνία δεν έχει παράδοση αυτόνομων κοινωνικών κινημάτων, καθώς πολύ συχνά οι κοινωνικές διεκδικήσεις γίνονται αντιληπτές ως αιτήματα προς το προστατευτικό κράτος που απευθύνουν οι εκάστοτε ενδιαφερόμενες κοινωνικές ομάδες μέσω των γραφειοκρατών εκπροσώπων τους. Με αυτή την έννοια είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιδράσει την επόμενη περίοδο ο κόσμος, εφόσον για πρώτη, ίσως, φορά ένα πολύ σημαντικό κοινωνικό κομμάτι βρίσκεται αναγκασμένο να αντιδράσει. Μέχρι τώρα το λεγόμενο «κίνημα» είχε ως κοινωνική του βάση κυρίως τη νεολαία και δεν ξεπερνούσε τους χώρους των μικρών πολιτικών ομάδων. Είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνει τώρα που μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας πρέπει να αντιδράσουν «κινηματικά» αν δε θέλουν να πληγεί η κοινωνική τους κατάσταση.

    Γι’ αυτό νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να τεθεί το ζήτημα της δημιουργίας δημοκρατικών θεσμών από τα κάτω. Το σύνθημα «όλοι στο Σύνταγμα να κάνουμε την πλατεία πλατεία Ταχρίρ», όσο κι αν έχει μια συμβολική σημασία, μου φαίνεται λανθασμένο, τουλάχιστον αν τίθεται έτσι απλά. Το να μαζευτούμε μπροστά από το Σύνταγμα, χωρίς να κάνουμε τίποτε άλλο, δε θα αλλάξει κάτι. Στην Αίγυπτο η πλατεία Ταχρίρ πήρε την πολιτική και συμβολική σημασία που πήρε, επειδή επρόκειτο για έναν αντιαυταρχικό αγώνα, ενάντια σε ένα δικτατορικό καθεστώς. Εκεί το ζήτημα ήταν βασικά να φύγει ο δικτάτορας. Εδώ, έστω ότι πέφτει ο ΓΑΠ κάτω από το βάρος τέτοιων κινήσεων, τι θα γίνει; Και ο ΓΑΠ να φύγει, το Μνημόνιο θα συνεχίσει να εφαρμόζεται. Άλλωστε ποιός θα γεμίσει το κενό, αν δεν υπάρχουν κάποιοι διαμορφωμένοι θεσμοί, δημοκρατικοί, που θα προσπαθήσουν να πάρουν μέρος της εξουσίας; Αλλιώς θα μας έρθει πάλι κάποιος κομματικός, ο Σαμαράς ή δεν ξέρω κι εγώ ποιος άλλος.

    Με άλλη διατύπωση: η προσπάθεια να κάνουμε το Σύνταγμα πλατεία Ταχρίρ αντιστοιχεί σε ένα πολιτικό φαντασιακό που διακρίνεται από αγανάκτηση και μαχητικότητα, αλλά το οποίο δεν έχει σαφή ιδέα των πολιτικών του στόχων. Είναι ένα πολιτικό φαντασιακό καταγγελίας και ένδειξης αγανάκτησης. Το θέμα είναι να περάσουμε σε ένα φαντασιακό που προσπαθεί, παράλληλα, να αυτοοργανωθεί και σε καθημερινό επίπεδο. Εκεί νομίζω πως βρίσκεται το στοίχημα κι εκεί θα δούμε αν η ελληνική κοινωνία μπορεί να κάνει ένα βήμα μπροστά σε σχέση με την πολιτική της παράδοση ή αν θα μείνει σε μια κουλτούρα καταγγελίας η οποία αδυνατεί να θέσει το πολιτικό ζήτημα με θετικό τρόπο (καταγγέλλουμε τους πολιτικούς, τους απορρίπτουμε, αλλά τι κάνουμε από εδώ και πέρα;).

    Και φυσικά ο ρόλος των γραφειοκρατιών δυσκολεύει κάθε τέτοια προσπάθεια, όπως το είπαν ο Μίλτος κι ο Νίκος. Αλλά εδώ μάλλον συμφωνώ με την κριτική του Μίλτου και του Α. ότι είναι λίγο τραβηγμένο να κάνουμε αναφορά στο μαρξιστικό ντετερμινισμό για να εξηγήσουμε τη στάση των γραφειοκρατών και ειδικά του ΠΑΜΕ. Τραβηγμένο, διότι, αφενός, όλοι αυτοί εξ αρχής δεν ενδιαφέρονται να γίνει κάτι ουσιαστικό και, αφετέρου, διότι είναι εντελώς εξαχρειωμένοι και αγράμματοι γραφειοκράτες που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το Μαρξ και τα κείμενά του.

    Αυτό που εμένα θα με ενδιέφερε να καταλάβω είναι πώς βλέπουν τα πράγματα όλοι αυτοί που συμμετέχουν στις πορείες του ΠΑΜΕ. Δεν τους φαίνεται λίγο παράξενο που τους περιφέρουν σαν τον προηγούμενο Πάπα, μέσα σε ένα αεροστεγές κουβούκλιο, διαχωρισμένους από όλον τον υπόλοιπο κόσμο; Αυτοί οι άνθρωποι τι σκέφτονται; Διότι εδώ δεν τίθεται απλώς το ζήτημα της προστασίας από τους «προβοκάτορες» αλλά από το σύνολο του μη ΚΚΕ κόσμου.

    Νίκος

  9. Ο/Η Α λέει:

    Για αυτούς που είναι ενεργά μέλη του ΚΚΕ (και όχι απλοί ψηφοφόροι), νομίζω πως είναι κάτι διαφορετικό.Το ΚΚΕ δεν έχει απλά ιεραρχικές δομές, αλλά έχει και το ολοκληρωτικό στοιχείο, με την έννοια ότι η ρητή εξουσία της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ, δεν υπάρχει περίπτωση να αμφισβητηθεί και ως εκ τούτου είναι απλά θέμα τακτικής.Μιλάμε για ριζική εξουσία, που στο ΚΚΕ είναι εντονότατη.Τουλάχιστον αυτό έχω καταλάβει εγώ από συναναστροφή μου με κνίτες και ορθόδοξους κομμουνιστές.Το ΚΚΕ νομίζω είναι χαμένη υπόθεση όσων αφορά το δημοκρατικό πρόταγμα..

    • Ο/Η protagma λέει:

      Καλά, εννοείται ότι όχι μόνο «χαμένη υπόθεση» είναι αλλά και, σε επίπεδο επίσημης πολιτικής, το ΚΚΕ είναι ένα από τα πιο διαπλεκόμενα κόμματα, κι ας το παίζει επαναστατικό. Όταν είχαν πλημμυρίσει τα υπόγεια του Περισσού με το αρχείο τους, μέχρι κι απ’ το Χριστόδουλο είχαν πάρει λεφτά για να τα επισκευάσουν. Και φυσικά οι δυνάμεις κρούσης του, τα ΚΝΑΤ, μπορούν με πολύ ωραίο τρόπο να παίξουν το ρόλο της αστυνομίας όπου αυτή δυσκολεύεται να δράσει (όπως έχει γίνει με το κλείσιμο σχολών πριν από Γενικές Συνελεύσεις που θα έβγαζαν απόφαση για κατάληψη κ.λπ.). Γι’ αυτό και κατά το Δεκέμβρη ο Κουρής είχε βάλει εξώφυλλο, σε ένα φύλλο της Αυριανής, «αφού δε μπορεί το κράτος, ας αναλάβει το ΚΚΕ την τήρηση της τάξης».

      Το θέμα βέβαια είναι τι γίνεται με τα απλά μέλη. Αυτά θα μπορούσαν, υπό συνθήκες κοινωνικού αναβρασμού, να αμφισβητήσουν την επίσημη γραμμή; Συμφωνώ με ό,τι λες, απλώς μου κάνει εντύπωση η επιβίωση αυτής της ημι-ολοκληρωτικής νοοτροπίας στις μέρες μας όπου αυτός ο τύπος ανθρώπου φαίνεται να έχει παρέλθει.

      Νίκος

      • Ο/Η Α λέει:

        Δεν ξέρω Νίκο.Μην ξεχνάς ότι ακόμα και οι απλοί ψηφοφόροι του δεν έχουν κατά νου την Δημοκρατία, αλλά τον κρατικό «σοσιαλισμό» έτσι όπως τους είπαν ότι ήταν επί Στάλιν.Πραγματικά, ελάχιστα άτομα έχω δει (δεν θυμάμαι κάποιον τώρα πραγματικά) που να είναι ρητά υπερ της άμεσης δημοκρατίας (την λέξη αυτονομία δεν την χρησιμοποιώ σε συζητήσεις, καθώς όπως έλεγε και ο Κ είναι εκπορνευμένη).Για τους αριστερούς, η δημοκρατία είναι κάτι το δευτερεύον που έχει θέση μόνο όταν πραγματωθεί το κομμουνιστικό όνειρο (αταξική κοινωνία).Οι αναρχικοί έχουν μια περίεργη ιδέα περί της δημοκρατίας απότι έχω καταλάβει, που τείνουν περισσότερο στον εθελοντισμό, μιας και έχουν ένα φετιχ με ότι έχει να κάνει με εξουσία.Οι πλειοψηφία δεν σκέφτεται καν το πολιτικό θέμα.Σε συνθήκες κοινωνικού αναβρασμού,ότι και να πω όμως θα είναι εν δυνάμει offside.

  10. Ο/Η Μίλτος λέει:

    Λεφτά μέχρι και από τον Χριστόδουλο ε?….χαχαχα καλό Νίκο, δεν το ήξερα αυτό

  11. Ο/Η Μίλτος λέει:

    Ποιά δημοκρατία να έχουν κατα νού τα μέλη του ΚΚΕ… ακούν για δημοκρατία και αυτόματα ενεργοποιείται το Μαρξιστικό λεξικό του Πούλιτζερ που θεωρεί την δημοκρατία και την ελευθερία αστική αυταπάτη. Έχω τύχει να μιλήσω με ΠΑΜίτες και καλά διανοούμενους Μαρξιστές για την αρχαία δημοκρατία και οι άσχετοι τύποι γελάνε…..Αναφέρουν τα κλασσικά επιχειρήματα των ηλιθίων μικροαστών και ημιμαθών μαρξιστών περί δουλείας και ταξικών διακρίσεων χωρίς να αντιλαμβλάνονται καν την έννοια του θεσμού και της συμμετοχής…τρομερό

  12. Παράθεμα: Ιρλανδία: Εκλογές, αποτελέσματα και εκτιμήσεις!!! | Eagainst.com - Autonomy against Barbarism

  13. Παράθεμα: Μήπως είναι πια καιρός να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας; | ανοιχτή συνέλευση

  14. Παράθεμα: Μήπως είναι πια καιρός να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας; | Ανοιχτή Συνέλευση Σύρου

  15. Παράθεμα: Ιρλανδία: Εκλογές, αποτελέσματα και εκτιμήσεις!!! | Eagainst.com - Autonomy against Barbarism

  16. Παράθεμα: Ιρλανδία: Εκλογές, αποτελέσματα και εκτιμήσεις!!! - Eagainst.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s