Δύο κείμενα για το φοιτητικό κίνημα

Το φοιτητικό κίνημα που έχει αναπτυχθεί το τελευταίο διάστημα στη χώρα (και το οποίο, όπως όλα δείχνουν, βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή) μας βρίσκει, φυσικά, σύμφωνους και σύμφωνες, αν αναλογιστεί κανείς το βασικό του αίτημα: τη μη εφαρμογή του απαράδεκτου νόμου Διαμαντοπούλου. Ωστόσο, το ότι στηρίζουμε πολιτικά αυτό το κίνημα, δε σημαίνει ότι συμφωνούμε και με το είδος της κριτικής που ασκεί στις επιβαλλόμενες μεταρρυθμίσεις: μια επιφανειακή κριτική, η οποία αρκείται να μιλά για «δημόσιο πανεπιστήμιο», δίχως να θίγει ποτέ βασικά ερωτήματα (όπως το σχετικό με το περιεχόμενο της γνώσης που παρέχει αυτό το δημόσιο παν/μιο ή αυτό που θα απέρρεε από ένα στοχασμό πάνω στο ρόλο του πανεπιστημίου αλλά και της διανοητικής δραστηριότητας μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες). Υπό αυτή την έννοια, η χρήση ενός λόγου που υπερβαίνει τη κυρίαρχη σοσιαλδημοκρατική-αντινεοφιλελεύθερη κριτική που ασκείται απ τη πλευρά των φοιτητών στον νέο νόμο, είναι ιδιαίτερα σημαντικός για να αναδείξει αφενός, τις συνέπειες που επιφέρει ο νόμος στη κουλτούρα και τη καθημερινότητα του φοιτητή και αφετέρου, για να παρακάμψει τη μονομερή, συνδικαλιστικού τύπου και φοιτητοκεντρική -και ως τούτου αδιάφορη για τα ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα- οπτική υπό την οποία προσεγγίζονται πάντοτε τα ζητήματα της ανώτατης εκπαίδευσης.
 
  
Για αυτό το λόγο, αναδημοσιεύουμε δύο κείμενα που προσπαθούν να προσεγγίσουν το ζήτημα του πανεπιστημίου από μια διαφορετική, πιο ριζοσπαστική προοπτική, που ξεφεύγει από τη στείρα ρητορική της αριστεράς: την ιδρυτική διακήρυξη της Ελευθεριακής Παρέμβασης Φιλοσοφικής όπως και ένα κείμενο της «Εκκεντρικής Υποτροπής». Τέτοιες παρεμβάσεις είναι, νομίζουμε, σημαντικές σε μια περίοδο που το κίνημα των καταλήψεων δείχνει να αρχίζει να φυλλοροεί και που η διεύρυνση της κριτικής σκέψης είναι ζωτικής σημασίας για την ανάκαμψή του, όσο κι αν σε τέτοιες περιπτώσεις συνηθίζεται να λέμε ότι επείγει η «πράξη» και ότι η «θεωρία» μπορεί να εξεταστεί σε περιόδους πιο ήρεμες. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, η ανθρωπολογική φθορά των σύγχρονων κοινωνιών μετατρέπει μια σειρά «φιλοσοφικών» ή «θεωρητικών» ερωτημάτων σε ζητήματα καθημερινής πολιτικής παρέμβασης.      
Advertisements
This entry was posted in Αναδημοσιεύσεις. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s