Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του ελληνικού σταλινισμού

Ακόμα και οι τυφλοί μπόρεσαν να δουν το ρεσιτάλ χυδαιότητας που παρέδωσε το ΚΚΕ μέσω του συνδικαλιστικού του παραρτήματος, του περίφημου ΠΑΜΕ, την προηγούμενη Πέμπτη, 20/10, μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές. Δεν είναι μόνο η συμβολικά φορτισμένη στάση του στην πλατεία Συντάγματος, όπου τα περίφημα ΚΝΑΤ πήραν το ρόλο της Αστυνομίας και ανέλαβαν τα ίδια την περιφρούρηση της Βουλής με τα παλούκια και τα κράνη τους, λειτουργώντας ουσιαστικά σαν ασπίδα προστασίας  για  τη  Βουλή και την καθεστηκυία τάξη. Όπως διαβάζουμε σε ανταποκρίσεις από τις κινητοποιήσεις και σε άλλες πόλεις της χώρας, «από νωρίς δημιουργήθηκε ένταση μεταξύ μελών του ΠΑΜΕ και άλλων διαδηλωτών σε πολλές πόλεις της χώρας καθώς το ΚΚΕ θεωρούσε αποκλειστική του αρμοδιότητα των αποκλεισμό κυβερνητικών και κρατικών κτιρίων, απαγορεύοντας σε άλλους διαδηλωτές και πορείες να διαδηλώσουν».

Όπως το προσπάθησε και στις 5 Μαΐου του 2010, το «Κόμμα του λαού» ανέλαβε την περιφρούρηση της Βουλής, προκειμένου να δώσει σαφές μήνυμα τόσο προς τη μεριά του Κράτους όσο και προς αυτήν της κοινωνίας: άμα χοντρύνει το πράγμα, εμείς θα είμαστε εδώ και θα θέσουμε τα κρανοφόρα ρομπότ και τους κομματικούς και συνδικαλιστικούς μας τραμπούκους στην υπηρεσία της υπεράσπισης του καθεστώτος. Αυτή η στάση είναι γνωστή. Αρκεί να θυμηθούμε τι είχε γίνει και το Δεκέμβριο του 2008, όταν οι φοιτητικές ορδές του Κόμματος περικύκλωναν και απέκλειαν ολόκληρες πανεπιστημιακές σχολές, προκειμένου να εμποδίσουν τη διεξαγωγή των Γενικών Συνελεύσεων των φοιτητών.

Το τέλος της ασυλίας του ΚΚΕ;

Όλα αυτά βέβαια σε καμία περίπτωση δε δικαιολογούν τις χουλιγκανίστικου τύπου επιθέσεις με μολότωφ μέσα σε συντεταγμένα μπλοκ, ακόμα κι αν αυτά απαρτίζονται, κατά μέγα μέρος, από κρανοφόρα ρομπότ. Έχουμε δει ότι συχνά αυτές οι πρακτικές επιδιώκουν μια έμμεση ηγεμονία επί του κινήματος, μέσα από μια θεαματική βία η οποία είναι συχνά πολύ επικίνδυνη για τους άλλους, μη «μάχιμους» διαδηλωτές. Το θέμα δεν είναι να τεθεί το ζήτημα με όρους δυναμικών μειοψηφιών (η «πρωτοπορία» του κινήματος ενάντια στα ΚΝΑΤ), αλλά η μεγάλη μάζα του κόσμου, η ίδια η κοινωνία, να καταλάβει το βρώμικο ρόλο του ΚΚΕ και να ενεργήσει συντονισμένα εναντίον του. Φυσικά η στάση του ΚΚΕ ήταν τόσο απροκάλυπτα καπελωτική μιας ολόκληρης πορείας,  που ήταν επόμενο να προκαλέσει την οργή μεγάλου μέρους των διαδηλωτών οι οποίοι αμφισβήτησαν την κηδεμονία τους από αυτόκλητους προστάτες και καθοδηγητές. Έτσι, ήταν αναπόφευκτη η σύγκρουση με το κομμάτι εκείνο των διαδηλωτών που αποφάσισε να αντιτεθεί με ενεργητικό τρόπο στην αντικατάσταση της αστυνομικής καταστολής από τους θαυμαστές του Στάλιν και το οποίο κομμάτι δεν απαρτιζόταν μόνο από αναρχικούς.

Τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά βέβαια αν το ζήτημα είχε τεθεί με πιο συντεταγμένη λογική και αν σημαντικά κομμάτια της υπόλοιπης πορείας προσπαθούσαν να ανέβουν στην Αμαλίας. Τότε τα ΚΝΑΤ δε θα μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα. Γενικώς, ο αγώνας ενάντια στο σταλινισμό θα πρέπει να έχει πάντοτε ως στόχο του να ενεργοποιεί το μεγαλύτερο δυνατό μέρος του κόσμου και να μην αφήνεται να μετατραπεί σε βεντέτα ανάμεσα στα ΚΝΑΤ και τις ατισταλινικές «ενεργητικές μειοψηφίες». Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμα και όπως έγινε, η σύγκρουση αποδείχθηκε, εκ των υστέρων, ως σωστή επιλογή. Διότι ξεμπρόστιασε το ΚΚΕ στα μάτια όλου του κόσμου.

Από τις 20/10 δεν είναι μόνο οι αναρχικοί ή οι ελευθεριακές ομάδες που μπορούν να μιλούν για το χαφιεδίστικο ρόλο του ΚΚΕ, αλλά το σύνολο του κόσμου που ήταν στο δρόμο. Και αυτό μπορεί να αποτελέσει πολύ σημαντική εξέλιξη, καθώς ίσως σημάνει επιτέλους- το τέλος της ασυλίας του ΚΚΕ. Διότι μέχρι τώρα, ό,τι κι αν έκανε το ΚΚΕ, έχαιρε μιας γενικής ασυλίας. Η πλαστογράφηση της ιστορίας που έχει επιβάλει του επιτρέπει να ταυτίζεται με την Εθνική Αντίσταση και να τη μονοπωλεί (παρ’ όλο που, στην πραγματικότητα, οι ηγεσίες του δεν είχαν κανένα πρόβλημα να πουλήσουν τη χώρα αρχικά στους Άγγλους και στη συνέχεια στο Στάλιν), ενώ ο διωγμός των κομουνιστών από το κράτος της δεξιάς τους καθιστά συμπαθείς, απωθώντας από τη συλλογική μνήμη τις πρακτικές και τα εγκλήματά τους.

Η αριστερά έχει μεγάλη ευθύνη για αυτή την κατάσταση, καθώς ενώ πάντοτε υποτίθεται ότι ήταν κριτική προς το ΚΚΕ, στην πραγματικότητα ποτέ δεν αποκόπηκε πραγματικά από αυτό, ποτέ δε διαχώρισε ρητά τη θέση της, ποτέ δεν άσκησε κριτική ουσίας, υποφέροντας από το γνωστό σύνδρομο του απατημένου συζύγου. Όποτε κάποιος τολμούσε να μιλήσει για το θεάρεστο έργο των ΚΝΑΤ (τραμπουκισμοί και προπηλακισμοί μελών άλλων οργανώσεων κ.λπ.) αλλά και του ίδιου του Κόμματος (σκοτεινές διαπλεκόμενες σχέσεις, σπίλωση ανθρώπων από σταλινικά βαμπίρ όπως ο Μ. Μαΐλης, «δώσιμο» ανθρώπων στην αστυνομία κ.λπ.), καλούνταν να σωπάσει στο όνομα της μη διάσπασης της «ενότητας του κινήματος». Έτσι και τώρα, διαβάσαμε κατάπτυστες ανακοινώσεις από οργανώσεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και η ανεκδιήγητη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που αναπαπαρήγαγαν εθελουσίως όλα τα ψέματα των νοσταλγών του Στάλιν («το ΠΑΜΕ δέχτηκε απρόκλητη επίθεση» κ.λπ. σε αντίθεση με ό,τι πραγματικά συνέβη).

Ο ρόλος του ΚΚΕ μέσα στη σημερινή φιλελεύθερη ολιγαρχία

Πολύς κόσμος διατηρεί ακόμα αυταπάτες σχετικά με το «Κόμμα του λαού», το ρόλο και τη λειτουργία του μέσα στην ελληνική κοινωνία. Μιλάμε για κόσμο ο οποίος δεν ανήκει στο Κόμμα αλλά, παρ’ όλα αυτά, το συμπαθεί: είτε ως ψηφοφόρος που το θεωρεί «τίμιο» και «καθαρό» κόμμα (έστω κι αν δε συμφωνεί απαραίτητα με τις θέσεις του) είτε ως ακροαριστερός ή ακόμα και αναρχικός που βλέπει σ’ αυτό ένα περίεργο είδος «συντρόφων» (περίεργο, διότι ενώ τους θεωρεί συντρόφους του, τους βλέπει, παράλληλα, να «προδίδουν» συνεχώς «το κίνημα»). Αν εξαιρέσουμε το φωτοστέφανο που έχει καταφέρει να δημιουργήσει το ΚΚΕ για τον εαυτό του (εκμεταλλευόμενο τη σχέση του με τις άρχουσες ολιγαρχίες, την αίγλη της αριστερής διανόησης μετά τον Εμφύλιο, αλλά και τη βλακώδη στάση του μεγαλύτερου μέρους της υπόλοιπης αριστεράς), αυτό συμβαίνει, επειδή δεν υπάρχει σοβαρή ανάλυση του «ιστορικού ρόλου» και της αντικειμενικής λειτουργίας του ΚΚΕ μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Μετά την αποσταλινοποίηση και τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, τα κατά τόπους ΚΚ παύουν να είναι κόμματα με ολοκληρωτικές βλέψεις, κόμματα, με άλλα λόγια, που έχουν ως στόχο τους την κατάληψη της εξουσίας και την εγκαθίδρυση ενός «σοβιετικού» καθεστώτος (δηλαδή ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος βασισμένου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και την απόλυτη εξουσία του Κόμματος/Κράτους). Αντίθετα, μετατρέπονται σε κόμματα που στηρίζουν το κοινοβουλευτικό καθεστώς της χώρας τους παίρνοντας ως αντάλλαγμα ένα κομμάτι της εξουσίας, οικονομική στήριξη κ.λπ. Η στάση του ΚΚ Γαλλίας κατά το Μάη του ’68 αποτελεί την πιο καθαρή έκφραση αυτού του φαινομένου: ο πολιτικός φορέας που στις κρίσιμες στιγμές στήριξε το γκωλικό καθεστώς δεν ήταν άλλος από το ΚΚΓ.

Στην περίπτωση του ΚΚΕ, αυτός ο ρόλος αρχίζει να παίζεται από τη Μεταπολίτευση και μετά, όταν, με το τέλος του μετεμφυλιακού κράτους της δεξιάς, ο Καραμανλής νομιμοποιεί το ΚΚΕ και επέρχεται ένα είδος ελληνικού «ιστορικού συμβιβασμού», ο οποίος ολοκληρώνεται με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης από το ΠΑΣΟΚ. Ο ρόλος που από τότε παίζει το ΚΚΕ αλλάζει , καθώς αρχίζει να υπερασπίζεται αυτή την εύθραυστη νέα νομιμότητα του Καραμανλικού κράτους, στο οποίο οφείλει την νομιμοποίησή του. Δεν εκκαθαρίζει πια τους αριστερούς πολιτικούς του αντιπάλους, με σκοπό να έχει τον απόλυτο έλεγχο της «επανάστασης» (δηλαδή του πραξικοπήματος με το οποίο σχεδιάζει να καταλάβει την εξουσία), όπως έκανε από την εποχή που ο Στάλιν διορίζει το Ζαχαριάδη Γενικό Γραμματέα του κόμματος (το 1931) και ειδικότερα κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου.

Αυτό που τώρα κάνει είναι να χρησιμοποιεί μια, εξίσου σταλινικής παράδοσης,  οριοθέτηση του «εσωτερικού εχθρού» αφενός,  χαρακτηρίζοντας  κάθε κίνημα που ξεφεύγει από τον σταλινικό μηχανισμό, ως «εξτρεμιστικό», «αριστερίστικο», «αναρχικό», «προβοκατόρικο» και αφετέρου, υπερασπιζόμενο την αστική κοινοβουλευτική νομιμότητα από κάθε επικίνδυνη ρήξη που θα την απειλούσε, συνεχίζοντας, παράλληλα, να πουλάει στους οπαδούς του το μύθο της δικτατορίας του προλεταριάτου, της ρήξης με το αστικό καθεστώς, την εξύμνηση του Στάλιν, της ΕΣΣΔ κ.λπ. Φυσικά, μέσα σε αυτά τα πλαίσια χρησιμοποιεί τη δύναμή του για να επαναδιαπραγματεύεται προς όφελός του τις σχέσεις του με τις κυρίαρχες δυνάμεις της φιλελεύθερης ολιγαρχίας. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία όσων λέμε, δεν αλλάζει με άλλα λόγια, τον αντικειμενικό ρόλο του ΚΚΕ ως προκεχωρημένου φυλακίου του κοινοβουλευτικού καθεστώτος, επιφορτισμένου με την προσπάθεια ελέγχου και καταστολής των κοινωνικών κινημάτων.

Αυτό που η αφελής αριστερά συνηθίζει να αποκαλεί «προδοτικό ρόλο» των εκάστοτε ηγεσιών του ΚΚΕ δεν είναι τίποτε άλλο από τη συντονισμένη και βασική του πολιτική: να χτυπάει, όπου μπορεί, κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης της φιλελεύθερης ολιγαρχίας και των δυνάμεών της (πολιτικών, οικονομικών κ.λπ.). Με καπελώματα και σαμποτάρισμα συνδικαλιστικών προσπαθειών, με βία ενάντια σε άλλες αριστερές και αναρχικές οργανώσεις, με λασπολογία και συκοφαντία ενάντια σε συγγραφείς και πολιτικούς φορείς κ.λπ. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, τα ΚΝΑΤ και οι περίφημοι οικοδόμοι, χρησιμοποιούνται ως δυνάμεις κρούσης που διασφαλίζουν την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Εννοείται, φυσικά, ότι, όπου χρειαστεί, αυτές οι δυνάμεις, μαζί ενδεχομένως με άλλες κοινωνικές ομάδες που ελέγχει το Κόμμα, θα χρησιμεύσουν και ως μέσο πίεσης προς την κυρίαρχη ολιγαρχία, με στόχο την απόσπαση περαιτέρω προνομίων, ανταλλαγμάτων κ.λπ.

«Ενδοκινηματική διαμάχη» ή σύγκρουση με ένα κομμάτι του Κράτους;

Αυτός ο τύπος του « σταλινικού ρομπότ » όμοιου και ίδιου σ’ όλα τα γεωγραφικά πλάτη και μήκη του κόσμου, τουλάχιστον αυτής της εποχής, θα πρέπει κάποτε ν’ απασχολήσει και αναμφισβήτητα θα απασχολήσει τη ψυχιατρική και τη ψυχανάλυση. Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρχει το προηγούμενό του ή το ανάλογό του σε καμιά εποχή από τότε που έκανε ο άνθρωπος την εμφάνισή του στη γη. Είναι μοναδικό και αποκλειστικό προϊόν της πιο σκοτεινής και της πιο βάρβαρης εποχής από όλες όσες έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία.
Α. Στίνας, Αναμνήσεις

 

Πολλοί καλοπροαίρετοι και τίμιοι άνθρωποι που πιστεύουν ότι, εν πάση περιπτώσει, το ΚΚΕ -ή έστω η βάση του- είναι «μαζί μας» στο κάτω κάτω της γραφής, διαπράττουν ένα σοβαρότατο σφάλμα. Αδυνατούν να αναλύσουν το ρόλο του ΚΚΕ και παρασύρονται από τα καλά τους συναισθήματα. Κι έτσι βρίσκονται ανήμποροι να αντιδράσουν, όταν το ΚΚΕ, όπως την προηγούμενη Πέμπτη, θα κληθεί να κινηθεί ανοιχτά ενάντια σε κάποιο λαϊκό κίνημα το οποίο δεν ελέγχει. Τέτοιες αυταπάτες δε μας επιτρέπουν να συζητήσουμε και να προσπαθήσουμε να οργανώσουμε την αντιμετώπιση του ΚΚΕ, ως αντικειμενικού εχθρού κάθε κοινωνικού κινήματος. Με το να θεωρούμε ότι το ΚΚΕ αποτελεί, με όλα τα κακά του, «κομμάτι του κινήματος», απλώς χάφτουμε την προπαγάνδα του και ασχολούμαστε με δευτερεύοντα θέματα, πιστεύοντας ότι ο σταλινισμός είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν.

«Προταγματικά» ο σταλινισμός μπορεί όντως να ανήκει στο παρελθόν, καθώς το ΚΚΕ δεν έχει ως στόχο του να πάρει την εξουσία για να εγκαθιδρύσει καθεστώς «σοβιετικού» τύπου. Ωστόσο ο σταλινισμός συνεχίζει να υπάρχει ως μέθοδος δράσης, έστω ελαφρά παραλλαγμένος (με την φοβία του και την εχθρότητά του προς κάθε μαζικό κίνημα που το ξεπερνάει από τα αριστερά), έχοντας πλέον τεθεί στην υπηρεσία της φιλελεύθερης ολιγαρχίας. Διότι τι άλλο από σταλινισμός στην πιο ατόφια του μορφή είναι ο εργατοπατέρας Μανουσογιαννάκης, που εφορμούσε με το παλούκι στον αέρα, ως στρατηγός των ορδών των ΚΝΑΤ; Αυτών των ρομπότ που με το πρώτο πρόσταγμα δε δίστασαν να επιτεθούν σε ανυπεράσπιστο και άοπλο κόσμο (στη συμβολή Σταδίου και Β. Γεωργίου), χτυπώντας με παλούκια ανθρώπους σωριασμένους στο έδαφος, γυναίκες, σπρώχνοντας κόσμο στο κενό, πάνω από τη σπασμένη οροφή του Τερκενλή στην πλατεία Συντάγματος; Τι θα λέγαμε τώρα αν αυτές οι ορδές είχαν σκοτώσει κάποιον διαδηλωτή, είτε με τις καδρονιές τους, είτε με τις πέτρες που πετούσαν (όντας μάλιστα στην κορυφή μιας κατηφόρας) είτε σπρώχνοντας κόσμο στο κενό; Θα μιλάγαμε ακόμα για «απρόκλητη δολοφονική επίθεση κουκουλοφόρων στο ειρηνικό ΠΑΜΕ»;

 Από το Κόμμα του λαού στο Κόμμα της τάξης

Τόσον καιρό οι εκπρόσωποι του Κόμματος της Τάξης, οι φιλελεύθεροι, δηλαδή, «εκσυγχρονιστές», που υποστηρίζουν το Μνημόνιο, μας έχουν πρήξει για τις δυναμικές μειοψηφίες, τους «φασίστες» -και τα SS του Πάγκαλου- που απειλούν τη «δημοκρατία» και χρησιμοποιούν τραμπούκικες μεθόδους και βία κ.λπ. Το είχαμε μάθει το ποίημα από την εποχή του Δεκεμβρίου του 2008. Είδαμε όμως πώς στις 20/10, μπροστά σε μια ιδεοτυπική έκφραση φασιστικής, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, συμπεριφοράς (όπου ένα κόμμα έστειλε τις κρανοφόρες παρακρατικές του ομάδες να καταλάβουν το μπροστινό μέρος του κοινοβουλίου και να εμποδίσουν τους υπόλοιπους διαδηλωτές να περάσουν, χτυπώντας τους με πέτρες, καδρόνια κ.λπ.), όλοι έσπευσαν να δώσουν συγχαρητήρια στους εμπνευστές αυτής της κίνησης.

Είναι πλέον σαφές ότι έχει διαμορφωθεί ένα κοινό καθεστωτικό τόξο ανάμεσα στις βασικές δυνάμεις του κοινοβουλευτικού καθεστώτος, που ξεκινά από το ΛΑΟΣ και φτάνει  στο ΚΚΕ, περνώντας από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, τη Ντόρα και έχοντας τη γνωστή υποστήριξη των ΜΜΕ, η οποία αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε προηγούμενο σε ό,τι αφορά στα συγχαρητήρια που δόθηκαν στο ΚΚΕ (Πρετεντέρης, ΣΚΑΪ, Τατιάνα Στεφανίδου κ.λπ.).

Αυτό το τόξο το ακολουθούν βλακωδώς και διάφορες συνιστώσες της αριστεράς (ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ. αλλά και ο αυτοανακηρυχθείς σε ουρά του σταλινο-αριστερισμού, Τ. Φωτόπουλος) που αναπαράγουν τα ψεύδη του ΚΚΕ σχετικά με τα γεγονότα της Πέμπτης. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος το 2008, παρά  τις αμφιταλαντεύσεις του και το μηχανιστικό διαχωρισμό που έκανε ανάμεσα σε ειρηνικές και βίαιες εκδηλώσεις του κινήματος, είχε κρατήσει μια θέση περισσότερο αντι-συστημική,  είχε υπερασπίσει την εξέγερση και είχε διαχωρισθεί από τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ.  Δυστυχώς σήμερα,  έσπευσε να συνταχθεί και αυτός στο ίδιο συστημικό τόξο, αναπαράγοντας τα ψεύδη και τις συνωμοσιολογίες του ΚΚΕ σχετικά με τα γεγονότα της Πέμπτης και αποδεχόμενος τις σταλινικές του πρακτικές.

Αποτέλεσμα είναι ότι πλέον καθίσταται καθολικά αποδεκτή η ιδέα ότι όλοι οι μη «ειρηνικοί» διαδηλωτές είναι φασίστες που θέλουν να καταλύσουν τον κοινοβουλευτισμό και, ως τέτοιοι, θα καταστέλλονται. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια η αριστερά παίζει πλέον ανοιχτά το παιχνίδι του κοινοβουλευτισμού, πράγμα που δεν τόλμησε να κάνει κατά τη διάρκεια του κινήματος των πλατειών. Το γεγονός ότι το ΚΚΕ κατέβηκε αυτή τη φορά στο δρόμο ως έμμεσος κατασταλτικός μηχανισμός (με σκοπό να αποτρέψει την προσέγγιση των διαδηλωτών στη Βουλή), δείχνει πώς βλέπουν τα πράγματα οι κρατούντες. Έτσι, ενδεχομένως σε περίπτωση που τα πράγματα ριζοσπαστικοποιούνταν, να το χρησιμοποιούσαν και ως άμεσο και ενεργητικό κατασταλτικό μηχανισμό.

Το προσωπείο του ΚΚΕ δείχνει να έπεσε οριστικά. Όσο κι αν το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς (που βλέπει ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει από τα χέρια της, εφόσον δεν κατάφερε ούτε να ελέγξει το Σύνταγμα αλλά ούτε και να αποτρέψει τη γοητεία που ασκούν σε μεγάλο μέρος του κόσμου οι «δράσεις» αναρχικού τύπου μετά το Δεκέμβριο του 2008) προσπάθησε να αναστηλώσει αυτό το προσωπείο, ο κόσμος φαίνεται να έχει καταλάβει τι συμβαίνει. Την Πέμπτη το ΚΚΕ ταυτίστηκε πλήρως με τα πιο απαξιωμένα και φιλομνημονιακά ΜΜΕ (ίσως γι’ αυτό ο Ριζοσπάστης της 21/10 έβαλλε κατά του ΣΚΑΪ, σε μια προσπάθεια να συγκαλυφθεί αυτή η ταύτιση), ενώ η χυδαία του στάση απέναντι στον ίδιο «του» το νεκρό, τον Δ. Κοτσαρίδη -στα πλαίσια της οποίας χρησιμοποίησε το θάνατό του για να στηρίξει την αντι-«προβοκατορική» του ρητορική (υποστηρίζοντας πως ο άτυχος άνδρας πέθανε από τις πέτρες των «κουκουλοφόρων» και όχι από τα χημικά της ΕΛΑΣ, όπως είπαν οι γιατροί)- το έριξε ακόμα περισσότερο στα μάτια του κόσμου.

Πώς προχωράμε ως κίνημα;

Οι μεγαλειώδεις σε όγκο συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις της χώρας δε συνοδεύτηκαν από αντίστοιχη ποιοτική αναβάθμιση των δράσεων και των μορφών αγώνα. Ας το πούμε καθαρά: η κοινωνία κατέβηκε στο δρόμο και δεν ήξερε τι να κάνει… Αντί οι πορείες και οι διαδηλώσεις να δημιουργήσουν συνθήκες για νέες και πιο σταθερές κινηματικές πρακτικές που θα άλλαζαν το πολιτικό πεδίο, αποτέλεσαν απλά μια σχεδόν συμβολική κορύφωση απεργιών και καταλήψεων που απλά τείνει να μας επαναφέρει στην προηγούμενη κατάσταση του αμήχανου και άπραγου κοινωνικού αναβρασμού. Επιπλέον, ο κόσμος που ψάχνει κάτι καινούριο, αδυνατεί να αντιπαρατεθεί με αποτελεσματικό τρόπο στις δυνάμεις της γραφειοκρατικής χειραγώγησης. Φαίνεται να παραδίνεται, στην πλειοψηφία του, στη λογική της ανάθεσης των αγώνων στις ήδη υπάρχουσες δομές και οργανώσεις. Κι εδώ ακριβώς πατάει η αριστερά για να εξαπολύσει την αντεπίθεσή της ενάντια στα κομμάτια του κόσμου που τόλμησαν να την αμφισβητήσουν (όπως συνέβη με τις λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών), συνασπιζόμενη γύρω από το ΚΚΕ και τους κοινοβουλευτικούς τους εντολοδόχους.

Με την υποχώρηση του κινήματος των πλατειών, η διάχυτη κοινωνική οργή δε φαίνεται να βρίσκει κάποιο τρόπο να πολιτικοποιηθεί, να εκφραστεί, να ριζώσει σε μια πιο καθημερινή και ουσιώδη δράση, η οποία θα μπορούσε να σταθεί ως ανάχωμα στην προσπάθεια χειραγώγησης των κινητοποιήσεων από τις αριστερές γραφειοκρατίες. Οι άνθρωποι αυτο-εγκλωβίζονται και αναθέτουν την πάλη στους «ειδικούς» του ακτιβισμού και της επανάστασης. Φυσικά έχουμε μπει σε μια κατάσταση διαρκούς αναταραχής και δεν ξέρουμε τι μπορεί να προκύψει. Γι’ αυτό θα πρέπει να έχουμε πάντα στο νου ότι, αν θέλουμε να εξεγερθούμε για να αλλάξει η σημερινή κατάσταση, θα πρέπει να θέσουμε οι ίδιοι και οι ίδιες τους πολιτικούς μας στόχους. Αν επιθυμούμε πραγματικά να προκύψει κάτι νέο, καλούμαστε να παλέψουμε οι ίδιοι, να κουραστούμε, να πειραματιστούμε με νέες δομές, να αλλάξουμε συνήθειες, να ορίσουμε ξανά τις προτεραιότητές μας. Η χειραφέτηση της κοινωνίας δεν μπορεί παρά να είναι έργο της ίδιας της κοινωνίας.

Advertisements
This entry was posted in Ανακοινώσεις. Bookmark the permalink.

41 Responses to Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του ελληνικού σταλινισμού

  1. Ο/Η Νικόλας λέει:

    Μία τοποθέτηση και μια απορία.

    Ξεκινώ με την τοποθέτηση. Ενώ είναι δεδομένο πώς το ΚΚΕ τάσσεται υπέρ του κοινοβουλευτισμού και αυτό δεν το καταμαρτυρούν μόνο τα γεγονότα αλλά και μια προ 20ετίας περίπου απόφαση της Ολομέλειας του για «κατάληψη της εξουσίας μέσω της κοινοβουλευτικής οδού», κατά τ’άλλα βλέπω να του αποδίδετε στο άρθρο ένα ρόλο του τύπου «το ΚΚΕ δεν θέλει να πάρει την εξουσία» (««Προταγματικά» ο σταλινισμός μπορεί όντως να ανήκει στο παρελθόν, καθώς το ΚΚΕ δεν έχει ως στόχο του να πάρει την εξουσία για να εγκαθιδρύσει καθεστώς «σοβιετικού» τύπου.») και απλά αρκείται στο ρόλο της αντιπολιτευόμενης αριστεράς. Κατά τη γνώμη μου το ΚΚΕ, είναι ένα κόμμα που ακόμα και σήμερα σκοπεύει στην εξουσία. Μπορεί πλέον τα ποσοστά των εκλογών να είναι ανάλογα των δαπανών των προεκλογικών περιόδων, που σημαίνει ότι το ΚΚΕ παίρνει τα ποσοστά που του αντιστοιχούν βάσει των χρημάτων που δαπανά για διαφημίσεις, και φυσικά αυτό να το γνωρίζουν πολύ καλά οι σταλίνες, αλλά το σχέδιο του για «λαική» εξουσία (ή για να είμαστε σαφείς για κκεδική εξουσία!) δεν είναι απλά ένας πύρινος λόγος. Μόλις το ΚΚΕ συνειδητοποιήσει ότι μπορεί να αναλάβει την εξουσία μέσα από τις κάλπες, και θα το διεκδικήσει φανερά. Ήδη σε κάτι δημοσκοπήσεις (πριν τα γεγονότα) έπαιρνε κάτι 17% με το ΜΠΑΤΣΟΚ να παίρνει 21%. Όχι ότι αυτό μπορεί να λέει και πολλά για την παρούσα συγκυρία.

    Επίσης μην προτρέχουμε να καταδικάσουμε τον σταλινισμό ως πολιτικό πρόγραμμα. Το ΚΚΕ κατά την άποψη μου εξακολουθούν να είναι σταλίνες και στο πρόγραμμα τους. Σίγουρα διαχρονικά είναι μια καλή πρέζα για τα μέλη του («μην αγχώνεστε παιδιά, αγωνιζόμαστε για τη δικτατορία του προλεταριάτου» και τέτοια), αλλά αν, λέω αν, σε κάποιο σενάριο μακρινού μέλλοντος (ή και επιστημονικής φαντασίας) το ΚΚΕ βγει πρώτο κόμμα, σίγουρα μετά θα δούμε ένα καθεστώς στην καλύτερη όπως του Τσάβες.

    Και φτάνουμε στο σημείο της απορίας.

    Ρε παιδιά η ανακοίνωση του Φωτόπουλου είναι αληθινή; Σίγουρα δεν είναι τρολλιά; Την διαβάζω και αδυνατώ να πιστέψω ότι μπορεί να την έβγαλε ο Φωτόπουλος. Εντάξει τα σιγονταρίσματα στο ΚΚΕ υπάρχουν εδώ και 2-3 χρόνια από πλευράς Π.Δ. αλλά όχι και τέτοιο γλείψιμο. Ο τύπος είναι τουλάχιστον ξετσίπωτος και αυτοί που είναι στην ομάδα του και θέλουν να αυτοαποκαλούνται ελευθεριακοί, τουλάχιστον πρέπει να διαβάσουν την ανακοίνωση του μέντορα και να τον αποχαιρετήσουν με το μπινελίκωμα που του χρειάζεται. Και αφήστε τον να βυθίζεται στη μοναξιά του, περιμένοντας ίσως καμιά θεσούλα απ’το Κόμμα σε λίγα χρονάκια.

    • Ο/Η protagma λέει:

      Καλημέρα Νικόλα,

      Ως προς το πρώτο σημείο θα έλεγα το εξής. Αφενός συμφωνώ ότι, αν του δινόταν του ΚΚΕ η ευκαιρία να πάρει την εξουσία, εννοείται ότι θα την έπαιρνε. Κόμμα είναι, αυτή είναι η δουλειά του, άλλωστε. Απλά το ζήτημα είναι ότι δε νομίζω να έχει ως βασικό του στόχο την κατάληψη της εξουσίας. Έχει βρει έναν τρόπο να επιβιώνει μέσα στο κοινοβουλευτικό σύστημα κι αυτό κάνει τις τελευταίες δεκαετίες. Μην ξεχνάς τον βασικό παράγοντα που είναι η έλλειψη της ξένης βοήθειας. Την τελευταία φορά που προσπάθησε να κατακτήσει ένοπλα την εξουσία δίχως βοήθεια από το Στάλιν, ήταν κατά τον Εμφύλιο, όταν και ηττήθηκε. Σκέψου, τότε που ήταν και τόσο πιο ευνοϊκές οι συνθήκες από άποψη λαϊκής απήχησης, συνέβη ό,τι συνέβη. Άρα σήμερα μια τέτοια στρατηγική δεν τραβάει. Δεν υπάρχει η ΕΣΣΔ να πληρώνει, οπότε τώρα το Κόμμα εξαρτάται από τις ελεημοσύνες του «αστικού» κράτους και από τα έσοδα που του αποφέρουν οι επιχειρήσεις του και τα κονέ του με επιχειρηματικούς κύκλους. Οπότε του είναι δύσκολο να στραφεί ενάντια σε αυτούς που το ταΐζουν. Όχι βέβαια ότι αν του κάτσει κανένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα δε θα το εκμεταλλευτεί.

      Αυτό πάντως που είναι πολύ ενδιαφέρον είναι ότι, σε αντίθεση με άλλα ευρωπαϊκά ΚΚ, το ΚΚΕ πρέπει να είναι το μόνο που δεν έχει περάσει τη διαδικασία αποσταλινοποίησης. Αποτελεί δηλαδή ένα περίεργο μείγμα κοινοβουλευτικών και σταλινικών στοιχείων. Κοινοβουλευτικό ως προς την κοινωνική λειτουργία και το ρόλο του αλλά σταλινικό όχι μόνο ιδεολογικά αλλά και πρακτικά, σε ό,τι έχει να κάνει με την εσωτερική του συγκρότηση αλλά και τη σχέση του με τις εξ αριστερών του δυνάμεις.

      Π.χ. όλη αυτή η μανία να κάνει μόνο του πορείες, να κρατά αεροστεγώς κλεισμένους τους οπαδούς του από την υπόλοιπη κοινωνία κ.λπ. είναι στοιχείο καθαρά ολοκληρωτικού τύπου. Το ίδιο και η τάση του να χειρίζεται την Ιστορία όπως θέλει, με παραχαράξεις, εκ των υστέρων αποκαταστάσεις κ.λπ. Και το ίδιο ισχύει και για το φανατισμό που μπορεί να εμπνέει στα μέλη του, παρά την εμφανή πτώση του ιδεολογικού και θεωρητικού τους επιπέδου τα τελευταία χρόνια και τη χαλάρωση της πειθαρχίας και των πολιτιστικών κριτηρίων. Κανένα άλλο κόμμα δεν πρέπει να παράγει τέτοιου είδους Μουτζαχεντίν. Όλο αυτό δένει με τη μυθολογία που έχει πλάσει για τον εαυτό του και την ιερότητα που διατηρεί ως κόμμα στα μάτια των οπαδών του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον κοσμοϊστορικό ρόλο που νομίζει ότι παίζει, ως πρωτοπορία του παγκόσμιου σταλινισμού (κάνοντας υποδείξεις σε άλλα ΚΚ, ακόμα και σε αυτό της Κούβας!) κ.λπ. Εν τω μεταξύ μετά το τελευταίο συνέδριο («Συνέδριο αντεπίθεσης») έχει πάρει καθαρά «επαναστατικές» θέσεις στο ιδεολογικό επίπεδο: υπέρ Στάλιν, αποκαταστάσεις Ζαχαριάδη και Βελουχιώτη κ.λπ. Προφανώς για να εμπεδώνει την ιδέα ότι δήθεν είναι σε πλήρη ρήξη με το αστικό καθεστώς.

      Τώρα, ως προς το Φωτόπουλο, τι να πει κανείς. Ελπίζω να μη μπουν οι δικοί του εδώ μέσα να κάνουν κακό χαμό όπως άλλες φορές (δηλ. στο μπλογκ της παλιάς ομάδας). =)

      Αλλά αφού είπες εσύ ήδη αρκετά, κάνοντας την αρχή, εγώ θα προσέθετα ότι ο Τάκης αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα των χειρότερων πλευρών του αριστερίστικου αντιδυτικισμού και τριτοκοσμισμού της δεκαετίας του ’60: φανατικά ισλαμόφιλος (υπέρ Αχμαντινεζάντ, Χαμάς κ.λπ.), εμμονές με το Ισραήλ και τη Νέα Τάξη κ.λπ. Έχει όλο το πακέτο, από πλευράς πολιτιστικού υποβάθρου, για να αισθάνεται μια χαρά με το σταλινο-αριστερισμό, εφόσον είναι και κάργα οικονομιστής, ανάγοντας το πολιτικό πρόβλημα σε γεωπολιτικού τύπου συσχετισμούς (είμαστε με Αχμαντινεζάντ και Τσάβες, επειδή τα βάζουν με τους Αμερικάνους κ.λπ.). Αν βάλεις τώρα και τον αντικαστοριαδισμό του, τις εμμονές του με το Ιντυμήντια της Αθήνας (από όπου είχε αποχωρήσει θεαματικά πριν 6-7 χρόνια), με την ΑΚ (επειδή δεν τον κάλεσε στο πρώτο Μπι Φεστ) και με το κίνημα των πλατειών (όπου έφαγε χυλοπίτα, όταν πήγε να καπελώσει), τότε μπορούμε, νομίζω, να καταλάβουμε, γιατί πήρε αυτή τη στάση. Αν προσέξεις στην ανακοίνωσή του, αναφέρεται και σε εμάς («ψυχαναλυτική Αυτονομία» κ.λπ.).

      Στο σάιτ της αθηναϊκής τους ομάδας, η ανακοίνωση δεν έχει ανέβει ακόμα. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η καθυστέρηση είναι προϊόν εσωτερικών διαφωνιών και αντιδράσεων απέναντι σε αυτό το απαράδεκτο κείμενο. Για να δούμε!

      Νίκος

  2. Ο/Η JKL λέει:

    Ωστόσο η παρέμβαση του ελευθεριακού χώρου σε κοινωνικούς χώρους (εργασία, σχολές κλπ) είναι ελάχιστη -και όχι με εξ ολοκλήρου δικιά του ευθύνη.Την πέμπτη είχαμε νεκρό από το Κράτος και δεν σηκώθηκε μύγα.Εγώ γενικά είμαι περισσότερο απαισιόδοξος -Ελλάδα είμαστε, μην το ξεχνάμε.

    Παραθέτω παρακάτω και το δικό μας κείμενο:

    http://eagainst.com/articles/a-few-clarifications-for-the-2010/

  3. Ο/Η ΣΤΕΛΙΟΣ λέει:

    Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟΣ

    ΑΤΥΧΟΙ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥΣ ΜΕΛΗ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΩΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΑΠΟ ΠΡΩΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΔΟΣΕΙΣ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΕΑΜ ΣΕ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ(ΞΕΦΡΑΓΚΑ ΑΜΠΕΛΙΑ) ΤΟΥ ΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝΕ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΣΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ-ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΟΥΣ.

    ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ.
    Ο ΝΕΚΡΟΣ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΗΣΥΧΑΣΕΙ.ΟΙ ΧΤΥΠΗΜΕΝΟΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΛΠΙΖΩ-
    ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΝΕ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΚΑΙ ΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΕ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 8
    ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΑΝ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟΥΣ
    ΕΣΑΕΙ ΑΠΟΝΤΕΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΕΙΣΧΩΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
    ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ:(ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ)ΟΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΜΦΙΤΑΛΑΝΤΕΥΟΜΕΝΟΙ ΑΜΦΙΤΑΛΑΝΤΕΥΟΜΕΝΟΙ.
    ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ.
    ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΩΡΑ ΤΟ ΕΝ ΛΟΓΩ ΚΟΜΜΑ ΑΦΟΥ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝΑΙ ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ.

    ΤΟ ΚΚΕ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙ ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ
    ΜΕΤΟΥΣΙΩΜΕΝΟ ΣΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΗ ΚΟΜΜΑΤΑ.
    ΚΑΘΕ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ(ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟ) ΚΑΤΑΝΤΑΕΙ ΣΠΑΤΑΛΗ ΠΟΥ ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΙΑΡΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΧΩΡΟΥΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ.
    ΙΣΩΣ ΤΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΙΣΩΣ ΤΟ ΒΛΑΨΕΙ ΠΑΝΤΩΣ ΚΕΡΔΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΚΙ ΑΝ ΝΑΙ ΜΗΔΑΜΙΝΟ

    ΣΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΩΣ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΑΡΑ ΤΟ ΔΑΣΟΣ.
    Ο ΣΤΟΧΟΣ:Η ΡΙΖΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΕΧΟΥΜΕ
    ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝΕ ΤΑ ΒΕΛΗ ΜΑΣ ΚΑΠΟΤΕ-ΚΑΠΟΥ.

  4. Παράθεμα: Αναρχικοί_VS_ΚΚΕ « Πόντος και Αριστερά

  5. Ο/Η pontos&aristera λέει:

    Μια και βάζετε το ζήτημα του σταλινισμού, δείτε για ένα άγνωστο θέμα, θαμμένο ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ. Όταν εξοντώθηκε στην ΕΣΣΔ ΟΛΗ η ελληνική κομμουνιστική ηγεσία (Πόντιοι, Μαριουπολίτες, Ελλαδίτες) που είχε πετύχει πρωτοφανείς κατακτήσεις το Μεσοπόλεμο :

    «Οι σταλινικές διώξεις»
    http://kars1918.wordpress.com/2009/02/10/10-2-2009/

    Ομέρ

  6. Παράθεμα: Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του ελληνικού σταλινισμού | Eagainst.com - Demand The Impossible!

  7. Ο/Η red λέει:

    Λίγα σχόλια για τα παραπάνω:
    Κατ’ αρχήν (επισημαίνοντας ότι δεν θέλω σε καμία περίπτωση να υπερασπιστώ το ΚΚΕ – τελείως το αντίθετο) νομίζω, δεν είναι όσοι υποστηρίζουν το ΚΚΕ σταλινικοί, αν και, δεν διαφωνώ ότι κυριαρχεί το σταλινικό στοιχείο το οποίο αρκετοί ανέχονται και θα ανέχονται χάριν της ενότητας και το οποίο αγνοεί μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που συμπαθεί το ΚΚΕ , κυρίως διότι σχεδόν σε κάθε εργασιακό χώρο υπάρχει κάποιος συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ ο οποίος αναμφισβήτητα φαίνεται και – συγκριτικά είναι – πιο έντιμος από τους συνδικαλιστές των άλλων παρατάξεων. Αυτό, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, είναι το αντίτιμο της ανοχής και της υποστήριξης στον κοινοβουλευτισμό που έχουν δείξει όχι μόνο το ΚΚΕ άλλα και τα άλλα «αριστερά» κόμματα.
    Μία εικόνα μπορεί να είναι ανώτερη από χίλιες λέξεις και μιλάω για την εικόνα του ΠΑΜΕ μπροστά στη Βουλή. Μπορεί να μην ήμουν στην Αθήνα αλλά το τηλεφώνημα ενός φίλου, τελείως απολίτικου που πήγε στην πορεία με κάποιο σωματείο είναι άκρως διαφωτιστικό: με ρώτησε «Ρε συ γιατί το ΠΑΜΕ δεν κοιτούσε προς τη Βουλή και δεν φώναζε συνθήματα προς τη Βουλή; Γιατί κοιτούσε εμάς;» Δεν χρειάζεται νομίζω να το σχολιάσω παραπάνω.
    Παρόλα αυτά, το ΠΑΜΕ κατάφερε με αυτή του την κίνηση κάτι που δεν κατάφερε να κάνει από το ξεκίνημα των κινητοποιήσεων για την οικονομική κρίση: να τραβήξει την προσοχή πάνω του, κίνηση καθόλου τυχαία. Δεν το κατάφερε με τις κινητοποιήσεις, δεν είχε να επιδείξει «ήρωες», απείχε από το κίνημα των αγανακτισμένων διότι αυτό το κίνημα δεν σήκωνε καμία καθοδήγηση, επομένως τι θα έπρεπε να γίνει; Σύγκρουση με τα ΜΑΤ; Αποκλείεται. Έπρεπε όμως να γίνει κάποια σύγκρουση για να αναφέρει στον απολογισμό του, για να επιβεβαιώσει τη θέση του και αυτή ήταν λουκούμι. Στα μέλη του λέει ότι συγκρούστηκε με προβοκάτορες και όλη η αριστερά χάριν της ενότητας σιγοντάρει. Τώρα έχει νεκρό γιατί δεν προστάτεψε τα μέλη του και ένα ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας υπέρ του, βούτυρο στο ψωμί.
    Συνοψίζοντας, αυτό που θέλω να πω είναι ότι μπροστά στη Βουλή γίνανε μάγκες . Δείξανε ότι μπορούν να συγκρουστούν με τον πιο ανώδυνο για τον χώρο τους τρόπο γιατί δεν συγκρούστηκαν με την εξουσία. Επιπλέον, χτίζουν ένα φιλειρηνικό προφίλ που αγγίζει τον μικροαστό που πλέον δεν μπορεί να απολαύσει το εισόδημα που είχε στο παρελθόν, είναι οργισμένος, αλλά δεν θέλει φασαρίες (ησυχία τάξις και ασφάλεια). Τέλος, δεν υπήρχε περίπτωση να μην έχουν την υποστήριξη της αριστεράς, διότι το αντίθετο θα σήμαινε «εμφύλιος» (διαίρει και βασίλευε) κάτι που δεν έχει κανένα όφελος αυτή την εποχή που άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν σκεφτεί ποτέ να κατέβουν στον δρόμο τώρα ξέρουν ότι πρέπει να κατέβουν στην πορεία με μάσκα και μαλόξ για το πρόσωπο και ακόμη δεν ξέρουν τι ακριβώς τους γίνεται διότι βομβαρδίζονται με έναν μεγάλο αριθμό μηνυμάτων που δεν προλαβαίνουν να επεξεργαστούν.

  8. Το ΚΚΕ θεωρεί τους αναρχικούς πράκτορες που τά ‘χουν πλακάκια με το κράτος. Οι αναρχικοί και ελευθεριακοί θεωρούν το ΚΚΕ αστικό μόρφωμα που κοροϊδεύει τον κόσμο με τις δήθεν επαναστατικές κορώνες του και τά ‘χει πλακάκια με το κράτος. Όλοι μαζί θεωρούν την κυβέρνηση ξεπουλημένη, αρνούνται να δεχθούν ότι πράγματι ο Γιωργάκης νομίζει ότι κάνει το καλύτερο για τη χώρα του — τά ‘χει πλακάκια με διεθνή κέντρα εξουσίας. Σ’ όλες τις περιπτώσεις, ξεκάθαρη μια αδυναμία να αναγνωριστεί η ιδεολογική διάσταση της πραγματικότητας. Το παράλογό της τελευταίας όμως είναι πιο λογικό από τους εξυπνάκηδες συνωμοσιολόγους. Αν ο σημερινός κόσμος απλά κατευθύνονταν και χειραγωγούνταν από κάποια ισχυρά κέντρα, δεν θα ήταν τόσο ισχυρός. Όπως και η πραγματικότητα είναι ιδεολογική, έτσι και ο αγώνας εναντίον της.

    Η κατάσταση είναι πολύ άσχημη αν η επιλογή είναι μεταξύ ΚΚΕ και «κινήματος» (σώσον Κύριε…).

    ΥΓ: Άσκηση επί χάρτου: ένα αμεσοδημοκρατικό οργανωμένο κίνημα επιλέγει μία μέρα να κυκλώσει συμβολικά τη βουλή. Θέλει να δείξει τη δύναμή του, να ζυγίσει τις δυνάμεις του, να τραβήξει την προσοχή. Καλώς ή κακώς, επιλέγει δημοκρατικά να μην κάνει ντου στη βουλή, παρά προτιμά να κρατήσει τον χώρο για κάποιες ώρες. Και πράγματι αυτό κάνει με δεκάδες χιλιάδες κόσμου. Νά που έρχονται όμως κάποια μπλοκ μερικών χιλιάδων που θέλουν να κάνουν ντου στη βουλή — δηλαδή αντικειμενικά η επιλογή αυτή σημαίνει αναίρεση της επιλογής του αμεσοδημοκρατικού οργανωμένου κινήματος. Τί κάνει το αμεσοδημοκρατικό κίνημα; Σέβεται τον εαυτό του ή τους άλλους;
    Αυτό το υποθετικό παράδειγμα δεν το αναφέρω για να απενοχοποιήσω τη στάση του ΚΚΕ. Όμως αυτό είναι το μέλλον κάθε παρόμοιας όξυνσης των πραγμάτων. Όπως είπε ένας σύντροφος, έτσι είναι η κοινωνική επανάσταση: το 99% ενάντια στο 99% (όχι όπως το φαντάζονται αφελώς στις ΗΠΑ κάποιοι σήμερα — «είμαστε το 99%»).

  9. Ο/Η protagma λέει:

    Μιας και μαζεύτηκαν κάμποσα σχόλια, κάνω μια συγκεντρωτική τοποθέτηση, παιδιά:

    @ Julien,
    Ευχαριστούμε για το κείμενο. Το είχα διαβάσει, όταν το βγάλατε. Είναι πολύ σαφές και εύστοχο, ως συνήθως. Έχω όμως μια διαφωνία. Θεωρώ ότι επιμένει σε ένα υπαρκτό πρόβλημα –τη λουμπενοποίηση μεγάλου μέρους των αναρχικών τα τελευταία χρόνια-, το οποίο όμως δεν έχει τόσο σχέση με ό,τι συνέβη στις 20. Τι θέλω να πω με αυτό; Ότι ο κόσμος που άρχισε τη σύγκρουση με τα ΚΝΑΤ δεν ήταν μπάχαλος κόσμος. Μετά ήρθαν οι όποιοι συγκρουσιακοί αναρχικοί συμμετείχαν. Άλλωστε στην αρχή ο κόσμος που χτυπήθηκε με τα ΚΝΑΤ ήταν σχεδόν άοπλος. Οπότε νομίζω ότι εδώ το πρόβλημα τίθεται με άλλους όρους. Ακόμα κι οι δύο μολότωφ, δεν έπεσαν σε απλό και «άοπλο κόσμο», αλλά στα πλαίσια της σύγκρουσης, για να αποκόψουν ένα από τα γιουρούσια των κνιτών. Για να το θέσω με γηπεδικούς όρους, είναι σα να έφυγαν φωτοβολίδες και κροτίδες από ένα πέταλο στο άλλο, δηλαδή ανάμεσα σε προετοιμασμένο και οπλισμένο κόσμο, και όχι από ένα πέταλο οργανωμένων και χούλιγκανς προς απλούς θεατές των υπόλοιπων θυρών. Προσωπικά διαφωνώ με τη ρίψη των μολότωφ, αλλά δε νομίζω ότι εν προκειμένω το όλο σκηνικό ήταν τόσο δηλωτικό των τάσεων που περιγράφετε.

    Ως προς τη σχετική σου «απαισιοδοξία», προσωπικά τη συμμερίζομαι πιο πολύ από άλλα παιδιά στην ομάδα =)
    Πάντως για τα ελληνικά στάνταρτς έχουν ήδη γίνει αρκετά «πρωτοποριακά» πράγματα, με αποκορύφωμα, φυσικά, το κίνημα των πλατειών. Και στο λέω βλέποντας και την κατάσταση στη Γαλλία. Το «τουλάχιστον στην Ελλάδα κάπως κουνιέται ο κόσμος» δεν είναι πλέον υπερβολή, αν αναλογιστούμε τι συμβαίνει σε χώρες όπως η Γαλλία ή ακόμα και η Βρετανία. Αλήθεια, εκεί τα μεσαία στρώματα τι κάνουν; Μετά τους φοιτητές πέρυσι, έχει κουνηθεί τίποτε; (Αφήνω εκτός των γεγονότα του καλοκαιριού, διότι νομίζω ότι αποτελούν άλλης τάξης φαινόμενο).

    @ Ομέρ,
    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο, δεν το ήξερα καθόλου αυτό το κομμάτι της ιστορίας! Όπως αποδεικνύεται, οι σταλινικές μέθοδοι δε γνωρίζουν εθνικές, γεωγραφικές κ.λπ. διαφορές… Το θέμα είναι, για μένα, τι λένε όλοι αυτοί οι αριστεροί που, ενώ τα ξέρουν όλα αυτά, δε μιλάνε, προτάσσοντας επιχειρήματα περί της «ενότητας του κινήματος» ή πιστεύοντας πως αν χτυπά κανείς το σταλινισμό γίνεται αυτόματα το ίδιο πράγμα με δεξιούς επαγγελματίες αντικομουνιστές.

    Αυτό δένει και με το ζήτημα της αίγλης που έχει αποκτήσει το ΚΚΕ μέσω των διώξεων που υπέστη από το κράτος της δεξιάς με τις εξορίες, τα ξερονήσια κ.λπ. Όπως σωστά το λέει ο Στέλιος, όμως, όλα αυτά μας έχουν κάνει να ξεχάσουμε τι έκαναν πολλοί από αυτούς που διώχθηκαν από τη δεξιά ενάντια στους αριστερούς τους αντιπάλους τη δεκαετία του ’40. Ο Στίνας περιγράφει ωραία πώς, σε αρκετές περιπτώσεις, οι σταλινικοί πολιτικοί κρατούμενοι συγκροτούσαν ένα είδος αριστοκρατίας της φυλακής, εκμεταλλευόμενοι τους υπόλοιπους αριστερούς κρατούμενους (τροτσκιστές, αρχειομαρξιστές κ.λπ.).

    @ Red,
    Συμφωνώ ότι η μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων του ΚΚΕ δεν είναι σταλινικοί. Και αυτό ισχύει και σε μεγάλο βαθμό για αρκετά μέλη του. Το θεωρητικό επίπεδο, ακόμα και σε ό,τι αφορά στην ιδεολογική αποβλάκωση, έχει πέσει πολύ τα τελευταία χρόνια κι έτσι την ιδεολογία πρέπει να τη γνωρίζουν μόνο τα μεγάλα κεφάλια. Η διαφορά όμως μεταξύ των μελών και των ψηφοφόρων είναι ότι τα πρώτα (τουλάχιστον τα μη περαστικά, τα πιο «χωμένα» δηλαδή) είναι σίγουρα σταλινικά ως προς την πολιτική τους συμπεριφορά.

    Ως προς τη δεύτερη παρατήρησή σου, συμφωνώ κατά το ήμιση. Δηλαδή δίκιο έχεις, ισχύει η ανάλυσή σου, μόνο που πιστεύω ότι παραβλέπει κάτι πολύ σημαντικό: την απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος στα μάτια σημαντικής μερίδας του πληθυσμού. Απονομιμοποίηση όχι απαραίτητα δημοκρατική, επαναστατική κ.λπ. Αλλά παρ’ όλα αυτά απονομιμοποίηση –δες τι έγινε στις παρελάσεις. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, η πλήρης σύμπλευση του ΚΚΕ με το «αστικό» σύστημα και δη με τα ΜΜΕ, που προκαλούν πλέον αγανάκτηση με τις μαλακίες που λένε, δεν ξέρω κατά πόσο θα του βγει σε καλό του ΚΚΕ. Αν όλο αυτό είχε συμβεί πριν το 2008, το σενάριο που περιέγραψες θα ήταν απόλυτα πραγματικό. Σήμερα όμως νομίζω ότι υπάρχει αυτή η καινούργια παράμετρος που δεν έλαβες πολύ υπόψη σου.

    Άλλωστε ένας από τους λόγους που στήθηκε όλο αυτό το σενάριο είναι και για να μαντρωθεί ο κόσμος του ίδιου του ΚΚΕ και της αριστεράς. Μέσα στη ρευστή κατάσταση που βιώνουμε, τα διάφορα γραφειοκρατικά επιτελεία δεν πρέπει να νιώθουν και πολύ σίγουρα με το γενικώς αντικομματικό πνεύμα που διαδίδεται αλλά και με την ήττα που έφαγαν από το κίνημα των πλατειών που τους έφτυσε στα μούτρα.

    Βέβαια, αν οι αναρχικοί πέσουν στη λούμπα της αντι-ΚΚΕ αντιπαράθεσης και προσπαθήσουν να πάρουν εκδίκηση στις 17 Νοεμβρίου, το σενάριο που περιέγραψες θα γίνει πολύ πιο αληθοφανές. Προσωπικά γούσταρα πολύ με όλα αυτά που άκουσα για το τρέξιμο κνιτών στις σχολές, τις επιθέσεις στα γραφεία και τις ΟΒΑ κ.λπ. Πολιτικά όμως όλα αυτά, αντικειμενικά, εξυπηρετούν το παιχνίδι της αυτοθυματοποίησης των σταλινομούλαρων και είναι πιο πολύ πρακτικές εκτόνωσης παρά αποτέλεσμα ψύχραιμης πολιτικής σκέψης.

    @ Θοδωρής,
    Ως προς το πρώτο, Θοδωρή, δε νομίζω κανείς να παραγνωρίζει το ιδεολογικό στοιχείο. Θα έλεγα μάλιστα ότι ακριβώς γι’ αυτό συνήθως διάφοροι κατηγορούν τον Καστοριάδη για «ιδεαλισμό». Η ιδεολογία, που είναι μόνο ένα στρώμα του φαντασιακού, δεν αποκλείει την ύπαρξη συμφερόντων και μη ιδεολογικών κινήσεων. Η κριτική σου έχει νόημα κυρίως για την αριστερά, που δε μπορεί ποτέ να σκεφτεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που γουστάρουν να τις παίζουν με τους μπάτσους, να σπάνε βιτρίνες κ.λπ. Κι έστι θεωρούν ότι το μπλακ μπλοκ είναι ασφαλίτες (αφήνω στην άκρη αυτούς από την άκρα αριστερά ή τον Τάκη, που ψεύδονται συνειδητά, εφόσον ξέρουν την κουλτούρα των Εξαρχείων, τους αναρχικούς κ.λπ.). Οι αναρχικοί, αντίθετα, αλλά και εμείς, που θεωρούμε ότι το ΚΚΕ είναι κομμάτι του αστικού συστήματος εξουσίας, δεν το κάνουμε επειδή υποτιμούμε το ιδεολογικό στοιχείο. Κάθε άλλο. Δες π.χ. τι λέω σε προηγούμενο σχόλιο για το ολοκληρωτικό στοιχείο του ΚΚΕ. Αν εξαιρέσουμε τα ανώτερα κλιμάκια, η μεγάλη μάζα των μη περιστασιακών μελών πράγματι τα πιστεύει αυτά τα περί προβοκατόρων, «απρόκλητης επίθεσης» κ.λπ. Ταυτόχρονα πιστεύει ότι το ΚΚΕ είναι «επαναστατικό» κόμμα (δηλαδή ότι είναι σε ρήξη με το σύστημα της φιλελεύθερης ολιγαρχίας κ.λπ.). Η ηγεσία όμως, παρόλο που είναι ακόμα σταλινική (όταν δεν είναι λούμπεν, όπως, π.χ., ο Μανουσογιαννάκης), ξέρει ότι δεν την παίρνει και γι’ αυτό έχει κάνει συνειδητά το συμβιβασμό της τον ιστορικό, εκτονώνοντας τα ιδεολογικά της απωθημένα, θα μπορούσε να πει κανείς, στο καθαρά ιδεολογικό κομμάτι (φουλ σταλινική γραμμή, αποκαταστάσεις μη «ρεβιζιονιστών» αλά Ζαχαριάδης κ.λπ.). Γενικά η αναγνώριση του φαντασιακού στοιχείου δε σημαίνει ότι αποκλείονται οι «δεύτερες σκέψεις» και ότι όλα γίνονται αθώα και αυθόρμητα. Είναι πολύ πιο σύνθετα τα πράγματα.

    Ως προς το υποθετικό σενάριο, δε νομίζω ότι έχει μεγάλη σχέση με την παρούσα περίσταση. Διότι, αν ένα αμεσοδημοκρατικό κίνημα είναι μειοψηφικό, είναι δίχως νόημα να προσπαθήσει να κάνει μια τέτοιου είδους «ειρηνική» περικύκλωση, εμποδίζοντας τον υπόλοιπο κόσμο. Αν όμως είναι πλειοψηφικό ή, έστω, έχει μια σεβαστή δύναμη, σημαίνει ότι θα έχει και μια Χ νομιμοποίηση, εφόσον θα είναι δημοκρατικό και όχι γραφειοκρατικό ή σταλινικό. Άρα το σκηνικό θα είναι εντελώς διαφορετικό. Δε θα προκαλεί τόση αγανάκτηση στον κόσμο, θα εμπλέκεται ήδη και αρκετός «ανένταχτος» κόσμος στις διαδικασίες κ.λπ. Οπότε ακόμα κι αν υπάρχει κόσμος που γουστάρει να κάνει πιο «βίαιες» κινήσεις, δε νομίζω να προκληθεί το μπάχαλο που προκλήθηκε στις 20. Στις 15 Ιουνίου, π.χ., είδα κόσμο να ακινητοποιεί μπάχαλους, οι οποίοι άρχισαν να μαλακίζονται χωρίς λόγο, προκαλώντας αντίποινα από τα ΜΑΤ (στη στοά του υπουργείου Οικονομικών). Κανένα πρόβλημα δε δημιουργήθηκε, εφόσον ο πολύς ανένταχτος κόσμος είχε κατέβει για να περικυκλώσει τη Βουλή, όχι για να κάνει σύγκρουση με την αστυνομία.

    Κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυση περί του πολιτικά εσφαλμένου του συνθήματος «είμαστε το 99%». Αν και νομίζω ότι προέρχεται από ένα φαντασιακό «αστικοδημοκρατικής» επανάστασης, όπου το έθνος συνασπισμένο (το πρότυπο της ιδέας του «99%») εξεγείρεται ενάντια στην αυθαιρεσία του Κυριάρχου, δηλ. του μονάρχη.

    Νίκος

  10. Πολύ φοβάμαι Νίκο ότι και ένας ΚΚΕς στα ίδια θα κατέληγε (παραφράζω τα λόγια σου): «Εμείς του ΚΚΕ, αλλά και άλλοι, που θεωρούμε ότι οι αναρχικοί είναι κομμάτι του αστικού συστήματος εξουσίας, δεν το κάνουμε επειδή υποτιμούμε το ιδεολογικό στοιχείο. Κάθε άλλο. Γενικά η αναγνώριση του ιδεολογικού στοιχείου δε σημαίνει ότι αποκλείονται οι «δεύτερες σκέψεις» και ότι όλα γίνονται αθώα και αυθόρμητα. Είναι πολύ πιο σύνθετα τα πράγματα.»

    Προσωπικά αποφεύγω τις θεωρίες της μαζικής εξαπάτησης (π.χ. ηγεσία – βάση ΚΚΕ). Δεν νομίζω ότι έτσι γράφεται η ιστορία.

    Επίσης, για την υποθετική άσκηση, νομίζω ποτέ ένα κίνημα δεν θα γίνει (ούτε ήταν ποτέ) απόλυτα πλειοψηφικό. Αλλά και να υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό, προφανώς παρόμοια προβλήματα θα ανακύψουν κατά τη γιγάντωσή του. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω μέχρι να γίνει αυτό το «πλειοψηφικό» εσύ προκρίνεις τη λύση του «τα μαζεύουμε και φεύγουμε» γιατί κάποιοι θέλουν να κάνουν μπάχαλα. Όταν γίνει «πλειοψηφικό», μια παρόμοια βία τη θεωρείς αναπόφευκτη, απλά τότε θα είναι νόμιμη και θα την εκτελέσει ο ‘κόσμος’ (γιατί και το πιο ιδεώδες κίνημα θα αντιμετωπίζει μειοψηφικά κινήματα ριζικά αντίθετα σ’ αυτό). Νομίζω ότι ποτέ τα πράγματα δεν θα είναι έτσι ειδυλλιακά.

    Λίγες περαιτέρω σκέψεις, διευκρινιστικές του αρχικού σχολίου μου:

    Ένα κομμάτι της «Αριστεράς» θεωρεί πως τις μολότοφ τις ρίχνουν παρακρατικοί, ή άνθρωποι που είναι πιόνια των παρακρατικών.

    Ένα άλλο κομμάτι της «Αριστεράς» θεωρεί πως το ΚΚΕ είναι ένα ξεπουλημένο κόμμα, η ηγεσία του οποίου λατρεύει την αστική νομιμότητα και κοροϊδεύει τα μέλη του με σποραδικές αναφορές στη δικτατορία του προλεταριάτου.

    Και στις δύο περιπτώσεις, υπάρχει μία διάθεση να αγνοηθούν οι ιδεολογικές μορφές μέσω των οποίων διεξάγονται οι πολιτικοί αγώνες. Προτιμάται ένα αποκούμπι «σκληρής πραγματικότητας» με χαρακτηριστικά αποκάλυψης.

    Το θέμα είναι ότι σε μία όξυνση των πραγμάτων, θα συγκρουστούν ακριβώς τάσεις οι οποίες θεωρούνται παράλογες από τη μία ή την άλλη πλευρά. Το θέμα είναι να δούμε το έλλογο περιεχόμενο του παράλογου, όχι να αλληλοκατηγορούμαστε ως παράλογοι.

    Αν πεις στην Παπαρήγα ότι καταπιεσμένοι εργάτες ρίξανε μολότοφ στους δικούς της, θα σε πει τρελό (ή μόνο μετά από πολύ πίεση θα σου ότι «αντικειμενικά» είναι με το κράτος αυτοί).

    Αν πεις στον αναρχικό ότι η Παπαρήγα ονειρεύεται το βράδυ μία έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα και τη δικτατορία του προλεταριάτου, θα σε πει «ψάρι», και χάφτη στα φούμαρα που πουλά η Παπαρήγα στα μέλη της.

    Το θέμα είναι ότι ακόμα και να ήταν έτσι, και να έχουν δίκιο και η Παπαρήγα και ο αναρχικός (που δεν γίνεται), ακριβώς με την πραγματικότητα των φαινομένων αυτών θα έχουμε να κάνουμε σε μία όξυνση των πραγμάτων, και όχι με την αποκάλυψη της βαθύτερης αλήθειας τους εν είδει δημοσιογραφικής αποκάλυψης.

    Ή, για να το ξαναθέσω αλλιώς:

    Υπάρχει μια συνωμοσιολογική διάθεση, η οποία όπως πάντα παρατηρεί την εξωτερική πολυπλοκότητα και με ακαταμάχητη σιγουριά και πονηριά, διατείνεται ότι «ξέρει τί παίζει», και θα μας το αποκαλύψει (δήθεν).

    Το ΚΚΕ πιστεύει ότι κινητήριος δύναμη του μπλακ μπλοκ είναι οι μυστικές υπηρεσίες. Δεν θέλει να αναλογιστεί ή να συζητήσει το πρόβλημα της στροφής κάποιων καταπιεσμένων στη βία, επειδή αυτό δεν του φαίνεται λογικό (ένας καταπιεσμένος να στρέφεται εναντίον του ισχυρότερου εργατικού κόμματος).

    Οι αναρχικοί, και πολλοί άλλοι, πιστεύουν ότι η κεντρική επιτροπή του ΚΚΕ και η Παπαρήγα, έχουν εδώ και καιρό ενσωματωθεί στο σύστημα, έχουν εγκαταλείψει την πίστη στον μαρξισμό/λενινισμό/σταλινισμό, και αναπαράγουν τις θεωρίες περί επαναστατικής δικτατορίας του προλεταριάτου απλά για να κοροϊδεύουν τα μέλη και να παίρνουν τον μισθό τους. Αυτό, επειδή τους φαίνεται παράλογο στην εποχή μας κάποιος να πιστεύει ότι είναι εφικτή μια σταλινικού τύπου επανάσταση ή εξουσία (το ίδιο και για τα μέλη, αλλά αυτά θεωρούνται πρόβατα).

    Μιλώ δλδ για ακραίες απόψεις, που εκπλήσσομαι βλέποντας πόσοι τις υιοθετούν.

    Δεν λένε απλά ότι υπάρχουν μυστικοί αστυνομικοί στο μπλακ μπλοκ (όπως παντού!), αλλά ότι το μπλακ μπλοκ είναι δημιουργία του κράτους.

    Δεν λένε ότι το ΚΚΕ παίρνει αποφάσεις και κάνει επιλογές που στρέφονται κατά του διακηρυγμένου αντικαπιταλισμού του, αλλά ότι συνειδητά η ηγεσία δεν πιστεύει σε ιδέες που απλά αναπαράγει για τα μέλη.

    Παρόμοιας χροιάς είναι η άποψη ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παίρνει τα τελευταία χρόνια τις όποιες αποφάσεις επειδή έχει εξαγοραστεί από κάποια κέντρα κι έτσι εργάζεται συνειδητά για «το κακό της Ελλάδας». Επειδή φαίνεται παράλογο να πιστεύει ο Γιωργάκης ότι έτσι βοηθά τη χώρα.

    Σε όλες τις περιπτώσεις, κοινή είναι μια προσπάθεια να αποφευχθεί μια πολύπλοκη πραγματικότητα και να προκριθεί μια εύκολη ερμηνεία. Η τελευταία θολώνει βέβαια τα πράγματα.

    Το θέμα είναι να δούμε γιατί οι κοινωνικές πρακτικές είναι και φαίνονται αναγκαία παράλογες — όχι να δίνουμε σε όλα μια λογικοφανή εξήγηση. Το παράλογο είναι πιο λογικό από τη λογική της συνωμοσιολογικής διάθεσης. Ο ορθολογισμός δεν λείπει απ’ τον κόσμο μας. Απλά είναι ανεπαρκής, όχι υπερεπαρεκής.

  11. Κάτι τελευταίο για τον τίτλο της ανάρτησης:

    Όπως και οι αρχικοί εμπνευστές του τσιτάτου δεν τελείωσαν εύκολα με την υπόθεση του Θεού, έτσι κρίνω πολύ δύσκολο να τελειώνουμε με την υπόθεση του σταλινισμού.

    Ο ιδεολογικός πυρήνας του σταλινισμού, δηλαδή η ιδέα του «σοσιαλισμού σε μία χώρα», χαρακτηρίζει τεράστια τμήματα της ελληνικής «Αριστεράς». Ακόμα και αναρχικοί/ελευθεριακοί πιστεύουν ότι μπορούμε στην Ελλάδα με μια επανάσταση να οικοδομήσουμε μια ελεύθερη κοινωνία.

    Άλλο σταλινικό αξίωμα, δηλαδή η παρουσίαση του Στάλιν ως φυσικού διαδόχου του Λένιν, δηλαδή η εξίσωση Λένιν και Στάλιν, επίσης είναι κοινός τόπος σε τμήματα της αντισταλινικής «Αριστεράς», των αναρχικών/ελευθεριακών συμπεριλαμβανομένων.

    Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα αλλά δεν θα επεκταθώ.

    Ο ελληνικός σταλινισμός δεν είναι μόνο το ΚΚΕ. Ενοικεί διάσπαρτος σε όλο το φάσμα, και δεν βλέπω να τελειώνουμε μαζί του, ειδικά αν δεν αναγνωρίσουμε σ’ αυτόν μέρος της αυτοκατανόησής μας.

  12. Ο/Η JKL λέει:

    @Νίκος

    Αρχικά να πω πως δεν είμαι ο Julien αλλά ένας εκ των υπόλοιπων αρθρογράφων:P

    Μπορεί όντως το κείμενο να βγάζει ότι επιμένουμε περισσότερο στο λούμπεν στοιχείο του αναρχικού χώρου, αλλά κάνουμε σαφή και την ανομοιομορφία του πλήθους μπροστά από την Μεγάλη Βρετάνια. Να συμπληρώσω επίσης ότι (αυτό δεν το αναφέραμε στο άρθρο μιας και εχθές το έμαθα) γονείς μιας φίλης μου που κατέβηκαν χωρίς να είναι σε κάποιο μπλοκ και βρέθηκαν μπροστά από τους κρανοφόρους έξω από την Μεγάλη Βρετάνια -πριν αρχίσουν τα μπάχαλα- διαμαρτυρήθηκαν έντονα για την εργολαβία του ΠΑΜΕ και κόντεψαν να πιαστούν στα χέρια.Το ΠΑΜΕ, πιστό στις μεθόδους του Στάλιν και του Λένιν -και οι δύο συνέπειες μιας θεωρίας που έγινε ιδεολογία, βλ.παρακάτω την θέση μου επ΄αυτού- μόλις έβλεπαν καποιον να διαμαρτύρεται και να υψώνει τον τόνο της φωνής στο ΠΑΜΕ, το τελευταίο άρχισε να φωνάζει «προβοκάτορας» και «ασφαλίτης» για να στοχοποιήσει τους πρώτους και να επικρατήσει ένας ιδιότυπος κανιβαλισμός μέσα στο διαμαρτυρόμενο πλήθος.

    Για την απαισιοδοξία ή αισιοδοξία, καλό είναι πιστεύω να εξετάζουμε τα πράγματα βάσει των κοινωνικών,οικονομικών και ιστορικών τους συσχετισμών.Στην Γαλλία γιατί να είναι τα πράγματα όπως στην Ελλάδα?Αν το πάμε πιο πέρα, αν στην Γαλλία είχαμε την ίδια οικονομική πολιτική με την Ελλάδα, μπορεί να είχε γίνει ήδη εξέγερση.Μέχρι στιγμής όλη η κοινωνία βράζει -καινοφανές- αλλά δεν υπάρχει ευδιάκριτη «τάση» ,ένα τείνειν προς.Αν όμως θέλουμε ντε και καλά να το ορίσουμε, αυτό σίγουρα δεν είναι η άμεση δημοκρατία.Μάλλον το «συλλογικό Υπερεγώ» της σημερινής Ελλάδας αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτό το σχήμα, είναι μεταξύ παλαιού Πασόκ και (μετά)μοντέρνας βιομηχανικής ανάπτυξης όπου όσο ψηλότερα και ογκοδέστερα είναι τα κτίρια, τόσο πιο μικροί εμείς μπροστά σε αυτά,τόσο πιο καλό.

    Για την συζήτηση που άνοιξε ο Θ.Β αναφορικά με την ιδεολογία και την βάση του ΚΚΕ, σίγουρα είναι αφελές να λέμε ότι η δήθεν παντοδύναμη γραφειοκρατία εξασκεί έναν απόλυτο έλεγχο στις συνειδήσεις των υποτελών της. «Οι ταλαντούχοι εκτελεστές ανήκουν στην βιομηχανία πολύ πριν αυτή τους βγάλει στην δημοσιότητα γιατί, αλλιώς, δεν θα ήταν τόσο έτοιμοι να ταιριάξουν μαζί της» έλεγαν οι Χορκχαιμερ και Αντόρνο.Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους γραφειοκρατικούς ιδεολογικούς κομματικούς μηχανισμούς (είναι θλιβερό να βλέπεις συριζαίους να σε πρίζουν με τα άθλια ΙΜΚ που έχουν γίνει καραμέλα στο στόμα τους και να μην αναγνωρίζουν ότι οι ίδιοι είναι προϊόν αυτών, βγάζοντας το κατά περιπτώσεις το «Κ»).Εξάλλου αυτό φαίνεται έντονα από το γεγονός ότι Κνιτης ή θα είσαι για πάντα ή δεν θα γίνεις ποτέ.Όσους έχω γνωρίσει και ήταν πρώην κνιτες,δεν έμειναν στο Κόμμα πάνω από 1 χρόνο.Και αυτόν που έμειναν, ήταν σαν να μην ήταν.
    Όταν λοιπόν μιλάμε για ιδεολογία, αν και συμφωνώ 100% ότι αποτελεί ένα στρώμα του φαντασιακού -πως θα γινόταν αλλιώς?- δεν μπορούμε να την ορίσουμε απλά ως μια ψευδή συνείδηση. Τείνω περισσότερο στο ότι η ιδεολογία, άσχετα με το πως αυτή χρησιμοποιείται στην «κοινή καθημερινή γλώσσα» είναι το υποκατάστατο της αυτόνομης σκέψης και συνείδησης. Είναι όταν τα ίδια τα «μέσα» -αν και είναι αδόκιμο το «μέσα»- έχουν γίνει σκοποί εξαιτίας τόσο της διαμεσολάβησης της εμπορευματικής σχέσης όσο και της διαστρεβλωμένης αντίληψης του κοινωνικού-ιστορικού.Πως αλλιώς να ερμηνεύσουμε της κωμικοτραγικές πορείες των φοιτητών, τις δράσεις των μεταμοντέρνων αναρχικών (Μπούκτσιν), αλλά και των περισσότερων δραστηριοτήτων των όλων των κοινωνικών ομάδων-μέσα σε αυτές ανήκει σε μεγάλο βαθμό και η άμεση δημοκρατία των πλατειών που τελικά ως καθαρό θέαμα, εκφυλίστηκε? Αν δεν καταλάβουμε ότι αυτή η ιδεολογικοποίηση των πάντων, οι μετατροπή σε σκοπούς κάθε λογής «ταμπέλας», δεν θα καταλάβουμε και για ποιους λόγους επικρατεί αυτή η πόλωση.Όταν οι «αναρχικοί» έμπαιναν σε σχολές και σπάγανε τραπεζάκια της ΚΝΕ μετά την 20/10, δεν εξεγείρονταν μόνο για τα γεγονότα της 20/10, αλλά συμμετείχαν φαντασιακά στην ίδια την ιστορική τους υποχρέωση.Ο Θοδωρής λοιπόν ορθά παρατηρεί την επικράτηση την «συνωμοσιολογίας» σε όλους τους χώρους -περισσότερο στην αριστερά βέβαια και αφήνοντας έξω την ανοιχτή και συμπλεγματική σχέση της με τον σταλινισμό που λέμε και στο άρθρο μας.Αυτή η συνωμοσιολογία είναι ακριβώς το αποτέλεσμα του πνεύματος «που έχει καταληφθεί από τον φετιχιστικό χαρακτήρα του εμπορεύματος»(αντόρνο).Προσθέτω και την ανώμαλη σχέση με το ίδιο το κοινωνικό-ιστορικό, που αν το ξεχάσουμε, μένουμε μετέωροι.Συμφωνώ πάλι με τον ΘΒ όταν λέει πως ο σταλινισμός είναι μια νοοτροπία, μια κουλτούρα διάχυτη σε όλο το φάσμα.Πως μπορούσε να ήταν αλλιώς?Όταν σκοπός δεν είναι να αλλάξουμε τον κόσμο, ούτε να τον ερμηνεύσουμε, αλλά να είμαστε αναρχικοί, αριστεροί, μαρξιστές κλπ, είναι απόλυτα λογικό να εξεγειρόμαστε όχι στην αντικειμενική και απάνθρωπη πραγματικότητα, αλλά σε αυτόν που (νομίζουμε πως) πάει να επιτεθεί στους τίτλους ευγενείας μας.Και όπως συμβαίνει πάντα, «εμείς» είμαστε στο μάτι του κυκλώνα.

    Υ.Γ-Αν και θα μπορούσε κάποιος να πει πως αντιφάσκω, μιας και είπα παραπάνω ότι η ιδεολογία δεν είναι απλά μια ψευδής συνείδηση αλλά κάτι διαφορετικό, να πω πως τόσο οι αναρχικοί όσο και όλη η αριστερά είναι πάνω κάτω άριστοι γνώστες της αντικειμενικής πραγματικότητας και εκμετάλλευσης.Το θέμα υπερβαίνει όμως αυτό το γεγονός της γνώσης κατά πολύ.

  13. Πολύ γόνιμη η παρέμβαση του JKL στο θέμα που άνοιξα.

    Να σημειώσω μόνο πως κατά τη γνώμη μου είναι βιαστική η συναγωγή των «ταμπελών» ως συνοπτικό σύμπτωμα του προβλήματος, καθώς και η «λύση» της άρνησης των ταμπελών χάριν της «χωρίς παρωπίδες» ερμηνείας και αλλαγής του κόσμου.

    Το θέμα δεν είναι ένα «πρέπει» άρνησης του φετιχιστικού χαρακτήρα του εμπορεύματος, αλλά η όξυνση του φετιχισμού σε σημείο να καταρρεύσει πιθανώς υπό το βάρος της φαντασμαγορίας του.

    Η κρίση μπορεί να ξεπεραστεί μόνο αν οξυνθεί σε αφόρητο βαθμό.

    Μοιάζει παράδοξο, αλλά για τον Αντόρνο, το ξεπέρασμα του διαχωρισμού διανοοούμενου και εργάρτη προϋποθέτει την πλήρωση τόσο του εργάτη ως εργάτη όσο και του διανοούμενου ως διανοούμενου (ο Αντόρνο θαύμαζε την αυτεπίγνωση του Λένιν ως προς αυτά τα ζητήματα της αυτομετασχηματιζόμενης υποκειμενικότητας).

    Οι υπάρχουσες ιδεολογικές μορφές επιζητούν την αμείλικτη διασάφησή τους, όχι απλά την άρνησή τους.

    • Ο/Η JKL λέει:

      Γεια σου Θοδωρή.

      Δεν ξέρω πως ο φετιχιστικός χαρακτήρας του εμπορεύματος μπορεί μέσω της όξυνσής του να καταρρεύσει.Η όξυνση σε αφόρητο βαθμό της κρίσης μπορεί να οδηγήσει σε φαινόμενα που αν προσπαθήσουμε να τα ερμηνεύσουμε με μαρξιστικούς όρους θα πέσουμε στο κενό – Ναζιστική Γερμανία για παράδειγμα.Η μπορεί να οδηγήσει και σε μια επανάσταση και άρα μόνο από αυτήν την έννοια μπορούμε να έχουμε την κατάρρευση του φετιχιστικού χαρακτήρα του εμπορεύματος.Αλλά αν γίνει αυτό μιλάμε και για το τέλος του ίδιου εμπορεύματος, έτσι δεν είναι?Μιλάμε για μια όξυνση που θα οδηγήσει σε μια δημιουργία.

      Ο Μπούκτσιν πάλι πιστεύει πως μόνο όταν ο εργάτης αρνηθεί την θέση του στην παραγωγή και στην κοινωνία γίνεται επαναστάτης.Όταν λέμε πλήρωση τι εννοούμε?Την συνειδητοποίηση της ταξικής θέσης?Μα και τώρα οι εργάτες έχουν συνείδηση της ταξικής τους θέσης.Μπορώ να πω περισσότερα επ΄αυτού, απλά δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα καλά την λέξη πλήρωση.

      «Οι υπάρχουσες ιδεολογικές μορφές επιζητούν την αμείλικτη διασάφησή τους, όχι απλά την άρνησή τους.»

      Αυτό είναι κάπως αισιόδοξο!Αν επιζητούσαν την άρνησή τους, αυτό θα ήταν ακόμα πιο αισιόδοξο.

  14. Ναι, προφανώς τόσο συνοπτικές διατυπώσεις μόνο πιο πολλά ερωτηματικά γεννούν.

    Καταρχήν η επανάσταση ενέχει πάντα ένα στοιχείο ρίσκου και τζόγου. Πάντως τη ναζιστική Γερμανία την ερμήνευσε πολύ καλά ο Ράιχ το 1933 με μαρξιστικού όρους (που είχαν ενσωματώσει στο μαρξιστικό πλαίσιο τις φροϊδικές έννοιες).

    Η επανάσταση, η απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών και η χειραφετητική αλλαγή των θεσμών, δεν σημαίνει το τέλος του «αστικού δικαίου» και της εμπρευματικής μορφής της εργασίας, του εμπορεύματος εν γένει. Η κοινωνία τρόπον τινά γίνεται ένας τεράστιος καπιταλιστής έναντι του εαυτού της, ο φετιχισμός της οξύνεται. Μόνο στην επανάσταση μπορούν να φανούν οξύτερα τα συμπτώματα της καπιταλιστικής «ελευθερίας» και «ισότητας», της αρχής «…στον καθένα ανάλογα με την προσφορά του». Η ισότητα στον καρπό της εργασίας είναι το τελευταίο σύνορο του φετιχισμού του εμπορεύματος.

    Για τον εργάτη, εδώ υπάρχει ένας διαφωτιστικός αφορισμός του Αντόρνο (δυστυχώς στα αγγλικά):
    http://platypus1917.org/wp-content/uploads/readings/adorno_imaginativeexcesses.pdf
    Η κατάργηση του προλεταριάτου προϋποθέτει την πραγμάτωσή του.

    Ο μαρξισμός σίγουρα είναι από μια άποψη αισιόδοξος, καθώς αναγνωρίζει τη δυνατότητα της ψευδούς συνείδησης να ασχοληθεί γόνιμα με το ψεύδος της, να μην αποκρύπτει το πρόβλημα. Αυτό βέβαια δεν είναι και πολύ αισιόδοξο από μια άλλη άποψη, μιας και αναγνωρίζει τη δυνατότητα προχώρησης μόνο μέσα από ιδεολογικές μορφές παραγνώρισης.

  15. Ο/Η γιωργος λέει:

    ο φωτόπουλος (και τα φωτοπουλάκια) έχουν καεί στην προθέρμανση.
    η πολλή ακαδημαϊκότητα τους έχει οδηγήσει σεάλλο πλανήτη. Άντε τάκη, εμπρός στο δρόμο που χάραξε η λιάνα.

    η προπαγάνδα που έχει κάνει το ΚΚΕ για να πείσει όλον τον κόσμο -και στο εξωτερικό- οτι αμυνόταν , και οτι προασπιζόταν τους διαδηλωτές από 500 «αναρχοφασίστες» είναι απίστευτη. αυτό και μόνο, δείχνει ποιός είναι ο ρόλος του κ πως πρέπει να αντιμετωπιστεί.

  16. Ο/Η protagma λέει:

    Θα σταθώ σε κάποια σημεία των τελευταίων σχολίων του Θ.Β και του JKL με τα οποία δε συμφωνώ.

    α) Συγκεκριμένα, δεν πιστεύω οτι πρόκειται απλά για θεωρίες συνωμοσίας, χωρίς να αμφισβητώ οτι υπάρχουν και κάποια τέτοια στοιχεία.
    Ο σταλινισμός, πέρα απο ιδεολογία όπως επικράτησε στα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα απο το 30 και μετά, και που σήμαινε μεταξύ άλλων στο πλαίσιο της αριστερής θεωρίας, και την θεωρία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα ( σε αντίθεση με τις αρχές του Διεθνισμού και την θεωρία της παγκόσμιας επανάστασης όπως είχαν εκφραστεί απο τους Λένιν Τρότσκι), κλπ, σήμαινε ακόμα, και κυρίως, θα έλεγα, τον τρόπο άσκηση της πολιτικής. Σήμαινε συγκεντρωτισμό, γραφειοκρατία, ολοκληρωτικό αστυνομικό κράτος, όπως πολύ ωραία περιέγραψε ο Οργουελ στα βιβλία του, φίμωση κάθε διαφορετικής άποψης, εγκλήματα και πολλά άλλα. Στα πλαίσια αυτά, κυρίως, χαρακτηρίσθηκε η στάση του ΚΚΕ σταλινική, όσον αφορά την πατερναλισιτκή και καπελωτική στάση του απέναντι σε μια ολόκληρη πορεία, αλλά και την ωμή καταστολή κάθε αντίδρασης στη στάση του αυτή, και δεν είχε να κάνει τόσο με τα καθαρά ιδεολογικά στοιχεία του σταλινισμού.
    Η χρήση απο το ΚΚΕ του όρου ‘προβοκάτορες’ δεν έχει μόνο την έννοια της κρατικής ή παρακρατικής υποκίνησης, αλλά σημαίνει ευρύτερα το ‘διαφορετικό’ απέναντι στο κομματικό σχέδιο, ό,τι ξεφεύγει απο την καθοδήγησή του, κάτι που δεν εξηγείται μόνον με μια συνωμοσιολογική τάση που μπορεί να έχει το ΚΚΕ, αλλά κυρίως, κατά τη γνώμη μου, με μια επιβίωση στοιχείων της τριτοδιεθνιστικής σταλινικής παράδοσής του, σύμφωνα με τα οποία κάθε κίνημα που δεν ελέγχεται απο τον σταλινικό μηχανισμό χαρακτηρίζεται ως «αναρχικό» ή «αντικειμενικά προβοκατόρικο».

    Ο χαρακτηρισμός απο την άλλη των αναρχικών, και όχι μόνο, του ΚΚΕ ως κόμματος που υπερασπίζεται την αστική νομιμότητα, δεν είναι μια συνωμοσιολογική άποψη επίσης.
    Ας θυμηθούμε την «Πανσπουδαστική» που χαρακτήριζε το Πολυτεχνείο ως έργο «300 προβοκατόρων», τον ρόλο του ιδιότυπου «αστυνόμου» του κινήματος, σε όλο το διάστημα της Καραμανλικής και Παπανδρεικής διακυβέρνησης, που έπαιξε η ΚΝΕ μέχρι το 89, την ΚΝΕ να γίνεται ο αντίπαλος πόλος κάθε ριζοσπαστικού αριστερού, αυτόνομου και αναρχικού ρεύματος στα πανεπιστήμια, τη στάση του ΚΚΕ στην κατάληψη του Χημείου, τη συμμετοχή του στις κυβερνήσεις Τζανετάκη Ζολώτα μέσα απο το σχήμα του Συνασπισμού στο οποίο συμμετείχε τότε. Ακόμα και μετά απο την διάσπαση του 91, όπου στο επόμενο διάστημα της Σημιτικής πολιτικης ασκεί μια πιο έντονη αντιπολευτική στάση με την ρητορική του κατά της ΕΕ ( απροπό, η Παπαρήγα απέρριψε στην αρχή την πρόταση, που έγινε απο ενα κομμάτι της αντικαπιταλιστικής αριστεράς για την έξοδο της χώρας απο την ΕΕ και την ευροζώνη, για να την αποδεχτεί αργότερα) κλπ, δεν παύει αυτή η στάση να είναι απολύτως μέσα στα πλαίσια του σεβασμού της κοινοβουλευτικής αστικής νομιμότητας, ο οποίος διευρύνεται μετά το 2004, για να φθάσουμε στην απροκάλυπτα εχθρική στάση του προς την κοινωνική εξέγερση του 2008, στην αποκήρυξη κάθε μορφής κινηματικής βίας, έστω και αμυντικής, και στην γενικότερη μέχρι σήμερα θέση του να θεωρεί εχθρικό κάθε κίνημα που με κάποιο τρόπο έρχεται σε ρήξη με την αστική ομαλότητα και νομιμότητα, και στα πλαίσια αυτής της ομαλότητας και νομιμότητας περιφρούρησε, δεν περικύκλωσε απλώς, το κοινοβούλιο την 20η του Οκτώβρη.
    Αυτή λοιπόν η θέση των αναρχικών και πολλών άλλων, δεν είναι συνωμοσιολογική αλλά στηρίζεται στην μέχρι τώρα καθεστωτική πολιτική στάση του ΚΚΕ. Η διάσταση της ρητορικής του ΚΚΕ με τις πρακτικές του, δεν είναι απλώς ασυνέπεια όσον αφορά τις αντικαπιταλισιτκές του θέσεις, έχει να κάνει κυρίως με το σεβασμό ή την μή υπέρβαση των ορίων της αστικής νομιμότητας, αυτής που υποσχέθηκε με την νομιμοποίησή του και τήρησε με ευλαβική συνέπεια απέναντι σε κάθε πολιτική εξουσία μέχρι τώρα. Εχει να κάνει με την θέση του, οτι κάθε διευθέτηση υπέρ των λαικών τάξεων θα γίνει συναινετικά και μη συγκρουσιακά, μέσα στον πυρήνα της αστικής νομιμότητας, «χωρίς να σπάσει ούτε τζάμι» κατά την παροιμιώδη ατάκα της Παπαρήγα. Και έχει επίσης να κάνει με την απόρριψη κάθε ανεξέλεγκτου και δυναμικού κομματιού της εργατικής τάξης και της νεολαίας που συγκρούεται με την αστική νομιμότητα, ενώ το ίδιο συνεχίζει να καλιεργεί στα μέλη του την ιδέα της επανάστασης, και της δικτατορίας του προλεταριάτου κλπ, τα οποία όμως μεταθέτει για την στιγμή της μεγάλης ρήξης, η οποία θα περάσει ωστόσο μέσα απο τον σεβασμό της αστικής νομιμότητας (!), μετατρέποντας τελικά τη ρήξη σε ενα ανέφικτο και μεταφυσικό γεγονός.
    Ετσι, είναι επόμενο να θεωρείται απο πολλούς, και όχι μόνον τους αναρχικούς, ενα συστημικό κόμμα στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής νομιμότητας και να μην εμπιστεύονται την ρητορική του η οποία εμπεριέχει, κατά τη γνώμη μου, και κάποια στοιχεία χειραγώγησης των μελών του, χωρίς να δέχομαι την άποψη οτι κοροιδεύει απλώς τα μέλη του.

    β) Ενα άλλο σημείο που δεν συμφωνώ, είναι η άποψη που τοποθετεί το ΚΚΕ και το αναρχικό κίνημα, στην ίδια δογματική και αντιδημοκρατική θέση και αυτό για ενα πολύ βασικό στοιχείο κατά την άποψή μου.
    Ενώ στον αναρχικό χώρο, είδαμε πολλές αναρχικές συλλογικότητες να κάνουν δημόσια την αυτοκριτική τους, δεν είδαμε καμία όχι αυτοκριτική στάση του ΚΚΕ, ούτε καν την παραμικρή αμφιβολία για την ορθότητα της στάσης του στα γεγονότα της 20ης Οκτωβρίου ή γενικότερα της μέχρι σήμερα πολιτικής του. Το μόνο που βλέπουμε είναι αποκαταστάσεις του Στάλιν, του Ζαχαριάδη κλπ.
    Ως προς αυτό το στοιχείο θα χαρακτήριζα τον αναρχικό χώρο σαφώς δημοκρατικότερο και λιγότερο ετερόνομο.
    Αυτό δεν σημαίνει βέβαια οτι δεν υπάρχουν προβληματικά στοιχεία σε κάθε χώρο, αλλά οτι στην περίπτωση του αναρχικού χώρου βλέπουμε τα στοιχεία αυτά να αμφισβητούνται απο τα ίδια τα μέλη που απαρτίζουν αυτόν τον χώρο, ο οποίος είναι ετερόκλητος και όχι ενιαίος, ενώ δεν βλέπουμε την ίδια αμφισβήτηση στον χώρο του ΚΚΕ τον οποίο αντίθετα χαρακτηρίζει μια μεγαλύτερη ομοιογένεια.

    γ) Η μη αποδοχή του ΚΚΕ ως «προστάτη» του αστικού κοινοβουλίου και η αμφισβήτησή του ως ηγεμονικής δύναμης μιας μαζικότατης πορείας, οι έντονοι διαπληκτισμοί που εξελίχθηκαν ακόμα και σε μικροσυμπλοκές με τους κρανιοφόρους και ροπαλοφόρους του ΠΑΜΕ, έγινε κατ’ αρχάς απο τον ανένταχτο και άοπλο κόσμο της πορείας, και όχι απο τους αναρχικούς.
    Η συμβολική αμφισβήτηση του κοινοβουλίου απο χιλιάδες κόσμο και ο φόβος της πραγματικής αμφισβήτησής του, όπως ήδη είχε εκδηλωθεί τον Μάιο του 2010, μετέτρεψε το ΚΚΕ σε προστάτη της αστικής κοινοβουλευτικής νομιμότητας, αυτής που αμφισβητείται όμως τελευταία απο ευρεία κοινωνικά στρώματα, με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί σε πολύ κόσμο η συντηρητική πολιτική του ΚΚΕ αλλά και της ευρύτερης αριστεράς.
    Η θέση που παρουσιάζει την σύγκρουση, ως σύγκρουση μόνο του ΠΑΜΕ με τον αναρχικό χώρο, αποσιωπά, κατά τη γνώμη μου, την κρίση της κοινοβουλευτικής νομιμότητας που υπάρχει σε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας και που αναγκάζει το ΚΚΕ να αναλάβει ευθέως και με στρατιωτικούς όρους την υπεράσπισή της. Για να μη μιλήσουμε για την σιωπή του ΚΚΕ για τη ρίψη χημικών απο τις δυνάμεις καταστολής, η οποία ήταν και η βασική αιτία θανάτου του συνδικαλιστή του.

    Οσο και αν υπάρχουν στοιχεία συνωμοσιολογικής σκέψης, η εστίαση σε αυτά μόνον, αδυνατούν να εξηγήσουν όσα έγιναν την 20η Οκτώβρη, και κρατώντας μια στάση ίσων αποστάσεων, όπως κατά τη γνώμη μου κάνει η ανάλυση του Θ.Β, όσο και αν ισχυρίζεται οτι δεν προσπαθεί να δικαιολογήσει την στάση του ΚΚΕ, δεν πείθει, αφήνοντας πολλά ερωτηματικά τα οποία δεν μπορούν να απαντηθούν μέσα απο μια γενική θεωρητική διερεύνηση, μαρξιστικής κυρίως σκέψης την οποία κάνει, και η οποία στις παρούσες συνθήκες συνιστά το λιγότερο, απλώς «άσκηση επι χάρτου».

    Αρετή

  17. Ο/Η Σπύρος λέει:

    Ως μέλος της ομάδας, εξέφρασα κατά τη διαδικασία σύνταξης της ανακοίνωσης τις σαφείς διαφωνίες μου τόσο για τον προσανατολισμό όσο και για το περιεχόμενο της ανακοίνωσης.Το όλο πνεύμα της ανακοίνωσης υποκρύπτει μια νοοτροπία»ξεκαθαρίσματος παλιών λογαριασμών» με το ΚΚΕ με αφορμή τα συγκεκριμένα γεγονότα, αναγιγνώσκει λάθος, κατά την άποψή μου, τα ίδια τα γεγονότα σε κάποιες πλευρές τους και δεν αποφεύγει μια ανερμάτιστη, συνομωσιολογική προσέγγιση του ρόλου του ΚΚΕ («είναι με το κράτος» «περιφρουρεί τη Βουλή» κλπ). Στην,δε, ανάλυση της ομάδας αντικαθίσταται η νηφάλια πολιτική ανάλυση και η ψύχραιμη διαύγαση της πραγματικότητας από τον εμπειρισμό και το άμετρο συναίσθημα. Οι διαφωνίες μου συμπυκνώνονται στα ακόλουθα σημεία:

    1) Το γεγονός ότι το ΚΚΕ «υποχρεώθηκε» από τα πράγματα να συμμετάσχει σε μια συγκέντρωση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι μια ήττα, της μέχρι τώρα, σεχταριστικής πολιτικής του. Η επιλογή του, όμως, να περιφρουρήσει με «στρατιωτικό» τρόπο τη συγκέντρωσή του και η προσπάθεια «απομόνωσης» από την υπόλοιπη συγκέντρωση δείχνει μια αυταρχική και «ιδιοκτησιακή» αντίληψη του μαζικών συγκεντρώσεων. Πιστεύω,όμως,ότι το ΚΚΕ είναι μέρος του συνολικού κινήματος αμφισβήτησης των πολιτικών ΔΝΤ-Ε.Ε.-Πα.Σο.Κ. Υπάρχουν κάποια μίνιμουμ αιτήματα, τα οποία υποστηρίζει ένα μεγάλο φάσμα δυνάμεων και κόσμου και συμποσούνται στην ακύρωση του μνημονίου, την επαναδιαπραγμα΄τευσή του κι, ενδεχομένως στη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους της Ελλάδας.Κάτω από αυτό το γενικό πλαίσιο συγκεντρώθηκαν δεκάδες χιλιάδες άτομα την Πέμπτη 20/10 και πολλαπλάσιες χιλιάδες την Τετάρτη 19/10. ΄Οταν μιλάω για ΚΚΕ αναφέρομαι κυρίως στους εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους του, που,φυσικά, δεν είναι, οι περισσότεροι, σταλινικοί, γραφειοκράτες, δολοφόνοι κλπ. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα κόμματα της Αριστεράς. Παρά τις παθογένειές τους σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό (σεχταρισμός, γραφειοκρατική, ιεραρχική λογική στη συγκρότηση,»μηχανισμοί», λογική της «προστασίας» του μαγαζιού-κόμματος στο βαθμό που εμποδίζει συγκλίσεις και συνεργασίες,έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας κλπ) συσπειρώνουν κοντά στο ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους (με βάση τα στοιχεία των τελευταίων εκλογών). Αυτό κάτι λέει,υπάρχει κόσμος που πιστεύει ότι αντιπροσωπεύουν κάποιες αρχές, αξίες και πολιτικές υπέρ των λαικών συμφερόντων και δεν μπορούν να εκμηδενίζονται με το τσουβάλιασμα όλων πίσω από την στάση του ΚΚΕ. Αυτή η προσέγγιση είναι ανιστορική καθώς παραγνωρίζει την ιστορικότητα, τις διαφοροποιήσεις και τις σημαντικές διαφωνίες επί πολιτικών, οικονομικών και ιδεολογικών ζητημάτων μεταξύ άλλων δυνάμεων της Αριστεράς και του ΚΚΕ.

    2) Η σύγκρουση του σταλινισμού και του σεχταρισμού του ΚΚΕ με τον αναρχοσταλινισμό των μπάχαλων οδήγησε στις αθλιότητες και τις κτηνωδίες που προέκυψαν από την αντιπαράθεση ΠΑΜΕ και μπάχαλων.Οι τακτικές του ΚΚΕ για περιφρούρηση των διαδηλώσεών του ήρθαν σε ευθεία αντιπαράθεση με οργανωμένη κίνηση από πλευράς μπάχαλων (με παρουσία και, πιθανώς, με συνεργασία με παρακρατικούς ή ασφαλίτες) που επιτέθηκαν εν ψυχρώ με μάρμαρα και μολότοφ εναντίον του πλήθους. Το ότι ήταν οργανωμένη η επίθεση προκύπτει από ένα,τουλάχιστον, κρίσιμο δημοσίευμα (http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&pubid=112383443) το οποίο έθεσα υπόψη της ομάδας αλλά επέλεξε να το αγνοήσει, προφανώς, επειδή δεν ταίριαζε στην αντίληψη της ανακοίνωσης. Οι δολοφονικές επιθέσεις των «μπάχαλων»/παρακρατικών δείχνουν, δε, τον σταλινισμό τους και καταδεικνύουν τη λογική της εκτόνωσης, για την οποία υποτίθεται κατηγορούν όλους τους υπόλοιπους καθώς και το πόσο οργανωμένοι είναι οι δήθεν «αυθόρμητοι». Ο ηδονισμός του εκτονωτικού μηδενισμού (από πλευράς «μπαχάλων») σε όλη του την κατάντια.Οι δεκάδες τραυματίες από πλευράς ΠΑΜΕ αποδεικνύουν του λόγου το αληθές ως προς τα αποτέλεσμα της οργανωμένης επίθεσης.Τα εγκλήματα του ΚΚΕ σε διάφορες ιστορικές περιόδους είναι δεδομένα και καταδικαστέα (περιγράφονται και στην ανακοίνωση), μπορούμε να αανφερθούμε σε αυτά αλλά τα εγκλήματα των μπάχαλων είναι ευκαιρία να αναδειχτούν τώρα λόγω της αθλιέστατης συμπεριφοράς που έδειξαν, επιτιθέμενοι ευθέως εναντίον διαδηλωτών.Δεν το έκανε η ανακοίνωση, περιοριζόμενο σε μαι επιδερμική αναφορά «για τα μάτια του κόσμου». Τέλος, η άποψη ότι στόχος του ΚΚΕ είναι η προστασία της Βουλής και αυτός είναι ο συστημικός του ρόλος, αποτελεί μια αφαίρεση που χάνει την πολιτική διάσταση της προσέγγισης του θέματος.Αν δεχτούμε αυτή την άποψη, μπορεί να εξηγήσουμε φαινομενικά πειστικά το τι έγινε, αλλά θα είναι τόσο έγκυρη η εξήγηση, όσο μοιάζει λογική η ερμηνεία ότι, αφού οι μπάχαλοι με την δράση τους δίνουν την δυνατότητα στην αστυνομία να διαλύσει μια συγκέντρωση, τότε είναι ασφαλίτες που εξαρχής έχουν αυτόν τον στόχο.Η ομάδα με αυτή την προσέγγισή της πέφτει στην παγίδα της συνομωσιολογικής προσέγγισης του ρόλου του ΚΚΕ στην ιστορία και στα γεγονότα,κάτι το οποίο ισχύει και για το ΚΚΕ που θεωρεί το παρακράτος υπεύθυνο για τις επιθέσεις.

    3) Η σύγκρουση ΠΑΜΕ/ΚΚΕ-μπάχαλων αναρχικών ή/και παρακρατικών/ασφαλιτών,εν μέσω μιας μεγάλης συγκέντρωσης ενάντια στις πολιτικές της κυβέρνησης ήταν αντικειμενικά πλήγμα στις «γραμμές» της και είναι πιθανό το κίνημα αντίστασης στις πολιτικές Πα.Σο.Κ.-ΔΝΤ-Ευρωπαικής Ένωσης να κλονιστεί και να οπισθοχωρήσει, ανεξάρτητα από το πώς βλέπουμε τη συμμετοχή των διαφόρων οργανώσεων και κομμάτων μέσα στο κίνημα αυτό. Το «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» μεταξύ των δύο χώρων με διακυβεύματα προηγούμενων δεκαετιών και με (δικαιολογημένα ή μη) απωθημένα από πλευράς αναρχοαυτόνομου χώρου σε βάρος του ΚΚΕ δεν αφορά και δεν αγγίζει τον περισσότερο απλό κόσμο παρά μόνο τον στενό μικρόκοσμο των οργανωμένων μελών των δύο χώρων.Η προηγούμενη εμπειρία δείχνει,πάντως, ότι ο κόσμος αυτός μπορεί να ξαναβγεί σύντομα στους δρόμους, να αγνοήσει τις άχρηστες συγκρούσεις κι αυτό είναι ελπιδοφόρο.

    4) Η ιστορία των μπαχάλων δεν είναι,προφανώς, μια υπόθεση μυστικών υπηρεσιών. Είναι μια πολύ πιο σύνθετη κατάσταση, ένα πολύ σύνθετο μείγμα: «αντικρατικές» ιδεολογίες, πρακτικές σύγκρουσης και κοινωνικής βίας που φαντάζουν ως έμπρακτη αμφισβήτηση, «θεαματικές» αντικουλτούρες, μίσος για το «σύστημα» κλπ. Γι αυτό, εξ άλλου, στις «γραμμές» τους συνυπάρχουν μερικές χιλιάδες νεαροί και νεαρές και όχι κάποιες εκατοντάδες πράκτορες της ασφάλειας. Όχι ότι και οι μυστικές υπηρεσίες δεν φροντίζουν να αξιοποιούν το φαινόμενο για τα δικά τους σχέδια. Αντιθέτως. Ούτε βεβαίως οι μπάχαλοι είναι κάποιοι «παρασυρμένοι» από την ασφάλεια, έχουν δικά τους κίνητρα.Αν προσπαθήσουμε να το εξηγήσουμε αποκλειστικά αστυνομικά, θα κάνουμε λάθος ή θα λέμε ψέμματα-συνειδητά. Το ΚΚΕ, για παράδειγμα ξέρει, ότι οι μπάχαλοι δεν είναι υπόθεση (αποκλειστικά) ούτε των μυστικών υπηρεσιών, ούτε των φασιστών, απλά είναι μια βολική εξήγηση.
    Με τους μπάχαλους δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική συνεννόηση, ενδεχομε΄νως,ούτε και συζήτηση. Δεν τους αφορούν ό,τι λέμε π.χ. για αυτονομία, άμεση δημοκρατία. Δεν έχουμε την ίδια γλώσσα, είναι άλλος κόσμος, εγώ δεν μπορώ να τους κατατάξω στους «συμμάχους» μου (ούτε το ΚΚΕ, βέβαια), αν και αντικειμενικά,στο πλαίσιο μεγάλων διαδηλώσεων μπορούμε και πρέπει να συνυπάρχουμε και με τοςυ μεν και με τους δε καθώς αυξάνουμε την «κρουστική δύναμη» αυτών των διαδηλώσεων που έχουν ευρύτερα διακυβεύματα από τοςυ μικρόκοσμους των διφόρων χώρων..Οι «μπάχαλοι» δεν καταλαβαίνουν έννοιες όπως μαζικό κίνημα, υποκατάσταση, μιλιταρισμός, αυταρχισμός κλπ. Στην πραγματικότητα ζουν στο δικό τους φαντασιακό κόσμο όπου η σύγκρουσή τους με το «κράτος» παίρνει ένα τελετουργικό και αυτοεπιβεβαιωτικό χαρακτήρα, ικανό για να τροφοδοτήσει την επόμενη σύγκρουση. Όλους τους υπόλοιπους μας θεωρούν, κατά κανόνα, είτε συνένοχους του συστήματος ή, στην καλύτερη περίπτωση, χρήσιμους ηλίθιους.

  18. Λίγες διευκρινίσεις, επί της παρέμβασης της Αρετής:

    Ιστορικά, η κύρια επίθεση στον σταλινισμό αφορούσε την ιδέα του «σοσιαλισμού σε μία μόνο χώρα», από την οποία πήγαζαν, σύμφωνα με τους κριτικούς του, τα υπόλοιπα προβλήματα. Είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας όταν ακούμε «σταλινισμός» να καταλαβαίνουμε αυτόματα «ιεραρχία» ή «συγκεντρωτισμό».

    Δεν κράτησα ίσες αποστάσεις από αναρχικούς και ΚΚΕ: επισήμανα με αφορμή τα γεγονότα ένα χαρακτηριστικό της πραγματικότητας όπως εκφράζεται σε πολλές περιστάσεις — την υποτίμηση της ιδεολογικής διάστασης της πραγματικότητας (έδωσα κι άλλο παράδειγμα, τη θεώρηση του ΠΑΣΟΚ ως ξεπουλημένου). Αυτή τη βρίσκω κοινή σε ΚΚΕ και αναρχικούς, αλλά ως εκεί. Δεν προχώρησα σε μια γενική αποτίμηση του ΚΚΕ και των αναρχικών, ούτε σε μια συζήτηση για το ποιους «προτιμώ».

    Εν προκειμένω, είναι σαφές ότι αιτία και αφορμή για τις συγκρούσεις στάθηκε η επιλογή του ΚΚΕ. Όμως επισήμανα ότι οποιοδήποτε κίνημα θα βρεθεί σε παρόμοιες συνθήκες, και ίσως αναγκαστεί να πάρει παρόμοιες αποφάσεις.

    Δεν νομίζω ότι η παρέμβαση της Αρετής αναιρεί τις επισημάνσεις μου. Μάλιστα παραμένει το ερώτημα, παρότι τώρα γίνεται μια αόριστη διάκριση μεταξύ «χειραγώγησης» και «κοροϊδίας»: όταν η ηγεσία του ΚΚΕ μιλά για τη σημασία της επαναστατικής δικτατορίας του προλεταριάτου, χειραγωγεί τα μέλη του; (ακόμα κι αν εννοεί με την επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου τη Βόρειο Κορέα).

    Τέλος, η αστική νομιμότητα δεν είναι δείκτης επαναστατικότητας ενός κόμματος που υιοθετεί (μηχανικά και δογματικά εν προκειμένω) τη λενινιστική λογική. Παρόμοια κόμματα δηλώνουν ότι εξίσου, ανάλογα με τις συνθήκες, χρησιμοποιούν νόμιμα ή παράνομα μέσα. Το να πει κάποιος ότι οι συνθήκες δεν είναι ώριμες τώρα για την επανάσταση δεν αρκεί για την καταδίκη του ως αντεπαναστάτη. Ούτε το να βάζει πάνω απ’ όλα το κόμμα του.

    Αν πρόκειται να διδαχθούμε κάτι πρέπει να δούμε το ΚΚΕ ως αληθνό σύμπτωμα της παθολογίας της Αριστεράς. Δεν είναι αδύνατο κάποιος να θέλει να υπερβεί τον καπιταλισμό μέσω ενός εργατικού κράτους και να δραστηριοποιείται με τον τρόπο του ΚΚΕ. Πρέπει να δούμε την αυτοαντίφαση του ΚΚΕ ως πραγματικότητα, όχι ως χειραγώγηση — η θεωρία της χειραγώγησης αναιρεί την αυτοαντίφαση αλλά δεν εξηγεί τίποτα: γιατί για παράδειγμα πρέπει να χειραγωγεί με αυτόν τον τρόπο το ΚΚΕ τα μέλη του και όχι με κάποιον άλλο; Γιατί αν είναι τόσο εμφανής η χειραγώγηση, όπως θέλεις να δείξεις Αρετή με τα στοιχεία σου, δεν την αναγνωρίζουν τα μέλη και οι ψηφοφόροι; Προφανώς, ακόμα κι αν ίσχυε η θεωρία της χειραγώγησης, θα μπορούσε να στεριώσει μόνο επειδή ανταποκρινόταν σε μία ήδη υπάρχουσα συσχέτιση των ανθρώπων με την επαναστατική τους συνείδηση.

    Αυτά τα θέματα αποσιωπούνται μέσα σε μια αναπαραγωγή της τρέχουσας αντι-ΚΚΕ ρητορικής, που είναι εν πολλοίς κοινότοπη και δηλώνει απλώς τη νομιμοφροσύνη κάποιων απέναντι στις κυρίαρχες νόρμες του «κινήματος». Από έναν τέτοιο κομφορμισμό απέναντι σε ένα ανεπαρκές «κίνημα», προτιμότερες και ίσως πιο γόνιμες οι ασκήσεις επί χάρτου.

  19. Ο/Η JKL λέει:

    Εγώ ήθελα να προσθέσω κάτι που δεν είπε ο Σπύρος και νομίζω θα συμφωνεί μαζί μου.

    Αφήνοντας έξω μια μερίδα -μικρή απ΄ότι φαίνεται- η οποία είναι σχετικώς θετικά επηρεασμένη από αναρχικές θεωρίες (μαλατέστα πχ) και γενικότερα την ψάχνει και έχει μια σοβαρότητα, οι υπόλοιποι πέραν των λούμπεν στοιχείων που έχουν, πέραν της ιδεολογικοποίησης και του εγκλωβισμού σε μια ταμπέλα, πέραν επίσης και από την εκτόνωση, πέφτουν επίσης και σε μια θεμελιώδη αντίφαση που δείχνει πως αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους:

    Είναι οι πρώτοι που θα κράξουν τις πρωτοπορίες στο «κίνημα» αλλά ο τρόπος που δρουν δηλώνει πως όντως θεωρούν τους εαυτούς τους πρωτοπορία.Αν δεν συμμετάσχεις στην σύγκρουσή τους -πως να συμμετάσχεις σε μια σύγκρουση που γίνεται με όρους για τους οποίους δεν σε ρώτησε κανένας?- είσαι πασιφιστής,μικροαστός κλπ.Οφείλεις να έρθεις εκεί που είναι αυτοί.Είναι ένα περίεργο μίγμα παλαιοαναρχικών αντιλήψεων που ο επαναστάτης είναι ο λούμπεν κλέφτης(μπακούνιν) και μοντέρνου θεάματος.Οι περισσότεροι από αυτούς σνόμπαραν και τις πλατείες.Αυτό από μόνο του λέει πολλά.Εγώ τέτοια άτομα, παρόλο που ο μαχητισμός τους μπορεί να είναι «χρήσιμος» (ο δεκέμβρης του 2008 είναι και δικιά τους δημιουργία), δεν μπορώ να τα θεωρώ συντρόφους.

  20. Ο/Η lathrometanastis λέει:

    Πιστεύω ότι το σχόλιο του Σπύρου συγχέει κάποια στοιχεία της πραγματικότητας για να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα:
    1) ‘Οταν κάνει κανείς κριτική στο ΚΚΕ (ή π.χ. στο ΠΑΣΟΚ) αναφέρεται στις κεντρικές επιλογές της ηγεσίας του και όχι στη μάζα των οπαδών και των ψηφοφόρων του, που πιθανόν να το στηρίζουν με επιφυλάξεις ή και να διαφωνούν σε κάποια σημεία. Είναι διαφορετική η συζήτηση για το πώς μπορεί κανείς να απεγκλωβίσει τους εργαζόμενους που ακολουθούν αυτό το κόμμα, από τη συζήτηση για το κόμμα καθεαυτό, ένα κόμμα που βαρύνεται με Βάρκιζες, προβοκατορολογίες και διαχρονικό δώσιμο ακόμα και δικών του στελεχών στο κράτος, χρησιμοποιώντας τους σαν αποδιοπομπαίους τράγους.
    2) Δεν γνωρίζω αν τελικά το ΚΚΕ είναι απλώς «δεκανίκι του συστήματος» ή στο βάθος ονειρεύεται μια συντεταγμένη «επανάσταση» που θα οδηγήσει στην εγκαθίδρυση ενός νεοσταλινικού καθεστώτος. Αυτό που καταλαβαίνω και στη μία και στην άλλη περίπτωση, είναι ότι δεν αποτελεί μια δύναμη ανατροπής της εκμεταλλευτικής κοινωνίας.
    3) Στις 20 Οκτώβρη είδαμε το σύνολο σχεδόν της αριστεράς (συμπεριλαμβανομένης της αντισταλινικής) να συσπειρώνονται πίσω από τα ρόπαλα των ΚΝΑΤ, φαντασιωνόμενοι ένα υποτιθέμενο καινούργιο ΕΑΜ, γεγονός για το οποίο δεν αναφέρει ούτε μια λέξη κριτικής.
    Παρεμπιπτόντως, μια ενδιαφέρουσα ανάλυση γύρω απ’ το ζήτημα είναι το κείμενο του Α.Κ. εδώ http://www.aformi.gr/2011/10/είναι-η-ενότητα-της-αριστεράς-αναγκαί/
    4) Εν τέλει, υπάρχει ένα αναπόφευκτο όσο και θλιβερό συμπέρασμα: Δεκάδες χιλιάδες λαού κινητοποιούνται για ακόμα μια φορά αδυνατώντας να αποτρέψουν τα νέα βάρβαρα μέτρα και η αριστερά στέκεται ανίκανη να προσφέρει μια διέξοδο κλιμάκωσης και νίκης. Αντί για μια συζήτηση ουσίας, ανάγουμε σε πρωτεύον ζήτημα και επικεντρώνουμε στους «μπάχαλους» και τα όρια της σύγκρουσης…

    • Ο/Η JKL λέει:

      Όταν εστιάζεις όμως στις «ηγεσίες» αφήνεις στην απέξω τις μάζες και επομένως τους αφαιρείς τις ευθύνες που έχουν, πέφτεις και εσύ με την σειρά σου στην λούμπα που λίγο πιο πέρα συναντάς «θεωρίες» «δομικές».Δημοκρατία δεν θέλουμε?Μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς υπευθυνότητα?

  21. Ο/Η theodore λέει:

    http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=427794

    Τι θα ψηφίζατε στο δημοψήφισμα για τη νέα δανειακή σύμβαση
    47.92% Ναι (219 ψήφοι)
    43.54% Οχι (199 ψήφοι)
    2.19% Λευκό (10 ψήφοι)
    1.09% Ακυρο (5 ψήφοι)
    5.25% Αποχή (24 ψήφοι)

    AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

  22. Ο/Η red λέει:

    Αυτά είναι: Πώς θα είναι διατυπωμένο το ερώτημα; Τί συνέπειες θα έχει ένα Ναι ή ένα Όχι; …. δεν πάει να φωνάζει το κάθε κίνημα ή πολιτικός χώρος «Κύριε κύριε ο Γιαννάκης μου πήρε την ξύστρα» – «Κύριε κύριε ο Γιωργάκης μου μουτζούρωσε το τετράδιο» ; Το θέμα είναι τί μπορεί να γίνει με με τις δυνάμεις και τις ισορροπίες που (δυστυχώς) υπάρχουν σήμερα. Η επαναστατική ή επαναστατημένη αριστερά ποτέ δεν πίστευε ότι θα αποκτήσει ιστορικό ρόλο. Το ΚΚΕ μιλούσε για σύγκρουση αλλά ποτέ δεν πίστευε ότι θα γίνει. Κάποιοι αντιεξουσιαστές συγκρουόταν στο δρόμο ή αλλού αλλά ποτέ δεν πίστευαν ότι η σύγκρουση θα πάρει μεγαλύτερη έκταση. Και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ΚΑΝΕΝΑΣ δεν ήταν έτοιμος παρά τις προβλέψεις. Ο πολιτικός αγώνας είχε αναχθεί σε χόμπυ. Έγινε μια προσπάθεια να αναδυθούν νέες μορφές πάλης αλλά η προσπάθεια για να καπελωθούν και να επικρατήσουν οι ήδη υπάρχουσες μορφές και δυνάμεις ήταν μεγαλύτερη.
    Εδώ θα συμφωνήσω με τον JFK. Είναι ώρα να αναλάβουν οι μάζες τις ευθύνες τους. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή άλλωστε.

  23. Ο/Η protagma λέει:

    Θοδωρή, εγω δε βλέπω καμία «υποτίμηση της ιδεολογικής διάστασης της πραγματικότητας», όπως λές, απο το ΚΚΕ ή τους αναρχικούς. Θα έλεγα οτι το αντίθετο βλέπω, και οι δυο λειτουργούν με έντονο το ιδεολογικό στοιχείο. Οσο για τις ίσες αποστάσεις, αυτή η αίσθηση μου δόθηκε διαβάζοντας τα σχόλιά σου, οτι δηλαδή εμμέσως προσπάθησες να δικαιολογήσεις το ΚΚΕ.
    Για παράδειγμα, τι σημαίνει οτι ναι μεν δέχεσαι, οτι «είναι σαφές οτι η αφορμή και αιτία για τις συγκρούσεις, στάθηκε η επιλογή του ΚΚΕ», νομίζω αυτό κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να το αρνηθεί, αλλά «επισημαίνεις ωστόσο οτι οποιοδήποτε κίνημα μπορεί να βρεθεί σε παρόμοιες συνθήκες, και ίσως αναγκαστεί να πάρει παρόμοιες αποφάσεις». Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις, ποιές είναι ακριβώς αυτές οι συνθήκες, και γιατί θα αναγκαστεί να πάρει ενα οποιοδήποτε κίνημα παρόμοιες αποφάσεις; Ειλικρινά, η διατύπωση είναι τόσο αόριστη που δε με βοηθάει να κατανοήσω τον συλλογισμό σου.

    Δεν είμαι καθόλου σίγουρη εαν το ΚΚΕ, η ηγεσία του δηλαδή, πιστεύει ακόμα στην «επαναστατική», όπως τη λές, δικτατορία του προλεταριάτου, πιστεύει οτι μπορεί να την εφαρμόσει εννοώ. Συνεχίζει βέβαια στο κομματικό του πρόγραμμα να αναφέρεται στην μαρξιστική-λενιστική θεωρία, στην επαναστατική πολιτική πάλη με στόχο την επανάσταση, την κατάληψη της εξουσίας απο την εργατική τάξη, την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου κλπ. Πόσο πιστεύει όμως οτι μπορεί να υλοποιήσει αυτό το πρόγραμμα στις σημερινές συνθήκες του καπιταλισμού, επέτρεψέ μου να έχω αμφιβολίες. Υστερα, είναι σήμερα κόμμα της εργατικής τάξης το ΚΚΕ ή εκφράζει μικρο αστικά στρώματα, η θεωρία είναι είναι όντως μαρξιστο-λενινογενής; Μεγάλη συζήτηση, δεν έχει νόημα και δε με ενδιαφέρει κιόλας, για να σου πώ και την αλήθεια, να την ανοίξουμε. Απο την άλλη πλευρά, οι ηγεσίες των ΚΚ είχαν πάντα μια μεγάλη απόσταση με τα μέλη τους, κυρίως απο τότε που άρχισε να εγκαθίσταται η κομματική γραφειοκρατία, και αυτό άρχισε επι Λένιν, τον οποίον δεν ταυτίζω με τον Στάλιν, αλλά είναι αυτός που άνοιξε τον δρόμο στον Στάλιν, μια που αναφέρθηκες στο θέμα αυτό σε προηγούμενο σχόλιό σου. Εν πάσει περιπτώσει λίγο μας ενδιαφέρει τώρα αυτό. Αυτή η απόσταση που είχε και έχει η ηγεσία των γραφειοκρατικών αυτών μορφωμάτων με όλα τα συνεπακόλουθα, όπως η ιεραρχία, δεν βοηθούσε τα μέλη να αναπτύξουν μια αυτόνομη κριτική σκέψη, πολλές φορές δεν είχαν και όλες τις πληροφορίες, π.χ, η κεντρική επιτροπή μπορεί να αποφάσιζε για λόγους «επαναστατικής» σκοπιμότητας να αποκρύψει το χ ή ψ στοιχείο απο το λαό. Υπάρχει λοιπόν αυτό το στοιχείο της διάστασης, του διαχωρισμού της κεντρικής επιτροπής απο τα μέλη αυτού του κόμματος και ναί, σε ενα βαθμό πιστεύω οτι χειραγωγούνται αυτά τα μέλη με διάφορους τρόπους.

    Η μη αμφισβήτηση της αστικής νομιμότητας μπορεί να είναι δείκτης της μη επαναστατικότητας, αλλά δεν μίλησα ακριβώς γι αυτό. Τα παραδείγματα που ανέφερα στο προηγούμενο σχόλιό μου, σου φαίνονται οτι εντάσσονται απλώς στο σχήμα που λές, δηλαδή την αναγκαστική αποδοχή της αστικής νομιμότητας μέχρι να ωριμάσουν οι επαναστατικές συνθήκες;; Και πώς θα ωριμάσουν αυτές οι επαναστατικές συνθήκες αποδεχόμενο πλήρως και διαπαιδαγωγώντας τα μέλη του σε αυτή την αστική νομιμότητα, όχι μόνο σε πολιτικό επίπεδο, αλλά και σε πολιτιστικό, αποδεχόμενο τις αξίες της, τις αρχές της (ας θυμηθούμε το γράμμα του Φαράκου προς τους νέους, με συμβουλές να είναι καλοί μαθητές κλπ), τον οικονομισμό της, τον νεο αυταρχισμό της, τον κρατισμό της τον οποίον αποδέχεται τελικά και φροντίζει να συγχρονιστεί και να συνεργαστεί μαζί του, αναλαμβάνοντας επανειλημμένα να τον υπερασπίσει, αφού τα κινήματα που δεν συντάσσονται μαζί του, είναι εχθρικά προς το «επαναστατικό» του πρόγραμμα και άρα θα πρέπει να κατασταλούν.

    Γιατί συμβαίνει λοιπόν αυτή η χειραγώγηση των μελών και γιατί την αποδέχονται αφου είναι τόσο φανερή; Δεν ξέρω ακριβώς να σου απαντήσω. Πιστεύω οτι οι άνθρωποι εύκολα χειραγωγούνται, εύκολα αφήνονται στην αγκαλιά του Παντοδύναμου κόμματος να τους οδηγήσει, έλκονται απο την δύναμη, είναι πιο εύκολο να πιστέψουν παρά να αναπτύξουν μια κριτική και υπεύθυνη στάση, να είναι ετερόνομοι παρά αυτόνομοι.
    Σε παραπέμπω στο απόσπασμα του Στίνα, το οποίο περιλαμβάνεται στο παραπάνω κείμενο της ομάδας.

    Είναι αλήθεια οτι όχι μόνο στον αναρχικό χώρο, αλλά και στην ίδια την ανισταλινική λεγόμενη αριστερά, τα ανέκδοτα για τους Κνίτες, έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές. Εσυ αλήθεια πώς το εξηγείς αυτό; Λές να μην έχει κάποια σημασία; Είναι μόνο αντι-ΚΚΕ ρητορική λές;
    Πάντως, όσο με αφορά, δεν είχα και ιδιαίτερες σχέσεις ποτέ με το κίνημα αυτό για να νιώσω και την ανάγκη να είμαι σύμφωνη με τις αναλύσεις ή τις ρητορικές του. Απο την άλλη πλευρά, οι ανεπάρκειες, όπως λές, ενος κινήματος, δε σημαίνει οτι μειώνει την κριτική μας στάση απέναντι σε ενα σταλινικό μόρφωμα, που όπως και νάχει είναι μακριά απο το δικό μου πρόταγμα, για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας που εγώ ονειρεύομαι.

  24. Πώς λαμβάνουν υπόψη το στοιχείο αυτό όταν οι μεν θεωρούν τους αναρχικούς παρακρατικούς και οι δε το ΚΚΕ ξεπουλημένο στους αστούς;

    Για τις συνθήκες που ένα κίνημα μπορεί να χρειαστεί να πάρει παρόμοιες αποφάσεις, παραπέμπω στην προαναφερθείσα άσκηση επί χάρτου και στις περαιτέρω διευκρινίσεις. Πάνω στη φούρια να ξαναπούμε πόσο κακό είναι το ΚΚΕ (που μπορεί να είναι), δεν βλέπουμε ότι η κατάσταση εκφράζει ευρύτερα προβλήματα που δεν αφορούν μόνο το ΚΚΕ.

    Το ΚΚΕ πιστεύει ότι θα εφαρμόσει το λενινιστικό πρόγραμμα δικτατορίας του προλεταριάτου προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες. Όμως διαπιστώνω ότι αναπαράγουμε τα ίδια επιχειρήματα με άγονο τρόπο πλέον. Υποστήριξα ότι ακόμα κι αν υπάρχει «χειραγώγηση» (που είναι ακραίο να υποθέσουμε ότι υπάρχει, όταν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που πιστεύουν τόσα τρελά πράμγατα, γιατί να μην πιστεύουν ότι μπορεί στον σύγχρονο καπιταλισμό να γίνει σταλινική επανάσταση, που δεν είναι και τόσο τρελό) πρέπει να δούμε γιατί τα μέλη το επιτρέπουν αυτό. Παραπέμπω εν προκειμένω στο προηγούμενο σχόλιό μου.

    Όσον αφορά τον προβληματισμό σου για την ιστορία και θέση του ΚΚΕ, λάβε υπόψη ότι ήταν για δεκαετίες ένα κόμμα υποταγμένο στο ΚΚΣΕ, και μετά το ’89 αλλάζει σταδιακά προσανατολισμό (καταδικάζει περεστρόικα, αποκαθιστά Στάλιν πρόσφατα κλπ κλπ), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γίνεται καλύτερο. Άρα δεν υπάρχει μια ενιαία ιστορία του ΚΚΕ για να βγάλεις κάποια «ακλόνητα» συμπεράσματα.

    Για το πώς βλέπει το ΚΚΕ τα άλλα κινήματα, και ένα ελευθεριακό κίνημα εχθρικά δεν θα βλέπει ένα σταλινικό; Από χαζομάρα υπήρξε αλληλοσφαγή στη Βαρκελώνη και αλλού;

    Εγώ πιστεύω ότι οι άνθρωποι εύκολα αφήνονται στην «εξήγηση¨της χειραγώγησης, κι ο Στίνας δεν αποτελεί (σ’ αυτό το θέμα, όχι γενικά) εξαίρεση. Τα ανέκδοτα για τους κνίτες είναι άλλη μια φορά ένδειξη οκνηρίας της σκέψης. Κάνουν ό,τι κάνουν επειδή είναι πρόβατα. Κι όμως, ακόμα και ο φασισμός πάτησε (όχι συνειδητά αλλά μάλλον τυχαία) σε υποκειμενικές ανάγκες των ανθρώπων, για τις οποίες αδιαφορούσαν οι επαναστάτες, δεν επιβλήθηκε στις μάζες από ένα γραφείο.

    Το πρόβλημα με την κριτική σας στάση δεν είναι ότι είναι κριτική, είναι ότι δεν είναι επαρκώς κριτική. Ο προσανατολισμός σας στα «κινήματα» και τις «πλατείες» νομίζω παίζει τον ρόλο του επ’ αυτού. Αυτή είναι η άποψή μου, μπορεί να κάνω λάθος.

    • Ο/Η protagma λέει:

      @ JLK
      Να με συγχωρείς, σύντροφε, που σε μπέρδεψα, αλλά είδα το J και παρασύρθηκα!

      Ένα δύο σημεία θα σχολιάσω από την τοποθέτησή σου.
      Καταρχάς δε νομίζω ότι κανένας όρισε την ιδεολογία ως ψευδή συνείδηση εδώ μέσα (εννοώ από εμάς της ομάδας). Η ιδεολογία είναι μία μόνο εκδοχή της ετερονομίας, μια κατά κάποιον τρόπο «ορθολογική» (με την έννοια της εντός εισαγωγικών ορθολογικότητα), μια ορθολογικοφανής δηλαδή μορφή ετερονομίας. Ορθολογικοφανής επειδή θέλει να πλασάρεται ως επιστήμη κ.λπ. Ως τέτοια δεν είναι απλώς ψευδής συνείδηση αλλά κάτι πολύ περισσότερο, μια μορφή συλλογικής ψευδαίσθησης με παρανοϊκά χαρακτηριστικά, που ανταποκρίνεται στην ανάγκη των φορέων της για νόημα και βεβαιότητα.

      Διαφωνώ όμως πλήρως με την ανάλυσή σου για τα γεγονότα. Πιστεύω ότι, όπως και ο Θοδωρής, προβάλλετε κι εσείς στα γεγονότα μια κριτική που θέλετε να κάνετε, η οποία όμως δεν έχει σχέση με το συμβάν για το οποίο μιλάμε. Είναι άλλο πράγμα αυτό που έγινε στο Σύνταγμα στις 20, το οποίο δεν έγινε μόνο από αναρχικούς, και άλλο πράγμα οι στοχευμένες ενέργειες των επόμενων ημερών. Αυτά που λέτε, τόσο εσείς όσο και ο Θοδωρής, έχουν βάση για το κλίμα που άρχισε να επικρατεί σε ορισμένους αναρχικούς κύκλους μετά τα γεγονότα της 20ής Οκτωβρίου (προετοιμασία για σύγκρουση στις 17 Νοεμβρίου κ.λπ.).

      Επίσης, αυτή η στάση που ουσιαστικά εξομοιώνει τους αναρχικούς με το ΚΚΕ και όλη την υπόλοιπη αριστερά (πάνω στην κοινή βάση ότι είναι όλοι τους ιδεολόγοι και ετερόνομοι), συγκαλύπτει τις ευθύνες κάθε συγκεκριμένης παράταξης στο τι έγινε στις 20. Κι έτσι, εκτός του ότι ανακαλύπτει ένα συντονισμένο αναρχικό χώρο ο οποίος δεν υπήρχε, τον εξομοιώνει και με το ΚΚΕ. Δε διαφωνώ ότι ο σταλινισμός δεν είναι μόνο ιδεολογία αλλά και νοοτροπία. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε και τι έχει κάνει το κόμμα που έχει ακόμα για ίνδαλμα το Στάλιν και τι έχουν κάνει όλοι οι υπόλοιποι.

      Άλλωστε το να εξετάζουμε τα πράγματα μόνο «μορφικά» και όχι και «περιεχομενικά» μας οδηγεί σε μια εντελώς αφηρημένη ανάλυση που μας κάνει να παραβλέπουμε τι πραγματικά συμβαίνει. Αντί να κοιτάμε το περιεχόμενο μιας πράξης, μας νοιάζει μόνο το αν οι φορείς της την κάνουν λόγω ετερονομίας ή όχι. Δε λέω, να εξετάζουμε κι αυτή την παράμετρο, αλλά δε μπορούμε να μην ασχολούμαστε καθόλου με το περιεχόμενο της πράξης.

      Αυτό είναι άλλωστε η πολιτική: να παίρνουμε θέση και να τοποθετούμαστε. Εμείς, π.χ., είπαμε στο κείμενο ότι η σύγκρουση μπορεί να έγινε με ηλίθιους, πολιτικά λανθασμένους όρους κ.λπ., αλλά τελικά την κρίνουμε ως πολιτικά σωστή. Αλλιώς μπορούμε να κάνουμε γενικές αναλύσεις αλλά πολιτικά δε θα παίρνουμε θέσεις και μοιραία θα κρατάμε μια στάση ίσων αποστάσεων («όλοι τα ίδια σκατά είναι πάνω κάτω, δε θα μπω τώρα στον κόπο να ασχοληθώ πιο πολύ» κ.λπ.).

      Ως προς τα υπόλοιπα, συμφωνώ με την κριτική σου στη μπαχαλιάδα αλλά τη θεωρώ εκτός θέματος εν προκειμένω. Πολιτικά δε τη θεωρώ άστοχη, γιατί συγκαλύπτει το βασικό πρόβλημα που, στην περίπτωση που συζητάμε, είναι το ΚΚΕ και η στάση του μεγαλύτερου μέρους της Αριστεράς. Γενικά το θεωρώ ήσσονος σημασίας να συζητάμε τώρα για τους αναρχικούς. Πιο πολύ έχω την εντύπωση ότι εσύ κι ο Θοδωρής βρίσκετε ευκαιρία για να τους σούρετε πράγματα που τους έχετε μαζεμένα παρά ότι τοποθετείστε επί αυτού που συνέβη στις 20.

      Να πω, τέλος, ότι η κοινωνικο-ιστορική συνθήκη που βιώνουμε έχει σε μεγάλο βαθμό εξομοιώσει τις διάφορες κοινωνίες, με αποτέλεσμα οι εθνικές πολιτιστικές ιδιαιτερότητες να μην έχουν πλέον τόση σημασία. Έτσι η υποχώρηση του προτάγματος της αυτονομίας στη Δύση την κάνει να μοιάζει όλο και περισσότερο με την πολιτικά «καθυστερημένη» (σε ό,τι αφορά στο πρόταγμα της αυτονομίας) Ελλάδα. Στη Γαλλία, π.χ., ο κόσμος πολύ απλά κοιμάται και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα είχαμε εξεγέρσεις, όπως λες, αν γινόταν ό,τι και στην Ελλάδα. Μπορεί και ναι αλλά μην έχουμε και την εντύπωση ότι η Δύση είναι αυτό που ήταν κάποτε.

      Υπό αυτή την έννοια δε μπορώ να καταλάβω τι εννοείς όταν λες ότι το κίνημα των πλατειών ήταν «καθαρό θέαμα». Αυτή είναι λογική Μποντριγιάρ: τα πάντα είναι θέαμα, δεν υπάρχει τίποτε που να ξεφεύγει κ.λπ. Αν είναι έτσι όμως, να την παρατήσουμε την ενασχόληση με την πολιτική και να πάμε να ασχοληθούμε με τίποτε άλλο, με τον Παναθηναϊκό κ.λπ. Διότι δε γίνεται να γράφουμε εδώ μέσα χωρίς να πιστεύουμε ότι δεν είναι εντελώς πεθαμένη η κοινωνία. Αν δεν είναι έτσι γιατί τα γράφουμε; Μόνο για λόγους ναρκισσισμού και ικανοποίησης της ματαιοδοξίας μας;

      Προφανώς και το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων είναι απαθείς και κυνικοί και προσπαθούν να διασώσουν τα συντρίμμια της παλιότερης (προ κρίσης) ζωής τους. Υπάρχει όμως κι ένα μειοψηφικό κομμάτι που κάτι προσπαθεί να κάνει, έστω και με λάθη, παραλήψεις κ.λπ. Το κίνημα των πλατειών ήταν η πιο χαρακτηριστική έκφραση αυτού του κομματιού της ελληνικής κοινωνίας, με τα σωστά του και με τα στραβά του. Δεν καταλαβαίνω σε τι ωφελεί αυτό το σφυροκόπημα εναντίον του και το τσουβάλιασμά του μαζί με λάιφστάιλ αναρχικούς, σταλινικούς, ΕΑΑΚίτες φοιτητές κ.λπ. Πώς εξηγούμε ότι εκεί μέσα –στις πλατείες- δόθηκαν μάχες ενάντια στους γραφειοκράτες; Αν ήταν και το κίνημα των πλατειών «καθαρό θέαμα», δε θα υπήρχε καμία ένταση: οι αριστεριστές θα ήλεγχαν το πράγμα ευθύς εξαρχής, όπως συμβαίνει στα φοιτητικά αμφιθέατρα.

      Καλώς ή κακώς, αυτό που έγινε στο Σύνταγμα τους προηγούμενους μήνες είναι ό,τι πιο ριζοσπαστικό έχει συμβεί εδώ και καιρό και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα. Σύγκρινε τι έγινε στο Σύνταγμα με το λόγο που εκφέρουν οι «αγανακτισμένοι» στις ΗΠΑ ή, πιο πριν, στην Ισπανία. Μην τα μηδενίζουμε και όλα στο όνομα μιας παντογνώστριας θεωρίας.

      @ Θοδωρής

      Θοδωρή, δεν καταλαβαίνω από πού έχεις βγάλει ότι διαγράφουμε τον ιδεολογικό παράγοντα. Νομίζω ότι εξήγησα επαρκώς σε προηγούμενο σχόλιό μου γιατί μια ανάλυση με όρους πολιτικών «μανουβρών» δεν είναι σε καμία περίπτωση ασυμβίβαστη με μια ανάλυση με όρους ιδεολογίας. Πολύ απλά το ΚΚΕ έχει την ιδεολογία που έχει (εννοούμε τώρα για την ΚΕ του, που καθορίζει την πολιτική του), αλλά κρίνει ότι, εν προκειμένω, η πιο επωφελής για το κόμμα στάση είναι η συμπόρευση με τον κοινοβουλευτισμό, στα πλαίσια του οποίου προσπαθεί να επωφελείται και το ίδιο όσο περισσότερο μπορεί. Αυτό δεν είναι συνομωσιολογία. Αν θεωρείς αυτό συνομωσιολογία, τότε χρησιμοποιείς λανθασμένα τον όρο. Δεν υπάρχει καμία συνομωσία εδώ ούτε κάτι υπόγειο. Είναι σα να λέμε ότι, αν πούμε πώς μια καπιταλιστική επιχείρηση κοιτάει το συμφέρον της, γινόμαστε συνομωσιολόγοι, επειδή δεν ερμηνεύουμε τις αποφάσεις του ΔΣ της με όρους ανάλυσης του καπιταλιστικού φαντασιακού, με αναφορά στον Καρτέσιο («να γίνουμε κτήτορες της φύσης») και τον πουριτανισμό κ.λπ. Το να έχει κάποιος μια πολιτιστική συγκρότηση και ένα φαντασιακό (άρα και μια ιδεολογία, η οποία είναι κομμάτι όλων αυτών) δεν τον κάνει να μη σκέφτεται και με όρους συμφερόντων.

      Κατά τα άλλα συμφωνώ με την Αρετή ότι έχεις την τάση να αντικαθιστάς τη συγκεκριμένη πραγματικότητα που προσπαθούμε (εννοώ όλοι και όλες εδώ στα σχόλια όχι μόνο εμείς στο κείμενό μας) να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε, με ασκήσεις επί χάρτου τις οποίες μεν εσύ μπορείς να θεωρείς σχετικές αλλά οι οποίες, νομίζω, σε κάνουν να συγκαλύπτεις πλευρές της υπάρχουσας πραγματικότητας. Τι σχέση έχει, π.χ., η Βαρκελώνη; Ούτε κανένα μεγάλο και με λαϊκά ερείσματα αναρχικό κίνημα έχουμε στην Ελλάδα ούτε κανένα ΚΚΕ να υποστηρίζεται από την ΕΣΣΔ. Είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας να κάνουμε παραλληλισμό ανάμεσα στον κόσμο που συγκρούστηκε με τα ΚΝΑΤ (κι ο οποίος επουδενί δεν ήταν μόνο αναρχικοί) με το οργανωμένο αναρχικό κίνημα της Ισπανίας του ’36-’39. Αυτή η οπτική αναπαράγει, έστω και άθελά της, την ιδέα ότι ήρθαν οργανωμένα οι αναρχικοί να χτυπήσουν το ΠΑΜΕ κ.λπ., η οποία είναι φυσικά ψευδής (αυτή είναι, ειρήσθω εν παρόδω, η διαφορά της ομάδας με το Σπύρο, ο οποίος στο συγκεκριμένο θέμα είχε μειοψηφούσα άποψη).

      Ως προς το γιατί οι κνίτες κάνουν ό,τι κάνουν, μπορούμε να το ερμηνεύσουμε και δεν καταλαβαίνω τι εννοείς με «οκνηρία». Τα ανέκδοτα δεν έχουν ρόλο να ερμηνεύσουν κάτι, αλλά να διακωμωδήσουν και να αποδώσουν με γκροτέσκο τρόπο μια κατάσταση. Και ως τέτοια, τα ανέκδοτα για τους κνίτες είναι εξαιρετικά και πολύ έξυπνα. Αν μη τι άλλο, οι αναρχικοί στην Ελλάδα έχουν εξαιρετικό χιούμορ. Ως προς την ανάλυση, τώρα, εκτός του ότι δεν έχω δει ούτε εσένα να παρέχεις κάποια περαιτέρω ιδέα επί του θέματος, στον Καστοριάδη ή στον Ράιχ που ανέφερες παραπάνω (τον οποίο είχε μελετήσει ο πρώτος) αλλά και στην ψυχανάλυση γενικώς, υπάρχουν πολλές ιδέες και αναλύσεις για να ερμηνευθούν συμπεριφορές πολιτικού ταλιμπανισμού. Ενώ εξίσου ενδιαφέρουσες αναλύσεις μας παρέχει ο Κρίστοφερ Λας σχετικά με το σύγχρονο τύπο ανθρώπου και την ψυχική του διάρθρωση. Ως προς το ιδεολογικό περιεχόμενο που παίρνουν τα φαινόμενα χειραγώγησης μέσα στο ΚΚΕ, αρκεί να κοιτάξουμε τη νεοελληνική ιστορία για να τα κατανοήσουμε (μυθολογία του ΕΑΜ, Εμφύλιος κ.λπ.). Στο κείμενο κάνουμε μια πρώτη νύξη –ενώ αναφέρω κι εγώ σχετικά κάποια πράγματα στο πρώτο μου σχόλιο-, αν και δεν είναι αυτός ο σκοπός του.

      Να πω τέλος ότι, όπως κι ο JLK παραπάνω, τείνεις κι εσύ προς ένα είδος πολιτικού σχετικισμού των ίσων αποστάσεων. Τι σημαίνει ότι «όπως το ΚΚΕ βλέπει εχθρικά τα άλλα κινήματα, έτσι βλέπουν και αυτά τους σταλινικούς»; Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Σημασία έχει γιατί βλέπει ο ένας τον άλλον εχθρικά όπως επίσης και τι είναι πολιτικά ο καθένας. Το ΚΚΕ τα βλέπει εχθρικά τα κινήματα, επειδή θέλει να τα ελέγξει (και υπό «επαναστατικές» συνθήκες να τα εκκαθαρίσει), ενώ τα ελευθεριακά κινήματα είναι ενάντια στο σταλινισμό, επειδή ο σταλινισμός είναι ολοκληρωτικό ρεύμα κ.λπ. Δεν καταλαβαίνω σε τι συνεισφέρει αυτή η ταυτολογική συζήτηση.

      Οι αναρχικοί πολέμησαν με τους σταλινικούς στην Ισπανική Επανάσταση, επειδή οι σταλινικοί ήθελαν να καταστείλουν την Επανάσταση προκειμένου να σώσουν το αστικό καθεστώς, στην προάσπιση του οποίου βασιζόταν το Λαϊκό Μέτωπο το οποίο υποστήριζαν. Ο Στάλιν δεν ήθελε να γίνει επανάσταση στην Ισπανία κι έτσι έβαλε το ΚΚΙ να μαντρώσει τους αναρχικούς. Οι αναρχικοί είχαν φυσικά άλλη άποψη κι έτσι επήλθε η σύγκρουση. Που είναι το περίεργο; Δεν είναι αυτονόητο ότι κάθε δημοκρατικό κίνημα πρέπει να είναι εχθρικό προς το σταλινισμό, αρχής γενομένης από τους δηλωμένους και επίσημους ιδεολογικούς του εκπροσώπους; Τα αυτονόητα θα συζητάμε;

      Νίκος

  25. Καταρχήν είπα ότι υποτιμάτε τον ιδεολογικό παράγοντα, όχι ότι τον διαγράφετε. Κατά πόσο απλά αναλύετε «μανούβρες», φαίνεται καλύτερα από το ίδιο το άρθρο σας και από τα σχόλια των μελών σας. Ξεκάθαρα ταυτίζετε το ΚΚΕ με το ΚΚΓ (εντελώς διαφορετική περίπτωση), ή υποστηρίζετε ότι είναι προπύργιο της φιλελεύθερης ολιγαρχίας. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το να πεις ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία η ΚΕ έχει επιλέξει για λόγους τακτικής να δίνει έμφαση στον κοινοβουλευτικό τομέα (που φυσικά δεν ισχύει γιατί δίνει έμφαση εξίσου και στον συνδικαλιστικό και όχι μόνο) — αυτό το λέει ανοιχτά και το ΚΚΕ, θέτοντας ζήτημα «λαϊκής εξουσίας», συζητώντας τη σχέση της με την «επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου», που δεν έχει πάψει να στηρίζει (όπως π.χ. το ΚΚΓ). Φυσικά όλοι με όρους συμφερόντων σκέφτονται αλλά το θέμα είναι ποια είναι τα συμφέροντα: αν θεωρούμε ότι η ΚΕ του ΚΚΕ με τις επιλογές της υποστηρίζει συνειδητά το συμφέρον της στον μισθό της και στον κοινοβουλευτισμό, τότε σαφώς υπάρχει εδώ ένδειξη συνωμοσιολογίας. Αν πούμε ότι υποστηρίζει συνειδητά το συμφέρον του ΚΚΕ για μια σταλινικού τύπου εξουσία, τότε σαφώς και δεν υπάρχει συνωμοσιολογία.

    Η Βαρκελώνη αναφέρθηκε στη συζήτηση μου με την Αρετή, για να σχετικοποιήσω το θέμα της σύγκρουσης και καταστολής εντός των κινημάτων. Όπως φάνηκε και τότε, οι συγκυρίες μπορεί να απαιτούν κάποιο είδος περιορισμού ή καταστολής εχθρικών κινημάτων, όποιος και να είσαι. Έχοντας αυτό υπόψη, δεν σημαίνει ότι λεω για όλους «καλά κάνανε»! Σαφώς οι σταλινικοί θα το κάνουνε για λόγους που με βρίσκουν αντίθετο.

    Μπορεί να μη δίνω λύσεις στα προβλήματα που θέτω (αν και έκανα νύξεις στα σχόλιά μου), αλλά νομίζω οι θεωρίες «χειραγώγησης» διώχνουν μακριά κάθε δυνατότητα συναγωγής μίας σοβαρής ανάλυσης του προβλήματος.

    Τέλος, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να υποθέσει κανείς ότι βγάζω τα απωθημένα μου για τους αναρχικούς ή για το ΚΚΕ, μιας και έχω επικεντρωθεί σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα (ιδεολογία), αποφεύγοντας όσο μπορώ να ανοίξω η να συμμετέχω σε ευρύτερες συζητήσεις, ακριβώς ώστε να υπογραμμίσω περισσότερο το ζήτημα αυτό. Το ζήτημα αυτό το θεωρώ κοινωνικό, γι’ αυτό έδωσε και ένα παράδειγμα ακόμα (το ΠΑΣΟΚ ως ξεπουλημένο).

    Νομίζω τα τελευταία σχόλια δεν οδηγούν παραπάερα τη συζήτηση, νομίζω στο κείμενο και τα πρηγούμενα σχόλια υπάρχει ο βασικός κορμός των επιχειρημάτων. Ας κρίνει ο καθένας και η καθεμία.

  26. Ο/Η JKL λέει:

    @Νίκος

    Νίκο, νομίζω με παρεξήγησες, αν και όχι αδικαιολόγητα.

    Όπως γράφουμε και στο άρθρο μας, από την 20/10 δεν περιμέναμε τίποτα περισσότερο από το ΣΚΕ (δεν πέσαμε από τα σύννεφα), αλλά περιμέναμε πολύ περισσότερα από τους αναρχικούς/αυτόνομους.

    Για τα περί ιδεολογίας, δεν πίστωσα σε εσάς την Μαρξιστική αντίληψη περί ιδεολογίας, αλλά το ανέφερα σε πείσμα αυτής -που έχει κάνει μια στροφή τώρα, εγκολπώνοντας και λίγο λακάν, λίγο καστοριάδη και χρησιμοποιείται όπως νάναι.Με την προσέγγισή σου της ιδεολογίας είναι που συμφωνώ 100% (αν και δεν το έκανα σαφές).

    Επίσης μόνο ίσες αποστάσεις δεν κράτησα!!Αφού τόσο στο πρώτο σχόλιο (ή στο δεύτερο βαριέμαι να ψαξω:P) λέω πως αρχικά ο διαξιφισμός δεν έγινε με τους αναρχικούς, αλλά με εργαζόμενο κόσμο.Το ότι έπρεπε να γίνει σύγκρουση με βρίσκει και εμένα σύμφωνο, αλλά εγώ διαφωνώ ως προς τα μέσα.Ήμουν εκεί εξάλλου Νίκο και ξέρω από πρώτο χέρι κάθε στιγμή τι έγινε.Βασικά σε όσα μου προσάπτεις, δεν είμαι εγώ.Απλά θεωρώ χρέος μου να κρατήσω και μια στάση συλλογικής αυτοκριτικής.Την στάση της αριστεράς τόσο ως προς το ΚΚΕ αλλά και γενικότερα την κριτικάραμε και εμείς, οπότε και εδώ συμφωνούμε.Απλά με τον ΘΒ πήγαμε λίγο πιο θεωρητικά.Δεν συμμερίζομαι βέβαια την στάση του «¨οι μεν βλέπουν έτσι τους δε, οι δε βλέπουν έτσι τους μεν» γιατί αυτό σωστά λες ειναι σχετικισμός.Αλλά έχουμε ξεχάσει κάτι βασικό σε ό,τι λέμε, και ελπίζω να μην το κάναμε σκόπιμα.Μέσα σε αυτό το πλήθος είσαι σίγουρος πως δεν ήταν κάποιοι που συγκρούονταν όχι για την εργολαβία της πλατείας, αλλά γιατί ήταν το ΚΚΕ?Μην ξεχνάς πως στο σημείο αυτό (συμβολή αμαλίας με Κ.Σερβίας) ήταν ο «κατουρημένος χώρος» των εθνικιστών κατά την περίοδο των πλατειών.Αλλά ας μην πάμε εκεί γιατί δεν έχει και πολύ νόημα τώρα.

    Για τις πλατείες.Εδώ φταίω εγώ που παρεξηγήθηκα δυστυχώς.Δεν θεωρώ ότι ήταν μόνο θέαμα.Η πρόταση έπρεπε να διατυπωθεί από έτσι:

    «…που τελικά ως καθαρό θέαμα, εκφυλίστηκε? » σε «που τελικά εκφυλίστηκε σε καθαρό θέαμα».My bad.

    Προς το τέλος ειδικότερα ήταν εμφανείς οι σπασμωδικές κινήσεις της πλατείας Συντάγματος, μια με θεατράκια, μια με εναλλακτικά εμπορεύματα και με τύπους που λέγανε «πάμε πλατείες να ζήσουμε το γεγονός».Δεν υποβιβάζω σε καμία περίπτωση τους αγώνες τόσο συντρόφων όσο και των υπόλοιπων συμμετεχόντων, πολιτικοποιημένων ή όχι.Ως εκ τούτου και εδώ συμφωνούμε (η φαινομενική διαφωνία ήταν δικό μου λάθος έκφρασης προφανώς).Πόσο μάλλον όταν εγώ ο ίδιος γνωρίζω ότι οι γραφειοκράτες δεν πατάνε στις πλατείες επειδή δεν τις καπέλωσαν (ιδεολογική ή πολιτική ηγεμονία αρέσκονται να το λένε αυτό).Ωστόσο να τονίσω εδώ πως οι σύντροφοι (της ΑΚ κυρίως) έκαναν ένα τραγικό λάθος, που παρόλο που βρήκε έκφραση και γόνιμο έδαφος στην αγανάκτηση αρκετών, ήταν και πάλι λάθος που εμείς έπρεπε να το αποφύγουμε.Όχι τόσο για λόγους «επικοινωνιακούς» ή «πολιτικούς» με την χαλαρή έννοια, αλλά για λόγους πολιτικούς με την βαθιά έννοια, στον βαθμό που πιστεύουμε στην δημοκρατία και ό,τι αυτή συνεπάγεται.Δεν μπορείς να λες «έξω αυτοί που ανήκουν σε κόμματα ή έξω τα κόμματα» όσο και αν αυτό εμένα με εκφράζει, όσο και αν θα ήθελα τα τραπεζάκια των σταλινόφιλων να λείπουν, δεν θα μπορούσα ποτέ να τσαμπουκαλευτώ πάνω σε αυτό για να περάσει το δικό μου.

    Αυτά.

  27. Η αλήθεια μπορεί να μην βρίσκεται κάπου μεταξύ των προσφερόμενων επιλογών. Μπορεί να βρίσκεται στο μέλλον και να μένει να επικυρωθεί ή όχι θεωρητικά/πρακτικά. Αυτό δεν είναι σχετικισμός, είναι προσπάθεια ιστορικής συνείδησης. Από την άλλη ο εκβιασμός «πάρε θέση» λες και κάθε στιγμή επιτρέπει εξ ορισμού κάτι τέτοιο, μπορεί να χτυπά τον σχετικισμό χάριν της αναλήθειας και μόνο, άρα να μην τον χτυπάει καθόλου.

  28. Ο/Η protagma λέει:

    Συμφωνώ οτι η συζήτηση μετά απο κάποιο σημείο γίνεται αδιέξοδη. Και αυτό συμβαίνει, γιατί αγγίζει κάποια στιγμή το βασικό διακύβευμα του καθενός, και πώς βλέπει να πραγματοποιείται αυτό. Για την ομάδα μας, είναι το Πρόταγμα της κοινωνικής Αυτονομίας και ακριβώς γι αυτό, καθόλου τυχαία, είμαστε προσαντολισμένοι, όπως λές, στα κινήματα και τις πλατείες, στα οποία, καθόλου τυχαία και εσύ, βάζεις σε εισαγωγικά.

    Το να επικεντρώνεσαι, όπως λές, στο ζήτημα της ιδεολογίας, όπως συγκεκριμένα το θέτεις μάλιστα, και να προσπαθείς να μη τοποθετηθείς πάνω στα συγκεκριμένα γεγονότα δεν αποτελεί κριτήριο οτι ο δικός σου τρόπος σκέψης είναι απαραίτητα πιο κριτικός και πιο σωστός. Θα επικαλεστώ σε αυτό το σημείο τις δύο τελευταίες παραγράφους απο το τελευταίο σχόλιο του Νίκου με τις οποίες συμφωνώ.
    Η βασική μου διαφωνία στο επιχείρημά σου οτι είναι απλά συνωμοσιολογική και όχι ιδεολογική η στάση και του ΚΚΕ και των αναρχικών, είναι οτι το μεν ΚΚΕ χρησιμοποιεί αυτά τα σχήματα σε όλη σχεδόν την ιστορία του και έχει να κάνει αυτό με τον σταλινισμό, απο τον οποίο ποτέ δεν αποστασιοποιήθηκε, οι δε αναρχικοί επειδη θεωρούν αυτόν τον σταλινισμό αντι-επαναστατικό.
    Μπορεί να μην υπάρχει ενιαία ιστορία του ΚΚΕ, αλλά υπάρχουν κάποια σταθερά στοιχεία στην ιστορία του, και ενα απο αυτά είναι η σταθερή παρουσία του σταλινισμού σε αυτό το κόμμα, και η επίσης σταθερή στάση του απέναντι σε κάθε ελευθεριακό κίνημα, και αυτό μας ενδιαφέρει στην προκειμένη περίπτωση.

    Το κείμενο δεν είχε σαν σκοπό να αναλύσουμε την ιστορία του ΚΚΕ, την γραμμή του σήμερα και αν αυτή έχει σχέση με το πρόγραμμά του, τη γραφειοκρατία που επικρατεί σε αυτό, γιατί τα μέλη τέτοιων γραφειοκρατιών υποτάσσονται σε αυτές κλπ. Το κείμενο ήθελε να πάρει θέση στα γεγονότα και να σταθεί κριτικά σε αυτά και αυτό έκανε. Αν εσύ θεωρείς οτι η κρτική του δεν ήταν επαρκής, δεν βλέπω και η δική σου ανάλυση να μας βοηθάει σε μια μεγαλύτερη κριτική επάρκεια.
    Το επιχείρημά που επικαλείσαι επανειλημμένως, και το οποίο συνηγορεί υποτίθεται οτι η άποψή σου περι συνωμοσιολογίας είναι σωστή, το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ δηλαδή, για μένα είναι ατυχές για τους ίδιους λόγους. Οταν κάποιος κόσμος λέει οτι το ΠΑΣΟΚ είναι ξεπουλημένο, εννοεί ακριβώς οτι σαν σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ξεπούλησε κάποιες αρχές και αξίες που είχε, και όχι οτι ο ΓΑΠ τα πήρε, και γι αυτό ξεπουλάει τη χώρα. Και οτι επίσης, βλέπει τους επαγγελματίες πολιτικούς σαν μια φάρα που ενδιαφέρεται περισσότερο για τα συμφέροντά της, και αυτό είναι αλήθεια, δεν είναι καθόλου συνωμοσιολογία. Θυμίζω εδώ οτι σε μια συνέντευξη που είχε δώσει ο ΓΑΠ στον Κούλογλου, όταν ήταν ακόμα αντιπολίτευση και είχε αρχίσει να συζητιέται κάτι για ΔΝΤ, είχε αναπτύξει, μετά απο ερώτηση του Κούλογλου τι γνώμη έχει για το ΔΝΤ, ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα, κατά του ΔΝΤ, που χρησιμοποιούν πολλοί αναλυτές σήμερα.

    Εν τέλει, θεωρώ κομβικό σημείο στην ανάλυση και τα επιχειρήματα που ανέπτυξες μέχρι τώρα
    το εξής: τόσο στην «άσκησή σου επι χάρτου», όσο και η θέση σου για τον Ισπανική Επανάσταση : «Όπως φάνηκε και τότε, οι συγκυρίες μπορεί να απαιτούν κάποιο είδος περιορισμού ή καταστολής εχθρικών κινημάτων, όποιος και να είσαι.», δείχνουν οτι εμμέσως πλήν σαφώς αφήνεις ανοιχτό το ενδεχόμενο να είναι αναγκαία και σωστή μια τέτοια παρέμβαση και στάση. Αλλά σωστή για ποιόν και ποιός θα το κρίνει αυτό;
    Θεωρώ οτι τέτοιες θέσεις ανοίγουν το δρόμο προς τον σταλινισμό, και δεν έχουν καμία σχέση με όποιοδήποτε δημοκρατικό πρόταγμα που βλέπει την επαναστατική διαδικασία για την κοινωνική αλλαγή να διαμορφώνεται απο την ίδια την κοινωνία και να μην αναγνωρίζει κανέναν αντιπρόσωπο που θα αποφασίσει αντι αυτής, πώς θα πρέπει δράσει για το καλό της.
    Αυτό ισχύει σε κάθε συγκυρία όσο δύσκολη και αν είναι, και δεν κάνει εκπτώσεις, με διάφορα συγκυριακά άλλοθι, γιατί ξέρουμε ιστορικά πού έχουν οδηγήσει αυτές.
    Είναι νομίζω εντελώς διαφορετική άποψη και ερμηνεία και για την ιστορία και για την επαναστατική διαδικασία της κοινωνικής αλλαγής, και φυσικά και διαφορετική θεωρητική εκκίνηση.

    Θεωρώ οτι εμμέσως πήρες θέση στα γεγονότα, όσο και αν προσπάθησες να το αποφύγεις, και σε αυτό το σημείο είναι που όντως, μετά απο την ανάπτυξη των επιχειρημάτων όλων μας, η συζήτηση έδειξε τα όρια της.

    Αρετή

  29. Ναι θεωρώ πως υπάρχουν κινήματα και «κινήματα», πλατείες και «πλατείες».

    Προφανώς την επιλογή μου να μην πάρω θέση εσύ την ερμηνεύεις φιλοΚΚΕ όπως το ΚΚΕ θα την ερμήνευε φιλοαναρχική.

    Σε κάθε περίπτωση, μία προσπάθεια να υποβαθμιστεί η κεντρική μου επισήμανση, όπως δείχνει και ο τρόπος που προσέλαβες το άλλο παράδειγμα. Το θέμα δηλαδή είναι να κατανοήσουμε το πώς κάποιος κάνει ό,τι κάνει ο ΓΑΠ χωρίς να θεωρεί ότι προδίδει τις σοσιαλδημοκρατικές αρχές και αξίες, παρά θεωρεί μάλιστα πως τις διασώζει σε δύσκολες συνθήκες. Ο ΓΑΠ έχει μεγαλύτερη ιστορική συνείδηση από τους επικριτές του…

    Γι’ αυτό που λες περί σταλινισμού ξαναβάζω το προηγούμενο σχόλιό μου ολοκληρωμένο, όχι όπως το παραθέτεις:
    «Η Βαρκελώνη αναφέρθηκε στη συζήτηση μου με την Αρετή, για να σχετικοποιήσω το θέμα της σύγκρουσης και καταστολής εντός των κινημάτων. Όπως φάνηκε και τότε, οι συγκυρίες μπορεί να απαιτούν κάποιο είδος περιορισμού ή καταστολής εχθρικών κινημάτων, όποιος και να είσαι. Έχοντας αυτό υπόψη, δεν σημαίνει ότι λεω για όλους “καλά κάνανε”! Σαφώς οι σταλινικοί θα το κάνουνε για λόγους που με βρίσκουν αντίθετο.»

    Το ότι αμέλησες να παραθέσεις όλο το κομμάτι που νομίζω απαντά στις ανησυχίες σου, λέει ακόμα περισσότερο για τον διάλογο αυτό.

  30. Ο/Η protagma λέει:

    Δεν ερμηνεύω την επιλογή σου να μην πάρεις θέση ως φιλο ΚΚΕ. Θεωρώ οτι εμμέσως παίρνεις θέση και εξήγησα πώς το εννοώ. Αναφέρθηκα σε δυο σημεία των σχολίων σου, τα οποία εμένα μου δημιούργησαν την εντύπωση αυτή.

    Ο ΓΑΠ δεν νομίζω οτι πιστεύει πως ό,τι κάνει είναι σύμφωνο με τις σοσιαλδημοκρατικές του ιδέες,
    όπως και πολλοί μέσα στο ΠΑΣΟΚ δεν το πιστεύουν αυτό. Ο ίδιος το είπε αρκετές φορές άλλωστε. Το «θα μας πάρουν με τις πέτρες», ανεξάρτητα απο το πώς χρησιμοποιήθηκε, δείχνει οτι πιστεύει οτι η πολιτική του είναι σύμφωνη με τις αρχές της σοσιαλδημοκρατίας;

    Δεν παρέθεσα ολόκληρο το κομμάτι σου, επειδή ήθελα να τονίσω το κομμάτι σημείο εκείνο απο την επιχειρηματολογία σου που εμένα μου δημιούργησε την εντύπωση, οτι παίρνεις θέση εμμέσως τελικά, παρότι διατείνεσαι οτι «δεν σημαίνει οτι λέω για όλους «καλά κάνατε»». Οταν αφήνεις ανοιχτό το ενδεχόμενο η στάση αυτή να είναι και σωστή, τη στιγμή που συζητάμε συγκεκριμένα για τη στάση του ΠΑΜΕ και αν ήταν σωστή, εμένα μου δημιουργεί την εντύπωση του «ναι μεν…αλλά», δεν απαντά στις ανησυχίες μου, ούτε ανταποκρίνεται στην ποιότητα του διαλόγου που απαιτεί μια τέτοια συζήτηση.

    Αρετή

  31. Προφανώς ο ΓΑΠ είπε εξαρχής ότι και ο ίδιος θεωρεί τα μέτρα άδικα, αλλά μόνο αυτός και το κόμμα του, υποστήριξε, έχουν την ηθική ακεραιότητα και πολιτική υπευθυνότητα να πάρουν τέτοια μέτρα, παρά το πολιτικό κόστος, επειδή είναι αναγκαία για κάθε μελλοντική ανάκαμψη, και για το καλό της χώρας (μόνιμη επωδός του ΠΑΣΟΚ από το 81). Μόνο αυτός έχει εκ των ηγετών τις κοινωνικές ευαισθησίες να μη λειτουργήσει μικροκομματικά, τόνιζε καιρό τώρα, κι αυτή ήταν ευρύτερη πασοκική γραμμή. Αυτή είναι τουλάχιστον η αυτοκατανόησή του όλο αυτό το διάστημα, και έχει σημασία να τη λάβουμε υπόψη (ας αφήσουμε τα χθεσινά προς το παρόν). Σαφώς και το ΠΑΣΟΚ διέπεται κυριολεκτικά από κάποιες ψευδαισθήσεις δυνατότητας ύπαρξης ξανά ενός κοινωνικού κράτους μετά την καταιγίδα. Αυτή είναι και μια μεγάλη ψευδαίσθηση της κρατικιστικής Ευρώπης, σε όλο το φάσμα (τεράστια τμήματα, από αναρχικούς μέχρι δεξιούς, πιστεύουν ότι ένα κράτος – πρόνοιας δεν είναι αδύνατο, ψευδαίσθηση που εδώ και καιρό δεν συμμερίζονται οι περισσότεροι στις ΗΠΑ, οι οποίες ηγούνται των παγκόσμιων εξελίξεων).

    Για τα υπόλοιπα, άλλα εγώ διαβάζω, κι άλλα εσύ λες ότι έγραψες ή επιμένεις να δίνεις ερμηνείες που ήδη αρνήθηκα. Δεν συνεννοούμαστε.

  32. Ο/Η protagma λέει:

    Ενημερώνουμε τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες που τυχόν παρακολουθούν το διάλογο που έχει ξεκινήσει στα σχόλια του κειμένου μας, ότι λάβαμε σήμερα ένα σχόλιο που περιείχε απλώς ένα πολύ μακροσκελές κείμενο, χωρίς να συνοδεύεται από καμία εισαγωγή, διασάφηση κ.λπ.

    Το λινκ αυτού του κειμένου είναι το εξής: http://periektikidimokratia.org/athina/2011/11/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%88%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%82-%C2%AB/

    Πρόκειται για μια «απάντηση» της Ομάδας Αθήνας για την Περιεκτική Δημοκρατία στο κείμενό μας για το ΚΚΕ αλλά και σε διάφορα από τα σχόλια αυτής της συζήτησης. Δημοσιεύουμε μόνο τον ηλεκτρονικό σύνδεσμο κι όχι όλο το κείμενο για προφανείς πρακτικούς λόγους (δε γίνεται να δημοσιεύονται τέτοια σεντόνια σε σχόλια, αρκεί η παράθεση ενός λινκ).

    Δεδομένου, επίσης, ότι πρόκειται για ένα κείμενο γραμμένο σε αρκετά χυδαίο ύφος, με συκοφαντίες, κακόγουστους χαρακτηρισμούς και διαστρέβλωση πολλών από τις απόψεις της ομάδας μας (στις οποίες υποτίθεται πως γίνεται κριτική), θα ανεβάσουμε με πρώτη ευκαιρία μια σύντομη απάντηση όπου θα αποκαθιστούμε λιγάκι την πραγματικότητα σε ό,τι αφορά στα πιο βασικά σημεία των διαστρεβλώσεων της ανακοίνωσης της ΠΔ.

    Πολιτική Ομάδα για την Αυτονομία

  33. Ο/Η JKL λέει:

    Μεγάλα trolls οι της ΠΔ.Το κείμενό τους είναι βασικά ένα άθροισμα από λέξεις-ταμπελιάσματα όπως «αυτόνομος», «ρεφορμιστική», «ψυχαναλυτές» κλπ και από τα «και», «όπως» κλπ.Νόημα μηδέν.Ήθελα και νάξερα ποιος τους ακολουθεί.

  34. Παράθεμα: Είμαστε όλοι και όλες δεκανίκια | Πολιτική ομάδα για την Αυτονομία

  35. Ο/Η Μικρόσωμος λέει:

    Συμφωνώ ότι το ΚΚΕ έκανε μαλακία εκείνη την μέρα αλλά βλέπω ότι το άρθρο σου είναι τελείως προβοκατόρικο. Κατηγορείς σε κάποια φάση όλη την αριστερά και μιλάς για Σταλινισμό λες και ο κομμουνισμός είναι υπεύθηνος για αυτό που έγινε και όχι μια λάθος τακτική. Με τη στάση σου δικαιώνεις τον φασισμό και τον καπιταλισμό. Το να βάζεις μέσα ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΣΥΡΙΖΑ στο ίδιο καζάνι είναι επιοικως απαράδεκτο. Τέτοιο άρθρο θα μπορούσε να είχε γράψει και η Χρυσή Αυγή. Εκτός και αν είσαι βαλτός ή αντικομμουνιστής. Απαράδεκτο άρθρο. Σκέψου ότι όλο αυτό έγινε για να δυσφημίσουν τον αναρχικό χώρο και την αριστερά. Σκέψου ότι όλο αυτό ήταν ένα ακόμη παιχνίδι του παρακράτους. Δίκιο έχει το ΚΚΕ που λέει ότι πρόκειται για παρακρατικούς. Οι πραγματικοί αναρχικοί δεν ήταν εκεί. Προσέχετε τι γράφετε. Δεν χρειάζεται να αναπαράγουμε τα ψέματα των αστών για να ασκήσουμε κριτική σε μια λάθος επιλογή.

    • Ο/Η protagma λέει:

      Το ΚΚΕ δεν έκανε μια απλή μαλακία στις 20/10. Έπαιξε με τον πιο προκλητικό -και απροκάλυπτο- τρόπο το παιχνίδι που παίζει εδώ και πολύ πολύ καιρό: τη λογική της πλήρως ελεγχόμενης κομματικά και άνευρης διαμαρτυρίας, το μπλοκάρισμα των υπόλοιπων διαδηλωτών και τον τραμπουκισμό τους, και βέβαια την υποστήριξη (άμεσα ή έμμεσα) του κοινοβουλευτικού συστήματος. Είτε το θέλουμε είτε όχι, το Κόμμα ζει και αναπνέει για την αναβάθμιση των εκλογικών του ποσοστών, η οποία δεν μπορεί παρά να περνάει μέσα από την πολιτική σταθερότητα, την κινηματική ηρεμία και την πολιτική ηγεμονία του κομματισμού και των γραφειοκρατικών πυραμίδων. Έτσι, αντί να αναπαράγουμε εμείς τα ψέμματα των αστών, μάλλον οι ΚΚέδες αναπαράγουν τις «αλήθειες» των αστών. Εντελώς απροκάλυπτα μάλιστα, βιάστηκαν να υποστηρίξουν τη συγκεκριμένη γραμμή και τα αριστερά κόμματα και οργανώσεις και για αυτό κρίνονται ανάλογα.

      Το κείμενο δεν έχει την υπογραφή ατόμου αλλά της Πολιτικής Ομάδας για την Αυτονομία.Αυτά για τη Χ.Α., ας μην τολμάμε να τα λέμε. Η ανακοίνωση προέρχεται όχι από κάποιον που έτσι ξαφνικά του ήρθε να παραστήσει τον αντικομμουνιστή ή να κάνει λαϊκό δικαστήριο στους αριστερούς, αλλά από μια πολιτική ομάδα που έχει καταθέσει και προσπαθεί να διαδώσει τις ιδέες της και το πρόταγμά της για τους πολιτικούς αγώνες μέσα από αυτό το blog, από τις προκηρύξεις που μοιράζει, από το περιοδικό που βγάζει. Είναι όλα διαθέσιμα για ανάγνωση.

      Να κάτσουμε να συζητήσουμε για τα επιχειρήματά μας και τις πολιτικές μας θέσεις, ναι! Αλλά όχι και να κατηγορούμαστε για συνήγοροι του φασισμού ή του καπιταλισμού. Μια στοιχειώδης αναγνωστική ικανότητα αρκεί εδώ για να ανασκευάσει τέτοιου είδους κατηγορίες.

      Μήτσος.

    • Ο/Η Julien Febvre λέει:

      Προβοκάτορες, πράκτορες των αστών, τσιράκια της Νέας Τάξης, αντικομμουνιστικό παραλήρημα μπλα μπλα μπλα και διάφορες άλλες θεωρίες συνωμοCIAς… copy paste language… τα ίδια και τα ίδια, λογική: «ή μαζί μας ή με τους λύκους». Δεν βαριέστε να γράφετε τα ίδια πράγματα εδώ κι εκεί κάθε τρεις και λίγο…

      Για κάτι τέτοια σας μιλήσανε ποτέ στον Περισσό;

      Και μην τολμήσει και με πει κανείς αντικομμουνιστή γιατί το λέω και μόνος μου. Αν ζούσαμε στο 70 θα το ξανασκεφτόμουν. Εν έτη 2011, απάντησέ μου ειληκρινά, τί καλό βγήκε από τον κομμουνισμό; Τί πρόσφεραν στην ανθρωπότητα αυτά τα καθεστώτα;

      Και ξαναλέω, δεν είμαι κομμουνιστής, δεν είμαι φασίστας, δεν είμαι εθνικιστής, δεν είμαι καπιταλιστής (φιλελεύθερος ή σοσιαλδημοκράτης), δεν είμαι (ακρο)δεξιός, δεν είμαι σοσιαλιστής, δεν είμαι θρησκευόμενος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s