Είμαστε όλοι και όλες δεκανίκια

Άμεση ή περιπεκτική δημοκρατία;

Προ ημερών κυκλοφόρησε το πόνημα του Δικτύου για την Περιεκτική Δημοκρατία (ΔΠΔ), «Μια απάντηση στους ψευτο-δημοκράτες “χρήσιμους” τιμητές της αντισυστημικής οπτικής και πράξης, που τώρα έχουν και… “Πρόταγμα”». Πρόκειται για ένα κείμενο πολεμικής, πολύ χαμηλής στάθμης και αισθητικής, διανθισμένο με πλήθος υποτιμητικών και συκοφαντικών αναφορών στην ομάδα μας, το οποίο υποτίθεται ότι απαντά σε μία-δύο δικές μας αναφορές στη στάση των μελών του ΔΠΔ κατά τη διάρκεια του κινήματος των Πλατειών αλλά και σχετικά με τη φίλο-ΚΚΕ στάση τους ως προς τα γεγονότα της 20/10. Τέτοιο οχετό υβριστικών και κακόγουστα ειρωνικών εκφράσεων είχαμε καιρό να δούμε. Αναρωτιόμαστε, δε, από πού προέρχεται τόσος ταλιμπανικός φανατισμός. Σε κάθε περίπτωση, η σύνταξη αυτού του λιβέλογραφήματος μας δίνει την ευκαιρία να θίξουμε ορισμένα ζητήματα.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο του ΔΠΔ, η ομάδα μας αποτελεί δεκανίκι στο τετράγωνο, καθώς παρουσιαζόμαστε ως δεκανίκι των δεκανικιών του συστήματος: αποτελούμε, με άλλα λόγια, τσιράκι της «ρεφορμιστικής αριστεράς», του αριστερού, δηλαδή, δεκανικιού του καπιταλισμού. Αν αυτή η ορθοπεδική γνωμάτευση δεν αποτελούσε απλώς κομμάτι μιας δυσφημιστικής επίθεσης, θα λέγαμε ότι είναι προϊόν του γεγονότος ότι η ομάδα μας έχει επιλέξει να μην πάρει θέση σε ζητήματα που θεωρούμε ήσσονος σημασίας σε σχέση με τα βασικά διακυβεύματα της περιόδου. Για κακή μας τύχη,  οι μουτζαχεντίν του ΔΠΔ θεωρούν αυτά τα ζητήματα καίρια: «έξοδος από το ευρώ ή όχι;», «Παραμονή στην ΕΕ ή όχι;» κ.λπ. Εξηγούμε παρακάτω γιατί για εμάς αυτά τα ερωτήματα είναι σχετικά δευτερεύοντα. Σε κάθε περίπτωση, τα μέλη του ΔΠΔ θεωρούν ότι με το να μην παίρνουμε θέση σε αυτά τα ερωτήματα παίζουμε έμμεσα το παιχνίδι του συστήματος και γινόμαστε «οι χρήσιμοι ηλίθιοι της Νέας Τάξης» που λέει κι ο εθνικιστής ινστρούχτορας Θ. Παπανικολάου.

 

    Των πρακτόρων η σχολή

         -Ονομάζεσαι πράκτωρ… Ονομάζεσαι πράκτωρ….
-Άντε, αργούνε τα βαφτίσια;;
Θ. Βέγγος,
 Θου Βου, φανερός πράκτωρ 000 (1967)

Η πολεμική του ΔΠΔ βασίζεται στο σχήμα: «αυτά που λέτε σας καθιστούν, εκ των πραγμάτων, υποστηρικτές της εξωτερικής πολιτικής του Ισραήλ», «η τάδε άποψή σας σάς μετατρέπει σε φερέφωνο της Νέας Τάξης». Συχνά μάλιστα αφήνονται υπόνοιες ότι μας χρηματοδοτεί ο Σόρος, η Ε. Ε. κ.λπ. Αυτά τα «επιχειρήματα» αρνούνται στον αντίπαλό το δικαίωμα να έχει άποψη. Δεν τον αντιμετωπίζουν ως φορέα μιας διαφορετικής άποψης αλλά ως εκπρόσωπο ή διεκπεραιωτή συγκεκριμένων (οικονομικών, γεωπολιτικών κ.λπ.) συμφερόντων. Δεν υπάρχει, λοιπόν, λόγος να μπούμε στη διαδικασία συζήτησης ή να κάνουμε μια προσπάθεια αναίρεσης των επιχειρημάτων του αντιπάλου, καθώς αυτά δεν είναι παρά στάχτη που μας ρίχνει στα μάτια για να προωθήσει καλύτερα τα συμφέροντα των εντολέων του. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον ξεσκεπάσουμε, ώστε να δείξουμε τον πραγματικό του ρόλο ως λεκέ του συστήματος.

Αν ήμασταν κόμμα, με μια σχετική εκλογική δύναμη, στοιχειώδη πρόσβαση στα ΜΜΕ, χρηματοδοτούμενοι από το κράτος κ.λπ., ενδεχομένως να είχε νόημα να μπει κανείς στη διαδικασία να εξετάσει και τον «αντικειμενικό» μας ρόλο, πέραν των πολιτικών μας διακηρύξεων (όπως, π.χ., κάνουμε εμείς για το ΚΚΕ στο κείμενό μας). Είναι ωστόσο προϊόν πολιτικής παράνοιας να κάθεται κάποιος και να κάνει ολόκληρη ανάλυση και να παρουσιάζει εμάς, την Αντιεξουσιαστική Κίνηση και άλλες αντίστοιχου βεληνεκούς ομάδες (το Terminal 119 και την ομάδα Αυτονομία ή Βαρβαρότητα πιο παλιά), ως «φερέφωνα του συστήματος» κ.λπ. Μα καλά, τόσο ηλίθιες είναι οι σημερινές ολιγαρχίες, ώστε να πληρώνουν εμάς και την ΑΚ, που ζήτημα είναι αν τις απόψεις μας τις διαβάζουν λίγες εκατοντάδες άτομα παγκοσμίως; Αυτό και μόνο δείχνει το επίπεδο παράνοιας των μελών του ΔΠΔ, όπως βέβαια και την πολιτική τους προστυχιά: διότι γνωρίζουν προσωπικά πολλά από τα μέλη των ομάδων που συκοφαντούν και καθυβρίζουν και ξέρουν ότι δεν πρόκειται για «πράκτορες» που ίσως και να «χρηματοδοτούνται κατευθείαν από την “αντισταλινική” Ευρωπαϊκή Επιτροπή»[1].

«Αριστερή μπότα του συστήματος», «κινηματικοί εγκάθετοι του συστήματος», «ελευθεριακά φερέφωνα του συστήματος», «χρήσιμοι κολλητοί του συστήματος» είναι λίγοι από τους χαρακτηρισμούς που χαρίζει αφειδώς η συναρπαστική πρόζα του ΔΠΔ στους πολιτικούς της αντιπάλους, οι οποίοι, αν εξαιρέσουμε τη «ρεφορμιστική αριστερά», εντάσσονται όλοι στον ελευθεριακό χώρο. Την ίδια στιγμή, σταλινικές και σταλινοειδείς παρατάξεις (ΚΚΕ, ΝΑΡ κ.λπ.) εγκωμιάζονται ως «αντισυστημικές». Πρόκειται για πρακτορολογία χειρότερη και από αυτή του ΚΚΕ, την οποία σήμερα συναντούμε μόνο σε κείμενα ακροδεξιών ομάδων που μιλάνε για «προδότες», «νενέκους» και «Νέα Τάξη». Το ΚΚΕ έχει κάποιο ρόλο πολιτικό, μέσα στο υπάρχον σύστημα εξουσίας, να υπερασπιστεί. Οι υποστηρικτές της ΠΔ, τι προσπαθούν να εξυπηρετήσουν μέσα από αυτήν την πρακτορολογία;

Περί «ρεφορμιστικής αριστεράς»: ποιος συντάσσεται με τους γραφειοκράτες;

Ακόμα κι αν πάρουμε στα σοβαρά τις κατηγορίες που μας αποδίδονται, η κατάσταση είναι φαιδρή: κατηγορούμαστε ότι είμαστε δεκανίκι της «ρεφορμιστικής Αριστεράς», τη στιγμή που καταγγέλλουμε ακριβώς τις γραφειοκρατικές μανούβρες των αριστερών κομμάτων, τόσο σε ό,τι αφορά στη στάση τους απέναντι στο Κίνημα των Πλατειών, όσο και σε ό,τι αφορά στην προθυμία με την οποία έσπευσαν να στηρίξουν το ΚΚΕ, στις 20/10. Αυτός, αντίθετα, που –ακολουθώντας την αριστερά- συντάσσεται με ένα από τα βασικά κοινοβουλευτικά κόμματα, το ΚΚΕ, είναι ο φανερός πράκτωρ Του Φου, ο οποίος καλεί στις παρουσιάσεις των βιβλίων του επιφανή στελέχη της σταλινογενούς «ρεφορμιστικής αριστεράς» όπως ο Π. Λαφαζάνης. Το ίδιο ισχύει για τους συντάκτες του κειμένου, οι οποίοι φτάνουν να συνταχθούν ακόμα και με τους σταλινο-μαοϊκούς του ΚΚΕ-ΜΛ. Στο κείμενό του, το ΔΠΔ υπερασπίζεται το ΚΚΕ-ΜΛ και μας παρουσιάζει ως έμμεσους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΛΕ: μα στο κείμενό μας για τις αριστερές γραφειοκρατίες βάλλουμε τόσο εναντίον της «αντισυστημικής» αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ-ΜΛ κ.λπ.) όσο και ενάντια στη «ρεφορμιστική» της ομόλογο (ΣΥΡΙΖΑ).

Όχι μόνο επειδή αμφότερες οι συνιστώσες κράτησαν την ίδια και απαράλλακτη γραφειοκρατική και αντιδημοκρατική στάση απέναντι στο Σύνταγμα∙ αλλά κι επειδή θεωρούμε ότι η περίφημη διαφορά ανάμεσα σε «ρεφορμιστική» και «αντισυστημική» αριστερά, στην οποία βασίζεται ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα της ΠΔ, είναι ένας ιδεολογικός μύθος, τον οποίο καλλιεργεί ένα κομμάτι της αριστεράς, προκειμένου να δικαιολογεί την ύπαρξή της στα μάτια των οπαδών της.

Ανεξαρτήτως του τι λένε οι ανακοινώσεις και τα συνθήματα ακόμα και της πιο «επαναστατικής» παράταξης της άκρας αριστεράς, η πολιτική που ακολουθεί η συντριπτική πλειονότητά της (τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας) είναι ακραιφνώς σοσιαλδημοκρατική (ακόμα κι αν δικαιολογείται ως κομμάτι μιας στρατηγικής των «σταδίων», με υποτιθέμενο τελικό στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού). Σχεδόν σύσσωμη, άλλωστε, η αριστερά («ρεφορμιστική», «εξωκοινοβουλευτική», «αντικαπιταλιστική» κ.λπ.) έσπευσε να συστρατευτεί με το «αντισυστημικό» ΚΚΕ που προστάτευσε το κοινοβούλιο. Αυτοί όμως που συνέπλευσαν με όλο αυτό το τόξο είναι ο πράκτωρ Του Φου και το ΔΠΔ, όχι εμείς!

Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση του κινήματος της πλατείας Συντάγματος: σχεδόν σύσσωμη η αριστερά (τόσο η «ρεφορμιστική», όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η «αντισυστημική», όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ), προσπάθησε να καπελώσει με σκοπό να πολεμήσει  το σύνθημα υπέρ της άμεσης δημοκρατίας και να προτείνει την εκλογή «μιας νέας κυβέρνησης που θα πάρει πίσω το μνημόνιο». Και εδώ, το ΔΠΔ έγινε ουρά του σταλινομαοϊσμού: αντί να συνταχθεί με τον κόσμο που αντιτέθηκε, μέσα από τη Λαϊκή Συνέλευση και τις Θεματικές Ομάδες, στις καπελωματικές πρακτικές του αριστερισμού, δεν έκανε τίποτε άλλο από το να επιτεθεί στο εγχείρημα της πλατείας, παρουσιάζοντάς το ως «παρωδία άμεσης δημοκρατίας» και ως δήθεν εκ των προτέρων απόλυτα ελεγχόμενο από ένα κομμάτι της αριστερής γραφειοκρατίας (του ΣΥΡΙΖΑ). Με αυτό τον τρόπο απλώς έπαιξε το ρόλο προκαλύμματος των καπελωτικών πρακτικών της «αντισυστημικής» -δηλαδή σταλινομαοϊκής- αριστεράς (ΚΚΕ-ΜΛ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ.).

Για εμάς, είτε κοινοβουλευτική είτε εξωκοινοβουλευτική, η αριστερά είναι εξίσου «συστημική», στο βαθμό που αναπαράγει τις σχέσεις ιεραρχίας, κυριαρχίας και πολιτικής ανισότητας, όπως προσπαθήσαμε να δείξουμε πρόσφατα. Για εμάς το «σύστημα» δεν είναι ούτε απλά ο καπιταλισμός ούτε η «οικονομία της αγοράς» ούτε μόνο η «Νέα Τάξη», όπως πιστεύει η ΠΔ. Για εμάς «σύστημα» είναι κάθε είδους ιεραρχική θέσμιση της κοινωνίας. Ως εκ τούτου δε θεωρούμε ότι γραφειοκρατικά και ιεραρχικά μορφώματα όπως αυτά της αριστεράς έχουν να επιδείξουν οτιδήποτε το «αντισυστημικό», ασχέτως αν στα λόγια είναι «αντικαπιταλιστικά» κι όχι απλώς «αντι-νεοφιλελεύθερα».

Η άμεση δημοκρατία και η «ψυχαναλυτική Αυτονομία»

Είμαστε υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, ως πολιτειακής μορφής που μπορεί να αποτελέσει θεσμικό υπόβαθρο μιας αυτόνομης κοινωνίας, η οποία θα προσπαθήσει να βγει από το καπιταλιστικό σύμπαν της ανισότητας, της λαγνείας του οικονομικού και της καταναλωτικής αποκτήνωσης του ανθρώπινου όντος. Γι’ αυτό και είμαστε υπέρ της από-ανάπτυξης αλλά και της ισότητας των εισοδημάτων. Πιστεύουμε ότι ένα τέτοιο μέτρο, μια τέτοια ιδέα, χτυπά στη ρίζα της την ιδεολογία της ανισότητας και το φαντασιακό της κοινωνικής ανόδου, δηλαδή το νομιμοποιητικό στοιχείο του καπιταλισμού στα μάτια της κοινωνίας. Όλα αυτά προϋποθέτουν, εκτός από μια ριζική πολιτική ρήξη, και ένα βαθύ ανθρωπολογικό μετασχηματισμό, εφόσον μια αυτόνομη και δημοκρατική κοινωνία δε μπορεί να απαρτίζεται –ούτε φυσικά και να δημιουργηθεί- από τον τύπο ατόμου που δημιουργεί η καταναλωτική κοινωνία. Αυτός ο ανθρωπολογικός μετασχηματισμός δεν αποτελεί ούτε δευτερεύον εποικοδόμημα ούτε ρητορική γαρνιτούρα: είναι βασικό και αναπόσπαστο κομμάτι του αναγκαίου μετασχηματισμού των κοινωνιών μας.

Και γι’ αυτόν τον λόγο αρνούμαστε, από πολιτική πεποίθηση και θέση, να μπούμε στη διαδικασία πρότασης συγκεκριμένων μέτρων «εξόδου από την κρίση». Για εμάς το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο κι έχει να κάνει με τη συνολική, ανθρωπολογική όπως λέμε, χρεοκοπία της σύγχρονης κοινωνικής θέσμισης. Θωρούμε όχι απλώς ως ημίμετρα αλλά και ως μορφή συγκάλυψης του προβλήματος την ενασχόληση με την εξεύρεση τέτοιων «μεσοπρόθεσμων λύσεων», οι οποίες στο μεγαλύτερο μέρος τους εκφράζουν μια επιθυμία επιστροφής στην προ κρίσης ευημερία και στο μοντέλο της καταναλωτικής κοινωνίας, το οποίο σήμερα δείχνει να πεθαίνει.

Υποθέτουμε ότι αυτή την έμφαση που δίνουμε στον «πολιτιστικό» και ανθρωπολογικό παράγοντα προσπαθούν να ειρωνευτούν (με την εκπληκτική έλλειψη χιούμορ που τους διακρίνει) ο πράκτωρ Του Φου κι οι συνεργάτες του (οι ΜΑΠ-31 της ΠΔ), όταν μας αποκαλούν «ψυχαναλυτική Αυτονομία». Γι’ αυτούς η ψυχανάλυση είναι ένα γνωστικό πεδίο επικίνδυνο και αντιδραστικό, με το οποίο ασχολιόταν ο «αστός» Καστοριάδης κατά την «ύστερη» περίοδό του, και το οποίο υποτίθεται ότι αναπαράγουμε εμείς, ακολουθώντας το φαλακρό Γκουρού. Φυσικά τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς. Η ομάδα μας, παρότι δέχεται την ψυχανάλυση σαν πεδίο γνώσης, σε αντίθεση με τον ΤΦ και άλλους, δεν έχει αναπτύξει κανένα θεωρητικό ψυχαναλυτικό προσανατολισμό στα κείμενά της, τα οποία είναι κυρίως πολιτικά και κοινωνιολογικά και όχι ψυχαναλυτικά. Όχι ότι δεν θα συμπεριλάβουμε και κάποια ψυχαναλυτικής υφής κείμενα, αν κρίνουμε ότι βοηθούν την κατανόηση κάποιων γενικότερων κοινωνικών θεμάτων∙ ωστόσο το περιοδικό μας, το Πρόταγμα, είναι περιοδικό πολιτικής ομάδας και όχι ψυχαναλυτικής. Το ΔΠΔ επιμένει τόσο στο ψυχαναλυτικό στοιχείο –ενώ σε κανένα κείμενό μας δε γίνεται λόγος για ψυχανάλυση!-, προκειμένου να μας στιγματίσει, με λαϊκιστικό τρόπο, ως «αστούς», δηλαδή ως βολεμένους «κουλτουριάρηδες», που σιτίζονται από τη «ρεφορμιστική αριστερά» και μιλάνε περί ανέμων και υδάτων.

Η προσωποπαγής δομή κι ο σεχταρισμός της ΠΔ

Άλλο ένα δείγμα του πολιτικού ήθους των μελών του ΔΠΔ είναι ότι σε ολόκληρο το κείμενό τους βάλλουν ενάντια σε αυτή τη μυστηριώδη περσόνα, τον «ψυχαναλυτή Νίκο Μ.». Προφανώς με αυτές τις κακής ποιότητας ειρωνείες εννοούν ένα από τα μέλη της ομάδας μας, το οποίο έχει στο παρελθόν γράψει μια μακροσκελή κριτική στις θέσεις του Τάκη Φ. και του ΔΠΔ. Αυτό που γίνεται είναι μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η ομάδα μας ως ένα προσωποπαγές μόρφωμα, του οποίου ο εν λόγω «ψυχαναλυτής» έχει τον απόλυτο έλεγχο. Παλιότερα, οι της ΠΔ προσπασθούσαν να παρουσιάσουν κάποιους από εμάς ως προσωπολάτρες του Καστοριάδη. Τώρα μας παρουσιάζουν ως προσωπικό φέουδο του μυστηριώδους «ψυχαναλυτή» τους.

Φυσικά δεν μας αφορούν αυτές οι κατηγορίες, εφόσον είμαστε υπέρ της άμεσης δημοκρατίας και της ισότητας όχι μόνο σε επίπεδο συνολικού προτάγματος και κινηματικών πρακτικών, αλλά και σε επίπεδο εσωτερικής λειτουργίας. Τόσο οι συζητήσεις μας όσο και η λήψη των αποφάσεών μας γίνονται με τρόπο δημοκρατικό, με ισότιμη συμμετοχή όλων των μελών. Αντίθετα, είναι οι φίλοι της ΠΔ που φαίνεται να υιοθετούν ένα επικίνδυνα προσωποκεντρικό μοντέλο, τόσο σε επίπεδο παραγωγής θεωρίας όσο και σε επίπεδο καθημερινής λειτουργίας.

Αυτοί οι ίδιοι μιλούν για «τον ιδρυτή της ΠΔ, Τάκη Φωτόπουλο». Μα είναι δυνατόν ένα πολιτικό πρόταγμα να έχει ιδρυτή; Αν αυτό δεν είναι προσωπολατρία, τότε τι είναι; Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της τάσης είναι η ιστοσελίδα του «Ελληνικού Δικτύου για την ΠΔ», όπου σαν πρώτο βήμα «για το χτίσιμο μιας ομάδας ΠΔ» θεωρείται η δημόσια μελέτη της ανανεωμένης Βίβλου του ΤΦ, Περιεκτική δημοκρατία, 10 χρόνια μετά. Στην ιστοσελίδα, μάλιστα, του αθηναϊκού βραχίονα αυτού του Δικτύου, υπάρχει λεπτομερής παράθεση περίπου 50 κειμένων ή ιστοτόπων που προτείνονται «για μελέτη» και των οποίων το 95% είναι –για μαντέψτε- του ΤΦ!

Ενδεχομένως τα μέλη του ΔΠΔ να θεωρούν ότι αυτή η ιδεολογική περιχαράκωση είναι το φάρμακο στον σχετικισμό και το θεωρητικό ό,τι-να ‘ναι που τόσο πολύ χαρακτηρίζει την εποχή μας. Στην πραγματικότητα όμως, αυτός ο δογματισμός αποτελεί απλώς ένα κομμάτι της πορείας προς τον απόλυτο σχετικισμό: ο καθένας κλείνεται στη μικρή προσωπική του αλήθεια κι έτσι η κοινωνία διασπάται σε ένα πλήθος «φυλών», καθεμία εκ των οποίων έχει τους δικούς τις κώδικες και τα δικά της έθιμα, τα οποία παραμένουν εντελώς ακατανόητα στους μη μυημένους. Το επόμενο βήμα για τα μέλη του ΔΠΔ είναι να αρχίσουν να εκδίδουν και επισκοπήσεις «αντικομουνιστικών» εκδόσεων, όπως κάνει το ΚΚΕ.

Αυτές οι πρακτικές δείχνουν ότι το ΔΠΔ είναι μια ιδεολογική σέχτα, που θεωρεί ότι όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί της. Είτε αρνητικά, προσπαθώντας να τη βλάψει (εξού και οι παρανοϊκές κατηγορίες που εξαπολύουν τα μέλη του προς πάσα κατεύθυνση, συμπεριλαμβανομένης και της Wikipedia!), είτε θετικά: αρκεί να δούμε το κομμάτι του σάιτ της ΠΔ που τιτλοφορείται «Διάλογος πάνω στο πρόταγμα της ΠΔ». Οι «διάλογοι» που φιλοξενούνται εκεί δεν είναι ούτε διάλογοι αλλά ούτε και έχουν ως θέμα τους το «πρόταγμα της ΠΔ». Πρόκειται, αντίθετα, για πολεμικές και βίαιες διαμάχες με διάφορους ανθρώπους και ομάδες, οι οποίες προκαλούνται από τον δογματισμό είτε του ίδιου του ΤΦ είτε των άλλων μελών του ΔΠΔ.

Εμείς θεωρούμε αυτές τις προσωπολατρικές, σεχταριστικές και δογματικές πρακτικές εντελώς ξεπερασμένες και αναρωτιόμαστε πώς γίνεται τα μέλη των κατά τόπους ΔΠΔ να μη θεωρούν αυτονόητο ότι η διατήρησή τους είναι δείγμα βαθύτατης γραφειοκρατικοποίησης των οργανώσεών τους, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τις δημοκρατικές τους διακηρύξεις. Και αισθητικά να το δει κανείς, όλο αυτό το κλίμα μυρίζει γραφειοκρατική φορμόλη, τι σχέση μπορεί να έχει με τη δημοκρατία; Πιο πολύ την παράνοια της ΟΑΚΚΕ και το κούτβικο ύφος του Μάκη Μαΐλη μας φέρνουν στο νου.

Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και «σιωνισμός»

Σε ένα άλλο σημείο του πονήματός τους, το ΔΠΔ μας χαρακτηρίζει «φιλοσιωνιστές». Και εδώ, αυτό που έχει σημασία δεν είναι να ασχοληθούμε με αυτές τις ηλιθιότητες, αλλά να εξετάσουμε τι οδηγεί τους κατηγόρους μας να μάς αποδίδουν αυτή την κατηγορία. Προφανώς η ταμπέλα «αριστεροί συνοδοιπόροι του συστήματος» που μας έχουν φορέσει περιλαμβάνει, μέσα στο πακέτο, και ορισμένες σιωνιστικές συμπάθειες. Βέβαια, δεδομένου ότι εμείς δεν έχουμε εκφραστεί πουθενά επί του παλαιστινιακού, εικάζουμε ότι η κατηγορία μας αποδίδεται από τα λαϊκά δικαστήρια του Λονδίνου βάσει ενός παλιότερου κειμένου της ομάδας Αυτονομία ή Βαρβαρότητα (στην οποία συμμετείχαν κάποιοι από εμάς), που τασσόταν υπέρ της ίδρυσης παλαιστινιακού κράτους με τα σύνορα του 1967.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η μανία με το Ισραήλ, που είναι καθαρά αριστερίστικης προέλευσης, βασίζεται σε μια γεωπολιτική αντίληψη της πολιτικής, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ είναι τόσο σημαντικό ως κράτος, επειδή αποτελεί το προκεχωρημένο φυλάκιο της «υπερεθνικής ελίτ» μέσα στον αραβικό κόσμο. Έτσι, τα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ θεωρούνται εξ ορισμού πιο σημαντικά από τα αντίστοιχα εγκλήματα άλλων καθεστώτων, που δεν ανήκουν στη σφαίρα επιρροής της «Νέας Τάξης». Ταυτόχρονα, αυτή η απέχθεια για το Ισραήλ ανοίγει την πόρτα για το φλερτ με τις ισλαμιστικές οργανώσεις που υποστηρίζουν την εξάλειψη του. Εμείς θεωρούμε αυτή την αντίληψη περί πολιτικής ιδιαίτερα προβληματική. Όπως ο φιλοσιωνισμός είναι απαράδεκτος, ακριβώς επειδή συγκαλύπτει την πολιτική και τα εγκλήματα του ισραηλινού ιμπεριαλισμού στο όνομα της αντίθεσης στον ισλαμισμό (και της προστασίας του κράτους του Ισραήλ από τους εχθρούς του), έτσι κι η αντισημιτίζουσα εμμονή με το Ισραήλ και τους «εβραίους» ενεργεί υποστηρικτικά προς τους ισλαμιστές, μην κάνοντας διάκριση ανάμεσα σε λαϊκά και εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα όπως η Ιντιφάντα, από τη μια μεριά, και σε ισλαμιστικές οργανώσεις ή κράτη όπως η Χαμάς, η Χεζμπολά, το Ιράν, από την άλλη.

Αντίστοιχα προβληματικό είναι όμως και το γενικό θεωρητικό πλαίσιο που μας οδηγεί σε αυτές τις μονόπλευρες θέσεις. Αφενός, επειδή αναπαράγει όλα τα ταμπού του τριτοκοσμισμού της δεκαετίας του ’60, ο οποίος σήμερα μετατρέπεται σε σύμμαχο του διεθνούς ισλαμισμού και μέρους της νέας ακροδεξιάς. Αφετέρου, διότι αυτή η γεωπολιτική αντίληψη περί πολιτικής οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μια κοινωνία είναι εξ ορισμού περισσότερο ελεύθερη όταν το κράτος της δε συνιστά προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων. Αυτή η ιδέα προϋποθέτει ότι η ελευθερία των πολιτών είναι προϊόν της γεωπολιτικής ελευθερίας του κράτους τους, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτονόητο. Είναι γνωστό ότι η γεωπολιτική ελευθερία μπορεί κάλλιστα να συνδυάζεται με την πολιτική ανελευθερία.

Με άλλα λόγια: η Ελλάδα μπορεί να είναι προτεκτοράτο των ΗΠΑ, αλλά το επίπεδο της πολιτικής ελευθερίας μέσα στο ελληνικό κράτος είναι (ακόμα και σήμερα) κατά πολύ ανώτερο αυτού της Βενεζουέλας, της Ρωσίας ή του Ιράν, χωρών, δηλαδή, οι οποίες δεν αποτελούν κομμάτια της «Νέας Τάξης» και οι οποίες, ως εκ τούτου, είναι γεωπολιτικά ανεξάρτητες. Δεν είναι, άλλωστε, καθόλου άσχετο με αυτά που συζητάμε το γεγονός ότι όλοι οι κατά τόπους δικτατορίσκοι επικαλούνται την εθνική ανεξαρτησία προκειμένου να δικαιολογούν την κυριαρχία τους επί του πληθυσμού της χώρας τους. Το ίδιο ισχύει για το σύνολο του πατριωτικού και ακροδεξιού αντιμνημονιακού μπλοκ, εδώ στην Ελλάδα, που ασχολείται μόνο με την απώλεια μέρους της εθνικής κυριαρχίας της χώρας, δίχως να αναφέρεται στις σχέσεις εκμετάλλευσης στο εσωτερικό της.

Το ΔΠΔ έχει μπλεχτεί, κατά την προσφιλή του συνήθεια, στους ιδεολογικούς μαιάνδρους αυτής της ψευδούς ρητορικής κι έτσι οδηγείται να αναπαράγει πολλούς από τους κοινούς τόπους του αντιδραστικού (δήθεν) αντικαπιταλισμού εθνικοπατριωτικής, ισλαμιστικής και αντισημιτικής προέλευσης. Ουδόλως καταλαβαίνει ότι αυτό που καταγγέλλουν όλοι αυτοί οι κύκλοι, μιλώντας περί «Νέας Τάξης», δεν είναι ο καπιταλισμός και η ολιγαρχία. Πρόκειται, αντίθετα, για κάτι παρεμφερές με αυτό που καταγγέλλει ο δεξιός λαϊκισμός αμερικανικού τύπου (Tea Party κ.λπ.): μια συνομωσία της εβραϊκής, «κοσμοπολιτικής» ελίτ των διανοούμενων, που θέλει να ομογενοποιήσει τους πληθυσμούς καταργώντας τα Έθνη και τα πατρογονικά μας έθιμα. Στην ισλαμιστική, δε, εκδοχή αυτής της ρητορείας, αυτό που καθαρά στοχοποιείται είναι το δημοκρατικό κομμάτι του δυτικού πολιτισμού: η εκκοσμίκευση και ο αντικληρικαλισμός, τα επαναστατικά κινήματα, ο φεμινισμός και η μερική εξίσωση της θέσης των φύλων κ.λπ.

Το ΔΠΔ, που μας εγκαλεί για «ψυχαναλυτισμό», θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικό κατά τη μελέτη της υλικής πραγματικότητας. Διότι τότε θα έβλεπε ότι όλοι αυτοί οι ιδεολόγοι ή ακόμα και τα καθεστώτα που θεωρεί πολιτικά συγγενή του ή υπερασπίσιμα -έστω σε τακτικό επίπεδο -, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα με τον καπιταλισμό, τον οποίο χρησιμοποιούν (συχνά σε μια κρατική εκδοχή του), προκειμένου να επιβιώνουν οικονομικά. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το ΚΚΕ, που το ΔΠΔ θεωρεί «αντισυστημικό» κόμμα: είναι ένα κόμμα επιχορηγούμενο από το κράτος, που διατηρεί καπιταλιστικές επιχειρήσεις (όπως η Τυποεκδοτική) και υπόγειες σχέσεις με επιφανείς παράγοντες του επιχειρηματικού κόσμου, ασχέτως του τι λέει ιδεολογικά.

Μέσα σε έναν ολοένα και πιο πολυπολικό κόσμο, όπου το μοντέλο του νεοφιλελεύθερου ή κτηνώδους καπιταλισμού δεν ταυτίζεται απαραιτήτως με κάποιο συγκεκριμένο μπλοκ, ολόκληρη αυτή η ανάλυση περί της «Νέας Τάξης» και των αντιπάλων της είναι απλώς ένα ιστορικό κατάλοιπο του μαοϊκού και γκεβαρικού τριτοκοσμισμού της δεκαετίας του ’60, που απλώς στρέφει την ανάλυσή μας προς λαϊκιστικές και συνομωσιολογικές εμμονές, μπλέκοντάς μας στα ανόητα διλήμματα του διεθνούς πλέγματος κυριαρχίας.

Μια μπολσεβίκικου τύπου γραφειοκρατία μέσα στον ελευθεριακό χώρο;

Αν χαρακτηρίσαμε τον ΤΦ ως «ουρά του σταλινο-αριστερισμού», είναι επειδή, ουσιαστικά, αυτό που κάνει είναι να αναπαράγει, υπό ένα ελευθεριακό περιτύλιγμα, όλες τις ετερόνομες κοινοτοπίες του αριστερισμού: οικονομισμός, γραφειοκρατική και σεχταριστική πολιτική συμπεριφορά, γεωπολιτική αντίληψη της πολιτικής, ΚΚΕδολαγνεία, γραφειοκρατική κακοποίηση της γλώσσας, πρακτορολογία, αντιδυτικισμός, έμμεση απολογητική υπέρ των σταλινικών καθεστώτων κ.λπ.

Βάσει αυτών, το ΔΠΔ, που ταυτίζεται απόλυτα με τις απόψεις του ΤΦ, είναι σαν ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του αριστερισμού και της γραφειοκρατίας μέσα στον ελευθεριακό χώρο. Η άνοδος του λαϊκισμού σε περιόδους κρίσης αυξάνει τη διάδοση συνωμοσιολογικών και πατριωτικά «αντικαπιταλιστικών» θεωριών: σε αυτό το ιδεολογικό σύμπαν προσπαθεί να βρει απήχηση το ΔΠΔ. Εξού και η αυξανόμενα λαϊκιστική διάλεκτος που χρησιμοποιεί τελευταία, που θυμίζει κείμενα της ΚΟΕ.

Στο επίπεδο της πολιτικής πρακτικής το ΔΠΔ προσπαθεί να γίνει το ΚΚΕ του ελευθεριακού χώρου, εκμεταλλευόμενο τις χρόνιες αδυναμίες αυτού του χώρου: κατακρίνει τα μισά από τα μέλη του ως lifestyle αναρχικούς και τα υπόλοιπα ως συνοδοιπόρους της «ρεφορμιστικής αριστεράς» (και άρα του «συστήματος»), θέλοντας να παίξει το ρόλο της υπεύθυνης δύναμης που δεν έχει ταμπού και που αναγνωρίζει ότι πρέπει να συνεργαστεί με όσο το δυνατόν περισσότερες «αντισυστημικές» δυνάμεις, αφήνοντας πίσω τα παιδικά ιδεολογικά κολλήματα των αναρχικών και των «καστοριαδικών» (περί σταλινισμού, ισλαμισμού, αντισημιτισμού κ.λπ.). Με αυτό τον τρόπο απευθύνεται στα πιο συντηρητικά μέλη του α/α χώρου, ενώ παράλληλα ρίχνει και γέφυρες προς τη μια από τις δύο συνιστώσες των αριστερών γραφειοκρατιών (την «αντισυστημική»). Σε θεωρητικό επίπεδο –ακολουθώντας πάλι το παράδειγμα του ΚΚΕ-, έχει ως βασικό του στόχο και σταθερή πολιτική τα τελευταία χρόνια τη δυσφήμιση των κυριότερων επαναστατών ή κριτικών, γενικότερα, θεωρητικών της πιο πρόσφατης περιόδου (Καστοριάδης, Μπούκτσιν, Λατούς κ.λπ.), προκειμένου να αποδειχτεί το ίδιο ως μόνος και αποκλειστικός εκφραστής της αταλάντευτης επαναστατικής γραμμής, μαζί με τον αλάνθαστο θεωρητικό του ηγέτη, ΤΦ. Εξού και η πρεμούρα του να κάνει θεωρητικά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών με αυτούς τους θεωρητικούς αλλά και με διάφορους φαινομενικά συγγενείς πολιτικούς του χώρους, τα οποία πλασάρει ως «Διαλόγους».

Λυπηρό φαινόμενο αλλά υπαρκτό, το οποίο αποδεικνύει ότι η γραφειοκρατική λογική επιβιώνει και στις καλύτερες οικογένειες. Το αν είναι ή όχι κανείς γραφειοκράτης δεν έχει να κάνει μόνο –ή, έστω, πάντοτε- με το περιεχόμενο των ιδεών του έχει να κάνει με το πώς αντιλαμβάνεται το ρόλο του ως πολιτικού φορέα και με την πολιτική συμπεριφορά που ακολουθεί. Το ΔΠΔ μας δείχνει ότι ακόμα και μια συλλογικότητα με ελευθεριακές ιδέες και ένα αμεσοδημοκρατικό πρόταγμα, στην πραγματικότητα μπορεί χωρίς καμία δυσκολία να μετατραπεί σε μια γραφειοκρατική σέχτα, που αναζητεί παντού «εχθρούς» προκειμένου να δικαιώνει την ύπαρξή της. Ο κόσμος έχει ξεκινήσει για πρώτη φορά κάπως να κουνιέται και να οργανώνεται έξω από κομματικά πλαίσια, και το μόνο που βρήκαν να πουν τα μέλη του ΔΠΔ για αυτήν την ελπιδοφόρα εξέλιξη, ήταν να πάρουν τις εξής δύο θέσεις: να λοιδορήσουν με μακροσκελή κείμενα το εγχείρημα των πλατειών και να συστρατευθούν με το ΚΚΕ, το σύνολο της αριστεράς και του κοινοβουλευτικού καρνάβαλου στο θέμα με το ΠΑΜΕ. Με τέτοιες πολιτικές θέσεις, όσα ωραία πράγματα και να λέει η θεωρία, άσπρη μέρα δε θα δούμε ποτέ. Διότι εκτός από τους αθεράπευτα ρομαντικούς, υπάρχουν κι οι αθεράπευτα γραφειοκράτες…

ΥΓ: Να πούμε τέλος, ότι, επειδή το κείμενο του ΔΠΔ βρίθει ψεμάτων, η ομάδα μας ουδέποτε:

-Πήρε θέση υπέρ των νατοϊκών βομβαρδισμών στη Λιβύη.

-Χαρακτήρισε ως «πολιτιστικά υποανάπτυκτους» τους μη δυτικούς πολιτισμούς.

-Είπε ότι «η κύρια ετερονομία σήμερα» είναι τα ανατολικά καθεστώτα.

-Υποστήριξε ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι απλά προϊόν μιας «επιλογής».

Η λίστα θα μπορούσε να διανθιστεί κι άλλο, αλλά γίνεται από ένα σημείο μάταιο το να προσπαθείς να απαντάς σε άτομα που διαστρεβλώνουν επί τούτου ό,τι λες. Υποθέτουμε ότι μια ψύχραιμη ανάγνωση των κειμένων μας μπορεί να διαφωτίσει τον αναγνώστη και την αναγνώστρια  ως προς το πραγματικό περιεχόμενο των θέσεών μας.


[1] Υποθέτουμε ότι ο ΤΦ δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα με την «πεμπτοφαλαγγίτικη ΑΚ», όταν αυτή τον είχε καλέσει να μιλήσει στο πρώτο της «Φεστιβάλ», το 2004, στη Γεωπονική Αθηνών (όπου, αν δεν κάνουμε λάθος, δεν είχε παραστεί λόγω πρακτικού κωλύματος κι όχι λόγω ιδεολογικών διαφωνιών).
Advertisements
This entry was posted in Ανακοινώσεις. Bookmark the permalink.

64 Responses to Είμαστε όλοι και όλες δεκανίκια

  1. Ο/Η JKL λέει:

    «…αλλά γίνεται από ένα σημείο μάταιο το να προσπαθείς να απαντάς σε άτομα που διαστρεβλώνουν επί τούτου ό,τι λες»

    Χαράς το κουράγιο σας.Τουλάχιστον οι αριστεριστές έχουν γραμμές και ουχί προσωπολατρείες -και αν έχουν, ε όπως και να το κάνουμε καλύτερα Μαρξ παρά ΤΦ.

  2. Ο/Η protagma λέει:

    Θα συμφωνήσω απόλυτα, με μόνη διαφορά την αμφιβολία μου κατά πόσον οι σημερινοί αριστεριστές έχουν έστω και την ελάχιστη σχέση ακόμα και με τον ίδιο το Μαρξ. Αν, όπως θρυλείται, ο Μαρξ είχε πει «δεν είμαι μαρξιστής» κρίνοντας από φαινόμενα της εποχής του, θα είχε πλάκα να δούμε τι θα έλεγε σήμερα, βλέποντας τις θέσεις και την «ανάλυση» των διάφορων ινστρουχτόρων και «θεωρητικών» (Μηλιοί, Γκαργκάνες, Σωτήρηδες κ.λπ.).

    Ως προς το κείμενο, το συζητήσαμε κι εμείς αν έχει νόημα να απαντήσουμε, καθώς είναι εντελώς σουρεαλιστικός ο λίβελος της ΠΔ. Ωστόσο επικράτησε η άποψη ότι, επειδή πρόκειται για στοχευμένη και κατά μέτωπον επίθεση, καλόν είναι να διευκρινίζονται κάποια πράγματα.

    Είναι πολύ ενδιαφέρον πάντως ότι η ΠΔ είναι ίσως η μόνη πολιτική οργάνωση για την οποία απαγορεύεται να μιλάει κανείς. Όποιος αναφερθεί έστω και εμμέσως ή από σπόντα σε αυτήν με κριτικό τρόπο, θα φάει πολυσέλιδη επίθεση μέσα στον επόμενο μήνα! Κακό δεν είναι να γίνονται κριτικές, κάθε άλλο, εφόσον προωθείται ο διάλογος. Αλλά είναι μεγάλος σεχταρισμός να σπαταλάς όλο το χρόνο και την ενέργειά σου για να επιτίθεσαι στους γύρω σου.

    Νίκος

    • Ο/Η JKL λέει:

      Εγώ δεν έχω διαβάσει από τον Μαρξ να το έχει πει.Έχω ακούσει ότι αποτελούσε απάντηση σε κάποιους ουτοπιστές τον καιρό που ζούσε: «Αν είναι αυτοί μαρξιστές, εγώ δεν είμαι».Αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος πως και γιατί είχε υπωθεί.
      Όσο για τους μαρξιστές οικονομολόγους, αυτοί που αναφέρεις αν δεν κάνω λάθος είναι κυρίως αυτό:οικονομολόγοι.Όταν τα μπλέκουν με την θεωρία είναι άστα βράστα.Στο θέσεις έτυχε να διαβάσω ένα κείμενο που ήθελε να διερευνήσει την φύση της πραγμοποίησης και αν θυμάμαι καλά, ο αρθρογράφος έμπλεξε τα μπούτια του όταν έπιασε το «κοινωνικό φαντασιακό» του καστοριάδη για να θεωρητικοποιήσει την καπιταλιστική πραγμοποίηση.Αν πάει έτσι, σε κάθε εποχή σε όλη την Ιστορία έχουμε πραγμοποιημένα άτομα.Βέβαια δεν θυμάμαι αρκετά καλά γιατί πάει καιρός…

      Λευτεριά στους περιεκτικοδημοκράτες!

      • Ο/Η protagma λέει:

        Νομίζω ότι το αναφέρει κάπου κι ο Παπαϊωάννου, στην Ψυχρή ιδεολογία, οπότε, αν δεν απατώμαι ως προς το ζήτημα, πρέπει να ισχύει, εφόσον ο Παπαϊωάννου είναι ιδιαίτερα φερέγγυα πηγή ως προς τη μελέτη του μαρξισμού. Αν θυμάμαι σωστά το νόημα της φράσης πρέπει να ήταν «αν αυτοί οι δογματικοί είναι μαρξιστές, τότε εγώ δεν είμαι σε καμία περίπτωση!».

        Το άρθρο των Θέσεων που αναφέρεις το έχω διαβάσει διαγωνίως. Γενικά, λόγω της θεωρίας για το φετιχιστικό χαρακτήρα του εμπορεύματος, λογικά ένας μαρξιστής θα πρέπει να θεωρεί ότι το φαντασιακό είναι προϊόν της αλλοτρίωσης και ότι, ως εκ τούτου, δε θα υπάρχει μέσα σε μια ελεύθερη κοινωνία. Τέτοια κριτική είχαν κάνει οι καταστασιακοί στον Καστοριάδη. Μεγάλη σύγχυση, άστα να πάνε.

        Η ΠΔ οργανώνει πλέον «παλλαϊκό κίνημα» και «νέο ΕΑΜ» από ό,τι είδα στο σάιτ τους. Και μετά τους πειράζει που τους λέμε αριστεριστές. Να πάνε με τον Αλαβάνο να ξεθάψουν τα κρυμμένα όπλα του ΕΛΑΣ. Εδώ βέβαια θα μου πεις οι αναρχικοί κατέβηκαν στο Πολυτεχνείο με πανό με σύνθημα του ΕΑΜ από τα Δεκεμβριανά, ο Φωτόπουλος θα μας πειράξει;;

        Νίκος

  3. Ο/Η Julien Febvre λέει:

    Ποιος ασχολείται πραγματικά τώρα με το ΔΠΔ; Ούτε ένα σχόλιο δεν είδα εκεί.

    Πέρα απ’ αυτό, κάνετε μια πολύ δύσκολη δουλειά. Στην Ελληνική κοινωνία όπου κυριαρχεί η λογική «ή μαζί μας ή με τους λύκους» περιμένετε να σας την πέσουν όλοι. Ακροδεξιοί να σας λένε ανθέλληνες και τσιράκια του Σόρος, αριστεροί τα γνωστά, φιλοσιωνιστές και νεοφιλελεύθερους ή στη χειρότερη φασίστες, Νεοφιλελεύθεροι να σας κράζουν ως τεμπέληδες και σαλτιμπάγκους… οι αναρχικοί χμμμμ…. αν είναι όντως αναρχικοί και όχι αριστεριστές με αλφάδια είτε νετσαγιεφικοί καραγκιόζηδες θα σας εκτιμήσουν.

    Εδώ και τα δικά μας παθήματα
    http://eagainst.com/articles/%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82/

      • Ο/Η protagma λέει:

        Το έχω διαβάσει το κείμενο, Julien. Αυτή η υπερ-ιδεολογικοποίηση που υπάρχει εδώ στην Ελλάδα έχει να κάνει και με το ότι το μεγαλύτερο μέρος των μελών των πολιτικών χώρων (που είναι φοιτητές), πολιτικοποιούνται ιδεολογικά και όχι πρακτικά. Δηλαδή δε συμμετέχουν σε καθημερινούς δημοκρατικούς αγώνες, ώστε να πολιτικοποιούνται εμπράκτως, αλλά διαβάζουν βιβλία, μπροσούρες κ.λπ. Έτσι δεν έχουν την ευστροφία και την ικανότητα κατανόησης και προσανατολισμού που σου δίνει η εμπειρία της πρακτικής συμμετοχής σε δημοκρατικά εγχειρήματα. Αποτέλεσμα είναι η ιδεολογική περιχαράκωση. Σε σύγκριση με τη Γαλλία -που γνωρίζω κάπως τα πράγματα- πάντα μου κάνει εντύπωση η ιδεολογική κατάρτιση που έχουμε στην Ελλάδα και αντίστοιχα η ανωριμότητα σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής, όταν πρέπει να παρθούν αποφάσεις, να επιλεγούν μέσα δράσης κ.λπ.

        Ωστόσο δε θα πρέπει να υπερεκτιμούμε καταστάσεις. Πρόσφατα η μπροσούρα των Γάλλων συντρόφων από την ομάδα Lieux Communs, για την Τυνησία χαρακτηρίστηκε ως «ασφαλίτικη» από ένα ελευθεριακό σάιτ, επειδή κάνει κριτική σε κάτι Τυνήσιους αριστεριστές που τα είχαν κάνει πλακάκια με τους ισλαμιστές. Η ηλιθιότητα είναι διεθνίστρια: δε γνωρίζει ούτε σύνορα ούτε φυλές!!

        Νίκος

        • Ο/Η Julien Febvre λέει:

          «Πρόσφατα η μπροσούρα των Γάλλων συντρόφων από την ομάδα Lieux Communs, για την Τυνησία χαρακτηρίστηκε ως “ασφαλίτικη” »
          ============================
          Όπως έλεγε και ο Καστοριάδης, δεν μπορείς να αποκόψεις μια θεωρία από το τελικό της αποτέλεσμα, πράγμα που είναι σωστό. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό που δημιουργεί αυτού του είδους τους σεχταρισμούς δεν είναι μόνο η ανορθολογική νοοτροπία κάποιων ανθρώπων που απλά δεν έχουν μάθει να σκέφτονται με βάση την απλή λογική 1+1=2 αλλά, στην περίπτωση αυτήν, η ίδια η θεωρία. Στη Γαλλία, όμως, υπήρξαν και άλλα επαναστατικά ρεύματα πέρα του κλασικού Μαρξισμού-Λενινισμού (δηλαδή Σταλινισμού), ενώ στην Ελλάδα αντιθέτως, ο Σταλινισμός έχει βαριά ιστορία, για πολλούς δεν ανήκει καν στη μαύρη βίβλο του ολοκληρωτισμού, κι έτσι γίνεται αισθητότερος μέσα στα αντικαπιταλιστικά κινήματα σε σχέση με άλλες χώρες.

          Ο Σταλινισμός στην Ελλάδα δεν έχει μείνει μόνο στην αριστερά, αλλά έχει εισχωρήσει και στο αναρχικό κίνημα. Πολλές φορές ακούς από αναρχικούς συνθήματα όπως «ΕΑΜ ΕΛΛΑΣ Μελιγαλάς» και διάφορα τέτοια παλαβά… μόνο να ήξεραν ότι εάν οι ΕΑΜίτες έβλεπαν μαυροκόκκινες θα ετοίμαζαν χαντάκια.

          Συνεπώς για μένα το θέμα δεν είναι μόνο αν κάποιος κινητοποιείται ιδεολογικά μόνο και όχι πρακτικά. Μπορώ εγώ να διαβάζω 2 βιβλία την εβδομάδα. Αλλά τί να το κάνω αν το ένα από τα 2 βιβλία είναι Λένιν και το άλλο Μάο;

          Ελπίζω τουλάχιστον σε μια αναζωπύρωση του κινήματος των πλατειών ή ανάλογης φάσης συλλογικής δράσης, που δεν θα βασίζεται σε κάτι δοτό και έτοιμο αλλά θα μπει στη διαδικασία δημιουργίας κάποιας πολιτικής γραμμής με στόχο το συλλογικό συμφέρον και που φυσικά δεν θα υποβιβάζει την ατομικότητα.

  4. Ο/Η omadeon λέει:

    Εξαιρετική δουλειά κάνατε εδώ…

    Το σμήνος… παρανοϊκών συκοφαντικών μπετοβλακών που φτερουγίζει γύρω-γύρω με το Φωτόπουλο στη μέση σαν «ιδρυτή» κάνει μεγαλύτερη ζημιά στον Τ.Φ. από όσο ο ίδιος πιθανώς φαντάζεται (δηλαδή υποψιάζεται καν)….

    Γιατί τα κείμενα του ίδιου του Τ.Φ. διαβάζονται. Μπορεί και να θεωρηθεί αξιόλογος. Κατά καιρούς έχει επισημάνει και σημαντικά πράματα στα γραπτά του…
    …αλλά τα κείμενα (και ιδίως οι «διάλογοι») των οπαδών του ΔΕΝ διαβάζονται.

  5. Ο/Η omadeon λέει:

    Υ.Γ. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με όλη αυτη την εξαιρετική ανάρτησή σας… με την εξαίρεση του σημείου εκείνου όπου λέτε τo εξής (το μικρό κομμάτι που έβαλα σε bold, όχι τα υπόλοιπα που παραθέτω για να μην… αδικήσω το σκεπτικό σας):

    Η άμεση δημοκρατία και η «ψυχαναλυτική Αυτονομία»

    Είμαστε υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, ως πολιτειακής μορφής που μπορεί να αποτελέσει θεσμικό υπόβαθρο μιας αυτόνομης κοινωνίας, η οποία θα προσπαθήσει να βγει από το καπιταλιστικό σύμπαν της ανισότητας, της λαγνείας του οικονομικού και της καταναλωτικής αποκτήνωσης του ανθρώπινου όντος. Γι’ αυτό και είμαστε υπέρ της από-ανάπτυξης αλλά και της ισότητας των εισοδημάτων. Πιστεύουμε ότι ένα τέτοιο μέτρο, μια τέτοια ιδέα, χτυπά στη ρίζα της την ιδεολογία της ανισότητας και το φαντασιακό της κοινωνικής ανόδου, δηλαδή το νομιμοποιητικό στοιχείο του καπιταλισμού στα μάτια της κοινωνίας. Όλα αυτά προϋποθέτουν, εκτός από μια ριζική πολιτική ρήξη, και ένα βαθύ ανθρωπολογικό μετασχηματισμό, εφόσον μια αυτόνομη και δημοκρατική κοινωνία δε μπορεί να απαρτίζεται –ούτε φυσικά και να δημιουργηθεί- από τον τύπο ατόμου που δημιουργεί η καταναλωτική κοινωνία. Αυτός ο ανθρωπολογικός μετασχηματισμός δεν αποτελεί ούτε δευτερεύον εποικοδόμημα ούτε ρητορική γαρνιτούρα: είναι βασικό και αναπόσπαστο κομμάτι του αναγκαίου μετασχηματισμού των κοινωνιών μας.

    Και γι’ αυτόν τον λόγο αρνούμαστε, από πολιτική πεποίθηση και θέση, να μπούμε στη διαδικασία πρότασης συγκεκριμένων μέτρων «εξόδου από την κρίση». Για εμάς το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο κι έχει να κάνει με τη συνολική, ανθρωπολογική όπως λέμε, χρεοκοπία της σύγχρονης κοινωνικής θέσμισης. Θωρούμε όχι απλώς ως ημίμετρα αλλά και ως μορφή συγκάλυψης του προβλήματος την ενασχόληση με την εξεύρεση τέτοιων «μεσοπρόθεσμων λύσεων», οι οποίες στο μεγαλύτερο μέρος τους εκφράζουν μια επιθυμία επιστροφής στην προ κρίσης ευημερία και στο μοντέλο της καταναλωτικής κοινωνίας, το οποίο σήμερα δείχνει να πεθαίνει.

    Αυτό το… «Δεν προτείνουμε τίποτα» περιμένοντας τον ¨»ανθρωπολογικό μετασχηματισμό» μου χτύπησε κάπως άσχημα. Ισως γιατί… πιστεύω ότι τρώγοντας έρχεται η όρεξη και βουτώντας στη θάλασσα μαθαίνει κανείς… κολύμπι.

    Είμαι χειμερινός κολυμβητής. Αν όμως… περίμενα μέχρι να αποβάλλω τον βολεμένο παλιό μου… ανθρωπολογικό τύπo του αρρωστιάρη Homo Sapiens (που κρυώνει χωρίς λόγο)… δεν θα είχα βουτήξει ποτέ στη θάλασσα το φθινόπωρο!!! ΧΑΧΑΧΑΧΑ….. 🙂

    • Ο/Η protagma λέει:

      Φίλε Ομαδέων,

      Νομίζω παρεξηγείς κάπως το πνεύμα της ανάρτησής μας. Όταν λέμε ότι δε μπαίνουμε στη διαδικασία να προτείνουμε συγκεκριμένες, διαχειριστικού τύπου λύσεις, δεν εννοούμε ότι πρέπει να περιμένουμε να πέσει ουρανοκατέβατος ο ανθρωπολογικός μετασχηματισμός για τον οποίο μιλάμε. Αν συνέβαινε αυτό, δε θα είχαμε ούτε αυτό το μπλογκ, ούτε αυτή την ομάδα, ούτε φυσικά και θα εκδίδαμε το περιοδικό μας, θα προσπαθούσαμε να συμμετέχουμε σε κινηματικές διαδικασίες (στο μέτρο των δυνάμεών μας) κ.λπ.

      Αν δεις και τη διακήρυξή μας, σε αυτό το μπλογκ, θα δεις ότι στο πολιτικό και οικονομικό επίπεδο είμαστε υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, υπέρ της εξόδου από τον καπιταλισμό και της εγκαθίδρυσης ενός συστήματος που θα βασίζεται στην εξίσωση των μισθών και των εισοδημάτων, ως βασικού στοιχείου κάθε καθεστώτος οικονομικής ισότητας και δημοκρατίας (μαζί με την αυτοδιαχείριση της παραγωγής κ.λπ.). Για εμάς η αλλαγή στο πολιτικό/οικονομικό επίπεδο είναι αξεδιάλυτη από την αλλαγή στο ανθρωπολογικό/πολιτιστικό. Είναι αντίθετα κάτι οικονομιστές παλαιάς κοπής όπως ο Φωτόπουλος που δεν το καταλαβαίνουν αυτό και γι’ αυτό μας κατηγορούν ότι είμαστε «ρεφορμιστές», επειδή λέει μιλάμε μόνο για το «φαντασιακό» κι όχι για το «σύστημα». Μα το σύστημα συνιστά ενσάρκωση ενός φαντασιακού, το οποίο και αναπαράγει, άρα δε μπορούμε να διαχωρίσουμε το ένα από το άλλο, ακόμα και να θέλαμε!

      Όπως θα διαβάσεις και σε σχετικό μας κείμενο στο επερχόμενο Πρόταγμα (θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες), θεωρούμε ότι οι εξ αριστερών (και εκ Περιπεκτικοδημοκρατικών) προταθείσες λύσεις για έξοδο από την κρίση είναι ουσιαστικά είτε σοσιαλδημοκρατικής είτε εθνικιστικής κατεύθυνσης, εφόσον υπονοούν ότι η γεωπολιτική και οικονομική ανεξαρτησία της χώρας (μέσω της εξόδου από την ΕΕ και το ευρώ) θα επιφέρει απαραίτητα και την πραγματική πολιτική ελευθερία, τη δημοκρατία κ.λπ. Αυτά φυσικά είναι παραμύθια, εφόσον στις περισσότερες περιπτώσεις αυτές οι τάσεις οδηγούν σε αυταρχικά καθεστώτα, στα πλαίσια ενός σχήματος που εμπνέεται από τον τριτοκοσμισμό και τον «αντι-ιμπεριαλισμό».

      Στο βαθμό που το σημερινό οικονομικό πρόβλημα είναι παγκόσμιο, κάθε τέτοια προσέγγιση συνιστά πλάνη και πολιτική συγκάλυψη των βασικών διακυβευμάτων της εποχής, που είναι ακριβώς η ανατροπή όχι μόνο του καπιταλισμού ως οικονομικού συστήματος αλλά και της βαθύτερης κουλτούρας του (οικονομισμός, καταναλωτισμός κ.λπ.). Και αυτό θέλαμε να τονίσουμε στο κείμενό μας, το οποίο, ως ανακοίνωση πολεμικής, δε μπορεί να είναι εντελώς λεπτομερές.

      Νίκος

      • Ο/Η omadeon λέει:

        Φίλε Νίκο,

        Δεν νομίζω ότι παρεξήγησα το πνεύμα της ανάρτησής σας, αλλιώς δεν θα απαντούσα… παιγνιδιάρικα, αν και αυτό οδήγησε στο να μην εκφραστώ πλήρως. Εν πάσει περιπτώσει και να παρεξήγησα το ίδιο κάνει, γιατί η άγνοια δεν είναι ντροπη, αλλά… προϋπόθεση για τη γνώση (χεχε) και το θέμα το συζητάμε. Εχω όμως… αρκετές σοβαρές ενστάσεις τώρα, μετά από προσεκτική μελέτη και πολλές αναγνώσεις του κειμένου ΚΑΙ αυτού εδώ του σχολίου σου. Δεν αμφισβητώ πάντως καθόλου, την ειλικρίνειά σου, η οποία συκοφαντήθηκε με τόσο εξοργιστικό τρόπο ώστε δώσαμε μεγάλη ιντερνετική μάχη κατά της λάσπης ότι «είσαι πράκτορας», όπως ξέρεις. Σε άλλες (ευτυχώς σπάνιες) περιπτώσεις το «συστημικός πράκτορας» δυστυχώς ΙΣΧΥΕΙ π.χ. έχω εντοπίσει κάνα δυο πραγματικούς disinformation agents στο Terminal 119 και ΔΕΝ αστειεύομαι. (Θα σου δείξω ΤΙ εννοώ εν καιρώ ΚΑΙ με στοιχεία, ενώ… ένας κολλητός μου που ξέρει το Φίλιππα Κυρίτση από παιδί θα του μιλήσει μπας και ξυπνήσει… όσον αφορά π.χ. το «ο αντισιωνισμός είναι αντισημιτισμός». ΣΙΓΑ τ’αυγά μη σπάσουν).

        Είμαι κάποιας ηλικίας και έχω φάει στη μάπα σχεδόν τα πάντα (ήξερα και τον Ασιμο και πολλούς άλλους) αλλά παραμένω… νέος στην ψυχή ΚΑΙ χειμερινός κολυμβητής. Οι καλές προθέσεις είναι δρόμος για την κόλαση συνήθως, φίλε Νίκο. Κι αυτά που λες είναι σωστά, όμορφα ΚΑΙ τακτοποιημένα, αλλά ΔΕΝ απαντούν στα άμεσα καυτά ζητήματα ΟΥΤΕ βοηθάνε κανέναν (_πρακτικά_ ΤΩΡΑ). Θα στο τεκμηριώσω αυτό και το συζητάμε βέβαια, χωρίς δογματισμούς.
        Π.χ.
        Ξέρεις ΤΙ εστί υπέρβαση του καταναλωτισμού? Σκληρή δουλειά είναι, έργο ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ με ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ απεριόριστη. Αλλιώς… πάπαλα, υπέρβαση αρχίδια πατέρα. Και… παπάς δεν είσαι, οπότε μην κάθεσαι στη γωνία ψέλνοντας το «μετανοείτε αμαρτωλοί» (καταναλωτές) 🙂

        Ο κόσμος δεν αλλάζει αν δε φάει ΚΛΩΤΣΙΕΣ στη μούρη. Και είναι βολικόο να κλωτσάνε άλλοι, ενώ εμείς θα… περιμένουμε μέχρι να ξυπνήσει ο κοσμάκης (απ’ τις κλωτσιές) αλλά θα καταντήσουμε ΕΜΕΙΣ κλωτσοσκούφι.

        Το πρόγραμμά σου είναι ΟΛΟΣΩΣΤΟ αλλά δεν λέει τίποτα απολύτως ΠΡΑΚΤΙΚΟ (σόρυ). Είναι τόσο σωστό που αξίζει να αντικαταστήσει όλα τα εικονίσματα στις εκκλησίες και όλα τα άρθρα του συντάγματος. Και αποτέλεσμα ΤΙ? ΤΙΠΟΤΑ.
        Π..
        ΣΤ’ ΑΡΧΙΔΙΑ μου αν φανεί εθνικιστικό, γουστάρω λαό ΟΠΛΙΣΜΕΝΟ με σύνορα ΦΥΛΑΓΜΕΝΑ. Οχι φυλαγμένα όμως από… ταλαίπωρους μετανάστες. Με αυτούς… αλληλεγγύη, άμεση έκδοση ταξειδιωτικών χαρτιών και/ή άμεση παραχώρηση εργασίας σε λαϊκούς συνεταιρισμούς με ισοτιμία και πλήρη δικαιώματα. Ο (κάθε) λαός πρέπει να γίνει Κομμούνα των Παρισίων αλλιώς θα γίνει… μπάμιες γιαχνί και μία χόρτα.

        Θα μου πεις «δε γίνεται αυτό» ή «δε θα το κάνουν αυτό». ΠΑΛΙ επιμένω ότι παρόλ’ αυτά ΓΙΝΕΤΑΙ. ΠΟΛΛΑ γίνονται κι ο κόσμος δεν το ξέρει. Εκείνο που ΔΕΝ γίνεται είναι η άμεση εφαρμογή προγράμματος «ανθρωπολογικού μετασχηματισμού». Αυτό είναι δουλειά ιερέων και δεν γουστάρω κανένα νέο (άθεο) παπαδαριό.

        ΠΟΛΥ λίγα σου είπα. Αμα αρχίσω να λέω δεν θα τελειώσω ποτέ, ίσως…
        ΘΑ ήθελα όμως να σου πω ότι σε εκτιμώ, κι ότι ο κόρμός της σκέψης σου είναι ΠΟΛΥ σωστός.

        Ομως ο διάολος κρύβεται (πάντα) στις λεπτομέρειες. Και σ’ αυτές θα επανέλθω εν καιρώ.

  6. Ο/Η efor λέει:

    Eξαιρετικό το κείμενο σας, του οποίου μόλις διάβασα την <> (με πολλά εισαγωγικά καθώς το κείμενο της ΠΔ πραγματικά μου προκάλεσε γέλιο με το παραλήρημα του τύπου «είμαι πιο επαναστάτης, είμαι πιο αντισυστημικός» κτλ). Θεωρώ πως η συνέχιση των ανταπαντήσεων αυτών εκ μέρους σας θα ήταν απλώς σπατάλη δυνάμεων και χρόνου. Καλή συνέχεια στο έργο σας

  7. Ο/Η omadeon λέει:

    Ξεκινάω σιγά-σιγά την λεπτομερέστερη φιλική μου κριτική…

    Π.χ.

    Γι’ αυτό και είμαστε υπέρ της από-ανάπτυξης αλλά και της ισότητας των εισοδημάτων. Πιστεύουμε ότι ένα τέτοιο μέτρο, μια τέτοια ιδέα, χτυπά στη ρίζα της την ιδεολογία της ανισότητας και το φαντασιακό της κοινωνικής ανόδου, δηλαδή το νομιμοποιητικό στοιχείο του καπιταλισμού στα μάτια της κοινωνίας.

    Ενσταση ΠΡΩΤΗ

    ΔΕΝ υφίσταται θέση «υπέρ ισότητας εισοδημάτων» αν δεν υπάρχει… εισόδημα(!) (=as such).
    Η θέση αυτή είναι ετερόνομη και ετερόφωτη ως προς το ίδιο το χρήμα. Δηλαδή, «εισόδημα» ΠΑΥΕΙ να υπάρχει ΜΟΝΟ αν η παραγωγή στραφεί προς την κατεύθυνση της ικανοποίησης ΑΝΑΓΚΩΝ.

    ΓΙα να υπάρχει εισόδημα πρέπει να υπάρχει χρήμα, όπως το εννοούμε σήμερα, όχι «εναλλακτικό χρήμα» – για το οποίο πλήθος μελετών και πειραμάτων έχουν γίνει, πολλές εκ των οποίων έχω μαζέψει εδώ: [ delicious.com/omadeon/currency+alternative ]
    (δεν κάνω το σύνδεσμο ενεργό για να μη μπει το σχόλιο σε αναμονή).

    Δηλαδή το θέμα επιλύεται ΑΝΑΠΟΔΑ. Αλλάζοντας το κριτήριο βελτιστοποίησης στην παραγωγή, από βελτιστοποίηση κέρδους σε βελτιστοποίηση ικανοποίησης αναγκών. Ετσι όπως τίθεται όμως από εσάς, προϋποθέτει ΗΔΗ αυτό στο οποίο αντιτίθεται (το εισόδημα, άρα και το σημερινό χρήμα).
    Προϋποθέτει επίσης ένα… δρακόντειο και καταπιεστικό κράτος (!!!) το οποίο να ισοπεδώσει τα… εισοδήματα. Με άλλα λόγια… πάπαλα.

    Ενσταση ΔΕΥΤΕΡΗ

    Κανένα απολύτως σύστημα δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ στο σύμπαν (ανθρώπινο ή της φύσης) που να επιτυγχάνει μια οποιαδήποτε αυτονομία και αυτο-οργάνωση, χωρίς να δρα απαραίτητα και εξ ορισμού (μέσα σε αυτό) κάποιος μηχανισμός αποτελεσματικής ΒΕΛΤΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ λειτουργιών. Εσείς ΠΟΙΟ ακριβώς τέτοιο μηχανισμό ή διαδικασία προτείνετε?
    Θεωρείτε δηλαδή ότι (σχεδόν με μαγικό τρόπο) ισοπεδώνοντας τα εισοδήματα και ακολουθώντας το (πολύ γνωστό αλλά μόνο μερικά σωστό) δόγμα της «απο-ανάπτυξης», ότι θα προκύψει μία τέτοια βελτιστοποίηση αυτομάτως. Αυτό είναι εξ ορισμού ΛΑΘΟΣ.

    Διαλεκτική σύνθεση (των δύο ενστάσεων)

    Τις δύο αυτές ενστάσεις, δεν τις έγραψα μόνο τώρα. Τις σκέφτομαι εδώ και καιρό.ετών. Κι έχω καταλήξει σε μία λύση, που ίσως και να μην έχετε σκεφτεί, αλλά… αν την έχετε ΗΔΗ σκεφτεί θα χαρώ πολύ (χεχε).

    Η λύση που έχω σκεφτεί ξεκινάει από μία οργάνωση παραγωγής που βασίζεται στην πολύμορφη βελτιστοποίηση αναγκών μέσω ισότιμων και μη-κερδοσκοπικών ανταλλαγών. Για τις οποίες βέβαια μπορεί (και πρέπει) να χρησιμοποιηθεί κάποιο είδος εναλλακτικού χρήματος.

    Για να πάμε σε μια τέτοια λύση όμως (που δεν γίνεται αυτομάτως) πρέπει να βρεθεί ένας «συνδετικός κρίκος» ή «μεταβατικό πέρασμα», από τη σημερινή οικονομία (του κέρδους) στην εναλλακτική οικονομία (ικανοποίησης αναγκών). Πιστεύω ότι δεν υπάρχει τρόπος γι’ αυτό, παρά το ξεκίνημα γενικευμένης αυτοδιαχείρισης ΜΕΣΑ στο τρέχον οικονομικό σύστημα, αρχικά.
    Αυτό, to έχει εξηγήσει λεπτομερώς και ο καθηγητής Richard D. Wolff (googleable).

    __________
    (η συνέχεια στο επόμενο -χεχε)

  8. Ο/Η omadeon λέει:

    Μία άλλη μου ένσταση…. αρκετά κουραστική και βαρετή, αφορά τον πολύ συνηθισμένο πια, τρόπο… τσουβαλιάσματος που κάνετε, μεταξύ πατριωτών και ακροδεξιών και ένα σωρό ανελεύθερων ιδεολογιών ή καθεστώτων, όπως και η αντίθεσή σας με ο,τιδήποτε είναι εθνικο-απελευθερωτικό, κλπ. κλπ.

    Ομως ξεκίνησα από κάτι που θεωρώ πιο φλέγον (στο προηγούμενο σχόλιό μου) και δεν θα ήθελα να επικεντρωθείτε σε αυτή εδώ την εντελώς διαφορετική ένσταση, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής για… ΑΠΕΙΡΕΣ και βαρετές διαμάχες πολλών ειδών μέσα σε πλήθος διαδικτυακών τόπων.

    Περιληπτικά, ωστόσο, θα σας εκπλήξει ίσως το «ζουμί» και της τρέχουσας ένστασής μου, που δεν θεωρώ πιθανό να συναντάτε συχνά στο διαδίκτυο. Δηλαδή…

    ΔΕΝ υπάρχει πουθενά στο σύμπαν ή στην ανθρώπινη κοινωνία, κάποιο είδος αυτονομίας και αυτο-οργάνωσης που να μη στηρίχτηκε και να αναπτύχθηκε, με κάποιον οποιοδήποτε τρόπο, στην ύπαρξη ΟΡΙΩΝ (boundaries). Το ίδιο το κύτταρο χρειάζεται τη μεμβράνη του, ενώ το κάθε ζώο χρειάζεται το δέρμα του, η κάθε απομονωμένη κατοικία στην εξοχή χρειάζεται τα δικά της όρια, που ίσως και να περιλαμβάνουν φυσικά όρια, αλλά… μέχρι και τοίχους ή συρματοπλέγματα, ενώ… η ίδια η έννοια της κατοικίας δεν είναι άλλη από την οικοδόμηση ΟΡΙΩΝ ανάμεσα σε κατοίκους εντός της και σε φύση / περιβάλλον απ’ έξω….

    Επομένως… πάπαλα η τόση σπατάλη φαιάς ουσίας για το τσουβάλιασμα της οποιασδήποτε «πατριωτικκής» ή «εθνικο-απελευθερωτικής» τάσης με το Σατανά του Εθνικισμού.
    Προς το παρόν όιμως..
    Θα μου επιτρέψετε να χέσω πάνω στον εθνικισμό άλλη μια φορά, να… τραβήξω και το καζανάκι ώστε να μη μυρίσει ο τόπος (σας) χαχαχα… και ΚΥΡΙΩΣ να σας παρακαλέσω να ΜΗ συζητήσουμε ΑΚΟΜΗ το θέμα αυτό, το χιλιο-συζητημένο και ΑΚΡΩΣ βαρετό. 🙂

    Περιμένω με αγωνία τυχόν σκέψεις σας στο ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ σχόλιο, ΟΧΙ σ’ αυτό. (Please, please… NOT again, Ο Ρόζ Πάνθηρας καραδοκεί)

    • Ο/Η protagma λέει:

      Θα τις πάρω με τη σειρά τις ενστάσεις σου, Ομαδέων, για να μη μπερδευτούμε.

      Καταρχάς να σε ευχαριστήσω για την υπεράσπιση απέναντι στα σταλινομούλαρα του Φωτόπουλου, στο σάιτ των Σχολιαστών Χωρίς Σύνορα, δεν τις είχα δει χθες τις παρεμβάσεις σου. Η μόνη μου ένσταση είναι πως υπονοείς κάτι ανάλογο για τα παιδιά του Τέρμιναλ. Επειδή τυχαίνει να γνωρίζω προσωπικά ορισμένα από αυτά, πιστεύω ότι είναι το λιγότερο άκυρες τέτοιες κατηγορίες. Ούτε εγώ συμφωνώ με την προσέγγισή τους σε ορισμένα θέματα, αλλά θα τους κάνω κριτική, δε θα τους πω πράκτορες. Ας τελειώνουμε με αυτή την πρακτορολογία κάποια στιγμή.

      Να πω επίσης ότι δεν είναι δικό μου το κείμενο, αλλά της ομάδας, ασχέτως αν έχει τύχει να απαντώ εγώ στα σχόλια, αυτό είναι θέμα του εσωτερικού καταμερισμού εργασίας μέσα στην ομάδα μας.

      1)Να σου πω την αλήθεια δεν κατάλαβα την πρώτη σου ένσταση. Ωστόσο τοποθετούμε λίγο γενικότερα επί του θέματος, μήπως σε καλύψω. Αν θέλουμε να βγούμε από το βαθύ πυρήνα της καπιταλιστικής λογικής, ο οποίος συνίσταται στο να μετατρέπεται το οικονομικό κίνητρο σε βασικό και τελικό κίνητρο και κριτήριο των κοινωνικών συμπεριφορών, θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να απαλλαγούμε από αυτό το κριτήριο. Και ένας τέτοιος τρόπος είναι η ιδέα της ισότητας των εισοδημάτων. Πολύ απλά, μπορεί να μπει κάποιο μισθολογικό πλαφόν, το οποίο θα επιτρέψει να βρεθούν άλλα κίνητρα που θα προτρέπουν τους ανθρώπους να εργάζονται (η χαρά της συμμετοχής στην παραγωγή αγαθών που θα έχουν συμφωνήσει δημοκρατικά μέσα στις διάφορες συνελεύσεις, το ενδιαφέρον της εργασίας που θα έχει πάψει να είναι τόσο βαρετή και απανθρωποποιητική όσο σήμερα, το αίσθημα προσφοράς στην κοινότητα κ.λπ.). Το χρήμα μπορεί να διατηρηθεί, ως μέσο συναλλαγών, καθώς μέσω αυτού του μισθολογικού και «περιουσιακού» πλαφόν (όπως επίσης, φυσικά, και της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής), του στερούμε τη δυνατότητα να μετατρέπεται σε μέσο συσσώρευσης και, άρα, μέσο οικονομικής και λοιπής κυριαρχίας.

      Δεν καταλαβαίνω γιατί όλα αυτά απαιτούν κάποιο κράτος Λεβιάθαν, όπως υπονοείς. Αυτό που συνεπάγονται είναι απλώς μια σημαντική περιχαράκωση αυτό που η καπιταλιστική ιδεολογία (και μαζί της ο Φωτόπουλος, βεβαίως βεβαίως –δες τη σχετική παράγραφο στο εξής κείμενό μου, αν σε ενδιαφέρει το ζήτημα: https://protagma.files.wordpress.com/2010/10/cf80ceb5cf81ceb9ceb5cebacf84ceb9cebaceae-ceb4ceb7cebccebfcebacf81ceb1cf84ceafceb1-cebaceb1cf83cf84cebfcf81ceb9ceacceb4ceb7cf82.pdf) αποκαλεί «ελευθερία του καταναλωτή»: θα συζητιέται δημόσια το τι θα παράγουμε, για ποιους λόγους θα επιλέγουμε να μην παράξουμε κάτι άλλο κ.λπ. Το οικολογικό κριτήριο θα είναι βασικό σε αυτές τις συζητήσεις.

      Το ότι αυτό δε θα γίνει ξαφνικά, αλλά μέσα από πολύχρονη προσπάθεια και σταδιακές αλλαγές είναι προφανές και δε βλέπω γιατί το τονίζεις τόσο, λες κι εμείς το αρνούμαστε πουθενά. Μπορεί τα παραπάνω να τα διατυπώνω περισσότερο ως προσωπική θέση, εφόσον δεν τα έχουμε καταγράψει με λεπτομέρεια σε κάποιο συλλογικό μας κείμενο, ωστόσο αυτό το τελευταίο σημείο το έχουμε τονίσει (θα δεις και ένα σχετικό κείμενο στο επερχόμενο Πρόταγμα): ειδικά μέσα σε συνθήκες κρίσης όπως οι σημερινές, αυτό που έχει νόημα είναι να αναλαμβάνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι, είτε ως πολίτες, είτε ως καταναλωτές (με την καλή έννοια του όρου), είτε ως παραγωγοί, λειτουργίες που δε μπορούν να φέρουν εις πέρας ο καπιταλισμός ή το Κράτος, μέσω προσπαθειών αυτοδιαχείρισης, δικτύων αλληλοβοήθειας, τοπικών λαϊκών συνελεύσεων κ.λπ. Αν αυτές οι δομές καταφέρουν να σταθεροποιηθούν στο χρόνο, γεννώντας, σταδιακά, και την αντίστοιχη πολιτική κουλτούρα, αυτό θα είναι ένα αποφασιστικό βήμα.

      2)Ως προς τη δεύτερη ένστασή σου τώρα, τη σχετική με τον εθνικισμό/πατριωτισμό. Καταρχάς δε θεωρώ καθόλου δεδομένο τον χονδροειδή παραλληλισμό που κάνεις ανάμεσα σε φύση και κοινωνία. Η κοινωνία δεν είναι βιολογικό ον, οπότε το συμπέρασμά σου «κάθε ον έχει ανάγκη από όρια» είναι πολύ γενικόλογη και δε μας λέει τίποτε. Και άλλωστε γιατί αυτά τα όρια να είναι τα εθνικά όρια; Δεύτερο σόφισμα. Από την εποχή τουλάχιστον της σταλινικής θεωρίας για το «σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα» ξέρουμε ότι δε γίνεται να υπάρξει οικονομική ισότητα σε μια μόνο χώρα, περικυκλωμένη από καπιταλιστικές χώρες, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια χώρα όπως η Ελλάδα, με τη δεδομένα περιορισμένη οικονομική της δύναμη.

      Και σε ό,τι αφορά, τώρα, στη θεωρητική κριτική μας στον «εθνικοαπελευθερωτικό» αντι-ιμπεριαλισμό (ο οποίος είναι «απελευθερωτικός» μόνο στο βαθμό που καθιστά το εν λόγω έθνος υπόδουλο σε μια ντόπια ολιγαρχία), αντιγράφω ένα πολύ ωραίο σχόλιο, από μια παλιότερη αντιπαράθεση με φωτοπουλικά τελόνια στο Indy:

      «Προφανώς δεν είναι κομμούνα η καπιταλιστική διεθνής, αλλά όταν την αναλύεις μέσα από το φίλτρο υποτελών και μή κρατών, πρώτο μέλημα σου είναι (ειδικά αφού δεν υπάρχουν συνθήκες εξεγερσιακές) να αποτάξεις την υποτέλεια. Του κράτους. Άρα να μαζευτούμε όλοι μαζί και να κάνουμε ότι μπορούμε για να πάψει η Ελλάδα να είναι υποτελής. Και να γίνει τι; Δυναμική; Κυρίαρχος;

      Νομίζετε ότι τα συμπεράσματα που βγαίνουν αναγκαστικά από την ανάλυση σας καλύπτονται με το να πετάξεις δυο-τρεις κοτσάνες περί του «λαού που θα ασκει έμμεσα τον έλεγχο της οικονομίας…». Το γεγονός ότι κολλάτε ένα αριστερίστικο όραμα περί του ελέγχου της οικονομίας από τον λαό (και μάλιστα «αναγκαστικά» στην αρχή. Γιατί ρε παιδιά, μετά τι γίνεται;) σημαίνει ότι δεν στηρίζετε καμμία αστική τάξη;

      Το να στηρίζεις κάποια αστική τάξη δεν είναι μια συνομωσία -όπως έχετε συνηθίσει. Σημαίνει να προωθείς με κάποιο τρόπο την διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος, μέσα από τις κατηγορίες που αυτό έχει επιβάλλει. Όταν λοιπόν αναμασάς λενινιστικές τριτοκοσμικές αντιλήψεις περί υποτελών και μη κρατών, και βάζεις και λίγη σάλστα δημοκρατίας (περιεκτικής παρακαλώ), αυτό ακριβώς κάνεις.

      Το αστείο είναι πως έχετε το θράσος να αποκαλείτε αντι-κρατικές κομμουνιστικές αντιλήψεις παλαιολιθικές, ενώ είναι πλέον σαφές πως δεν υπάρχει στην πραγματικότητα κάτι πιο παλαιολιθικό από τις λενινιστικές σας ανοησίες.

      Πριν από 30-40 χρόνια, όλοι οι αριστεριστές ήταν υπέρ του ενός ή του άλλου εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα. Αναζητούσαν την δημιουργία του κράτους εκείνου που θα απελευθέρωνε τις μάζες από τον ιμπεριαλισμό. Τότε, όπως και τώρα, δεν υπήρχε καμμία κριτική του κράτους, ουτε και της αντίληψης ότι υπάρχουν πολιτικές λύσεις για κοινωνικές συγκρούσεις. Η θεωρία που θέλει κάποια κράτη υπόδουλα των άλλων βρίσκει τον απόηχο της στον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία. Είναι τόσο απλό.

      Είναι άχρηστο να ξεκινάς μια κριτική σε λενινιστικές αντιλήψεις, όπως άχρηστο ήταν και πριν από 30 χρόνια να περνάς τον χρόνο σου γράφοντας ατελείωτα φυλλάδια ενάντια στους τροτσκιστές ή και ενάντια στο πρόγραμμα του ΚΚΕ. Αν υπάρχει κάπου νόημα, είναι στο να εξηγείς από που προκύπτει ο αριστερισμός και τι ρόλο παίζει. Και να μπορείς να διακρίνεις πότε ο αριστερισμός γίνεται πραγματικά προβληματικός, δηλ. την στιγμή που πασχίζει να ταυτίσει εργασία και κεφάλαιο. Όταν κοιτάει π.χ. μια χώρα και δεν βλέπει ταξικές διαφορές, αλλά ξενόδουλες ελιτ. Όταν εξηγεί τις κοινωνικές συγκρούσεις με βάση την διαβάθμιση της κάθε χώρας στην λίστα των δυνατών και αδύνατων κρατών. Όταν νομίζει πως αποκαλύπτοντας την σιωνιστική συνομωσία έχει πιάσει τον παπά από τα αρχίδια και έχει συνεισφέρει στην προώθηση της ριζοσπαστικής σκέψης».
      (σχόλιο νούμερο 1259069)

      Νίκος

      • Ο/Η omadeon λέει:

        Φίλε Νίκο…
        καλά ξηγήθηκες στο σχόλιο που παραθέτεις από το παρελθόν του Ιντυ….

        Οσον αφορά όσα άρχισα να λέω εγώ… (τόξερα πως θα ασχοληθείς με το βαρετό ζήτημα 2 -χεχε) υπάρχει μια παρεξήγηση (γιατί δεν ολοκλήρωσα)…

        Λες

        Καταρχάς δε θεωρώ καθόλου δεδομένο τον χονδροειδή παραλληλισμό που κάνεις ανάμεσα σε φύση και κοινωνία. Η κοινωνία δεν είναι βιολογικό ον, οπότε το συμπέρασμά σου «κάθε ον έχει ανάγκη από όρια» είναι πολύ γενικόλογη και δε μας λέει τίποτε.

        Μα… χονδροειδέστατη ήταν ΜΟΝΟ η περίληψη που σου έδωσα (σε τόσα λίγα λόγια).

        ΔΕΝ υφίσταμαι όπως, «χονδροειδής παραλληλισμός», αντίθετα εδώ υπάρχουν θεμέλια μιας… βαλίτσας που πάει πολύ μακριά, σε πάρα πολλές (παράλληλες) κατευθύνσεις.

        Η «διάκριση ανάμεσα σε ένα Εσωτερικό Χώρο και σε έναν Εξωτερικό Χώρο» (όπως απασχόλησε και τον εκκεντρικό φιλόσοφο της Λογικής George Spencer-Brown) είναι μια πολύ πιο θεμελιώδης έννοια, από όσο νομίζουμε. Μερικές δεκαετίες ασχολούμαι προσωπικά με τις… μαθηματικές και λογικές της εκφάνσεις, π.χ. εδώ
        http://lawsofform.wordpress.com
        Αλλά… επειδή αυτό είναι κάπως μακρινό (ή και… φαίνεται «κονφουζιονιστικό») δεν το ανάφερα. Θα σου αναφέρω λοιπόν, κάτι πολύ πιο απλό και απτό… Αυτό που είπε κι ο καθηγητής Κώστας Δουζίνας περί δημοκρατικών θεσμών, οι οποίοι δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς το «κέλυφος» κάποιας οργανωμένης κοινωνίας, έστω μιας πόλης-κράτους.

        Και άλλωστε γιατί αυτά τα όρια να είναι τα εθνικά όρια;

        Μα… δεν είπα ότι πρέπει να είναι καν τα εθνικά όρια. ΠΟΙΑ όρια άλλωστε? Τα σύνορα? ΟΚ, αυτά είναι απλή ιστορία να αποδείξει κανείς το αυτονόητο, ότι η παρά-τη-θέληση-των-κατοίκων αλλαγή τους είναι καταπιεστική (ταυτολογία εδώ). ΠΟΙΑ είναι λοιπόν τα όρια? Θάλεγα ότι (από αφαιρετική σκοπιά) είναι ο,τιδήποτε εξασφαλίζει κάποιο είδος μερικής (έστω) προστασίας μιας συλλογικότητας από εξωτερικές δυνάμεις που ενδεχομένως την βλάπτουν ή την κλυδωνίζουν καταστρεπτικά. ΠΟΙΑ συλλογικότητα? Μα… όχι απαραίτητα εθνικού τύπου. Μπορεί να είναι οποιαδήποτε ανθρώπινη κοινωνία ή κοινότητα έχει συλλογικά αποφασίσει να θεσπίσει δικούς της δημοκρατικούς θεσμούς, κλπ. κλπ.

        Απομένει λοιπόν να… καταδείξουμε, όπως έκανες εσύ ΜΙΑ ΧΑΡΑ αναφερόμενος στην περίπτωση Του Κρίστοφερ Λας (Μισεά, κλπ. κλπ.) ότι η ίδια ακριβώς αλλοτρίωση και αποκοπή από ωφέλιμο έδαφος (whatever this means) απειλεί και τις κοινωνίες ή τις ομάδες ή συλλογικότητες αλλά δεν συνειδητοποιούν την ουσία των αναγκών τους, που είναι η προάσπιση των αυτόνομων συλλογικών συστατικών τους, κ.ο.κ.

        Δηλαδή να βγάλουμε στην επιφάνεια το κάτι γνήσιο, το οποίο δεν βλέπουν κάποιοι άλλοι και μετατρέπονται είτε σε εθνικιστές είτε σε χυδαίους αντι-εθνικιστές (νεο)φιλελεύθερης κοπής. κ.ο.κ.

        Δεύτερο σόφισμα. Από την εποχή τουλάχιστον της σταλινικής θεωρίας για το «σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα» ξέρουμε ότι δε γίνεται να υπάρξει οικονομική ισότητα σε μια μόνο χώρα, περικυκλωμένη από καπιταλιστικές χώρες, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια χώρα όπως η Ελλάδα, με τη δεδομένα περιορισμένη οικονομική της δύναμη.

        Ωραία. Οπότε… ΤΙ μπορείς να προτείνεις? Να κάτσει όπως είναι και να «τις τρώει», επειδή ο,τιδήποτε κι αν κάνει (ως λαός) θα εξακολουθεί νάχει ανισότητες?

        Εγώ σου είπα ΗΔΗ μια λύση (κι όλες είναι ατελείς). Την αυτοδιαχείριση ΜΕΣΑ στο τρέχον σύστημα (λύση Αργεντινών εργοστασίων κλπ.) ταυτόχρονα με κάποιους άλλους θεσμούς και μέτρα που οπωσδήποτε… δεν μπορούν να υποκριθούν το τέλειο, αλλά μπορούν κάλλιστα να προετοιμάσουν το πολύ καλύτερο.

        Δεν ξέρω αν εκφράζομαι σωστά ή… αν σε ζαλίζω. Μη βιάζεσαι να απαντήσεις κι εσύ γιατί δεν είναι και… θέμα αντιπαράθεσης. Θέμα δημιουργικής έρευνας είναι ! 🙂

        Τα λέμε
        Γιώργος

        Υ.Γ. για τα υπόλοιπα… αργότερα! 🙂 Καλές γιορτές

      • Ο/Η omadeon λέει:

        Νίκο κάθησα μέχρι πολύ αργά…
        Διαβάζοντας την απάντησή σου ξανά και ξανά…
        Γιατί κάτι με «τρώει» και με προβληματίζει εδώ πέρα… ίσως λόγω άγνοιας, θα δούμε.

        Λες κάτι που έχω ξαναδιαβάσει αμέτρητες φορές, αυτό εδώ¨

        Από την εποχή τουλάχιστον της σταλινικής θεωρίας για το «σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα» ξέρουμε ότι δε γίνεται να υπάρξει οικονομική ισότητα σε μια μόνο χώρα, περικυκλωμένη από καπιταλιστικές χώρες, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια χώρα όπως η Ελλάδα, με τη δεδομένα περιορισμένη οικονομική της δύναμη.

        Ποτέ μου δεν κάθησα να μελετήσω ακριβώς, ένα-ένα, τα επιχειρήματα του ΓΙΑΤΙ ισχύει αυτό, και ΑΝ ισχύει… αλλά δεν μου κάθεται καλά εδώ και χρόνια….

        Διότι αντιφάσκει π.χ. με την εμπειρία όπως εκείνη της «Κοινότητας Μαριναλέντα», όπου όλοι παίρνουν το ίδιο μεροκάματο και ζουν μια χαρά σε ισότητα. Αρα… γιατί δεν θα μπορούσε (λέμε τώρα) να ζει έτσι κι ολόκληρη χώρα? Και εξάλλου… εσύ ο ίδιος δεν πρότεινες πιο πριν (όπως και ο Καστοριάδης βέβαια) πλαφόν για εξίσωση όλων των εισοδημάτων?
        Αρα δηλαδή (λογικά) πιστεύεις ότι ακόμη κι αυτό είναι ΗΔΗ καταδικασμένο να αποτύχει σαν μέτρο (εφόσον, λογικά, αξιωματικά, «δεν μπορεί να υπάρξει οικονομική ισότητα σε μία μόνο χώρα»)?

        Καταλαβαίνεις ΠΟΥ κόλλησα?

        Κόλλησα εγώ?

        ή… κάτι αλίευσα? 🙂

  9. Ο/Η JKL λέει:

    Omadeon

    Δηλαδή οι προτάσεις της αριστεράς -πατριωτικής ή μη- συνιστούν λύση?Κατά την γνώμη μου δεν είναι καν μερική η λύση τους, και απλά το πριόνι με το οποίο πριονίζουμε το κλαδί στο οποίο στεκόμαστε ελαττώνει την ταχύτητά που κόβει.Δεν σταματά όμως. Επειδή η αριστερά αποφάσισε πως το να λέμε ότι οι παραγωγικές σχέσεις είναι ξεπερασμένες και έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις ίδιες τις παραγωγικές δυνάμεις ειναι ξεπερασμένο ή ότι μέσα στον οικονομισμό της δεν μιλάει καν για αλλοτρίωση, αυτό δεν είναι δικό μας πρόβλημα.Παραμονή ή όχι στο Ευρώ, αποτελούν ψευτοδιλήμματα τα οποία παραμένουν κυρίαρχα όσο κάποιοι επιμένουν σε αυτά.Είναι αστείο να βλέπεις αριστερούς που θα λέγαμε συμφωνούν επί της αρχής να εχθρεύονται ο ένας τον άλλο περισσότερο απ΄ότι εχθρεύονται τον φασίστα ή τον Πασόκο επειδή απλά οι ηγεσίες τους έχουν διαφορετική «ανάλυση» για την κρίση -μια ανάλυση με ανεπαρκή πλέον εργαλεία. Όσο λοιπόν κάποιοι επιμένουν στο τώρα, έτσι και εμείς (δεν ανήκω στην ομάδα, αλλά συμφωνώ με την θέση αυτή) θα επιμένουμε στο τι είναι δυνατό με βάση τις υπάρχουσες συνθήκες. Και το να λέμε ότι η κατάργηση των ξεπερασμένων παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων που βασίζονται στην ιεραρχία, ο μαρασμός του κράτους και η έξοδος από την καπιταλιστική νοοτροπία μέσω υιοθέτησης μιας άλλης πρακτικής, θεωρώ ότι είναι χίλιες φορές πιο σημαντικό και δυνατό από τα διλήμματα «έξοδος» ή όχι από την ΕΕ.

    • Ο/Η omadeon λέει:

      Δηλαδή οι προτάσεις της αριστεράς -πατριωτικής ή μη- συνιστούν λύση?

      Γιατί έχεις φίλε μου την ανάγκη να ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΙΣ διαρκώς αυτό το οποίο θέλεις να καταδικάσεις?

      ΑΥΤΟ κατάλαβες?

      ΤΙ είναι η αριστερά (για σένα)?

      Τρώγεται?

      ΥΠΑΡΧΕΙ?

      ΠΟΙΟ και ΤΙ πατριωτικό?

      Από ΠΟΙΟΝ πλανήτη?

      • Ο/Η omadeon λέει:

        .Υ.Γ. συγνώμη αν σε μπέρδεψα, ή σε απώθησα λίγο…
        Προσπαθώ να επανορίσω έννοιες και να αποδομήσω καταστάσεις.

        ΔΕΝ κατανοώ γιατί χρειάζεται να παίρνουμε ορισμένες έννοιες σαν δεδομένα…

        ΔΕ κατανοώ γιατί δεν είσαι αριστερός, ΔΕΝ κατανοώ ΤΙ στο διάολο τρώγονται οι αριστεροί κι οι αναρχικοί μ’ αριστερούς και γιατί δεν ξέρει η δεξιά χειρ ΤΙ ποιεί η αριστερά (τους)…

        ΔΕΝ κατανοώ γιατί ΕΜΕΙΣ δεν τα κατανούμε αυτά αλλά ο δήμαρχος της Μαριναλέντα (σαν παράδειγμα) δείχνει να τα κατανοεί.

        ΔΕΝ κατανοώ πια ΤΙ σημαίνει πατριωτισμός.

        κ.ο.κ.

    • Ο/Η omadeon λέει:

      Και το να λέμε ότι η κατάργηση των ξεπερασμένων παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων που βασίζονται στην ιεραρχία, ο μαρασμός του κράτους και η έξοδος από την καπιταλιστική νοοτροπία μέσω υιοθέτησης μιας άλλης πρακτικής, θεωρώ ότι είναι χίλιες φορές πιο σημαντικό και δυνατό από τα διλήμματα “έξοδος” ή όχι από την ΕΕ.

      Είσαι ΕΚΤΟΣ πραγματικότητας.

      Το αυτοκίνητο στο οποίο είσαι επιβάτης πλησιάζει σε ένα γκρεμό έτσι κι αλλιώς. Κι έχεις επιλογή δύο δρόμων σε σταυροδρόμι.

      Κι εσύ λες ότι έπρεπε (και πρέπει) να χρησιμοποιηθεί αεροπλάνο.

  10. Ο/Η JKL λέει:

    Στις ιδεολογικές ταυτότητες δόθηκε η ευκαιρία να ξεπεραστούν κατά την διάρκεια του καλοκαιριού με το κίνημα των πλατειών όχι μόνο μέσω αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών αλλά κυρίως μέσω της επανίδρυσης μιας δημόσιας σφαίρας. Δυστυχώς ο αντίκτυπος αυτού του φαινομένου ήταν -προφανώς- ισχυρότερος στους «μικροαστούς» απ΄ότι στους μικροαστούς αριστερούς και αναρχικούς. Δεν μπορώ όμως στο όνομα καμιάς «κοινότητας του λαού» όσο υπάρχουν έντονοι ιδεολογικοί διαχωρισμοί να κλείσω τα μάτια και να κάνω πως δεν βλέπω το γεγονός ότι οι περισσότεροι κλείστηκαν στο κόμμα τους και συνέχισαν να αναπαράγουν την γραμμή τους. Πόσο μάλλον ότι μετά την κακή τροπή που είχε αυτό το κίνημα, βιάστηκαν να το καταδικάσουν και να εμπαίζουν όσους μιλούσαν για πλατείες ως «οι αμεσοδημοκράτες».Δεν έχει νόημα να αρχίσω να σου λέω τι μου έλεγαν γνωστοί μου φίλοι (αριστεροί κυρίως, τι να κάνουμε).Προφανώς και υπάρχει αριστερά και προφανώς σε περιόδους όπου δεν υπάρχει «κινητικότητα» θα κριτικάρονται οι αριστεροί ως τέτοιοι -όπως και κάθε άλλος.

    Στο δεύτερο σχόλιό σου:

    Είμαι τόσο υπέρ της παραμονής εντός της ΕΕ όσο υπέρ είμαι και στο να αναλάβουν οι φετιχιστές της νομισματικής αλλαγής την κυβερνητική εξουσία με εκλογικές διαδικασίες και να εφαρμόσουν το σχέδιο που έχουν στο κεφάλι τους. Μόνο στον σχηματισμό ενός ανυποχώρητου κινήματος ελπίζω. Κάθε υποχώρηση του κόσμου από εκεί και έπειτα θα είναι και μια παραχώρηση στην βαρβαρότητα.

  11. Ο/Η omadeon λέει:

    Στο μεταξύ… πληρώνω ΠΟΛΥ ακριβά την εντιμότητά μου στο διάλογο !

    @Νίκο δες ΠΑΝΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ, το ΤΙ γίνεται εδώ (και πριν και μετά… και το ίδιο το ποστ)
    http://leninreloaded.blogspot.com/2011/12/blog-post_8473.html?showComment=1324718915255#c3425385047563218519

    Σε κάποιο σημείο ο Αντώνης μου καταλογίζει ότι «έχω παράξενα κριτήρια για τη συκοφαντία».
    Ε, λάθος κάνει, ΠΟΛΥ μεγάλο. Παράξενα κριτήρια είναι ΜΟΝΟ τα δικά του.

    Αυτό εδώ το απόσπασμα του Φωτόπουλου ΕΙΝΑΙ συκοφαντικό:

    «Finally, at least controversial is Castoriadis’s position with respect to the Gulf war[19] when, in contrast to other radical thinkers like Noam Chomsky, sided himself with the western socialdemocrats and adopted the American propaganda about the alleged campaign against a totalitarian regime, ignoring the real causes of the US-led destruction of Iraq, for which the Iraqi people are still paying a heavy price.»

    Και… όχι, όχι, ΔΕΝ ακυρώνεται η λάσπη με τον ελιγμό «ισορρόπησης» αμέσως μετά:

    «n conclusion, notwithstanding Castoriadis’s controversial positions, his work may constitute, and it has already done so with respect to this journal, a fundamental element for the development of a new liberatory project.»

    Sorry, Αντώνη. Εσύ είσαι τόσο καλός αφοσιωμένος γνώστης του Μπαντιού, όσο είναι (από την άλλη πλευρά) ο Νίκος Μάλλιαρης για τον Καστοριάδη. Μπορεί να διαφωνείτε ριζικά, ή και (πάρα πολύ κακώς) να θεωρείτε αλλήλους και πολιτικούς εχθρούς. Ομως η εντιμότητά σας σε όσα πιστεύετε είναι νομίζω ΙΔΙΑ και οι γνώσεις σας για τα θέματά σας εξίσου βαθιές.

    Και να ξεκαθαρίσεις εσύ ΤΙ θέση παίρνεις για τη συκοφαντία κατά του Καστοριάδη.

    Εγώ να ξεκαθαρίσω ότι ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ είναι λενινισμός και αριστερισμός.

    Σόρυ, την άγνοιά μου θα την υποστείτε ΚΑΙ θα με διδάξετε! 🙂

  12. Ο/Η omadeon λέει:

    @Νίκο δώσε βάση ΚΑΙ εδώ

    OMADEON είπε…
    Αντώνη το παρατράβηξα στο ξενύχτι με το θέμα.

    Θα σου πω ΜΟΝΟ το εξής, και ΑΝ θέλεις με ακούς. Οσο εμπιστεύομαι εγώ την πολιτική σου πείρα, δώσε βάση στην ιντερνετική μου πείρα.

    Το ΜΟΝΑΔΙΚΟ άτομο που υφίσταται αήθη επίθεση ΑΠΟ τον Φωτόπουλο είναι ο Νίκος Μάλλιαρης, στον οποίο ο κύριος Τάκης ΔΕΝ συγχωρεί κάποια εξαιρετικής ποιότητας κριτική την οποία του έκανε.

    Τα υπόλοιπα είναι ΜΟΥΦΑ. Οι τρελλαμένοι του ιντιμήντια είναι τα λυσσασμένα σκυλιά στα οποία έπεσε το βάρος της «διαμαρτυρίας του Φωτόπουλου» αλλά στόχος του ήταν να εξουδετερώσει τον ενοχλητικό Μάλλιαρη. Ψάχτο καλά. Ο κύριος Τάκης ΔΕΝ ΠΑΕΙ καλά.
    24 Δεκεμβρίου 2011 6:33 π.μ.

  13. Ο/Η omadeon λέει:

    Και να προσθέσω το εξής… (για αποφυγή παρεξηγήσεων)

    Το indymedia ΕΠΙΣΗΣ συκοφαντήθηκε άσχημα, με αποτέλεσμα ΜΟΝΟ αρνητικό για το συνολικό αγώνα όλων μας. Αλλά (ναι) όποιος δεν καταδικάζει τη ρίψη μολότωφ σε άοπλο πλήθος (ακόμη και ροπαλοφόρο) είτε ΕΙΝΑΙ λυσσασμένο σκυλί είτε είναι ΑΚΡΩΣ βλαβερος συνολικά για ΟΛΟΥΣ. Και στο βαθμό που υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι, ισχύει αυτό που είπα.

    Αυτή η ιστορία με το ΚΚΕ έχει αποκαΪδια….

  14. Ο/Η Weltschmerz K. λέει:

    Επιτρέψτε μου τις κάτωθι επισημάνσεις, ως μέλος της «ρεφορμιστικής αριστεράς» που τυχαίνει να έχει διαβάσει λίγο Καστοριάδη και Φωτόπουλο:

    1. Η κριτική του ΤΦ στον ΚΚ είναι εν πολλοίς παλαιομαρξιστική, μολονότι στις θεωρητικές προκείμενες του ο πρώτος αρνείται τον οικονομισμό. Δεν αρκεί να λες ότι δεν είσαι οικονομιστής ή δογματικός για να μην είσαι τέτοιος.

    2. Η κριτική του Καστοριάδη στον μαρξισμό είναι διεισδυτική, ανεξάρτητα του αν κάποιος αποφασίσει διαβάζοντας τη να εγκαταλείψει τη μαρξι(στι)κή θεωρία ή επιμείνει να την υπερασπίζεται. Δεν υπάρχει ένας μαρξισμός αλλά πολλοί. Και ο Μερλώ-Ποντύ μαρξιστής ήταν με μια έννοια, αλλά σεβόταν την υλική αφθονία του πραγματικού, την απροσδιοριστία του: ο κόσμος είναι κυριολεκτικά ανεξάντλητος απ’ όσα μπορούμε να σκεφτούμε και να πούμε γι’ αυτόν. Δεν αναφέρω τυχαία τον Μ-Π, γιατί νομίζω ο Καστοριάδης του έχει αφιερώσει κάποια κείμενα.

    3. Η κριτική του Ν. Μάλλιαρη στον ΤΦ περί Καστοριάδη είναι λεπτομερής, διαυγής, και νηφάλια. Ο ίδιος ο ΤΦ, όπως φαίνεται στους Διαλόγους που βρίσκει κανείς στη σελίδα του αρχείου του, δυσφορεί με όποιον διαφωνεί μαζί του, ειδικά αν προέρχεται από τον χώρο όπου εντάσσω τον εαυτό μου, ή από εκείνον της «λάιφ-στάιλ» αναρχίας. Για τον βαθύτατα συντηρητικό χαρακτήρα οργανώσεων όπως το ΚΚΕ, πχ, δεν επιφυλάσσει ανάλογη κριτική. Υποψιάζομαι πως για αυτόν η ζωή ενός εργάτη στη Ρωσσία του Μπρέζνιεφ θα ήταν καλύτερη απ’ ότι στη Σουηδία της ίδιας εποχής. Κατά τα άλλα. ο ΤΦ είναι στοχαστής με αναλυτικές ικανότητες, που φαίνονται κυρίως στα συστηματικότερα βιβλία του, και σχεδόν εξαφανίζονται στα άρθρα στην «Ε» ή στις πολεμικές.

    4. Σχεδόν σοκαρίστηκα όταν διάβαζα τα σχόλια σε ένα κείμενο του Φώτη Τερζάκη για τον Καστοριάδισμο ως ιδεολογία, που είχε γραφτεί πριν λίγα χρόνια, στο ιστολόγιο των εκδόσεων futura, αν θυμάμαι καλά. Ο Τερζάκης, στοχαστής επίσης ικανός, αλλά με εμμονές, κριτίκαρε τον Καστοριάδη και νομίζω ο Ν.Μάλλιαρης τον υπερασπιζόταν. Έπειτα ακολουθούσε ένας ολόκληρος λόχος από αναρχικούς (;) και μαρξιστές οι οποίοι του απευθύνονταν με τους πλέον ελεεινούς και χυδαίους τρόπους, ενώ εκείνος προσπαθούσε να απαντήσει κόσμια και συγκροτημένα. Σε κάποια φάση, ο Τερζάκης επανεμφανίστηκε, για να κάνει μόνο ένα σχόλιο, υποτιμητικού για τον ΝΜ περιεχομένου, δίχως να απαντήσει σε ζητήματα που είχε θέσει ο τελευταίος για το αρχικό κείμενο. Ο φανατισμός των κομμουνιστών είναι γνωστός. Το να βλέπεις κάτι αντίστοιχο στον ελευθεριακό χώρο, είναι λυπηρό.

    ΥΓ. Για να υπερασπιστώ και το σπίτι μου λίγο, η στάση που κράτησε η «ρεφορμιστική» αριστερά απέναντι στις πλατείες δεν ήταν αρνητική ούτε μονομερώς εργαλειακή – αν και ασφαλώς υπήρχε -στο βαθμό που μπορώ να το κρίνω- αυτή η διάσταση. Επίσης στο βιβλίο που συνέγραψαν για την κρίση οι Τσακαλώτος-Λάσκος, δυο οικονομολόγοι της «γραμμής» του ΣΥΝ, επιχειρούν μια ανάλυση μαρξιστική μεν, πολυπρισματική δε, που δεν αφήνει απ’ έξω τα ερωτήματα δημοκρατίας και οικολογίας, ούτε τον υποβόσκοντα εθνολαϊκισμό της αριστεράς, τον κρατισμό της, τη σωτηριολογική και ντετερμινιστική αντίληψη της ιστορίας κλπ. Τα λέω αυτά γιατί ο αγώνας για έναν δημοκρατικό αντικαπιταλισμό διεξάγεται -όχι χωρίς παλινωδίες, αστοχίες, αντιστάσεις- με πολλούς τρόπους και σε πολλά επίπεδα, ακόμη κι εντός των υπαρχόντων πολιτικών σχηματισμών της αριστεράς… Συνεχίστε την καλή δουλειά. Το να ακούει και να διαβάζει κανείς δημοκρατικές ΚΑΙ ριζοσπαστικές φωνές (γιατί αυτά τα δυο συνήθως αντιδιαστέλλονται) στη σημερινή κατάσταση (με την κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα και την μάλλον χαμηλή στάθμη ποιότητας και ήθους στους δημόσιους διαλόγους), είναι σαν να εισπνέει καθαρό αέρα έπειτα από συστηματική έκθεση σε ρύπους.

    • Ο/Η omadeon λέει:

      Ως μη-επαγγελματίας διανοούμενος θα σας κάνω μια επείγουσα ερώτηση τότε…
      (και δεν απευθύνομαι μόνο σ’ εσάς, όποιος ΜΠΟΡΕΙ και ΞΕΡΕΙ, ας απαντήσει).

      Διατείνεται κάποιος (ο Αντώνης) ότι ¨»ο ΤΦ δεν συκοφαντεί τον Καστοριάδ绨σε μία δήλωση που μπορεί να τεθεί ως εξής

      Castoriadis…
      1. sided himself with the western socialdemocrats

      2. adopted the American propaganda about the alleged campaign against a totalitarian regime,

      3. ignoredthe real causes of the US-led destruction of Iraq,

      Σε ΠΟΙΟ βαθμό κάθε ένα εκ των 1,2,3, είναι ψευδές ή αληθές?

      Διατείνομαι από τα λίγα που ξέρω ότι ΚΑΙ τα 3 είναι ψευδή.

      Αυτό εγώ το λέω συκοφαντία (έστω και «συκοφαντία λάϊτ»).

      Εσείς ΠΩΣ το λέτε?

      • Ο/Η JKL λέει:

        Μπορώ να σου απαντήσω -όπως και τα παιδιά από την ομάδα- αλλά αυτό δεν θα σε ωφελούσε σε τιποτα απολύτως. Ψάξε το μόνος σου, αυτό θα είναι καλύτερο.

        Υ.Γ-1- διάβασε το άρθρο στο terminal119 και τα σχόλιά τους πάνω σε αυτό για αρχή.
        Υ.Γ-2- σε αυτούς που κράζουν μόνο στην υποψία ότι κάποιος «ιεραρχεί» τους πολιτισμούς -δηλαδή την κουλτούρα των λαών- στο όνομα ενός δήθεν «κομμουνισμού» αλά «είναι όλα ίσα» ή «ίδια», να υπενθυμίσω πως το 2011 στο Πακιστάν δολοφονήθηκαν 675 γυναίκες λόγω «τιμής».Αν εγώ βγω και πω πως ναι οι αξίες της Δύσης και η κουλτούρα της -που τώρα είναι σχεδόν ανύπαρκτη- είναι «ανώτερα» από εκείνες/εκείνη που θέλει γυναίκες νεκρές για λόγους «τιμής», θα με πουν πράκτορα των αμερικανών.Ε είμαι πράκτορας τότε…

      • Ο/Η Julien Febvre λέει:

        Δεν μπορώ και δεν προλαβαίνω να διαβάσω όλα τα σχόλια εδώ πέρα. Θα απαντήσω απλά:

        1) Ουδέποτε ο Τσόμσκι μήτε ο Κάστορας έβγαλαν λάδι τους σοσιαλδημοκράτες. Ο δεύτερος μάλιστα τους κατηγόρησε ότι ήταν προετοίμασαν κατάλληλα το έδαφος για τον Νεοφιλελευθερισμό (βλ. «Η «ορθολογικότητα» του καπιταλισμού»). Για τον Τσόμσκι ποτέ μου δεν είδα κάτι τέτοιο

        2) Το ότι κάποιος είναι ενάντια στον Σοβιετικό ολοκληρωτισμό δεν σημαίνει ότι είναι και παιδί του Λευκού Οίκου όπως θέλει να λέει ο Ριζοσπάστης. Καμπάνιες ενάντια στον Σοβιετικό ολοκληρωτισμό υπήρχαν χρόνια πριν οι Δυτικοί καπιταλιστές εξαπολύσουν τη δική τους. Λες και οι αναρχικοί της Κρονστάνδης και της Ισπανίας περίμεναν τις Η.Π.Α για να καταδικαστεί το Σοβιετικό καθεστώς. Πολύ πριν την περιβόητη καμπάνια των Αμερικανών οι αναρχικοί αντιτάχθηκαν με τίμημα τη ζωή τους πολλές φορές στον Λενινισμό/Σταλινισμό. Δεν το λέω για να βγάλω λάδι κάποιους, αλλά έτσι είναι. Ή για να είμαστε ειλικρινείς, οι αναρχικοί ήταν από τους πρώτους που άσκησαν κριτική στον Μαρξισμό, απορρίπτοντας τη Δικτατορία του Προλεταριάτου, πολύ πριν εμφανιστεί ο Λένιν στο προσκήνιο (βλ Πρώτη Διεθνής και διάσπαση). Κριτικές στον Σταλινισμό αλλά και τον Λενινισμό υπήρξαν τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά (Ρ. Λούξεμπουργκ).

        3) Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τις συνέπειες της επέμβασης στο Ιράκ πριν καλά καλά γίνει η επέμβαση, όπως και κανείς δεν γνωρίζει την πραγματική έκβαση της Αραβικής Άνοιξης, του μνημονίου κτλ κτλ.

        Εγώ δεν το λέω συκοφαντία, αλλά ιδεολογικό κόλλημα. Ότι προφανώς κάποιος δεν μπορεί απλά να καταλάβει πως οτιδήποτε δεν είναι άσπρο δεν είναι και μαύρο ταυτόχρονα.

        • Ο/Η omadeon λέει:

          Σε ευχαριστώJulien !

          Με διαφώτισες επιτέλους, και για το ΤΙ είναι αυτό που με τραβάει, και με κάνει να συμπαθώ την ανάρτηση. Είναι το ότι πολεμάει… ιδεολογικά κολλήματα ! 🙂

          Μόνο που… το να λέμε ότι είναι ιδεολογικό κόλλημα κάτι, είναι _πολύ_ γενική κρίση.

          Η συκοφαντία είναι η αμαύρωση της ΦΗΜΗΣ ενός ανθρώπου. οπωσδήποτε ακόμγη χειρότερα από κάποιους άλλους (π.χ. Βήχος). ΑΥΤΟ είναι η φανερή τους επιδίωξη, όπως είδα. Και πολύ σωστά ο Νίκος αναρρωτήθηκε κάπου «ΓΙΑΤΙ εξακολουθεί να τρέφει αυτές τις (ψευδείς) φήμες ο Φωτόπουλος»?

          Επιπλέον, αν δεις το… κατηγορητήριο κατά του Καστοριάδη όπως το πόσταρε ένας φανατικός ταλιμπάν της Π.Δ. (αυτός που ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕ και μια σημαντική διαδικτυακή φιλία μου)… ο «φίλος της ΠΔ», θα δεις ότι ενώ _λέει_ ότι δεν συκοφαντεί τον Καστοριάδη, μπαίνει σε τεράστιους κόπους για να τον μειώσει (συγκριτικά με τον Τ.Φ.) χρησιμοποιώντας και περιγραφές που… μερικές φορές θυμίζουν τον τρόπο που συκοφαντούν το Νίκο Μ.

          ( Παραδόξως, όταν λένε το ίδιο πράμα, για τον Καστοριάδη, ΔΕΝ τον ονομάζουν και… «συστημικό πράκτορα». Δύο μέτρα και δύο σταθμά? -χεχε)

          π.χ. Δες το σχόλιό του, εδώ, ΠΩΣ καταλήγει (λες και μιλάει για το… Νίκο):

          …Δεν χρειάζεται φυσικά να προστεθεί ότι μια στάση «ίσων αποστάσεων» –σαν αυτήν που υιοθέτησε ο Καστοριάδης και η ρεφορμιστική Αριστερά[3]– σημαίνει έμμεση υποστήριξη των κυρίαρχων ελίτ και των «πολέμων» τους!»

          http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/12/22/%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bc%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b8%ce%bb%ce%af%cf%88/comment-page-1/#comment-82440

  15. Ο/Η omadeon λέει:

    Γειά σας παιδιά…

    Πρέπει αυτή τη στιγμή… να συμπλήρωσα την έκτη ή έβδομη ανάγνωση του κειμένου σας (που δεν είχα προσέξει αρχικά πως δεν ήταν του ίδιου του Νίκου).

    Κι ένας λόγος που διαβάζω ξανά και ξανά το κείμενό σας και με απασχολεί, μπορεί και να σας φανεί κάπως… κωμικός. Απορώ ΓΙΑΤΙ συμφωνώ τόσο πολύ μαζί του, παρά το γεγονός ότι αν πάρω ένα-ένα όσα λέτε, μπορώ να φανταστώ ολοένα και περισσότερες… δημιουργικές διαφωνίες. ΤΙ είναι αυτό που ενστικτωδώς, μέσα μου, «ανάβει γλομπάκια» και συμφωνώ? – ενώ… ούτε απωθημένα κατά του Φωτόπουλου έχω, ΟΥΤΕ αντιρρήσεις για το οικονομικό πρόγραμμα που προτείνει (μακάρι να πετύχει δηλαδή κάποτε)… ΟΥΤΕ καν συγκινούμαι ιδιαίτερα από τις αδιάκοπες βολές σας εναντίον του, ή και εναντίον πληθώρας άλλων πολιτικών οργανώσεων και κομμάτων, μερικά εκ των οποίων (να πω και την αμαρτία μου) ενώ εσείς προφανώς τα συχαίνεστε, εμένα μου δημιουργούν από αδιαφορία έως και… συμπάθεια (πολλά από αυτά)…

    Το κείμενό σας, μάλλον…το διαβάζω «με την καρδιά μου», όχι με το… νου μου, όπως φαίνεται !
    Διαβάζω «πίσω από τις γραμμές» ίσως, αυτό που θέλετε να πείτε, αλλά δεν το λέτε _όλο_, ίσως…

    Αλλά ειλικρινά δεν βρίσκω την άκρη,. με αυτό το ερώτημα. Επεξεργάζομαι «υποθέσεις εργασίας»…

    Ακόμη πιο… ανησυχητικά,θα μπορούσα τώρα ίσως, να επιχειρήσω και «δημιουργική κριτική» πολλών που γράφετε, αν και το αναβάλλω, μέχρι να διαβάσω και τα υπόλοιπα, ιδίως του Νίκου Μάλλιαρη..

    Εχω μπουχτίσει από τις οχλοκρατικές αντιπαραθέσεις, από τα ψέματα, τη λάσπη και την παράνοια. ΕΛΑΧΙΣΤΗ κριτική σήμερα είναι πραγματικά χρήσιμη και δημιουργική. Ισως επηρεάστηκα και από τα κείμενα του Νίκου, γιατί… έπεσα πάνω σε κάτι σχόλιά του, σχεδόν αμέσως μόλις τον έψαξα στο Γκούγκλη, κάτι σχόλια κριτικής στον Τερζάκη (που ξανα-ανάφερε ο «ρεφορμιστικός επισκέπτης» πολύ αργότερα)… που με τράνταξαν. Πραγματικά συμφωνώ με τη γνώμη του επισκέπτη σας, εδώ.

    Η άγνοιά μου με… εμποδίζει ΚΑΙ με εμπνέει ταυτόχρονα. Τώρα ξέρω ότι έχω πολύ δρόμο μπροστά μου, αν θέλω να έχω επαρκή γνώση θεμάτων που αφορούν τον Καστοριάδη ή… ακόμη και το Φωτόπουλο. Θα χρειαστούν μήνες γι’ αυτό, ίσως και χρόνια….

    Σιγά-σιγά αρχίζω να συνειδητοποιώ και άλλα σημεία, όπου… διαφωνώ «δημιουργικά» μαζί σας. ΤΙ εννοώ «δημιουργικά»? Ισως «διαλεκτική σύνθεση» που ενσωματώνει όσα λέτε, με πολλά άλλα.

    Πάντως… ο κόσμος είναι πολύ πιο γεμάτος από ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ συνωμοσίες, από όσο νομίζουμε. Ενα απλό, πολύ στοιχειώδες «καρτέλ εταιρειών» συνιστά… συνωμοσία τερατώδους μεγέθους, αν οι εταιρείες αυτές είναι αρκετά μεγάλες. Οι επιπτώσεις ενός καρτέλ στον κόσμο, επίσης είναι τερατώδεις (μερικές φορές και θανατηφόρες). Μονσάντο για παράδειγμα…
    Αλλά… επειδή ακριβώς ξέρω αυτό το πράγμα, με άπειρα στοιχεία που έχω μαζέψει σιγά-σιγά, επειδή ξέρω το τιτάνειο μέγεθος αυτών των δικτύων ισχύος και καταστολής κλπ….
    …έχω μάθει την πιο στοιχειώδη και απλή, ψυχολογική και πολιτική ΑΜΥΝΑ εναντίον τους. Είναι πολύ απλή. Τις θεωρώ δεδομένες και ΔΕΝ επινοώ καμμία απολύτως ΝΕΑ εικόνα γι’ αυτές. Καμμία συνωμοσιολογία απολύτως. Καμμία μη-τεκμηριωμένη υπόθεση, ή τσουβάλιασμα ενοποίησης. Το τρίτο πρόσωπο πληθυντικού στο μυαλό μου, το έχω εφοδιάσει με anti-virus (χεχε). Η χρήση του είναι σπάνια και με ΠΟΛΛΗ προσοχή.

    Σαν να λέει μια φωνή «ΜΗΝ παρανοείτε. ΑΝ παρανοήσετε θα γίνετε έρμαια των πραγματικών δυνάμεων που είναι ακόμη χειρότερες από όσο φανταζόσαστε. Γι’ αυτό… ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ!» 🙂

    Είναι σαν να θέλω να φανταστώ τα… περιεχόμενα ενός επεξεργαστή, ή ενός μορίου DNA. ΞΕΡΩ ότι και ο επεξεργαστής και το μόριο αυτό (και πολλά άλλα) έχουν ασύλληπτη πολυπλοκότητα δομής μέσα τους, αλλά ο εγκέφαλός μου ΔΕΝ θα κάτσει να σκάσει προσπαθώντας να τη… σχεδιάσω στον πρωτόγωνο χώρο της φαντασίας μου. Αντίθετα, θα επιχειρήσω να ΜΗ φτιάξω απλοΪκές εικόνες που είναι καταδικασμένες να πέσουν έξω. Θα στρωθώ όμως στη δουλειά να ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΩ και να καταγράψω όλα τα στοιχεία που πέφτουν στην αντίληψή μου. Θα δω και το manual πριν αρχίσω οποιαδήποτε δουλειά. Read the fucking manual, λοιπόν:

    Introduction: DON’t be paranoid, because they ARE, all out to get ya !

    -ΤΙ «Νέα Τάξη» και μαλακίες? Οποιος τη λιγουρεύεται έχει μείνει στην ίδια τάξη, είναι ήδη ΤΟΥΒΛΟ.

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ! 🙂

  16. Ο/Η omadeon λέει:

    P.S. My… Christmas present, to you all:

    http://delicious.com/omadeon

    Πρέπει ναναι… πάνω από 8200 ενεργοί σύνδεσμοι, μαζί με tags. Καλή σας όρεξη (νιαμ-νιαμ) 🙂

  17. Ο/Η protagma λέει:

    @ Ομαδέων

    Θενξ για την υπεράσπιση στο μπλογκ του Κουφαριού του Λένιν. Απορώ που αναρωτιέσαι γι’ αυτά που λέει ο Αντώνης. Δεν τον ξέρω προσωπικά, αλλά τι να περιμένει κανείς από κάποιον που παραθέτει στα σοβαρά Μάο, λιβανίζει τον αμετανόητο σταλινικό και οπαδό του Πολ Ποτ, Μπαντιού και υπερασπίζει το ΚΚΕ, έχοντας επιτεθεί με ποταπό τρόπο στο Κίνημα των Πλατειών; Για να μην αναφερθώ καν στο κείμενο που αναδημοσίευσε πιο πρόσφατα όπου, εμμέσως πλην σαφώς, υπερασπίζεται τον Κιμ γιονκ Ιλ. Δεν ήταν και τόσο παράξενο που έπιασε κολιγιά με τους ταλιμπάν της ΠΔ: ο μεταμοντέρνος σταλινο-αριστερισμός τα βρήκε με τον παλαιομαρξιστικό σταλινο-αριστερισμό του Φωτόπουλου. Η ουσία είναι ότι όλοι αυτοί ξεβακώθηκαν μεγαλοπρεπώς μετά τις 20 Οκτωβρίου και τώρα προσπαθούν να πάρουν τη ρεβάνς τους, χρησιμοποιώντας βρώμικα μέσα, όπως το ψέμα, η συκοφαντία, ο ιντερνετικός τραμπουκισμός και τα θεωρητικά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Τυχαίο είναι, νομίζεις, που ο Α. τερματίζει τα σχόλια στο ποστ περί του Φωτόπουλου, αφού άφησε πρώτα τα σταλινοειδή της ΠΔ να τοποθετηθούν 2-3 φορές μετά από εσένα, επαναλαμβάνοντας τα γνωστά τους ψέματα; Τυχαίο είναι που έβγαλε λάδι το Φωτόπουλο στα ζητήματα που του θέτεις; Βρήκε τώρα να λέει ότι ο αγνός Φ, έπεσε θύμα των αναρχικών σταλινικών κ.λπ.

    Και φυσικά ο Φωτόπουλος –που δήθεν απέχει από όλες αυτές τις διαμάχες και είναι άσχετος με τα λεφούσια των οπαδών του που έχουν εισβάλει στα διάφορα μπλογκς και βρίζουν-, έγραψε ευχαριστήρια επιστολή στον Α., λέγοντας μάλιστα ότι πλέον απειλείται η σωματική του ακεραιότητα από τους «κουκουλοφόρους χαφιέδες»! Ιστορική στιγμή: σαν το γλωσσόφιλο Μπρέζνιεφ-Χόνεγκερ!

    Αυτό που αξίζει σε κάτι τέτοιους τύπους είναι να πηγαίνουν οι Σύριοι, οι Ιρανοί και οι υπόλοιποι αντιφρονούντες καθεστώτων που αυτοί στηρίζουν, και να τους πετάνε γιαούρτια έξω από το σπίτι τους. Διότι μιλάνε όλοι τους μέσα από τη θαλπωρή των ακαδημαϊκών τους θέσεων, εντελώς εκ του ασφαλούς, μέσα σε καθεστώτα όπου η ελευθερία του λόγου και του τύπου είναι εγγυημένη (ειδικά για τα μέλη των κοινωνικών ομάδων με κύρος, όπως οι ακαδημαϊκοί). Κι έτσι μπορούν να λένε ό,τι μαλακία θέλουν, ότι τα δυτικά καθεστώτα –χάρις στα οποία αυτοί εκδίδουν βιβλία σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους, γράφουν άρθρα σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας, διδάσκουν σε πανεπιστήμια, δίνουν δημόσιες ομιλίες κ.λπ.- είναι ολοκληρωτικά, και ότι σφαγείς και τύραννοι των λαών τους, όπως ο Άσαντ, ο Αχμαντινεζάντ και δεν ξέρω κι εγώ ποιος άλλος, είναι σύμμαχοί μας ενάντια στη Νέα Τάξη.

    Να σημειωθεί -για να φανεί το μεγαλείο του ανδρός- ότι ο Τ.Φ. είχε απειλήσει με μηνύσεις, πριν 10 χρόνια, στο Indymedia, επειδή ένα γνωστό τρολ τον είχε αποκαλέσει «μεγαλοαστό». Δηλαδή βρίζουμε τα δυτικά καθεστώτα, βρίζουμε εμένα που είχα πει σε παλιότερη συζήτηση ότι μέσα σε αυτά τα καθεστώτα «υπάρχει ένα κράτος δικαίου γενικά σεβαστό, με τις όποιες παραβιάσεις δικαιωμάτων κ.λπ.» αλλά όπου μας συμφέρει, χρησιμοποιούμε τα πιο απαράδεκτα νομικά μέσα που μας προσφέρει αυτό το κράτος δικαίου (τις μηνύσεις), για να απειλούμε όσους διαφωνούν μαζί μας!

    @ Weltschmertz

    Καταρχάς σε ευχαριστώ και σε ευχαριστούμε για τα καλά λόγια. Ο Φωτόπουλος μπορεί να είναι καλός αναλυτής ορισμένων φαινομένων –αν και νομίζω ότι αυτή του η ικανότητα υπονομεύεται πολύ σοβαρά από την απέχθειά του για οτιδήποτε το ανθρωπολογικό, το φαντασιακό κ.λπ. Έτσι τελικά καταλήγει να γίνεται πιο χυδαίος υλιστής και από τους συγγραφείς των πάλαι ποτέ σοβιετικών εγχειριδίων φιλοσοφίας του Αναγνωστίδη.

    Όπως σωστά παρατηρήθηκε στη συζήτηση στο μπλογκ των Σχολιαστών Χωρίς Σύνορα (http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/12/17/%CE%BF-%CE%AD%CF%83%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BE%CE%B5%CF%80%CE%B5%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%8E%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%B1-%CE%BB%CE%AF%CE%B3/), ο Φ. και η ΠΔ έχουν κόψει σχεδόν κάθε αναφορά στην άμεση δημοκρατία, στην ανάγκη δημιουργίας δημοκρατικών θεσμών κ.λπ., και αναλώνονται κυρίως σε γεωπολιτικές και οικονομίστικες αναλύσεις, που τους έχουν κάνει να χάσουν εντελώς το μέτρο το πολιτικό. Μετατρέπονται έτσι, όλο και περισσότερο, σε μια συνωμοσιολογική, αντινεοταξίτικη σέχτα, η οποία θα οδηγείται να στηρίζει όλο και περισσότερο δήθεν «αντιστασιακά» καθεστώτα όπως το Ιράν ή η Β. Κορέα.

    Και σε πνευματικό επίπεδο το αντίστοιχο αυτής της τάσης είναι μια σταλινικού τύπου, ιεροεξεταστική απόρριψη και δαιμονοποίηση συγγραφέων και πνευματικών ή φιλοσοφικών παραδόσεων (της ψυχανάλυσης, του Καστοριάδη κ.λπ.), οι οποίες γίνονται μόνο με στόχο την κατασυκοφάντησή τους. Ούτε καν στον κόπο να τους ασκήσουν πραγματική κριτική δε μπαίνουν οι της ΠΔ, εφόσον ο μόνος πραγματικός τους θεωρητικός, ο ΤΦ, δε διαθέτει ουσιαστική πνευματική καλλιέργεια και φιλοσοφική παιδεία. Λίγη πολιτική θεωρία ξέρει, συνήθως από δεύτερο χέρι (π.χ. κάπου παρέθετε Αριστοτέλη κι αντί να παραθέσει τον αριθμό του χωρίου –π.χ. Πολιτικά, 1331b 10-, παρέπεμπε στη σελίδα της μετάφρασης του Ζαχαρόπουλου!), κάποια ακαδημαϊκά οικονομικά και λίγη θετικιστικού τύπου ενημέρωση περί επιστήμης, συν τη δημοσιογραφικού τύπου ενημέρωσή του για τη γεωπολιτική επικαιρότητα. Έτσι όμως δε μπορείς να εξετάσεις ζητήματα φιλοσοφικής ή ψυχαναλυτικής θεωρίας σοβαρά. Νομίζω ότι η ανάλυση που κάνει ο Παπαϊωάννου στην Ψυχρή ιδεολογία για το σταλινισμό και τον τύπο ανθρώπου και κουλτούρας που αυτός πα-παρήγαγε, ταιριάζει γάντι και στην ΠΔ, το φανατισμό, την αμορφωσιά και την έλλειψη ηθικής ποιότητας που τη χαρακτηρίζουν.

    Ως προς τη θρυλική συζήτηση με τον Τερζάκη (http://futura-blog.blogspot.com/2008/01/blog-post.html), να πω ότι είχα βάλει κι εγώ το χεράκι μου στο όλο μπάχαλο, καθώς, ενώ τοποθετήθηκα εξ αρχής με σαφέστατα επιχειρήματα στα οποία, φυσικά, ουδείς απάντησε, είχα επιλέξει να εμπλουτίσω την παρέμβασή μου με αρκετά σουρεαλιστικά και τρολ στοιχεία. Φυσικά οι περισσότεροι δεν είχαν κανένα χιούμορ κι έτσι άρχισαν καγκουροτρολιές γηπεδικού επιπέδου («σου γαμάμε την αδερφή», «έχεις μικρό πούτσο» κ.λπ.). Θυμάμαι ότι είχα παραθέσει και ερωτικές σκηνές από τον Μέγαν Ανατολικόν του Εμπειρίκου ως απάντηση, αλλά κάπου άρχισε ο διαχειριστής του μπλογκ να κόβει τα πιο «ερωτικά» σχόλια. Ο Τερζάκης νομίζω ότι ξεφτιλίστηκε εκεί, καθώς βγήκε εκτός εαυτού, λέγοντας ότι θα με δείρει κ.λπ.

    Φώτης Τερζάκης είπε…
    Προς κον ΝΙΚΟ ΜΑΛΛΙΑΡΗ, για τελευταία φορά, μόνο και μόνο κι επειδή επιμένει τόσο φορτικά ν’ ασχοληθώ μαζί του:
    Τα τρία ερωτήματά σου βάλτα στον κώλο σου μαζί με όλη σου τη θρασύτητα κι εξαφανίσου από ’δώ! Μην ελπίζεις να επιβραβεύσω τη βλακεία και τον κωλοπαιδισμό, τον δικό σου και των ομοίων σου, αναγορεύοντάς σας σε συνομιλητές μου…

    Κάτι ανάλογο είχαν πει και εκπρόσωποι της εργατικής αυτονομίας. Αυτό που θυμάμαι είναι ο φανατισμός ορισμένων καταστασιακών (χαλαρά από τους πιο ιδεολόγους, με την κακή έννοια του όρου, που έχω γνωρίσει –ειδικά στη Γαλλία), οι οποίοι αρνούνταν κάθε συζήτηση των σαφέστατων επιρροών που υπέστη ο Ντεμπόρ από τον Καστοριάδη, κατά την περίοδο που ήταν και στο Socialisme ou Barbarie.

    Γενικά το τρολάρισμα δεν είναι κακό. Αλλά αυτοί που με τρόλαραν εκεί ήταν αρκετά κρετίνοι, εφόσον δεν τρόλαραν και τον Τερζάκη ταυτόχρονα, ο οποίος είχε πει και τις βασικές χοντράδες στη διαμάχη και ήταν και ο κατεξοχήν φορέας της πνευματικής «αυθεντίας». Δηλαδή την είχαν πέσει 10 σε έναν και μάλιστα στον «ανίσχυρο» της υπόθεσης.

    Παρεμπιπτόντως, Τ. Φ. και Φ. Τ. είναι αντιμεταθέσιμες έννοιες, καθώς από πολλές απόψεις η ουσία τους είναι η ίδια: αντιδυτικισμός, φιλοανατολισμός, μανιώδης αντι-καστοριαδισμός, τάση προς τη συνωμοσιολογία κ.λπ. Βασική διαφορά, φυσικά, ότι ο Φ.Τ. είναι πολύ πιο μορφωμένος από τον Τ.Φ.

    Συμφωνώ επίσης με την αναφορά στον Μερλό-Ποντύ: όχι μόνο του αφιέρωσε δύο πολύ σημαντικά του φιλοσοφικά κείμενα ο ΚΚ, αλλά και επηρεάστηκε ιδιαίτερα από αυτόν στο φιλοσοφικό επίπεδο. Ως δημιουργικούς μαρξιστές, ιδιαίτερα σημαντικούς, εγώ θα παρέθετα επίσης τον Κορς, τους Χορκχάιμερ-Αντόρνο και τον βρετανό ιστορικό Ε. Π. Τόμσον, οι οποίοι, διόλου τυχαία, ελάχιστα φοριούνται εδώ στην Ελλάδα, όπου κυριαρχεί ένας «αντικειμενίστικος» μαρξισμός αλτουσεριανού τύπου. Το βιβλίο των Τσακαλώτου-Λάσκου δεν το έχω κοιτάξει, θα το τσεκάρω. Αν και το πρόβλημα της αριστεράς, ακόμα και στις καλύτερες εκδοχές της, δεν είναι τόσο η έλλειψη θεωρίας ή η κακή θεωρία, όσο οι γραφειοκρατικές πρακτικές. Και αυτές οι πρακτικές απορρέουν από τη δομή-κόμμα, ασχέτως των προθέσεων των ίδιων των μελών των αριστερών οργανώσεων ως ατόμων.

    Νίκος

    • Ο/Η omadeon λέει:

      Νίκο ευχαριστώ κι εγώ για την απάντηση.

      Είδα κι ένα βίντεο σήμερα με μια συνέντευξή σου στον Καρπίδη και διαπιστώνω ότι είσαι πράγματι πολύ νέος. Στις κρίσεις σου είσαι αιχμηρός και περιεκτικός αλλά μερικές φορές βιάζεσαι πολύ νομίζω.

      Ο Αντώνης δεν είναι κάνα τυχαίο άτομο. Κατ’ αρχάς είναι από άποψη ακαδημαϊκή πάρα πολύ υψηλού επιπέδου άνθρωπος (όχι μόνο με την κατεστημένη έννοια), που μπορεί να κατανοήσει εύκολα και διεισδυτικά ένα σωρό φιλοσόφους.Οχι μόνο τον Μπαντιού, τον οποίο θάβεις κι εσύ… πατ-κιουτ, επειδή έχει… κάλο στο κεφάλι, από τα παλιά, με το μαοΪσμό.
      🙂
      Ο Μπαντιού, για όποιον τον κατανοεί (κι εγώ τον κατανοώ μόνο εν μέρει) ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ένας πολύ σημαντικός και σπάνιος φιλόσοφος. Χάρις στο προηγούμενο ιστολόγιο του Αντώνη (και έναν πρώην συνεργάτη του εκεί) ένας τεράστιος αριθμός κειμένων του Μπαντιού μεταφράστηκαν για πρώτη φορά στα Ελληνικά και είχα την τύχη να διαβάσω μερικά από αυτά, που αφορούσαν τομείς που κατανοώ (Λογική, μαθηματικά, σύνολα). Σε διαβεβαιώ ότι… ΔΕΝ «καθαρίζεις εύκολα» ρίχνοντάς του έτσι συνοπτικά τη ρετσινιά του μαοϊκού. Το ίδιο θέμα ήταν η αιτία ενός καυγά στο παρελθόν όπου υπερασπίστηκα τον Αντώνη ακριβώς όπως κι εσένα, τώρα. Αλλά ο καιρός έχει γυρίσματα και οι άνθρωποι μόνοι τους χτίζουν πολλές φορές την τύχη τους. Ο «κάλος στο κεφάλι» μπορεί να συγχωρηθεί, ή είναι και σχεδόν απειροελάχιστος, στην περίπτωση του Μπαντιού, ο οποίος (σημειωτέον) έχει αποκηρύξει το μαοΪσμό του σε μεγάλο βαθμό, αλλά… προφανώς δεν θέλει να δεχτεί την αποκοπή από τις παλιές επιλογές του γιατί πιστεύει πως ήταν ηθικά σωστές, κλπ. κλπ.
      (tra la la, tra la la…. violin FA majore). Anyway…

      Δώσε βάση όμως στο εξής
      Κατά τη γνώμη μου η «μετα-λογική» των δαιμονοποιήσεων είναι τελείως λάθος δρόμος.. Και δεν βοηθάει την σε βάθος κατανόηση πολλών ανθρώπων και φαινομένων….

      Με τις μαλακίες που κάνουν βέβαια ορισμένοι, φτάνουν το σημείο όπου οι υποψίες τους για «προδοσίες» μετατρέπονται σε… αυτο-εμπληρούμενες προφητείες, κι έτσι το μυαλό τους βυθίζεται σε σκέτη παράνοια. Επίσης με το να κακομεταχειρίζονται προκλητικά τους παλιούς τους φίλους στο διαδίκτυο τους μετατρέπουν σε πραγματικούς εχθρούς, κ.ο.κ.
      (Spare me, all this bullshit…)

      Εγώ δεν είμαι όμως διατεθειμένος να προδώσω ορισμένες αρχές, πρωτίστως εκείνη της διανοητικής εντιμότητας. ΔΕΝ θεωρώ τον Αντώνη πολιτικό μου εχθρό. ΟΥΤΕ κι εσύ θάπρεπε, στην τελική, όσο και αν αυτό που λέω… ίσως σου φαίνεται κωμικό, ηλίθιο ή εξωπραγματικό, κ.ο.κ.
      Η καλύτερη συμβουλή είναι να το θεωρήσεις και λίγο… εξωγήινο (με την καλή έννοια, πάντα -χαχαχα). Εξω και μακριά, φτου μη μας ακούνε οι ΕΛ.

      Αυτή η φαλάκρα του Λένιν μου τη δίνει εδώ και πολλά χρόνια. Πιστεύω πως αν ξυριζόταν θα φαινόταν και πολύ ξενέρωτος. Με κουκούλα μάλιστα, θάβρισκε και το φάρμακο της φαλάκρας…
      ¨
      Ακόμη κι ο Φωτόπουλος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ πολιτικός σου εχθρός. ΝΟΜΙΖΕΙ ότι είναι κάτι τέτοιο διότι παίζει το ρόλο του χρυσού καλαμποκιού και φαντάζεται πως όλοι είναι κότες! 🙂
      Ε, σε κυνηγάει, το ξέρω. Σε καταδίδει, σε ψέλνει, αν είχε και φίλο παπά θα σε αφόριζε.
      ΜΗ μασάς. Είσαι το μέλλον. Διάβασα τις μελέτες σου για τον Καστοριάδη. Το μόνο που πρέπει να προσέξεις, είναι να μη το πάρεις απάνω σου και σε φθείρει η έπαρση…

      Με ξένισε πάρα πολύ η προσπάθεια του Αντώνη να δώσει τόση έμφαση στο λενινισμό, αλλά πίστεψα ότι είχε τους λόγους του και ότι πράγματι άξιζε τον κόπο το εγχείρημα. ΔΕΝ κατανοώ το λενινισμό. Για το θέμα αυτό δες κι αυτό το σχόλιο
      http://omadeon.wordpress.com/2011/12/25/skata-sti-mouri-tou-tsitsani/#comment-70386

      Λάβε υπ΄όψη σου ότι έχεις να κάνεις με… αυτοδίδακτο ερασιτέχνη, όσον αφορά εμένα. Εχω ένα background σε Τυπική Λογική όμως και άλλους τομείς που βοηθάει ΚΑΙ τη φιλοσοφία. Πολιτικά παραμένω αυστηρά ανένταχτος και χωρίς πείρα κομμάτων, αν και κάποιους ανθρώπους που πέρασαν κι από εκεί ΕΧΩ γνωρίσει…
      Παρόλ’ αυτά θα ήταν λάθος να υποτιμήσει κάποιος άλλος την οπτική γωνία από όπου βλέπω ορισμένα πράματα. Η όραση του απολύτως ανένταχτού είναι πιο καθαρή και όπως είπα η άγνοια είναι προϋπόθεση για τη Γνώση.

      Η 20η Οκτωβρίου ΔΕΝ είναι αιτία για χαρές και πανηγύρια ότι «επιτέλους ο σταλινισμός ξεσκεπάστηκε». Είναι βόμβα διχόνοιας χειρότερη κι από τα συμβάντα στη Μαρφίν. Η μη-καταδίκη των μολότωφ από τη μία πλευρά είναι ό,τι χειρότερο και εγγυάται ότι ΚΑΝΕΙΣ απλός άνθρωπος δεν θα πλησιάσει ποτέ αυτούς που επιμένουν να τη δικαιολογούν.

      Επομένως, θέλοντας και μη, πρέπει να βρούμε φόρμουλες υπέρβασης ιδεολογικών ορίων. Η κατάσταση είναι ταυτόχρονα γόνιμη ΚΑΙ τραγική. Ελπιδοφόρα ΚΑΙ απελπιστική.

      Το να σπρώξεις τον αντίπαλο στην παράνοιά του είναι σατανικά ό,τι πιο εύκολο. ΕΙΝΑΙ όμως αυτό που θες, ή αυτό που θα ωφελήσει πολιτικά το λαό? Σε νοιάζει τελικά, ο λαός? ή τον θεωρείς πάντα… εθνικιστή κι ακροδεξιό? Αυτό είναι μεγάλο λάθος πολλών στο χώρο σας.

      Ξεκίνησα να σου απαντώ κι έχω πολλά ακόμη να σου πω αλλά… πήγε 5πμ η ώρα. Συγνώμη για την πολυλογία και τα λέμε αύριο ή άλλη μέρα.

      Αναρωψ

  18. Ο/Η Weltschmerz K. λέει:

    Συμφωνώ για τη δομή κόμμα, αλλά φοβάμαι ότι ως ένα βαθμό καταλήγει να είναι υπερασπίσιμη. Η μικρή εμπειρία που έχω από τον κόσμο με έχει διδάξει ότι η πλειοψηφία των ατόμων δεν αντέχει την άμεση δημοκρατία, και ούτε την επιθυμεί -είναι προσδεδεμένη στον Κομματικό Λόγο-, έτσι ώστε αν αυτή μας έπεφτε «ξαφνικά». από τον ουρανό ένα πρωινό, δε θα ξέραμε τι να την κάνουμε. Χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά στον τομέα της δημοκρατικής παιδείας και της κουλτούρας διαλόγου, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο και χρονοβόρο για τον καθένα να αναπτυχθούν, για πλήθος λόγων.

    Για τον Αντώνη να πω κι εγώ πως, έχοντας παρακολουθήσει για κανένα χρόνο τις αναρτήσεις του, είμαι βέβαιος ότι πρόκειται για έντιμο λενινιστή με συνεπή γραμμή σκέψης – με την οποία συχνά διαφωνώ, ακριβώς λόγω των νεοκομμουνιστικών εμμονών του (πχ αγανακτισμένοι, φιλοΚΚΕ στάση κλπ). Για τον Μπαντιού έχω επίσης καλή άποψη, και νομίζω ισχύει αυτό που λέει ο omad περί μερικής αποκήρυξης του πολιτικού του παρελθόντος. Εν πάση περιπτώσει, μας έχει φάει ο δογματισμός-σεχταρισμός στην ευρύτερη αριστερά. Ο καθένας έχει την καμπούρα του και φυσικά δεν είναι σε θέση να τη δει, παρά ακολουθώντας μια όσο γίνεται αυτοκριτική και αυτοσαρκαστική στάση ώστε να την περιορίσει κάπως. Έτσι, όσον αφορά τα δικά σου κείμενα, αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει μια εύκολη απαξίωση από μέρους σου των Μπαντιού, Αλτουσέρ (αν και ένας ορισμένος αλτουσεριανισμός είναι διαδεδομένος στη χώρα, και στον χώρο μου, με ορισμένες διαφοροποιήσεις), Φουκώ, Ντελέζ-Γκουαταρί (γι’ αυτούς κάπου αναφέρεσαι στη διαμάχη με οπαδούς της ΠΔ, αν δεν απατώμαι) – όπως είναι και σύμφωνη με την άποψη που έχει για αυτούς ο ΚΚ (άλλη ενδιαφέρουσα σύμπτωση τα αρχικά του!) στους «Σαλτιμπάγκους», απολαυστικό κείμενο πολεμικής του 1977 που περιλαμβάνεται στη Γαλλική κοινωνία.

    Εντούτοις, η κριτική που τους κάνει εκεί είναι λίγο συνδικαλιάρικη, και φαίνεται να προέρχεται από την ακλόνητη πίστη του στο διαφωτιστικό ιδεώδες της πανανθρώπινης χειραφέτησης. Το ιδεώδες αυτό είχε αμφισβητηθεί από τους λεγόμενους «μεταμοντέρνους» ή μεταδομιστάς, μολονότι στην πράξη κάθε άλλο παρά είχε εγκαταληφθεί (βλέπε ενέργειες Φουκώ για φυλακισμένους και ομοφυλόφιλους, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι ο Αντι-Οιδίποδας, κατοχυρωμένος πλέον ως φιλοσοφικό μανιφέστο του Μάη, είχε προκαλέσει λυσσώδεις επιθέσεις -μεταξύ άλλων κι από τον Μπαντιού- από το φάσμα της τότε σταλινομαοϊκής αριστεράς. Το γεγονός άλλωστε ότι τους στοχαστές αυτούς τους διαβάζουν πολλοί στον ελευθεριακό χώρο μαρτυρά ότι δεν είναι κρυπτοκομφορμιστές, όπως συχνά κατηγορούνται εξ ευωνύμων (όπως από ΦΤ και ΤΦ), επειδή δεν προσυπογράφουν κάποια ευχάριστη αφήγηση ταξικής ή άλλης επανάστασης. Εγώ ως άνθρωπος που δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα η εύρεση ενός τσελεμεντέ-ινστρούχτορα για την απελευθερωτική πράξη, όσο το η ίδια η εκδίπλωση της σκέψης, απλά και μόνο για τη δική της ομορφιά, θα έλεγα ότι ειδικά τους Φουκώ και Ντελέζ, αλλά και άλλους της γαλλικής νουβέλ βαγκ που ο Καστοριάδης δεν λάμβανε και πολύ υπόψη, τους εκτιμώ και τους θαυμάζω ως θεωρητικούς.

    Για τον Φωτόπουλο είναι κρίμα -τι άλλο να πει κανείς;- που κατέληξε να ομιλεί με όρους Νέας Τάξης, σιωνισμού, αντιδυτικισμού κλπ. Εν κατακλείδι, ρόλο στην ενδυνάμωση πιο παραδοσιακών μορφών μαρξισμού παίζει σαφώς η μεγάλη σε ένταση οικονομική κρίση. Δεν είναι τυχαίο που στοχαστές όπως οι Ντελέζ-Γκουατταρί, ο Καστοριάδης, ο ύστερος Πουλαντζάς κλπ, που δίνουν έμφαση στην αυτονομία του -παραδοσιακά ιδωμένου ως εποικοδομήματος- πολιτικού, του ανθρωπολογικού, του φαντασιακού ή επιθυμητικού κλπ, τώρα δέχονται επιθέσεις. Αυτοί ανέπτυξαν τις θέσεις τους στο αποκορύφωμα της κεϋνσιανής συναίνεσης, όπου η μεταπολεμική μακρά περίοδος ανάπτυξης σε συνδυασμό με την ευνοϊκότερη σε σχέση με σήμερα έκβαση της κοινωνικής πάλης, είχε εξασφαλίσει αξιόλογα εισοδήματα για μεγάλο μέρος των κοινωνικών στρωμάτων. Ο Καστοριάδης λέει κάπου πως οι ταξικές διαφορές έχουν αμβλυνθεί (και άρα στις δυτικές κοινωνίες δεν υπάρχουν πολλοί που θα είχαν να χάσουν σε υλικές απολαβές από έναν ας πούμε μετασχηματισμό του καπιταλιστικού συστήματος). Η τωρινή κρίση δείχνει πως δεν ξεμπερδέψαμε με τις τάξεις και με τις κλασσικές έννοιες της μαρξικής κριτικής στον ΚΤΠ. Γι’ αυτό επανεμφανίζεται η παλιά αριστερή στάση της υποστήριξης αυταρχικών πολιτικών (ή καθεστώτων) από τη στιγμή που αυτές (και αυτοί) εξασφαλίζουν ένα κομμάτι ψωμί στους υπηκόους τους. Πρόκειται για υποσυνείδητες αριστερές ερμηνείες του χομπσιανού Λεβιάθαν, με τους γραφειοκράτες στο ρόλο του τέρατος: δώστε μας ένα ελάχιστο εισόδημα, σταθερή εργασία, στέγη και βασική κοινωνική πρόνοια, κι εμείς σας εκχωρούμε το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση και άσκηση κριτικής, στην περιστολή των πολιτικών δικαιωμάτων κλπ Ως εκ τούτου, διεκδικήσεις που δε φέρουν σαφές ταξικό πρόσημο (βλ αγανακτισμένοι) κατηγορούνται ως μικροαστικές, απολιτικές, ενσωματώσιμες.

  19. Ο/Η Julien Febvre λέει:

    Βασικά εγώ δεν καταλαβαίνω το εξής: Εφόσον όλοι αυτοί οι ιεροκύρηκες του ΚΚΕ και διάφοροι αντιδυτικιστές (δηλαδή εναντίον της Δύσης μόνο και μόνο επειδή είναι Δύση), αν τόσο πολύ γουστάρουν τα καθεστώτα του Ιράν και της Βόρειας Κορέας γιατί δεν πάνε να ζήσουν εκεί;

  20. Ο/Η protagma λέει:

    @ Weltschmerz

    Καταρχάς να ανταποδώσω όσα είπες παραπάνω περί των σοβαρών και τεκμηριωμένων απόψεων ως όασης μέσα στη σημερινή κατάσταση. Το σχόλιό σου, παρ’ ότι έχω τις διαφωνίες μου που θα προσπαθήσω να εκθέσω, χαίρεται κανείς να το διαβάζει, καθώς είναι συγκροτημένο και τεκμηριωμένο.

    Συμφωνώ απόλυτα με το σημείο ότι η δράση του Φουκό ήταν εντελώς αντίθετη –ή, έστω, σε ένα βαθμό αντίθετη- με όσα έλεγε για το θάνατο του ανθρώπου, την παντοδυναμία της εξουσίας κ.λπ. Αν έπαιρνε εντελώς κατά γράμμα ό,τι έλεγε, δε θα αγωνιζόταν για τίποτε. Οπότε, με αυτή την έννοια, η κριτική του ΚΚ νομίζω ότι έχει βάση. Διότι, άλλωστε, οι μερικού τύπου δράσεις του Φουκό, από την άλλη πλευρά, βρίσκουν το οντολογικό τους έρεισμα στη θεμελιώδη ιδέα (Ιστορία της σεξουαλικότητας, τ. Α) ότι «δε γίνεται να εξέλθουμε από την εξουσία, η εξουσία είναι το πεδίο μέσα στο οποίο είμαστε» (παραθέτω από μνήμης). Άρα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι εφήμερες ή ρεφορμιστικές δράσεις, καμία πιθανότητα συνολικής ανατροπής του συστήματος δεν υπάρχει.

    Και πώς να υπάρξει, άλλωστε, όταν όλες οι «επιστήμες» και τα «συστήματα γνώσης-εξουσίας» είναι ερμητικά κλειστά, δίχως να αφήνουν περιθώριο για την ανάδυση του νέου και του διαφορετικού; Το πρόβλημα της ιστορικής ασυνέχειας στον Φουκό (δηλαδή πώς εξηγείται, στα πλαίσια του συστήματός του, το πέρασμα από τη μια ιστορική περίοδο στην άλλη;), έχει να κάνει ακριβώς με αυτήν την αντίληψη: λέει ρητά στις Λέξεις και τα πράγματα, κάπου, ότι σε κάθε ιστορική περίοδο υπάρχει μόνο μία επιστημή. Δηλαδή δεν υπάρχουν ανταγωνιστικές κοινωνικές λογικές, η κοινωνία είναι ένα κομμάτι από μάρμαρο, πλήρως κυριαρχούμενο από τις δομές και τα συστήματα κυριαρχίας. Αυτό όμως είναι μια ακαδημαϊκή γενίκευση που θυμίζει περισσότερο Χάιντεγκερ παρά οποιαδήποτε κριτική ή ριζοσπαστική πολιτική θεωρία.

    Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που στο επίπεδο του πολιτικού προτάγματος ο Φουκό δεν πήρε ποτέ ξεκάθαρη θέση. Τα έχει πει και στη συζήτηση με τον Τσόμσκι: «πιστεύω ότι είναι σημαντικότερο να κάνω κριτική στις δομές της εξουσίας, παρά να προτείνω κάτι διαφορετικό ως μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης». Αυτός ο πολιτιστικός σχετικισμός, που έκανε τον Φουκό να ειρωνεύεται τον Μάη του ’68 και να φλερτάρει ανοιχτά με τον ιρρασιοναλισμό και τη θεοκρατία (βλ. εγκώμια της τυνησιακής εξέγερσης του ’68 και του καθεστώτος Χομεϊνί το 1979, όπου πήγε ως απεσταλμένος της Κοριέρε ντελα Σέρα), βρίσκεται, νομίζω, στη βάση και της εντελώς αλλοπρόσαλλης πολιτικής του διαδρομής: τη μια είναι απολίτικος στρουκτουραλιστής (δεκαετία του ’60), την άλλη είναι μαοϊκός και φλερτάρει με τα γκρουπούσκουλα της δεκαετίας του ’70, μετά γίνεται οπαδός του ανθρωπινο-δικαιωματισμού, συντασσόμενος με τους Νέους Φιλοσόφους, μετά προσπαθεί να κάνει «στροφή στο υποκείμενο», μετά δηλώνει νιτσεϊκός. Νομίζω ότι αυτές οι ιδέες περισσότερο σύγχυση δημιουργούν στο πολιτικό επίπεδο, παρά μας βοηθούν να κατανοήσουμε τις σύγχρονες κοινωνίες. Βλ. σχετικά το πολύ ωραίο άρθρο της Μάρθα Νούσμπαουμ σχετικά με τη Τζούντιθ Μπάτλερ και τον Φουκό (δευτερευόντως) που δημοσιεύσαμε στο Πρόταγμα 2, νομίζω η Μ. Ν. συμπυκνώνει εκεί πολύ ωραία αυτή τη γραμμή σκέψης.

    Και νομίζω ότι το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και στον Αλτουσέρ αλλά και όλους τους υπόλοιπους στρουκτουραλιστές: αποθεώνουν τις δομές, χωρίς να βλέπουν ότι αυτές βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό με άλλες τάσεις ή έστω ότι δε μπορούν ποτέ να επιβληθούν πλήρως. Π.χ. ο Μπουρντιέ γράφει το 1964 τους Κληρονόμους, για να πει ότι οι φοιτητές είναι χαρακτηριστικό δείγμα του πώς λειτουργεί η αυτοαναπαραγωγή του συστήματος και των ανώτερων τάξεων. Και την ίδια χρονιά ξεσπούν οι ταραχές στο Μπέρκλεϊ ακριβώς από τους φοιτητές! Τι σχέση έχουν αυτές οι αναλύσεις με τον Μάη του ’68 και τα υπόλοιπα κινήματα των νέων εκείνης της εποχής; Οι λετριστές, ο Καστοριάδης, ο Ανρί Λεφέβρ, οι καταστασιακοί είχαν μιλήσει για την κρίση των καπιταλιστικών κοινωνιών εκείνης της εποχής, στα έργα των Φουκό, Αλτουσέρ κ.λπ. δε βλέπουμε τίποτε σχετικό, καμία ανάλυση της κρίσης των δομών που ακόμα χαρακτηρίζει την εποχή μας (γι’ αυτό και οι καταστασιακοί παρουσίαζαν τους στρουκτουραλιστές ως ιδεολογικά όπλα της γραφειοκρατίας: http://www.youtube.com/watch?v=JVGqfGN82U0). Μόνο εμμέσως μπορούμε να πούμε ότι ο Φουκό του ’70 αντανακλά την κριτική που ασκήθηκε στο άσυλο, τη φυλακή και γενικά θεσμούς που ξεπερνούσαν την εργασία, την οικογένεια και το Κράτος, για τα οποία μιλούσε κυρίως η παραδοσιακή επαναστατική θεωρία.

    Οπότε προφανώς και ο Ντελέζ είναι πιο κοντά σε αυτό το πνεύμα. Μόνο που νομίζω ότι, όπως και όλοι οι μεταστρουκτουραλιστές (Μπάτλερ, Λιοτάρ κ.λπ.), πάει και αυτός από ένα άκρο στο άλλο: εκεί που λέγαμε ότι οι δομές είναι το παν, τώρα φτάνουμε να λέμε ότι κάθε μορφή συνοχής είναι φασιστική: είτε πρόκειται για συνοχή πολιτική, είτε για συνοχή ψυχική. Π.χ. δε μπορώ να δω πώς μπορεί να μας βοηθήσουν οι ντελεζιανές αναλύσεις της απεδαφικοποίησης, του νομαδισμού, του μη τόπου της πολιτικής ή της σχιζοανάλυσης και των επιθυμητικών μηχανών στην επεξεργασία ενός δημοκρατικού πολιτικού προτάγματος σήμερα. Σε μια εποχή αστικού πουριτανισμού είχε ένα νόημα να εξυμνούμε την επιθυμία, τις ορμές κ.λπ., έστω και αν αυτό γινόταν λίγο ουτοπικά ή ατομικιστικά (βλ. Σαντ, σουρεαλιστές, φροϋδομαρξιστές, Χένρι Μίλερ, καταστασιακοί κ.λπ.). Σήμερα όμως, στην εποχή του σχετικισμού, της ψευτο-ηδονιστικής κουλτούρας, της εξύμνησης των απολαύσεων και της καταναλωτικής ευωχίας, όπου όλα τα κριτήρια χλευάζονται ως συντηρητικά, αυταρχικά κ.λπ., δε νομίζω ότι έχει πλέον μεγάλο νόημα αυτός ο φιλοσοφικός πανηδονισμός. Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι η υπεράσπιση εννοιών όπως υπευθυνότητα, συνοχή, αυτοπεριορισμός, ύπαρξη ορίων και η δημοκρατική τους επανανοηματοδότηση. Αλλιώς δε μπορείς να χτυπήσεις την ανθρωπολογική βάση του καπιταλισμού, που είναι πλέον η εκτροφή των επιθυμιών, του ναρκισσισμού, η εξύμνηση της απαίτησης άμεσης ικανοποίησής τους κ.λπ.

    Κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα με το ότι η ελληνική αριστερά, ως προς τον πυρήνα της προσέγγισής της, παραμένει ξένη σε αυτή την προβληματική. Γι’ αυτό μίλησα για αλτουσεριανισμό: αν ακόμα και τον Λένιν τον κριτικάρουμε ως «ανθρωπιστή», τότε το μόνο που μένει να αναλύσουμε είναι η οικονομία, όλα τα άλλα είναι ρομαντικές και μη «επιστημονικές» βλακείες (τα περί κουλτούρας, ανθρωπολογίας κ.λπ.). Πόσο μάλλον, όπως λες, όταν βρισκόμαστε σε περίοδο οικονομικής κρίσης, όπου αυτομάτως γυρνάμε στα πιο αρχετυπικά κομμάτια του δόγματος: κρίση, οικονομία, κατάρρευση του καπιταλισμού κ.λπ. Και τελικά, έχεις απόλυτο δίκιο με την ανάλυσή σου περί αριστερού Λεβιάθαν: φαίνεται εδώ πόσο δίκιο έχει και ο Ζαν Κλοντ Μισέα, που θεωρεί αυτή την αριστερά κομμάτι του φιλελευθερισμού, δηλαδή της πολιτικής και οικονομικής ιδεολογίας που λέει: το βουλώνουμε και αποποιούμαστε των πολιτικών μας δικαιωμάτων, αρκεί να μας παράσχετε το εμπόρευμα και την κατανάλωση (αυτό είναι το κοινωνικό συμβόλαιο του ουσιωδώς φιλελεύθερου Χομπς). Και αυτοί οι άνθρωποι υποτίθεται ότι προτείνουν και λύσεις για την «έξοδο από την κρίση». Λογικό να αποπνέουν ένα πνεύμα επιθυμίας επιστροφής στην εγγυημένη (σχετική φυσικά) ευμάρεια της κεϊνσιανής κοινωνίας της κατανάλωσης.

    Επίσης συμφωνώ και επαυξάνω για την ανάλυσή σου περί της δυσκολίας εγκαθίδρυσης αλλά και επιβίωσης της άμεσης δημοκρατίας, της ισότητας και της αυτονομίας, γενικότερα, ως κοινωνικού καθεστώτος. Υπάρχουν τεράστιες δυσκολίες στο ανθρωπολογικό επίπεδο, καθώς ο τύπος ανθρώπου που δημιουργούν οι σύγχρονες κοινωνίες είναι οντολογικά ασύμβατος, θα έλεγε κανείς, με τις απαιτήσεις ενός δημοκρατικού καθεστώτος: υπευθυνότητα, προσωπική συμμετοχή, ανάληψη ευθυνών και πρωτοβουλιών, περιορισμός του ναρκισσισμού, κριτική σκέψη και ανεξαρτησία πνευματική κ.λπ. Είναι δύσκολο και γι’ αυτό κι εμείς προσπαθούμε πάντοτε να τονίζουμε το πολιτιστικό/ανρθωπολογικό κομμάτι κάθε αλλαγής προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας. Πρέπει πάντοτε να τονίζεται ότι δεν πρόκειται επουδενί για μια απλή αλλαγή πολιτικού ή οικονομικού συστήματος, πρόκειται για κάτι πολύ πιο βαθύ.

    Ωστόσο εγώ είμαι λίγο λιγότερο «απαισιόδοξος», υπό την έννοια ότι πιστεύω πως η ιστορία έχει δείξει ότι η δημοκρατία είναι δυνατή ως μορφή κοινωνίας. Δηλαδή δεν πρόκειται για κάτι οντολογικά αδύνατο. Το θέμα είναι ότι δεν είναι ούτε εγγυημένη η έλευσή της ούτε, βέβαια, και η επιβίωσή της σε περίπτωση που ποτέ επέλθει κάποια αλλαγή προς την κατεύθυνσή της. Τα πάντα εξαρτώνται από τις επιθυμίες και την επαγρύπνηση των ίδιων των ανθρώπων. Νομίζω ότι το έλεγε ωραία κι ο Αριστοτέλης: τα πολιτεύματα πέφτουν εξαιτίας της «ολιγωρίας», επειδή οι πολίτες, δηλαδή, παύουν, από ένα σημείο κι έπειτα να ασχολούνται με την πολιτική, αφήνοντας τη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων στους διάφορους «ειδικούς», τις γραφειοκρατίες και τις ολιγαρχίες.

    Ως προς τον Μπαντιού και τον Αντώνη, να πω ότι δε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το τι λένε, εφόσον, εκτός του ότι δεν έχω δει κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον (με εξαίρεση μια σειρά άρθρων του δεύτερου σχετικά με τη στάση της αριστεράς κατά την απεργία πείνας των 300 μεταναστών), με ενοχλούν αφάνταστα οι διάφοροι τύποι που μέσα από την προνομιακή τους θέση (ως καθηγητές σε δυτικά πανεπιστήμια) μιλάνε ελαφρά τη καρδία για οτιδήποτε τους κατέβει, δικαιώνοντας αιματοβαμμένα καθεστώτα (Μάο, Πολ Ποτ, Άσαντ), στηρίζοντας σταλινικά κόμματα (ΚΚΕ) και πρακτικές (φωτοπουλισμός) κ.λπ. Αν η αριστερά, που υποτίθεται ότι εκφράζει μια βλέψη ανθρώπινης χειραφέτησης, έχει φτάσει να γίνεται το ιδεολογικό προκάλυμμα δικτατόρων, γραφειοκρατών και κάθε αντιδυτικού ισλαμομαλάκα, μπορούμε να εκτιμήσουμε πόσο βαθειά έχει υποχωρήσει το πρόταγμα της ανθρώπινης χειραφέτησης αυτές τις τελευταίες δεκαετίες…

    @ Julien

    Οπότε δε μπορώ παρά να θέσω κι εγώ το αυτονόητο ερώτημα του Ζυλιέν! Βέβαια θα σου πουν οι αντιδυτικιστές ότι δε συμφωνούν απόλυτα με τις συνθήκες ζωής στα καθεστώτα που υποστηρίζουν, αλλά τα στηρίζουν σε τακτικό επίπεδο και δε συμμαζεύεται. Άκρη δε βγαίνει, καθώς πρόκειται για καθαρά παράλογες θέσεις, που δεν αντέχουν σε καμία εξέταση και κριτική με επιχειρήματα.

    Νίκος

    • Ο/Η Julien Febvre λέει:

      Πάντως δεν έχω δε σε καμία άλλη χώρα τόσο ανορθολογισμό. Μόνο στην Ελλάδα έχω δει άτομα να πιστεύουν ότι ένα καθεστώς σαν του Στάλιν θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική λύση στα προβλήματα του σύγχρονου καπιταλισμού. Σε καμία άλλη χώρα επίσης δεν έχω δει παπάδες να βγαίνουν στην Τν και να σπέρνουν μίσος. Και όποιος Ευρωπαίος βγει και πει «η Ελλάδα δεν είναι Ευρωπαϊκή χώρα» αμέσως τον στολίζουμε ως ανθέλληνα κτλ κτλ. Πόσο δίκιο είχε ο Πετρόπουλος; http://eagainst.com/articles/down-with-europe-petropoulos/

      Θα μου πεις, σε άλλες χώρες κυριαρχεί μια άλλη θρησκεία, η θρησκεία του καπιταλισμού και η ιεροσύνη της ιδιοκτησίας… σωστά. Αλλά τόση λαχτάρα για οπισθοδρομισμό δεν έχω συναντήσει πουθενά (με εξαίρεση τους προγονόπληκτους πατριδολάγνους που κάθε χώρα έχει. Αλλά και στην Ελλάδα δεν είναι λιγότεροι, αν όχι περισσότεροι. Ας μην ξεχνάμε τί είχε πει κάποτε ο σιχαμερός Λεπέν. Ότι στην Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να δει κανείς εθνικιστικά κόμματα να κερδίζουν μεγάλα ποσοστά γιατί όλα τα κόμματα συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ είναι πατριωτικά).

      • Ο/Η omadeon λέει:

        Julien… ΤΙ να πω? Σωστά όλα αυτά.

        Προσωπικά έχω αποδεχτεί τον πατριωτισμό των άλλων ως βίτσιο (τα ξέρεις αυτά…)

        Αλλάα με απασχολούν άλλα πράματα, άλλες πτυχές του θέματος. Τάχουμε συζητήσει και πιο παλιά, περί ήχου, περί αγελαίου ενστίκτου, συλλογικής νοημοσύνης κλπ.

        Θα σου πω κάτι όμως. ΜΗΝ περιμένεις να φύγει ο ήχος που εγκλωβίζει, αν δεν ακουστεί ο ήχος που ανεβάζει, που σπάει όρια, που δημιουργεί συμπαντική ευεξία, χωρίς την οποία δεν έχει «σάρκα» ο διεθνισμός (ο πραγματικός). Εμένα π.χ. μου αρέσει (και διαδίδω) αυτό

        Για μένα αυτό είναι ήχος επανάστασης που ήρθε από το μέλλον σε μας, για… preview…
        🙂

  21. Ο/Η Weltschmerz K. λέει:

    Φχαριστώ κι εγώ για το κομπλιμάν, αλλά αισθάνομαι την ανάγκη να αφήσω τις φιλοφρονήσεις και να καταγγείλω τον αντικειμενικά/υποκειμενικά συστημικό ρόλο του «Προτάγματος»! Όχι για τίποτε άλλο, παρά για να μη βγουν δικαιωμένοι όσοι μιλούν για αντικειμενική/υποκειμενική συμπόρευση αυτονομίας/λάιφ-στάιλ αναρχίας/ρεφορμιστικής αριστεράς! Αφού το έκανα κι αυτό, ας περάσουμε στο δια ταύτα.

    Είναι γενικά σημαντικό -και μεθοδολογικά απαραίτητο για τον ιστορικό της φιλοσοφίας, των ιδεών κλπ- να βλέπει κανείς που απευθύνεται μια παρέμβαση, σε ποια αντιπαράθεση φιλοδοξεί να συμβάλει τη στιγμή που εμφανίζεται, σε ποια θέση αντιτίθεται, ποιον στοχεύει κλπ, αλλιώς είναι σαν να παρακολουθείς τις κινήσεις ενός ξιφομάχου χωρίς να έχεις τη δυνατότητα να δεις εκείνες του αντιπάλου του. Οι πολλαπλές εκδοχές του θεωρητικού/φιλοσοφικού αντιανθρωπισμού στη Γαλλία είχαν συγκεκριμένο αντίπαλο: μια παραδοσιακή συνειδησιοκεντρική αντίληψη του υποκειμένου ως βουλητικά αυτεξουσίου και διαφανούς προς εαυτόν, αντίληψη που συνδέεται με τον Καρτέσιο και διατηρείται στην ουσία της σε όλους τους μεγάλους κόμβους της κατά βάση ιδεαλιστικής νεωτερικής γνωσιολογίας (Καντ, Φίχτε, Χούσσερλ). Η άποψη αυτή όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά δρα μυστικοποιητικά. Έτσι ο Αλτουσέρ επιτίθεται στις ανθρωπιστικές και υπαρξιστικές εκδοχές του μαρξισμού ως εσωτερικεύσεις της αστικής ιδεολογίας, θεωρώντας ότι το υποκείμενο εγκαλείται/συγκροτείται ιδεολογικά από τους θεσμούς της νομικο-πολιτικής υπερδομής των αστικών δημοκρατιών, που είναι καντιανο-φιλελεύθερης απόχρωσης. Στον Φουκώ, το υποκείμενο κατασκευάζεται ομοίως από το νεωτερικό κράτος -και νομίζω σε αμφίδρομη σχέση- σε μια προσπάθεια «ελέγχου» και διαχείρισης, παραγωγής και αναπαραγωγής των υποκειμενικών μορφών που είναι οι πλέον συμβατές με την απαιτούμενη δομή της αναδυόμενης κεντρικής διοίκησης. Κοντά στον Φουκώ ο Ντελέζ, επίσης νιτσεϊκός, δίνει έμφαση στο χαμερπή, αντενεργό χαρακτήρα της συνείδησης που εγκλωβίζει μάλλον παρά απελευθερώνει το «υποκείμενο» από τις δυνατότητες του. Όπως ο Φουκώ θεωρούσε ότι το όνομα του Συγγραφέα επιτελεί τον αποπληθωρισμό του νοήματος, όπως κάθε ομοίως παγιωμένη ταυτότητα, έτσι και ο Ντελέζ, (που εκτός από τον Αντι-Οιδίποδα, κινούμενος σε πιο «παραδοσιακά» ακαδημαϊκά εδάφη, επεξεργάστηκε μια σκέψη της διαφοράς, υπό την επίδραση -εκτός του Νίτσε- των Σπινόζα και Μπερξόν) επισημαίνει τον απο-πληθωριστικό, κανονικοποιητικό ρόλο της μορφής-υποκείμενο, κατά τρόπο αντίστοιχο με την κριτική σου στη δομή-κόμμα. Τέτοιες δομές απορροφούν τους κραδασμούς της υπαρκτής κινητικότητας των πραγμάτων, αντί να τους πολλαπλασιάζουν.

    Ομοίως, θεωρώ ότι αποτελεί κεκτημένο η θετική σύλληψη της εξουσίας από τον Φουκώ, την οποία ο Ντελέζ αποδέχεται και ριζοσπαστικοποιεί αποδίδοντας πρωταρχικό ρόλο στην αντίσταση (βλέπε και σημείωμα του Άκη Γαβριηλίδη με τίτλο «Η επικαιρότητα του Μισέλ Φουκώ» στις Θέσεις, όπου τον διαβάζει μέσα από το πρίσμα του Ντελέζ). Η εξουσία ως σχέση μεταξύ δυνάμεων και σωμάτων, μετέρχεται (υπεισέρχεται εντός) γλωσσών, συνηθειών και πρακτικών, διαχέεται σε ολόκληρο το πεδίο του κοινωνικού και δεν αποτελεί μόνο ούτε κυρίως την εξωτερική επιβολή. Η παραδοσιακή μαρξιστική, φιλελεύθερη και ελευθεριακή αντίληψη για την εξουσία, παρά τις διαφορές τους, την αντιμετωπίζουν ως οιονεί-ουσία, που αποτελεί μιαν εξωτερικότητα που βρίσκεται συγκεντρωμένη σε ένα σημείο κι επομένως μπορεί να δειχτεί, και άρα να αντιμετωπιστεί μετωπικά (έφοδος στα χειμερινά ανάκτορα, περιορισμός του αυταρχικού κράτους κλπ). Όμως για τον Φουκώ βρισκόμαστε πάντοτε εντός της, πράγμα που δε σημαίνει απαραίτητα κάτι κακό, γιατί η ίδια η εξουσία όπως την εννοεί δεν είναι αυτή για την οποία μιλούσαν τόσο καιρό οι αναρχικοί, οι φιλελεύθεροι και οι μαρξιστές, χωρίς να σημαίνει ότι ετούτη η προγενέστερη έννοια μιας «κεντρικής» εξουσίας εξαφανίζεται από την ανάλυση του.

    Αυτό μας φέρνει στις πραγματεύσεις περί εδαφικοποίησης, απεδαφικοποίησης και επανεδαφικοποίησης του Ντελέζ. Αν καταλαβαίνω καλά, υποστηρίζει δυο πράγματα επ’ αυτών: α) ότι κάθε απεδαφικοποίηση συνεπάγεται απαραιτήτως μιαν επανεδαφικοποίηση, και β) ότι τον ίδιο -και εμάς- είναι κυρίως οι πρώτες διαδικασίες που τον ενδιαφέρουν (μάλιστα ο Πήτερ Χόλγουορντ, που νομίζω πως είναι κοντά στον Μπαντιού, φτάνει στο σημείο να κατηγορήσει.τη σκέψη του ως κυριολεκτικά «εξωκοσμική», επειδή δεν έχει να προσφέρει καμία συγκεκριμένη λύση, σαν να λέμε: επειδή δεν έχει ρητά διατυπωμένο «πρόταγμα»). Για να μείνουμε στο κοινωνικο-πολιτικό πεδίο, αυτό που συνεπάγεται η πρώτη θέση είναι ότι κάθε ιδέα περί «καταστροφής» των υπαρχουσών μορφών πχ κεντρικής εξουσίας και οργάνωσης, συνεπάγεται αναγκαία μια διαφορετική διευθέτηση, τη σύναψη νέων σχέσεων εξουσίας, παραγωγής, οργάνωσης της κοινωνίας. Πρόκειται για κάτι αυτονόητο, δηλαδή, για όποιον δε συμμερίζεται μια ρομαντική φαντασιακή επίλυση των διαφορών «μια κι έξω», αλλά αντίθετα αντιλαμβάνεται τον ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας ως μια διαρκή πάλη με περισσότερο και λιγότερο κρίσιμους κόμβους και πεδία αντιπαράθεσης που διαπερνούν το σύνολο της κοινωνικής πραγματικότητας – κατά πως έδειξαν και τα νέα κοινωνικά κινήματα: σχέσεις παραγωγής/διανομής/κατανάλωσης, σχέσεις πολιτικής οργάνωσης, συμμετοχής και αντιπροσώπευσης, σχέσεις παρέμβασης εντός ή εκτός του κρατικού μηχανισμού, οικογενειακές, διαπροσωπικές, εργασιακές σχέσεις, σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, θεσμοί εγκλεισμού και κανονικοποίησης: φυλακές, ψυχιατρεία, σχολεία κλπ.

    Η μομφή προς τους δομιστάς περί αχρονικής εξέτασης των κοινωνιών είναι συνηθισμένη. Όσον αφορά τον Αλτουσέρ κυρίως, μπορούμε να πούμε ότι τον ενδιέφερε να εξηγήσει το γιατί καθυστέρησε να φτάσει η επανάσταση που είχε αναγγελθεί, το πως οι μάζες ξεγελιούνται καθημερινά, ενσωματώνονται κλπ. Όμως δε μπορεί παρά να παρατηρήσει κανείς ότι «δομικές» προσεγγίσεις, όπως του Μπουρντιέ που αναφέρεις, φαίνεται να δικαιώνονται αν κοιτάξουμε τις μακροσκοπικές εξελίξεις. Μήπως δεν αποτελεί σε γενικές γραμμές η εκπαίδευση βασικό μηχανισμό αναπαραγωγής των υπαρχόντων καταμερισμών των γνώσεων, των νοοτροπιών και των πρακτικών ενός κοινωνικού σχηματισμού, περιλαμβανομένων των φωνών αντίστασης σε αυτών; Όσον αφορά την έννοια της «επιστήμης» του Φουκώ, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα στρωματογραφικό παρόν, όπου συνυπάρχουν δυναμικά τάσεις από προγενέστερους αλλά και μεταγενέστερους ιστορικο-κοινωνικούς σχηματισμούς, όπου οι αλλαγές επισυμβαίνουν αργά, αλλά γίνονται αντιληπτές ως ξαφνικές και καταιγιστικές. Σε μια τέτοια θεώρηση αναγνωρίζεται ότι σε κάθε εποχή υπάρχουν άρρητα υιοθετημένοι τρόπου κατανομής, κωδικοποίησης και διευθέτησης αυτού που μπορεί και δε μπορεί να γνωσθεί, του δυνάμενου να λεχθεί και του ανείπωτου, του ορατού και του αόρατου κλπ,, τους οποίους μοιράζονται επιμέρους διαφορετικές τάσεις, χωρίς να αποκλείεται η ανάδυση της καινοτομίας, η οποία αντίθετα εμφανίζεται ως κοινωνικο-ιστορικα εγκατεστημένη και όχι προκύπτουσα δια παρθενογενέσεως. Παράδειγμα: η κριτική του Καστοριάδη στην ΕΣΣΔ παρουσιάζει πράγματι ομοιότητες με τον παραδοσιακό αντικομμουνιστικό λόγο τόσο της συντηρητικής δεξιάς, όσο και της αντισταλινικής αριστεράς ενγένει. Αυτό συμβαίνει διότι στις δυτικές κοινωνίες μέσα από μια μακρά και αντιφατική περίοδο διαφωτισμού και αστικών επαναστάσεων, τα πολιτικά δικαιώματα έφτασαν να συγκροτηθούν/επενδυθούν ως αξιοσέβαστα. Ο Φωτόπουλος (και οι λοιποί) δεν είναι τυφλός όταν αντιλαμβάνεται ότι η στάση του Καστοριάδη για τον ψυχρό πόλεμο («το να λες ότι η συμμορία του Ντίλινγκερ είναι καλύτερη από του Καπόνε, δε σημαίνει ότι παίρνεις το μέρος της») ή της «ρεφορμιστικής αριστεράς» για τη Λιβύη (ούτε με το ΝΑΤΟ ούτε με τον Καντάφι) βρίσκεται εγγύτερα σε έναν ριζικό πολιτικό φιλελευθερισμό μάλλον παρά σε ό, τι προκύπτει από τις σταλινομαοϊκές γεωπολιτικές αναλύσεις, απλά δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τη συνύπαρξη αντιτιθέμενων τάσεων εντός ενός ευρύτερου υποδείγματος/»επιστήμης», όπου ο «άνθρωπος» και τα δικαιώματα «του» είναι σε κεντρικό ρόλο. Όπως έλεγε και ο Καστοριάδης, οι φιλελεύθερες ολιγαρχίες έχουν μέσα τους σπέρματα αυτονομίας που βέβαια δεν τους χαρίστηκαν. Για αναλυτές όπως ο Φωτόπουλος, από την άλλη, το γεγονός ότι οι πολιτικές ηγεσίες μπορεί να είναι ανεκτικές ως προς κάποια θέματα (όπως η αποποινικοποίηση των ναρκωτικών ή η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων) αποτελεί επαρκή και αναγκαίο όρο για να καταδικαστεί η συζήτηση γύρω από αυτά τα ζητήματα και να δειχτεί ο αντικειμενικά/υποκειμενικά παραπλανητικός ρόλος τους!

    Ήταν ενάντια σε τέτοιες λογικές άσπρου-μαύρου που έδρασαν οι μεταδομισταί. Ο Φουκώ λέει για παράδειγμα: «Νομίζω ότι με έχουν κατατάξει στα περισσότερα τετραγωνάκια της πολιτικής σκακιέρας, στο ένα μετά το άλλο, μερικές φορές δε και σε πολλά μαζί ταυτόχρονα: ως αναρχικό, αριστερό, φανερό ή κρυφό μαρξιστή, τεχνοκράτη στην υπηρεσία του γκολισμού, φιλελεύθερο, και άλλα πολλά… Κανένας από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς δεν σημαίνει τίποτε από μόνος του· όλοι μαζί, από την άλλη, όλο και κάτι σημαίνουν. Και πρέπει να ομολογήσω ότι μου αρέσει αυτό που σημαίνουν»… Και επίσης εξομολογείται στον Ντελέζ ότι «ένας μαοϊκός κάποτε μου είπε: “Μπορώ εύκολα να καταλάβω την πρόθεση του Σάρτρ να βρεθεί στο πλευρό μας· μπορώ εύκολα να καταλάβω τους σκοπούς και τη συμμετοχή του στην πολιτική· μπορώ να καταλάβω σε ένα βαθμό την θέση σου, αφού πάντα είχες ασχοληθεί με το πρόβλημα του εγκλεισμού. Αλλά ο Ντελέζ είναι ένα αίνιγμα”. Σοκαρίστηκα από αυτή τη δήλωση, γιατί σε μένα η θέση σου φαινόταν πάντα καθαρή».

    Ο Ντελέζ αρνείται τα περί εξαπάτησης των μαζών, συνεχίζοντας το προκλητικό ερώτημα του Ράιχ (γιατί οι μάζες επεθύμησαν το φασισμό;) και αποδίδοντας συντακτικό ρόλο στην επιθυμητική παραγωγή. Αυτή η έμφαση στην αυτενέργεια των ατόμων, που δεν είναι απλά εξουσιαζόμενες μαριονέτες στων οποίων τη σκέψη και το σώμα παθητικά εγχαράσσονται τα σημάδια του κυρίαρχου, την οποία ανέφερα και προηγουμένως ως προτεραιότητα της αντίστασης επί της καταπίεσης, είναι παρεμφερής προς την κριτική που απευθύνει ο Καστοριάδης στο μαρξισμό ότι παρέλειψε να εξετάσει την ταξική πάλη -για την οποία τόσο πολύ μιλούσε- μες στο ίδιο το εργοστάσιο, αντιμετωπίζοντας λίγο πολύ τους εργάτες ως εξαθλιωμένους που χρειάζονται κάποιον άλλο να τους δείξει το δρόμο. Σήμερα η εγγύτερη γραμμή ανάλυσης σε αυτήν είναι των Νέγκρι-Χαρντ, που στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στους δυο Γάλλους. Φτάνουν μάλιστα να πουν ότι το ίδιο το πλήθος δημιούργησε την Αυτοκρατορία, που σε παραδοσιακό μαρξιστικό λεξιλόγιο θα μπορούσε να σημαίνει: οι ταξικοί αγώνες και η ένταση τους οδήγησαν στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, δηλαδή στην ανάγκη μεταφοράς του παιχνιδιού σε πλανητικό επίπεδο, γιατί εντός του κεϋνσιανού κράτους τα όρια για κερδοφορία είχαν συμπιεστεί. Καθόλου τυχαία η ντελεζιανο-νεγκρική ρητορική του πλήθους ακούστηκε αρκετά με το κίνημα των πλατειών, και επικρίθηκε από μαρξιστές όπως ο Αντώνης του RD και πλέον LR (επίσης κριτική στις απόψεις του Νέγκρι έχουν κάνει αμφότεροι οι Τερζάκης και Φωτόπουλος).

    Όλα αυτά μπορούν να συνδεθούν με ένα τελευταίο ζήτημα, που αφορά τον Μάη του ’68, προς τον οποίο έχω την εντύπωση ότι πληθαίνουν οι κριτικές φωνές εντός της αριστεράς όσο περνούν τα χρόνια. Ο Σαρκοζύ είχε πει -πριν βγει νομίζω- «να τελειώνουμε με τα απομεινάρια του Μάη». Αυτό που εννοούσε, και το προσυπογράφουν ορισμένοι αριστεροί, είναι ότι το εξεγερσιακό πνεύμα του Μάη ενθάρρυνε την ιδεολογική ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και του συμπληρωματικού προς αυτόν όψιμου ατομικισμού με την ατομικιστική-σταρχιδιστική, αντι-αυταρχική και αντι-γραφειοκρατική κουλτούρα του («η φαντασία στην εξουσία», «απαγορεύεται το απαγορεύειν» κλπ που θα μπορούσαν να ακουστούν σαν διαφημιστικά σλόγκαν σήμερα). Νομίζω ότι αυτές οι προσεγγίσεις αδυνατούν να δουν ότι αυτό που κατέστη κυρίαρχο δεν είναι βέβαια κάποια ελευθεριακή νοοτροπία, αλλά η διαλεκτική αντιστροφή της, που προσδέθηκε στο υπάρχον κοινωνικό/οικονομικό/θεσμικό πλαίσιο από τη στιγμή που δεν κατέστη δυνατό να ξεπεραστεί αυτό, και που είναι βέβαια προτιμότερη από εκείνη που προηγήθηκε: καλύτερα αποξενωμένοι ως ιδιωτεύοντα «άτομα» παρά ως φανατικά κομματόσκυλα. Είμαι της άποψης πως δε συνιστούν απαντήσεις στον αχαλίνωτο καπιταλισμό της υπερκατανάλωσης (και της εξύμνησης της διαφοράς, της ποικιλομορφίας και της ιδιαιτερότητας του ατόμου) οι ηθικολογικές υστερίες για αυτοσυγκράτηση και επιστροφή σε προ-νεωτερικά, κοινοτιστικά φαντασιακά και μορφές ζωής που κυριαρχούν ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος, δηλαδή [οι εκκλήσεις για «επιστροφή» σε μια εξιδανικευμένη Ελλάδα του 1950 ή σε μια Αλβανία του 1970, ή σε μια σχετικά πρόσφατη εποχή παχιών κεϋνσιανών αγελάδων]. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι είναι διαφορετική η προσέγγιση σου, απλώς συγκλίνει η επιχειρηματολογία στο σημείο που κάνεις λόγο για ανάγκη αυτοπεριορισμού κλπ Αν ο «σοσιαλισμός» έχει μέλλον, αυτό θα είναι επειδή θα διατηρήσει, θα διευρύνει και θα υπερβεί τα θετικά του υπάρχοντος συστήματος (όπως θεσμοθετημένες ελευθερίες και δικαιώματα, πλουραλισμός απόψεων και μορφών ζωής -στο βαθμό που αυτός δεν εκφράζεται βίαια-, δημοκρατικές κατακτήσεις, τεχνολογικές καινοτομίες, πολιτιστικά μνημεία και έργα τέχνης), ενώ θα περιορίζει διαρκώς όσο γίνεται τα αρνητικά του (ανισοκατανομή υλικής/συμβολικής εξουσίας και ευκαιριών, καταστροφή του περιβάλλοντος, ιεραρχικές δομές, κατασπατάληση παντός είδους πόρων κα), και όχι επειδή μαζί με τη γραμμική ή διαλεκτική ιδέα περί εξέλιξης της ιστορίας θα αρνηθεί κάθε ιδέα ιστορικής εξέλιξης γενικά, κηρύσσοντας μια επιστροφή σε προ-καπιταλιστικές και προ-βιομηχανικές μορφές: η ηδονιστική, απεδαφικοποιητική, επαναστατική ροπή του καπιταλισμού που παρέσυρε τέτοιες μορφές όπως οι παραδοσιακές θρησκείες, τελετουργίες και κοινότητες, πιέζει διαρκώς τα όρια του ίδιου του ΚΤΠ και αναδεικνύει εμμενώς νέες μορφές δημιουργικής συλλογικής αντίστασης, όσο και εκμετάλλευσης. Όταν ο βρηχυθμός του πλήθους ακουστεί, όλα γύρω θα σωπάσουν…

    • Ο/Η JKL λέει:

      Ως προς το ζήτημα της εξουσίας έτσι όπως την εννοεί ο Φουκό: είμαστε πάντα μέσα στην εξουσία κλπ…Νομίζω πως ο Νίκος το παρεξήγησε.Σωστά παρατηρεί ο Weltschmerz K. ότι με την «εξουσία» ο Φουκό δεν αναφέρεται (θα το εκφέρω με καστοριαδικούς όρους) στην ρητή εξουσία αλλά στην ριζική υποεξουσία (βλ. εσωτερικευμένες φαντασιακές σημασίες).Σε αυτό το σημείο δηλαδή υπάρχει ταύτιση μεταξύ Καστοριάδη και Φουκό.

  22. Ο/Η Miltos λέει:

    Ρε φίλε Νίκο σε παραδέχομαι πάντως…χαχαχα. Κατάφερες να γίνεις τελικά η Σωκρατική μύγα που τσιμπάει τις διανοούμενες βεντέτες τύπου Τ. Φωτόπουλος και Φ. Τερζάκης μέσα στην δημοκρατία του πνεύματος. Το ότι τα πέρνουν στο κρανίο μαζί σου δείχνουν απλά πόσο μακριά απέχουν από την δημοκρατική αντίληψη περί διαλόγου και πόσο βαθειά έχουν επιρεαστεί από το μαρξιστικό οικονομίστικο φαντασιακό με αποτέλεσμα να καλήγουν σε σεχταριστικές θέσεις και ιδεολογικά αδιέξοδα, καθώς επίσης και να προσεγγίζουν την έννοια του επαναστάτη-αστού διανοούμενου που αναφέρει ο Γκράμσι.
    Υ.Γ. Γιατί ρε φίλε δεν τυπώνεις σε βιβλιαράκι την μπροσούρα σου για την Π.Δ. και τον Καστοριάδη. Θα είναι ένα πανέμορφο ολιγοσέλιδο εγχειρίδιο πολεμικής στα κατεστημένα της σκέψης. Τα λέμε. Είχα κάμποσο καιρό να μπώ στο site. Μια χαρά παέι η κουβέντα

  23. Ο/Η protagma λέει:

    Καταρχάς να πω καλή χρονιά, μιας και άργησα κιόλας να απαντήσω και μπήκε ο νέος χρόνος στο μεταξύ!

    @ JKL

    Δε νομίζω ότι ο Καστοριάδης παρεξηγεί τον Φουκό. Σωστά λέει ο Welt ότι η έννοια της εξουσίας του Φουκό δεν πρέπει να ταυτίζεται με την «επιφανειακή» έννοια της κρατικής ή ρητής εξουσίας (το «νομικο-δικαιϊκό» μοντέλο εξουσίας που κριτικάρει ο Φουκό, προωθώντας τη δική του «θετική» και «παραγωγική» έννοια της εξουσίας κ.λπ.), σωστά κάνεις κι εσύ παραλληλισμό μεταξύ της άρρητης εξουσίας του Κ. και της έννοιας της εξουσίας στο Φουκό (αν και αυτό ισχύει μόνο μέχρις ενός σημείου –βλ. παρακάτω).

    Όμως δε νομίζω ότι ο Καστοριάδης παραγνώριζε την ιδιαιτερότητα της φουκωικής έννοιας της εξουσίας. Αυτό που σωστά διευκρινίζετε στόχευε (όπως και ο Μποντριγιάρ, άλλωστε) όταν χτύπαγαν τον Φουκό: διότι αν λες ότι η υπόρρητη εξουσία είναι παμπεριεκτική, περιλαμβάνοντας τα πάντα και μην επιτρέποντας σε τίποτε να αναδυθεί, να την αμφισβητήσει και να την αλλάξει, είναι σαν να λες ότι η κοινωνία μπορεί να κυριαρχηθεί πλήρως από τις «δομές» και τις «επιστήμες». Άρα αυτό που κάνεις είναι να εξαλείφεις το υποκείμενο, δηλαδή αυτό που καστοριαδικά θα το λέγαμε «θεσμίζον φαντασιακό»: αυτό που επιτρέπει στην κοινωνία να μην είναι ποτέ πλήρως αλλοτριωμένη στους θεσμούς της -έστω κι αν αυτή η έλλειψη πλήρους απορρόφησης από τη θεσμισμένη κοινωνία (δηλαδή από τους εκάστοτε κατεστημένους θεσμούς και σημασίες, την κυρίαρχη «επιστήμη» του Φουκό) εκφράζεται, όπως σήμερα, όχι μέσω αμφισβητησιακών κινημάτων, αλλά μέσω μιας παρακμής, διαταραγμένων καθημερινών συμπεριφορών, μιας ανόδου της έλλειψης νοήματος και ενός αισθήματος κενού και δυσφορίας. Όπως σωστά έλεγε ο Μποντριγιάρ, για τον Φουκό δεν υπάρχει και δε μπορεί ποτέ να υπάρξει κρίση της εξουσίας, παρά μόνο διαδοχή μορφών κυριαρχίας. Αυτές οι μορφές κυριαρχίας είναι πάντοτε υπεράνω κάθε αμφισβήτησης, εφόσον είναι αυτές που διαμορφώνουν τα υποκείμενα και την ίδια την κοινωνία, εν τέλει.

    Άρα, ο Φουκό απλώς αναπαράγει την κλασική χαϊντεγκεριανή, εγελιανή, μαρξιστική και τελικά νεοπλατωνική ιδέα, σύμφωνα με την οποία κάθε εποχή κυριαρχείται πλήρως από μια οντολογική/γνωστική αρχή, την οποία τίποτε δε μπορεί να αμφισβητήσει και να αλλάξει. Το μόνο που επιτρέπει σε αυτές τις αρχές που μορφοποιούν την κοινωνία να αλλάζουν είναι οι διάφορες θεολογικές ή εξελικτικές φιλοσοφίες των εν λόγω συστημάτων. Η μόνη διαφορά του Φουκό με αυτά είναι ότι ο ίδιος δεν παραδέχεται την ύπαρξη κάποιας ιστορικής νομοτέλειας. Και γι’ αυτό, όπως είπα και στο προηγούμενο σχόλιο, δεν έχει τι να απαντήσει στο ερώτημα της διαδοχής αυτών των μορφών κυριαρχίας/γνώσης. Ουσιαστικά δεν έχει φιλοσοφία της ιστορίας: ούτε κάποια μορφή νομοτέλειας δέχεται ούτε όμως και μια οντολογία της ιστορίας ως δημιουργίας (αλά Καστοριάδης), κι έτσι μας παρουσιάζει την ιστορία ως μια ασυνάρτητη διαδοχή εντελώς κλειστών, κάθε φορά, συστημάτων κυριαρχίας, καθώς τίποτε μέσα σε αυτά δεν προετοιμάζει ή σχετίζεται, εν πάση περιπτώσει, με το επόμενο.

    Με αυτή την έννοια, όπως σωστά έλεγαν οι καταστασιακοί και διάφοροι υποστηρικτές της σχολής της Φρανκφούρτης στη Γαλλία, ο Φουκό είναι ο κατεξοχήν φιλόσοφος της γραφειοκρατίας: εξαλείφει πλήρως τα οντολογικά και φιλοσοφικά θεμέλια της κριτικής των συστημάτων κυριαρχίας. Παρουσιάζει τις δομές ως ικανές να καταπίνουν πλήρως τόσο το υποκείμενο όσο και την ίδια τη θεσμίζουσα διάσταση της κοινωνίας. Δε βλέπω, ως εκ τούτου, ποια διαφορά μπορεί να υπάρξει μεταξύ μιας τέτοιας φιλοσοφίας και μιας θεολογίας σαν αυτή, π.χ., του Χάιντεγκερ, η οποία καταλήγει (στο περίφημο κείμενο «Γαλήνη», εμπνευσμένο από το γερμανό μυστικιστή του 13ου αιώνα, Μάιστερ Έκχαρτ) στο συμπέρασμα «δεν έχουμε τίποτε να κάνουμε, απλώς να περιμένουμε το Συμβάν (δηλαδή την οντολογική αναγέννηση που θα συμβεί όταν το Είναι «δώσει» ξανά οντολογική πνοή στον κόσμο)».

    Το πολύ πολύ να πούμε ότι κάνουμε απλές μερικές και εφήμερες δράσεις, έχοντας επίγνωση ότι η κοινωνία δε μπορεί ποτέ να αλλάξει ουσιαστικά. Και νομίζω ότι ο Φουκό πραγματικά επηρέασε προς αυτήν την κατεύθυνση τα κινήματα που αναδύθηκαν μετά τη δεκαετία του ’70. Επίσης, η ιδέα του Φουκό ότι η σύγχρονη Δύση είναι ΜΟΝΟ μια διαδοχή τέτοιων μορφών κυριαρχίας, αποκορύφωμα των οποίων είναι η περίφημη «βιοεξουσία», αποτελεί θεμέλιο λίθο του σύγχρονου αντιδυτικισμού. Ειδικά μάλιστα όταν στηρίζεται σε μεταμοντέρνες ή αριστερίζουσες αναγνώσεις των Χορκχάιμερ/Αντόρνο (που εξισώνουν, σχεδόν, τον καπιταλισμό με τον ολοκληρωτισμό), εύκολα φτάνουμε στο συμπέρασμα: στη Δύση δε μπορεί τίποτε να αλλάξει, άρα η μόνη λύση είναι να αναζητήσουμε τη «ριζική ετερότητα» έξω από αυτήν (στο Ισλάμ, στο βουδισμό και σε κάθε είδους τριτοκοσμισμό).

    @ Weltschmerz

    Θίγεις πολλά ζητήματα στην τοποθέτησή σου και λόγω έλλειψης χρόνου, προσπάθησα να τα πιάσω όλα μαζί, με όχι ιδιαίτερα αναλυτικό τρόπο. Αν κάτι δεν είναι σαφές, πες μου να το διευκρινίσω.

    Συμφωνώ με τη μεθοδολογική σου παρατήρηση ότι πρέπει, κάθε φορά, να λαμβάνουμε υπόψη το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε η εκάστοτε ιδέα ή φιλοσοφικό σύστημα που εξετάζουμε. Πάντοτε πρέπει να κοιτάμε ενάντια σε τι προσπάθησε να στραφεί ο εκάστοτε συγγραφέας, ώστε να δούμε γιατί έδωσε το βάρος εκεί που το έδωσε, γιατί δεν έδωσε τόση σημασία σε κάτι που σήμερα (δηλαδή εκ των υστέρων και υπό διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες) μας φαίνεται εξίσου ή ενδεχομένως και πιο σημαντικό κ.λπ.

    Πιστεύω όμως ότι δεν πρέπει να εξαντλούμε τον τρόπο προσέγγισης ή πρόσληψης ενός φιλοσοφικού έργου σε αυτή την αρχή. Διότι, πολύ συχνά, μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να καταλήξει σε ένα είδος σχετικισμού, το οποίο συγκαλύπτει τις αδυναμίες ενός φιλοσοφικού συστήματος, μιας θεωρητικής προσέγγισης κ.λπ. Με άλλα λόγια, αν μια θεωρία δε μπορεί να ξεπεράσει τις συνθήκες τις κοινωνικοϊστορικές μέσα από τις οποίες αναδύθηκε, προκειμένου να πει κάτι και σε εμάς, που ζούμε υπό διαφορετικές συνθήκες, τότε δεν έχει αξία. Οι μεγάλοι πολιτικοί συγγραφείς και επαναστάτες θεωρητικοί έχουν αξία, επειδή, ακόμα κι αν έγραφαν για την εποχή τους, έχουν πει πράγματα που ακόμα δίνουν τροφή στη σκέψη, ακόμα μας επιτρέπουν να στοχαστούμε πάνω σε βασικά προβλήματα της πολιτικής δράσης και της κοινωνικής αλλαγής. Κι αυτό ισχύει ακόμα και αν οι συγκεκριμένες τους αναλύσεις για τον καπιταλισμό ή άλλα φαινόμενα έχουν αποδειχτεί είτε εσφαλμένες και άστοχες είτε και ξεπερασμένες.
    Επίσης για να είναι «χρήσιμος» ένας συγγραφέας πολιτικά, πρέπει να είναι εύληπτος και κατανοητός. Π.χ. συμφωνώ με την ανάλυση που κάνεις των προσεγγίσεων του Αλτουσέρ και του Φουκό, παρ’ όλο που πιστεύω ότι ο ακαδημαϊκός τους χαρακτήρας ως στοχαστών δεν τους επιτρέπει να πιάσουν την πραγματικότητα του κοινωνικο-ιστορικού, οδηγώντας τους έτσι σε αφηρημένες και «φιλοσοφικές», με την κακή έννοια του όρου, γενικεύσεις, οι οποίες τους κάνουν να προσπαθούν να ασκήσουν κριτική στις τάσεις που αναφέρεις, πηγαίνοντας απλώς στο άλλο άκρο: δηλαδή σε μια δομιστική θεωρία που εξαλείφει κάθε υπόνοια υποκειμένου, συνείδησης κ.λπ.). Αλλά πιστεύω ότι οι έννοιες της εδαφικοποίησης και της απεδαφικοποίησης του Ντελέζ είναι πρακτικά ακατανόητες σε σχέση με την πραγματικότητα. Μόνο αν ασχολείται κανείς με τον ίδιο τον Ντελέζ ίσως να καταλαβαίνει τη σημασία τους. Έχω την εντύπωση ότι πρόκειται πιο πολύ για φιλοσοφικές λεπτολογίες παρά για έννοιες που φωτίζουν κάποια ουσιώδη εξέλιξη της πραγματικότητας. Αυτό που λες περί της διάχυσης της κριτικής σε θεσμούς της καθημερινής ζωής (σχολείο, φυλακή, άσυλο κ.λπ.), το είχαν ήδη πει οι καταστασιακοί με τον πολύ πιο απλό όρο της «κριτικής της καθημερινής ζωής», ενώ είχαν αρχίσει ήδη να το εξασκούν τα κινήματα του ’60.

    Αυτό για τον Φωτόπουλο και την κριτική του Καστοριάδη στο σταλινισμό δεν το καταλαβαίνω. Λες ότι έχει δίκιο ο πρώτος, όταν διαισθάνεται ότι η προσέγγιση του δεύτερου είναι κοντά στον αστικό φιλελευθερισμό. Δεν καταλαβαίνω γιατί κάτι τέτοιο είναι προβληματικό για κάποιον που δεν είναι τζιχαντοσταλινικός, όπως ο Φωτόπουλος. Ο αστικός φιλελευθερισμός ενσαρκώνει σε ένα βαθμό το πρόταγμα της αυτονομίας, ασχέτως αν βασικές πτυχές του στρέφονται ενάντια σε αυτό. Αλλά το να έχεις κατοχυρωμένα αστικά δικαιώματα μέσα σε μια κοινωνία, είναι απείρως καλύτερο από το να μην έχεις. Αυτό δεν είναι φιλοσοφικό ζήτημα, είναι ζήτημα πρακτικής πολιτικής δραστηριοποίησης: μπορείς να κάνεις αφισοκόλληση, να εκδίδεις το περιοδικό σου, να γράφεις ελεύθερα σε μπλογκς όπως εμείς τώρα κ.λπ. Πράγματα, εν ολίγοις, που σου επιτρέπουν να ασχοληθείς πολύ πιο εύκολα με την επαναστατική πολιτική. Πρόκειται για βασικές κοινοτοπίες, που θα έλεγε κι ο Βανεγκέμ, οι οποίες δεν έχουν σχέση με φιλοσοφικές θεωρίες και εννοιοποιήσεις. Και ο Καστοριάδης ήταν πάντοτε οπαδός μιας τέτοιας προσέγγισης του κοινού νου, ενάντια στις σχοινοτενείς ρητορικές εκφράσεις των δομιστών και των μεταδομιστών, οι οποίοι έχουν ως βασικό τους χαρακτηριστικό την τάση να μετατρέπουν τα απλά ζητήματα καθημερινής πράξης σε προβλήματα φιλοσοφίας.

    Στο ζήτημα του Μάη του ’68 δε διαφωνώ με την προσέγγισή σου. Το λέω επειδή κάπου λες ότι σου φαίνεται διαφορετική η προσέγγισή μου. Ίσως το λες επειδή κι εδώ στην ομάδα λέμε ότι σήμερα είναι σημαντικό το ζήτημα των ορίων. Μα όρια δε σημαίνουν επιστροφή στη θρησκευτική ετερονομία. Η ύπαρξη των ορίων είναι καλό πράγμα, αρκεί αυτά τα όρια να μπορούμε να τα συζητήσουμε, να τα συνδιαμορφώσουμε, να τα αμφισβητήσουμε όταν κρίνουμε ότι είναι απαραίτητο κ.λπ. Αν κάτι έχει πάρει από τα κινήματα του ’60 ο σύγχρονος καπιταλισμός, αυτό είναι ακριβώς η εξύμνηση του πανηδονισμού και της αναγκαιότητας να υπερβαίνουμε τα όρια κάθε είδους. Δε συμφωνώ ότι πρόκειται για διαλεκτική άρνηση του πνεύματος του ’60. Πρόκειται, αντίθετα, για μια αφομοίωση στοιχείων αυτών των κινημάτων που επέτρεψαν στον καπιταλισμό να ξεπεράσει το λίμνασμα της δεκαετίας του ’70. Ταυτόχρονα αυτά τα κινήματα επηρέασαν βαθειά την ίδια τη δομή του καπιταλισμού, ενδυναμώνοντας διαδικασίες που βρίσκονταν ήδη σε εξέλιξη (αποσύνθεση της αστικής κουλτούρας, άνοδος της κοινωνίας της κατανάλωσης κ.λπ.). Πρόκειται όμως για λάθος να πάμε στο άλλο άκρο και να πούμε, όπως λες για τους Νέγκρι-Χαρντ, ότιο νεοφιλελευθερισμός είναι προϊόν των κινημάτων του ’60. Το θέμα είναι να δούμε πώς ενσωμάτωσε ο καπιταλισμός ορισμένα στοιχεία τους (καταπολεμώντας κάποια άλλα), πώς επηρεάστηκε ο ίδιος από αυτά κ.λπ. Δηλαδή νομίζω ότι η ανάλυση του Καστοριάδη είναι πολύ πιο σωστή μεθοδολογικά, καθώς, τονίζοντας πάντοτε πως «τίποτε δε μπορεί να επικρατήσει απόλυτα», μας επιτρέπει να διερευνήσουμε τη συνύπαρξη και τον ανταγωνισμό μεταξύ διαφορετικών πολιτιστικών λογικών, τη μείξη και τις αντιφάσεις διαφορετικών κοινωνικο-ιστορικών στοιχείων κ.λπ.
    Να πω επί τη ευκαιρία ότι ο Σαρκοζύ αυτή τη μαλακία για τον Μάη του ’68 την είπε καθαρά ρητορικά, εφόσον, όπως ωραία του είχε απαντήσει ο Κον-Μπεντίτ, ο ίδιος αποτελεί χαρακτηριστικό προϊόν ορισμένων αλλαγών που επέτρεψε ή επιτάχυνε ο Μάης (ως προς τον τρόπο ζωής του, το μοντέλο συζύγου που ενσαρκώνει κ.λπ.). Κι αν πολλοί αριστεροί κάνουν πλέον κριτική σε αυτά τα κινήματα, αυτό δε μου λέει κάτι. Νομίζω πως απλώς είναι μια προσπάθειά τους να ξεφύγουν από την ανασφάλεια που τους προκαλεί η ανικανότητά τους να καταλάβουν τη σύγχρονη κοινωνία, επιστρέφοντας στα παλαιοσταλινικά κλισέ: «τα κινήματα του ’60 ήταν απλώς το προϊόν μιας αισθητικής περιπέτειας των παιδιών των αστών κ.λπ.» (βλ. την ταινία του Μπερτολούτσι, Οι ονειροπόλοι).

    Και το ίδιο ισχύει και για την κριτική στον Νέγκρι που αναφέρεις και η οποία μου φαίνεται εξίσου προσχηματική, ασχέτως αν διαφωνώ με την προσέγγιση του Νέγκρι και καταλαβαίνω, επίσης, γιατί δεν κάθεται καλά στους σταλινο-αριστεριστές: ο RD, π.χ., απλώς βρήκε μια ευκαιρία να το παίξει «υπερασπιστής των συμφερόντων των υποτελών τάξεων» υιοθετώντας ένα παλαιοκομουνιστικό προφίλ. Εξού και το ξεσπάθωμα ενάντια στο Σύνταγμα και την έλλειψη «ταξικής καθαρότητας», εξού και η υπεράσπιση του «τίμιου» Φωτόπουλου που βάλλεται από τα κωλόπαιδα των Εξαρχείων κ.λπ. Κλασικό φαινόμενο μέλους ανώτερων τάξεων (μορφωμένος, καθηγητής κ.λπ.), που υπερθεματίζει παλαιοκομουνιστικά, προκειμένου να νιώσει εγγύτερα σε αυτό που έχει θέσει ως πολιτικό ιδεώδες (ο σοσιαλισμός ως «υπεράσπιση των φτωχών»). Πιστεύω ότι τέτοια προβλήματα συνείδησης συνιστούν βασικό στοιχείο του φαντασιακού πολλών πρωταγωνιστών της σκέψης των ετών ’60-’70, που συζητάμε, και γι’ αυτό επιμένω σε αυτό το σημείο.

    @ Μίλτος
    Μίλτο, δε νομίζω ότι έχει ιδιαίτερο νόημα να την τυπώσω τη μπροσούρα για τον Φωτόπουλο, καθώς πρόκειται για ένα ζήτημα αρκετά εξειδικευμένο. Για να ευλογήσω και λίγο τα γένια μου, πιστεύω ότι πιάνω αρκετά καλά το ζήτημα της σκέψης του Καστοριάδη εκεί και μάλιστα με καλύτερο τρόπο από πολλές ακαδημαϊκές εργασίες επί του θέματος. Αλλά αυτά τα πιο φιλοσοφικά θέματα δεν αποτελούν βασική προτεραιότητα, εκτός κι αν είσαι δογματικός και σεχταριστής σαν το Φωτόπουλο. Η πολιτική συνεργασία και συστράτευση δεν απαιτεί αναγκαστικά και φιλοσοφική ταύτιση απόψεων. Μόνο οι θρησκευτικές σέχτες τύπου ΚΚΕ, ΠΔ κ.λπ. θέτουν ως προαπαιτούμενο πολιτικής σύμπλευσης τη φιλοσοφική σύμπτωση. Π.χ. εδώ διαφωνούμε με τον Welt ως προς τα φιλοσοφικά, αλλά νομίζω ότι θα μπορούσαμε άνετα να συνεννοηθούμε πολιτικά. Όχι ότι δεν έχει σημασία και η φιλοσοφική ή πιο θεωρητική διαύγαση. Απλώς μου φαίνεται λιγότερο πρωτεύουσα από την πολιτική και κοινωνική ανάλυση.

    Νίκος

  24. Ο/Η Miltos λέει:

    Φίλε Νίκο ευχαριστώ…Με κάλυψες και συμφωνώ με την προσέγγιση σου.
    Τώρα σχετικά με την εξουσία κακώς κατά την γνώμη μου (και από αυτά τα λίγα που έχω διαβάσει) γίνεται τόση ανάλυση τουλάχιστον από τους σύγχρονους διανοητές (Φουκώ, Ράιχ, Αλτουσέρ, Μπούκτσιν). Από την στιγμή που υπάρχει κράτος με οποιαδήποτε έννοια υπάρχει αυτό (ταξικό, γραφειοκρατικό, κοινοβουλευτικό, βασιλικό- φεουδαρχικό κ.λ.π), είναι φυσικό να μεταχειρίζεται κάθε μέσο για να διατηρήσει την υπαρξή του απέναντι στους υπηκόους του. Ο Καστοριάδης νομίζω δεν ανέλυσε πολύ το θέμα της εξουσίας σαν δομή ή υπερδομή γιατί το θεωρούσε κάτι σαν «επιλογή» που απορέει από την φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας και ότι η εξουσία για να αποκτήσει δημοκρατική βάση, μιας και δεν μπόρει να εξαφανιστεί τελείως (προς λύπη των αναρχικών) οφείλει η κοινωνία να το επιλέξει μέσα από την αμφισβήτηση, δηλαδή «αλλάζοντας» για να το πούμε απλά τις φαντασιακές σημασίες της προς πλατύτερες και πιο οριζόντιες διαδικασίες.

  25. Ο/Η Miltos λέει:

    ξέχασα…ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

  26. Ο/Η JKL λέει:

    Καταρχάς καλή χρονιά και από εμένα.

    @Νίκος

    Κοίτα, αν και δεν έχω πολυασχοληθεί με Φουκό, θα αρκεστώ να σχολιάσω γύρω από τον ΚΚ το θέμα. Στον ίδιο υπάρχουν αρκετά σημεία όπου σου δίνει την εντύπωση πως η κοινωνικοποίηση είναι απόλυτη, παρόλο που αντικειμενικά δεν είναι υποστηρικτής αυτής της θέσης (θεωρία για την ψυχική μονάδα, αυτοαλλοίωση κλπ..).Ήταν ένα από τα σημεία στα οποία ο Χάμπερμας έμεινε τυφλός (Φιλοσοφικός λόγος της νεωτερικότητας).Στην Ανοδό της Ασημαντότητας και στο κείμενο «Εξουσία πολιτική αυτονομία» αν θυμάμαι καλά παρουσιάζει-τυποποιεί τι είναι αυτό που συμβάλει σε αυτήν την αυτοαλλοίωση. Υπάρχουν όμως χωρία στον Κ που το λέει ξεκάθαρα και ο ίδιος. Το άτομο εσωτερικεύει αναγκαστικά ένα μίνιμουμ εξουσίας -δέστο και ψυχαναλυτικα.

    Ως προς τους Αντόρνο/Χορκχάιμερ, πρέπει να μην ξεχνάμε την περίοδο που έγραφαν, που παρόλο που άσκησαν μια ισοπεδωτική θα έλεγα κριτική στην Δύση, το έκαναν υπέρ της και υπέρ του Διαφωτισμού (δες πρόλογο στην ΔτΔ, δες το «Προς ένα νέο μανιφέστο») και δεν πρέπει να λησμονούμε το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο ήταν η χρυσή εποχή του Κράτους, που έφερε τα πάνω κάτω. Στο Εβραίοι και οι Ευρώπη, ο Χορκχάιμερ λέει πως οι χώρες βουλιάζουν στον ολοκληρωτισμό , έχοντας στο νου του την ημι-ολοκληρωτική Αμερική -στην οποία ζούσαν και έγραφαν κατά την εξορία- αλλά και τις ανατολικές χώρες.

    @Μιλτος

    Έχεις δίκιο σε αυτό που λες στον βαθμό που -πάλι- ο Κ δίνει την εντύπωση ότι πιστεύει πως το μονο που απλά χρειάζεται είναι αυτή η νεφελώδης αλλαγή «των φαντασιακών σημασιών». Σε μια συζήτηση με Γάλλους σοσιαλιστές (στο περιεχόμενο του σοσιαλισμού) ένας εξ αυτών λέει (σε δική μου μετάφραση) : «…όμως το κοινωνικό φαντασιακό εξαρτάται από την υλική πραγματικότητα» και ο ΚΚ απαντά «δεν ξέρω πως αυτά τα δύο θα μπορούσαν να διαχωριστούν». Δηλαδή ο Καστοριάδης παραμένει προφανώς υλιστής -όσο και αν τρίζουν τα κόκκαλά του με αυτό:P. Τώρα δεν βλέπω για ποιον λόγο ο Καστοριάδης θα έπρεπε να κάτσει να αφιερώσει αράδες για την ρητή εξουσία ως «δομή».Υλικοί καταναγκασμοί προερχόμενοι από το άδικο αστικό δίκαιο σίγουρα υπάρχουν.Σε καμία περίπτωση αυτοί δεν αποτελούν κυρίαρχη στιγμή της κοινωνικής ζωής όμως -τουλάχιστον στον κόσμο που εμείς έχουμε μεγαλώσει- εκτός βέβαια αν σε περίοδο όξυνσης, οξυνθούν και οι ταξικές διακρίσεις, και άρα η παλιά αδικία ενσαρκωμένη σε νόμο του Κράτους, παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Και αφήνοντας εκτός τους ολοκληρωτισμούς του 20ου αιώνα -που η φαντασιακή ή υλική καταγωγή της εξουσίας είναι δύσκολο να διαχωριστεί-, προφανώς η φαντασιακή καταγωγή της εξουσίας διατηρεί προνομιακή θέση.Αλλά αυτήν την συζήτηση την καθιστούν μάταιη συγκεκριμένα χωρία της ΦΘΚ (για την πράξη συγκεκριμένα…)

  27. Ο/Η Miltos λέει:

    @ JKL
    Nα προσθέσω κάτι ακόμα. Μία μορφή εξουσίας που δεν έχει υλική υπόσταση είναι και η θρησκεία. Από την στιγμή που θεός δεν υπάρχει με την έννοια που υπάρχει το κράτος, παρόλα αυτά υφίσταται μια πολύ ισχυρή δύναμη στις συνειδήσεις κα ιστις ζωές των ανθρώπων μέσω αυτού του θεσμού (ενν. της θρησκείας) που αποδυκνείει περίτρανα την δύναμη της φαντασίας στην δημιουργία νοήματος και ετερόνομων κανόνων που καλήγουν στο να γίνουν θεσμός με ισχυρότατη δομή θα έλεγα. Κάπου διάβαζα οτι ο Καστοριάδης βρισκόμενος κάπου στη Μ. Ανατολή παρακολούθησε ένα προσκύνημα μουσουλμάνων και είπε χαρακτηριστικά ότι για αυτούς τους ανθρώπους «ο θεός υπάρχει».

    • Ο/Η JKL λέει:

      Ακριβώς.Το φαντασιακό είναι πιο πραγματικό από το πραγματικό έλεγε κάπου στην ΦΘΚ.
      Ακόμα και αν θέλουμε να υποβιβάσουμε το Κράτος σε υλική εξουσία και μόνο αυτό, έχουμε περιπέσει ήδη στην αναλήθεια. Στην Ελλάδα για παράδειγμα, μάλλον το κράτος σημαίνει περισσότερο το έθνος (έθνος-κράτος) παρά τον εαυτό του.

      • Ο/Η Miltos λέει:

        Συμφωνώ….για αυτό και πολλοί λένε να σώσουμε την Ελλάδα ακόμα και αν εξαφανιστούν οι Έλληνες. Ο Freud επίσης στο «Τοτεμ και Ταμπού» τα αναλύει υπέροχα αυτά, άσχετα τώρα αν ο Καστοριάδης θεωρεί ότι η θέσμιση προϋπάρχει του τοτεμισμού που συμφωνώ φυσικά. Νομίζω ότι ο ένα είδος Τοτεμισμού όσον αφορά το έθνος υφίσταται και στις μέρες μας

        • Ο/Η JKL λέει:

          E,άρα που διαφωνούμε?:P

          • Ο/Η Miltos λέει:

            χαχα..JKL δεν διαφώνησα κάπου μαζί σου….Βασικά ξεκίνησα να σχολιάζω πάνω στο κείμενο του Welt, που έκανε αυτή την διεξοδική ανάλυση περί εξουσίας από τον Φουκώ. Κατά τα άλλα αλληλοσυμπληρώναμε νομίζω. Πάντως μέσα από αυτές τις συζητήσεις μαθαίνει κάποιος πολλά πράγματα. Ακόμα και σχετικά με τον Κ.Καστοριάδη μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε και άλλες πτυχές της σκέψης του που ίσως να μη είχαμε την ικανότητα να τις κατανοήσουμε μόνοι μας…Τουλάχιστον σε μένα ισχύει αυτό. Τα λέμε

  28. Ο/Η Weltschmerz K. λέει:

    Νομίζω ότι συμφωνούμε, τόσο για τον Φωτόπουλο όσο και για τον Μάη. Είπα ότι έχει δίκιο ο ΤΦ όταν επισημαίνει την ύπαρξη κάποιας συγγένειας στο σκεπτικό του Καστοριάδη και της ρεφορμιστικής αριστεράς με έναν ριζικό πολιτικό φιλελευθερισμό, αλλά άδικο όταν αδυνατεί λόγω δογματισμού (τζιχαντοσταλινισμού) να διακρίνει ακριβώς τα σπέρματα αυτονομίας που ενυπάρχουν σ΄αυτόν. Η συγγένεια αυτή δεν έχει τίποτε μεμπτό – απεναντίας: είναι η ριζική και συστηματική διαφωνία με τον πολιτικό φιλελευθερισμό που θα έπρεπε να μας υποψιάσει, αφού για τον ΤΦ και άλλους το γεγονός και μόνο ότι θέματα όπως η αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών θίγονται από τις ελίτ, αποτελεί ρητή ένδειξη και απόδειξη του αντιδραστικού χαρακτήρα όλων των παρόμοιων αιτημάτων. Μάλιστα η αναφορά αυτή αποτελούσε παράδειγμα του πως αντιμαχόμενες πλευρές μιας εποχής -ο Καστοριάδης και οι συντηρητικοί/φιλελεύθεροι, οι συντηρητικοί και οι τροτσκιστές, οι φιλελεύθεροι και οι ρεφορμιστές της αριστεράς- μοιράζονται ένα κοινό έδαφος, έναν κοινό τρόπο πρόσληψης και αξιολόγησης της πραγματικότητας, και κατ’ επέκταση του πως στην πραγματικότητα η ανάδυση της καινοτομίας συμβαδίζει με τη συνέχεια, η ρήξη με τη διατήρηση, η δυναμική δομική θεώρηση με την ιστορική εξέλιξη κλπ. Έτσι και για τον Μάη έγραψα για διαλεκτική αντιστροφή (και όχι άρνηση) αναγνωρίζοντας ακριβώς ότι ο «νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός» και ο όψιμος ατομικισμός που τον συνοδεύει ενσωμάτωσαν πράγματι αρκετά στοιχεία της αντι-αυταρχικής και αντι-γραφειοκρατικής κουλτούρας του Μάη, χωρίς φυσικά να αποτελούν την πλήρη ενσάρκωση της κατά πολύ ευρύτερης και βαθύτερης κριτικής των εξεγερμένων (εν αντιθέσει προς τις νεοσταλινικές και νεοσυντηρητικές ερμηνείες περί ψυχοδράματος, πανηγυριού κλπ). Μοναδικό σημείο που θα κράταγα μια επιφύλαξη, μολονότι συμφωνώ ως προς τα συγκεκριμένα παραδείγματα που αναφέρεις, είναι το κατά πόσον είμαστε σε θέση να οριοθετήσουμε -συμμετέχοντες οι ίδιοι στην παρτίδα του παιχνιδιού- το που ακριβώς αρχίζει και τελειώνει η πολιτική ή η φιλοσοφία, αν παρεισφρέει η όχι στον «κοινό νου» ή στα «καθημερινά ζητήματα».

    Βασικός μου σκοπός -σε ένα όντως πολύ μακρύ και ενδιαφέρον ελπίζω κείμενο, όπως κατάλαβα ξαναδιαβάζοντας το μέρες μετά- ήταν να υπερασπιστώ τη νουβέλ βαγκ (εν προκειμένω τους Φουκώ, Ντελέζ, Μπουρντιέ) της γαλλικής φιλοσοφικής «στιγμής» της δεκαετίας του ’60, επισημαίνοντας το ότι εντάσσονται στο ίδιο ευρύτερο σύνολο με τον Καστοριάδη ως συμπληρωματικές/παραπληρωματικές προσεγγίσεις, που μπορούν να τροφοδοτήσουν έναν γόνιμο και σφαιρικό προβληματισμό για την κοινωνική και ιστορική πραγματικότητα, για το πως δηλαδή παράγονται, συντηρούνται, τροποποιούνται ή εξελίσσονται οι κανόνες του παιχνιδιού. Κατά τη γνώμη μου η κριτική που κάνει ο Καστοριάδης σε αυτούς δεν είναι αρκούντως πειστική, γιατί απλούστατα έχει πολεμικό χαρακτήρα («συνδικαλιάρικη», όπως είπα), όπως ας πούμε οι θρυλικές επιθέσεις του Μαρξ στους εγελιανούς της αριστεράς (ή, με κάπως λιγότερη χάρη, οι αντίστοιχες του ΤΦ σε Καστοριάδη, Μπούκτσιν και Λατούς), όπου οξυδερκείς και εύστοχες παρατηρήσεις συνυπάρχουν με (συνειδητές ή όχι) απλουστεύσεις που οδηγούν σε ξιφασκίες εναντίον αχυρανθρώπων. Με είχε προβληματίσει αυτή η «αλαζονεία» του ΚΚ -πιθανότατα κληρονόμημα της θητείας του στο μαρξισμό- απέναντι στους σύγχρονους του που επεξεργάζονταν «ανταγωνιστικές» αλλά όχι απαραίτητα αντίθετες αναλύσεις με εκείνον. Ειδικότερα με είχε απασχολήσει αυτό για τον Ντελέζ, που είναι αυτός που βρίσκεται εγγύτερα στον Καστοριάδη, επιχειρώντας επίσης μια κριτική σύνθεση μαρξισμού και ψυχανάλυσης, νιτσεϊκή στο πνεύμα. Τυχαία βρήκα χθες αυτή την ανάρτηση που προτείνει μια εξήγηση για το εκ πρώτης όψεως παράδοξο: πως είναι δυνατόν ο Καστοριάδης να είχε σε χαμηλή εκτίμηση τον Ντελέζ, όταν είναι σαφές ότι υπάρχουν πολλές δυνατότητες σύγκλισης και τοπολογικής γειτνίασης μεταξύ των οπτικών τους, όπως μαρτυρά το γεγονός πως τα έργα τους αποτελούν σημεία αναφοράς για τον σύγχρονο ελευθεριακό χώρο στη χώρα μας; (κ διεθνώς;) http://castoriadis.blogspot.com/2009/04/castoriadis-foucault-deleuze-and-others.html

  29. Ο/Η JKL λέει:

    Δεν έχω υπόψη μου την κριτική του ΚΚ στους «στρουκτουραλιστές» που αν δεν κάνω λάθος, περιέχεται στην Γαλλική Κοινωνία,αλλά τυγχάνει να έχω διαβάσει (από το δίτομο Αλληλογραφίες Μαρξ-Ενγκελς) τις αντίστοιχες «συνδικαλιάρικες» κριτικές του Μαρξ σε Προυντόν και άλλους. Ουδε μία σχέση έχουν αυτές οι κριτικές με «κριτικές» αλα ΠΔ. Του Μαρξ η κριτική ήταν αυστηρή και με τις δύο έννοιες -σαν άτυχος που ήταν να γνωρίζει καλά την γερμανική φιλοσοφία, όπως έλεγε ο ίδιος- και στο τέλος πετούσε και κανένα «μικροαστός διανοούμενος». Οι κριτικές της ΠΔ είναι ανυπόστατες. Δημιουργούν τον ΚΚ στον οποίο θα επιτεθούν. Οι κριτικές που κάνουν δε στους αναρχικούς εν συνόλο είναι στην ουσία ένα αναμάσημα λέξεων από το βιβλιαράκι του Μπούκτσιν.

  30. Ο/Η Julien Febvre λέει:

    Λοιπόν, ξαναδιάβασα το άρθρο σας και τα μαργαριτάρια των ΠΔ… ειλικρινά, δεν βρίσκω το λόγο να ασχοληθεί κανείς τώρα με διάφορους τέτοιους κομφουζιονιστές που ξεπετάγονται σαν τα μανιτάρια στο διαδίκτυο και κάνουν σαν σφίγγοκωλάριοι σε δεύτερης ποιότητας πρωινάδικα!!!

    • Ο/Η omadeon λέει:

      Julien

      Το θέμα δεν αφορά αυτούς που λες, αυτοί μπορεί κάλλιστα να είναι και καραγκιόζηδες άνευ αξίας. Το θέμα αφορά τη δυνατότητα διαύγασης της αλήθειας μέσα στον ίδιο διάλογο στο διαδίκτυο. Εφόσον επιλέγουμε να είμαστε αποκομμένοι από το σύνολο «ψαγμένοι» μπλόγκερ και σχολιαστές, μπορεί να αυταπατώμαστε ότι ξεπεράσαμε όλα αυτά και ότι απομένει να ξεκαθαρίσουμε ΤΙ έλεγε ο Καστοριάδης ή ο Μάρξ…

      Ε, ΔΕΝ είναι έτσι. Το διαδίκτυο έχει κάποιες ιδιομορφίες που ΕΙΤΕ θα αμελήσουμε τελείως με την πομπώδη αυταπάτη πως αρκεί ο πρωτοπαράδοτος γραπτός λόγος για να εκφράσει τις ιδέες μας και τις κοινωνικές ανησυχίερς μας… (οπότε θα χαρίσουμε το «γήπεδο» στην επικράτηση νέων και μαζικών ανορθολογισμών) είτε θα εκμεταλλευτούμε θετικά και αναλυτικά / συνθετικά τις νέες δυνατότητες για αναβάθμιση της Κυρίαρχης Αφήγησης από τη δική μας σκοπιά, μέσω του διαδικτυακού διαλόγου. ΑΝ επιλέξουμε το δεύτερο, είμαστε όμως υποχρεωμένοι να παρεμβαίνουμε, να μην αφήνουμε να «πέσει κάτω» τίποτα από όσα απειλούν τις δυνατότητες για μαζική διαύγεια. Χάσαμε ήδη το πεδίο των κλασσικών ΜΜΕ προ πολλού. Είναι στο χέρι μας να ΜΗ χάσουμε και τη μάχη στο διαδίκτυο.

      Το θέμα Φωτόπουλου είναι μια ΠΡΟΚΛΗΣΗ. Σέβομαι όποιον την υποτιμά ή την πετάει στα σκουπίδια αλλα΄για μένα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Ισα-ίσα αρχίζει να αξιοποιείται σαν ΠΛΗΡΕΣ παράδειγμα ΟΛΙΚΗΣ διαύγασης συμβάντων του διαδικτυακού διαλόγου.

  31. Παράθεμα: Απάντηση(1) στο λίβελλο: ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΔΗΘΕΝ “ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ” ΣΥΚΟΦΑΝΤΗ « Omadeon's Meta-Blog

  32. Ο/Η Weltschmerz K. λέει:

    Νίκο έλαβα το μέιλ. Φαίνεται πως ο χρόνος δεν περισσεύει σε κανέναν! Απάντα όποτε μπορέσεις, κανένα πρόβλημα.

  33. Ο/Η Άναρχος λέει:

    » Όπως ο φιλοσιωνισμός είναι απαράδεκτος, ακριβώς επειδή συγκαλύπτει την πολιτική και τα εγκλήματα του ισραηλινού ιμπεριαλισμού στο όνομα της αντίθεσης στον ισλαμισμό (και της προστασίας του κράτους του Ισραήλ από τους εχθρούς του), έτσι κι η αντισημιτίζουσα εμμονή με το Ισραήλ και τους «εβραίους» ενεργεί υποστηρικτικά προς τους ισλαμιστές»

    Έτσι μπράβο. Εμείς οι αυτόνομοι διαχωρίζουμε τις θέσεις μας από τους υπόλοιπους αναρχικούς και δεν κρατάμε «ίσες αποστάσεις» ούτε ενστερνιζόμαστε την θεωρία των άκρων. Είμαστε καθαρά υπέρ της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού (ανατριχιάζω και μόνο που γράφω αυτές τις λέξεις) και φυσικά υπέρ του δυτικού Ισραήλ και πάντα στις πορείες που κάνουν οι αντισημίτες Ισλαμολάγνοι εμείς κατεβαίνουμε με τη σημαία του. Όχι τώρα με τους βρωμιάριδες τους μουσουλμάνους που κάνουν κλειτοριδοκτομή και έχουν ασιατικό πρότυπο κοινωνίας. Εμείς είμαστε με τις πλατείες, με την άμεση δημοκρατία, με τον Περικλή, τον Κλεισθένη, τον Κορνήλιο και τον Γκυ Ντεμπόρ. Αυτά δεν τα ξέρουν οι γυφτοπαλαιστίνιοι που φοράνε μπούρκα. ΖΗΤΩ Η ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ. ΖΗΤΩ Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΚΑΤΩ Ο ΙΣΛΑΜΙΣΤΙΚΟΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s