Λίγα λόγια για το «ένοπλο», τη βία και τον πασιφισμό

Με αφορμή ορισμένα σχόλια και απορίες αναγνωστών σχετικά με το κείμενό μας για τους 4 αναρχικούς ληστές του Βελβεντού, θα θέλαμε να κάνουμε ένα μικρό σχόλιο σχετικά με την κριτική μας στη λεγόμενη «ένοπλη πάλη» αλλά και να πούμε δύο-τρία πράγματα γύρω από το ζήτημα της βίας.

Στο εν λόγω κείμενό μας ίσως φαίνεται ότι υπάρχει μια αντίφαση μεταξύ των δύο τοποθετήσεών μας: την κριτική μας στο ένοπλο από τη μια πλευρά, και την κριτική μας στον πασιφισμό από την άλλη. Στην πραγματικότητα όμως πιστεύουμε ότι η στάση μας είναι συνεκτική για τον εξής απλό λόγο: η κριτική μας στο ένοπλο δε γίνεται από πασιφιστική σκοπιά, δηλαδή δε γίνεται επειδή το θεωρούμε υπερβολικά βίαιο ή οτιδήποτε ανάλογο. Γι’ αυτό και αναφερόμαστε σε κριτικές που έχουν ασκηθεί στην τρομοκρατία από ελευθεριακές ομάδες στο παρελθόν. Έχει σημασία να τονίζουμε ότι πρόκειται για ελευθεριακές και δημοκρατικές ομάδες, καθώς έτσι ξεκαθαρίζουμε και το είδος της κριτικής το οποίο υιοθετούμε και το οποίο, μέσες άκρες, υποστηρίζουμε κι εμείς.

Η κριτική μας γίνεται από σκοπιά πολιτική και όχι πασιφιστική. Η πολιτική κριτική που ασκούμε από δημοκρατική σκοπιά στο ένοπλο έχει δύο πτυχές. Πρώτον, ξεκινάει από την ιδέα ότι μόνο μέσα από δημοκρατικά κινήματα, με την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη λαϊκή συμμετοχή, έρχονται οι αλλαγές μέσα στην ιστορία και ειδικά οι δημοκρατικές κατακτήσεις και τα δικαιώματα. Η τρομοκρατία σπανίως, αν όχι ποτέ, έφερε κάποια εξέλιξη ως προς αυτό το σημείο.

Είτε εκφράζει λενινιστικές-σταλινικές αντιλήψεις περί πρωτοπορίας, σύμφωνα με τις οποίες η κοινωνία είναι ανίκανη να πολεμήσει μόνη της άρα πρέπει να υποκατασταθεί από την ένοπλη και μυστική Πρωτοπορία (επί τούτου είναι πολύ ενδιαφέρουσα η ανάλυση για την επιρροή που είχαν αυτές οι ιδέες των Ρώσων τρομοκρατών στον νεαρό Λένιν, του οποίου, ως γνωστόν, ο αδερφός κρεμάστηκε το 1887 μετά από απόπειρα δολοφονίας του Τσάρου -ο Παπαϊωάννου στη Γένεση του ολοκληρωτισμού έχει κάνει πολύ καλή δουλειά σχετικά) –ή, έστω, να «αφυπνιστεί» από τη θεαματική της δράση∙ είτε εκφράζει ατομικιστικές και δυνάμει παρανοϊκές τάσεις ατομικής εκδίκησης απέναντι στον χύδην όχλο της κοινωνίας, που είναι ανίκανος να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά του.

Σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση πρόκειται κυρίως για την αναρχική τρομοκρατία, αρχής γενομένης από τον Ραβασόλ και μέχρι τις μηδενιστικές της εκδοχές στη σημερινή Ελλάδα (Πυρήνες, Σέχτα κ.λπ.). Σε αυτήν την περίπτωση περισσότερο από πολιτική πράξη, η τρομοκρατική στράτευση είναι έκφραση ενός ναρκισσισμού και μιας αδυναμίας να προσαρμοστούμε στην αισχρή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα και γι’ αυτό οδηγεί σε δυνάμει αυτομαστιγωματικές καταστάσεις (δε διαμαρτυρόμαστε για τις κακοποιήσεις που υφιστάμεθα από την αστυνομία, εφόσον αυτό είναι το πεπρωμένο μας ως κοινωνικών αγωνιστών, βλέπουμε τους εαυτούς μας ως μάρτυρες κ.λπ.). Γι’ αυτό κι εμείς γράφουμε στο κείμενο ότι το πολιτικό της υπόθεσης δεν έγκειται στη δράση των τεσσάρων αναρχικών (ένοπλη ληστεία κ.λπ.), αλλά στην αξιοπρεπή τους στάση μετά τη σύλληψη: μπορεί μεν να υπερέβαλλαν, ωστόσο έμειναν σταθεροί στις ιδέες τους και δε φοβήθηκαν.

Σε ό,τι αφορά τώρα στην σταλινοαριστερίστικη τρομοκρατία, με τις αναφορές στον Λένιν και τον αντι-ιμπεριαλιστικό τριτοκοσμισμό της δεκαετίας του ’60, αυτή απλώς εμπεδώνει τον λαϊκισμό και την ετερονομία των κοινωνιών, ειδικά σε περιπτώσεις λαών χωρίς πολιτική παράδοση αυτονομίας, όπως η Ελλάδα. Χαρακτηριστικό είναι από αυτήν την άποψη ότι για πολύ κόσμο οι γορίλες Χρυσής Βροχής του Ζαρούλια παίζουν σήμερα το ρόλο των «Ρομπέν των Δασών» του Κουφοντίντα: οι θεσμοί δε λειτουργούν κι έτσι έχουμε ανάγκη από κάποιους νταήδες που με την εξωθεσμική τους δράση λύνουν τα προβλήματα και επιβάλλουν δικαιοσύνη. Άρα εδώ βλέπουμε ότι η τρομοκρατία εμπεδώνει την πολιτική απάθεια της κοινωνίας, στην οποία, επίσης, βασίζεται. Δεν αλλάζει τίποτε στην ουσία του. Αντιμετωπίζει με το θυμικό τα όποια προβλήματα χωρίς να αλλάζει ούτε στο ελάχιστο τις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες, εκτονώνοντας, μάλιστα, την όποια οργή και κοινωνική αγανάκτηση («καλά του έκαναν του πούστη, να αγιάσουν τα χέρια τους» κ.λπ.).

Με ανάλογο τρόπο, εξαιτίας όλων των παραπάνω, η δράση των ένοπλων ψευτο-πρωτοποριών φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκει. Οδηγεί κατά βάση στην ενδυνάμωση της καταστολής, τόσο σε νομικό επίπεδο (με την προώθηση νέων «αντιτρομοκρατικών» νομοθεσιών και ερμηνειών των εκάστοτε υπαρχόντων νόμων, εφόσον πλέον «κακουργηματοποιούνται» αδικήματα που μέχρι πρότινος δε θεωρούνταν τόσο σοβαρά, ακριβώς επειδή θεωρούνται, πλέον, «τρομοκρατικού» χαρακτήρα) όσο και σε επίπεδο άμεσα κατασταλτικό (εφόσον γίνονται επιχειρήσεις εκκαθάρισης των πολιτικών χώρων που πρόσκεινται ή υποτίθεται ότι πρόσκεινται και γεννάνε την τρομοκρατία). Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της δεύτερης υποπερίπτωσης υπήρξε η Ιταλία του ’70.

Για όλους αυτούς τους λόγους πιστεύουμε ότι η τρομοκρατία είναι μια πολιτικά βλακώδης όσο και αντιδημοκρατική επιλογή, στην οποία, ως ελευθεριακοί και δημοκράτες, οφείλουμε να ασκούμε συνολική κριτική.

Ας ξεκαθαρίσουμε, με την ευκαιρία, κι ένα ακόμα σημαντικό σημείο. Όσον αφορά στην κριτική μας στον πασιφισμό, υποστηρίζουμε πως είναι βλακώδες να λέει κανείς ότι καταδικάζει τη βία γενικώς και απόλυτα, εκ των προτέρων και θεωρητικά. Για τον απλούστατο λόγο πως οι σημερινές κοινωνίες, τις οποίες υπερασπίζονται οι φιλελεύθεροι πασιφιστές (όντας μάλιστα πασιφιστές ακριβώς επειδή πιστεύουν ότι η βία θα οδηγήσει τις εν λόγω φιλελεύθερες κοινωνίες στην κατάρρευση), δε θα υπήρχαν αν δεν είχε ασκηθεί «βία» των από κάτω στους από πάνω. Ωστόσο αυτό δεν πρέπει, από την άλλη πλευρά, να μετατρέπεται σε εκ προοιμίου δικαιολόγηση της αναρχικής βιαιολαγνίας. Γι’ αυτό και στο κείμενό μας βάζουμε τον όρο «βία» εντός εισαγωγικών. Δηλαδή πληρώνουμε τους πασιφιστές με το ίδιο νόμισμα, εφόσον δεν αναφερόμαστε πάντοτε σε περιπτώσεις πραγματικής βίας. Για όλους αυτούς τους κρετίνους και τους πολιτικούς τους προγόνους, π.χ., οι απεργίες και οι διαδηλώσεις θεωρούνταν «βία» και «τρομοκρατία» (ας δούμε την ιστορία του εργατικού κινήματος του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού, για παράδειγμα). Όμως δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Άρα, πολλά πράγματα αλλάζουν και χωρίς βία, εφόσον η «βία» των πασιφιστών δεν είναι πάντοτε πραγματική βία. Η κατάληψη ενός εργοστασίου, π.χ., είναι «βία» για τους πασιφιστές και τους φιλελεύθερους, αλλά δεν είναι βία.

Έχει σημασία να τονίζεται αυτό το σημείο εδώ στην Ελλάδα, καθώς η μπαχαλολαγνεία που συνιστά συγκροτητικό κομμάτι της μέσης αναρχικής αντίληψης των πραγμάτων, βρίσκει μια πολύ καλή ευκαιρία στην ανάγκη κριτικής των πασιφιστών προκειμένου να πάει στο άλλο άκρο και να δικαιολογεί κάθε είδος άσκοπης και άχρηστης βίας, στο όνομα της υπόθεσης ότι μόνο με βία αλλάζουν τα πράγματα. Κάτι τέτοιο όμως, εκτός από πολιτικά βλακώδες είναι και ανιστόρητο. Φυσικά και δεν είμαστε αξιωματικά κατά της βίας γενικώς (εφόσον προσεγγίζουμε τα πράγματα με πολιτικές κατηγορίες και βασικό μας κριτήριο είναι η δημοκρατικότητα και όχι ο πασιφισμός), αλλά, από την άλλη μεριά, δε θεωρούμε τη βία κάτι εξ ορισμού καλό και επιθυμητό. Όταν αυτή μπορεί να αποφεύγεται, πρέπει να εξαντλούμε τις προσπάθειες για να την αποφεύγουμε, διότι, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι, όταν το παιχνίδι τεθεί με όρους βίας, πάντοτε σε θέση ισχύος βρίσκεται ο εκάστοτε ισχυρός, δηλαδή το Κράτος. Άρα χρειάζεται προσοχή και αυτοσυγκράτηση, όχι ανέμελοι καουμποϊσμοί. Η βία από μόνη της δεν έχει πολιτική αξία, άρα το αν θα καταφύγουμε, κάθε φορά σε αυτήν, το αποφασίζουμε βάσει άλλων κριτηρίων τα οποία την υπερβαίνουν (ανάλυση της επικαιρότητας, του συσχετισμού δυνάμεων, αναφορά στις πολιτικές μας αρχές κ.λπ.).

Να πούμε, τέλος, ότι το δίπολο βιαιολαγνία-πασιφισμός είναι εξαιρετικά ετερόνομο και για έναν ακόμα λόγο: επειδή συσκοτίζει την ουσία αυτού που κάποτε λεγόταν «επανάσταση». Δηλαδή, τόσο οι «εξεγερσιακοί» βιαιολάγνοι όσο και οι πασιφιστές συμφωνούν σε κάτι βασικό: στο ότι η «επανάσταση» (ή η «εξέγερση») είναι μια διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης –δηλαδή αυξανόμενης έντασης της ασκούμενης βίας. Το ότι οι πρώτοι αξιολογούν θετικά αυτήν την υπόθεση ενώ οι δεύτεροι αρνητικά μικρή σημασία έχει. Αυτό που μετράει, από πολιτική σκοπιά, είναι το γεγονός πως συσκοτίζεται η ουσιώδης πλευρά κάθε κοινωνικού αυτομετασχηματισμού: η αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων, των θεσμών αλλά και των παραστάσεων της κοινωνίας, η δημιουργία δημοκρατικών θεσμών αγώνα και διαβούλευσης, μέσα στους οποίους σφυρηλατούνται οι νέες κοινωνικές σχέσεις και καταργούνται οι κατεστημένες ιεραρχίες. Διότι, φυσικά, αυτό είναι που συνιστά την ουσία κάθε πραγματικής κοινωνικής αλλαγής και όχι οι όποιες –πολύ συχνά αναγκαίες σε τέτοιες περιπτώσεις- συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής.

Advertisements
This entry was posted in Κείμενα. Bookmark the permalink.

4 Responses to Λίγα λόγια για το «ένοπλο», τη βία και τον πασιφισμό

  1. Ο/Η Michael Theodosiadis λέει:

    Καλό το κείμενο σε γενικές γραμμές. Βασικά δεν ξέρω τί συμπεράσματα θα βγάλει κανείς από το προηγούμενό σας άρθρο αλλά σε εμένα μου φάνηκε πολύ ισορροπημένο (σε αντίθεση με τα τελευταία άρθρα της ομάδας Α ή Β που με ανησυχούσαν ιδιαίτερα καθώς τον τελευταίο καιρό είχαν αρχίσει να φλερτάρουν λιγάκι επικίνδυνα με τον φιλελευθερο-πασιφισμό). Δεν ξέρω αν πραγματικά το άρθρο τούτο χρειαζόταν διασαφηνίσεις καθώς ούτε αντιφάσεις είδα ούτε ετερόκλητες απόψεις. Και δεν το λέω μόνο εγώ που ξέρω τις απόψεις σας αλλά και άλλα άτομα που το έδωσα να το διαβάσουν. Οπότε, όποιος πραγματικά θέλει να βγάλει συμπεράσματα θα τα βγάλει έτσι κι αλλιώς. Όσοι δεν θέλουν και αρχίσουν τις γνωστές γκρίνιες «εσείς υποστηρίζετε τους τρομοκράτες» ή «είστε βολεμένοι πασιφιστές» ας τραβήξουν το ρεβόλβερ τους.

    Εδώ θα σταθώ λιγάκι:

    Η δράση των ένοπλων ψευτο-πρωτοποριών φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκει. Οδηγεί κατά βάση στην ενδυνάμωση της καταστολής, τόσο σε νομικό επίπεδο (με την προώθηση νέων «αντιτρομοκρατικών» νομοθεσιών και ερμηνειών των εκάστοτε υπαρχόντων νόμων.

    Αυτό ισχύει μέχρι ένα συγκεκριμένο βαθμό. Η ενδυνάμωση της καταστολής δεν είναι απόλυτα και πάντοτε συνδεδεμένη με την τρομοκρατία. Για παράδειγμα, στην Αγγλία μετά το χτύπημα στο μετρό όντως τα αντιτροκοκρατικά μέτρα αυξήθηκαν, από τα οποία αυτοί που πλήρωσαν το τίμημα ήταν μετανάστες και ακτιβιστές. Αλλά από τότε συνεχίζουν και παίρνουν καινούρια μέτρα «προστασίας» δίχως κανέναν λόγο, προστασία για χάρη της προστασίας και καταστολή για χάρη της καταστολής. Μα από τί να προστατευτούμε (θα πει κάποιος); Από τους κλέφτες, από τους βιαστές! Εντάξει! Αλλά πάλι, όμως, αυτά τα μέτρα έχουν άλλου είδους αντίκτυπο, και αυτά είναι η καταπάτηση βασικών ελευθεριών. Αυτά τα μέτρα θα παρθούν ούτως ή άλλως, και δεν σχετίζονται ούτε με τις ταραχές του 2011. Διότι και από πολύ πριν είχαν αρχίσει να σκληραίνουν τη στάση τους οι αρχές. Θέλω να πω, ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, βρίσκουν περνάνε νομοθεσίες που καταδυναστεύουν πολιτικές ελευθερίες ενώ την ίδια στιγμή οι κρετινοθεωρίες του Μίλτον Φρίντμαν κάνουν θραύση, και όχι μόνο στις ολιγαρχίες αλλά και στους χαμηλοεισοδηματίες οι οποίοι μπορεί να φτάσουν στο σημείο να μην έχουν ούτε μια λίρα στον τραπεζικό τους λογαριασμό, αλλά να εξακολουθούν να κατηγορούν τους μή έχοντες (ή και τον ίδιο τους τον εαυτό) αντί για τα αφεντικά. Αυτό αναιρεί φυσικά και τις Μαρξιστικές εκδοχές ότι η επανάσταση θα έρθει όταν η εξαθλίωση χτυπήσει κόκκινο. Απεναντίας αυτό που βλέπουμε είναι ότι ο κόσμος συντηρητικοποιείται αντί να ριζοσπαστικοποιείται. Και όλη αυτή η συντηρητικοποίηση εσωκλείνει μέσα της καταστολή, την ηθική της εργασίας και τις αντι-μεταναστευτικές υστερίες πράγματα που κινούν τα νήματα αυτή τη στιγμή (εκτός και αν αποφασίσουμε να αλλάξουμε).

    Επίσης υπάρχει και ο παράγοντας ηθική στο παιχνίδι. Π.χ, για έναν φιλελεύθερο ή απλά πασιφιστή (ο οποίος είναι φιλελεύθερος που απλά δεν το έχει καταλάβει) είναι ανήθικο να τοποθετείς μια βόμβα σε ένα γραφείο μιας τράπεζας γιατί «είναι κακό πράγμα η βία» (θα σου πουν)… πρόκειται για έναν φετιχισμό που ούτε δικαιολογείται με επιχειρήματα ούτε ξέρουν γιατί τον υιοθετούν (ίσως να αποτελεί αποτέλεσμα της θεσμισμένης χειραγώγησης. Δεν ξέρω για την ώρα.) Για εμένα το να ισοπεδωθεί ένα τέτοιο κτήριο δεν είναι ούτε ανήθικο ούτε ηθικό. Είναι, όμως, πέρα για πέρα αναποτελεσματικό (ΑΝ φυσικά βγάλεις από μέσα τον παράγοντα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σκοτωθεί άνθρωπος από μια τέτοια ενέργεια. Διαφορετικά ΝΑΙ το θεωρώ καταδικαστέο). Δηλαδή, επικεντρωνόμαστε σε ηλίθια πράγματα αγνοώντας την ουσία. Έπειτα, η λέξη βία είναι πολύπλευρη. Θα σας πρότεινα να διαβάσετε αυτό που είχα αναρτήσει μερικούς μήνες πριν:
    http://eagainst.com/articles/yper-ths-anomias/

    Η βία όχι μόνο δεν περιέχει πολιτικό περιεχόμενο αλλά πρόκειται για συντηρητικό μέσο έκφρασης. Στο πολιτικό πεδίο (ή τη δημόσια σφαίρα) βία δεν χωράει, διότι πολύ απλά εδώ κυριαρχεί ο λόγος και η ισότητα. Βία σημαίνει επιβολή, και αυταρχισμός πράγμα που καταστρέφει το πολιτικό πεδίο καθώς ο τρόμος και ο εκφοβισμός δεν επιτρέπουν την ίση συμμετοχή στα κοινά, διότι με αυτά τα μέσα κάποιοι γίνονται πιο «ίσοι» από άλλους. Έτσι, οδηγούμαστε σε ιεραρχικά Χομπσιανά συστήματα πράγμα που δεν θέλουμε. Όμως, το ερώτημα είναι το εξής: Έχουμε αυτή τη στιγμή πολιτικό πεδίο; Υπάρχει δημόσια σφαίρα ή μήπως τα ιδιωτικά συμφέροντα κυριαρχούν; Η απάντησή μου είναι απλά ΟΧΙ. Εφόσον λοιπόν δεν το έχουμε τότε θα πρέπει να το δημιουργήσουμε, σωστά; Ωραία μέχρι εδώ! Πώς όμως θα το δημιουργήσουμε και θα το θέσουμε ως ικανό να αντικαταστήσει τις υπάρχουσες ετερόνομες δομές (κράτος, ΕΕ, καπιταλισμός, corporations κ.α); Εδώ σίγουρα κάποια στιγμή θα υπάρξουν συγκρούσεις, δηλαδή θα υπάρξει βία. Αυτό είναι αποδεκτό σίγουρα. ΑΛΛΑ, αυτές οι συγκρούσεις, κοινώς οι επαναστάσεις, βρίσκονται εκτός του πολιτικού πεδίου και χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν το πολιτικό πεδίο. Ούτε για να διορθώσουν την υπάρχουσα κατάσταση αλλά ούτε και για να επιβάλουν μια νέα ετερόνομη τάξη πραγμάτων στο καινούριο καθεστώς. Κοινώς, απαιτείται συνείδηση πολιτική και δημοκρατική.

    Τέλος λέτε, «η μπαχαλολαγνεία που συνιστά συγκροτητικό κομμάτι της μέσης αναρχικής αντίληψης των πραγμάτων». Εγώ αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω ποτέ μου είναι το εξής: Τί είναι τελικά ο μέσος αναρχικός χώρος. Υπάρχει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα ή απλά έχουμε αριστερούς που κάποιος κάπου τους είπε για Μπακούνιν και αποφάσισαν να πετάξουν τα κόκκινα και να βάλουν μαύρα; Γιατί, π.χ. βλέπουμε μαυροκόκκινες σε μια αντιφασιστική πορεία και ακούμε συνθήματα όπως «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς» (γνωρίζουν οι συγκεκριμένοι ότι ο ΕΑΜ έτσι και υπήρχε εκείνη τη στιγμή θα τους έστηνε στον τοίχο έναν έναν και μετά από χρόνια θα τους ανακαλύπταμε σε ομαδικούς τάφους;) Και το τελευταίο, γιατί κάποιοι από τον αναρχικό χώρο έχουν ως βασικό τους στόχο: Εξάρχεια, πέσιμο στους μπάτσους, και μόλις μας κάτσει ευκαιρία ΣΥΡΙΖΑ και καρέκλα; Στην Ελλάδα ο αναρχισμός είναι λες και αποτελεί κομμάτι της αριστεράς (τουλάχιστον έτσι τον έχουν συνδέσει όλοι) ενώ από την άλλη όταν λέμε οι ακροδεξιοί πάει το μυαλό μας στην ΧΑ οι οποίοι δεν πιστεύουν στην ελεύθερη αγορά (πώς είναι τότε δεξιοί αφού δεν είναι καπιταλιστές;) Μήπως κάτι άλλο παίζει στην Ελληνική κοινωνία, κάποιος διχασμός που εκφράζεται μέσω διάφορων κινημάτων ευνουχίζοντας κάθε τους πιθανότητα να αποδώσουν; Δεν θέλω να προσδιορίσω πως είναι ο πραγματικός αναρχισμός, δεν με ενδιαφέρουν οι πουριτανισμοί. Ψάχνω απαντήσεις σε κάποια πράγματα βλέποντας χαώδης διαφορές που υπάρχουν μεταξύ αναρχικών στην Ελλάδα και εδώ που μένω τώρα (που αν τους πω ότι από τη μια λένε για αναρχισμό, από την άλλη υπερασπίζονται το κράτος πρόνοιας και γουστάρουν Βελουχιώτιδες θα τα χάσουν). Και γενικά πώς συνδυάζονται οι ατομικιστικές τάσεις (που ευτυχώς είναι λίγες αλλά δυστυχώς κάνουν πολύ κακό) με τις αριστερίζουσες (που είναι πολλές και δεν κάνουν τίποτα); Τί είδους αχταρμάς είναι αυτός;

    • Ο/Η Michael Theodosiadis λέει:

      Ξεκαθαρίζω: η τρίτη παράγραφος «Αυτό ισχύει μέχρι ένα συγκεκριμένο βαθμό […] και αν αποφασίσουμε να αλλάξουμε)]» αφορά τις εμπειρίες μου σε Αγγλία και Ιρλανδία

  2. Ο/Η blackboy1955 λέει:

    Γενικά συμφωνώ με ό,τι γράφετε σχετικά με τη βία. Θα ήθελα όμως να επιμείνω σε ένα σημείο. Αυτό:
    «Φυσικά και δεν είμαστε αξιωματικά κατά της βίας γενικώς (εφόσον προσεγγίζουμε τα πράγματα με πολιτικές κατηγορίες και βασικό μας κριτήριο είναι η δημοκρατικότητα και όχι ο πασιφισμός), αλλά, από την άλλη μεριά, δε θεωρούμε τη βία κάτι εξ ορισμού καλό και επιθυμητό. Όταν αυτή μπορεί να αποφεύγεται, πρέπει να εξαντλούμε τις προσπάθειες για να την αποφεύγουμε, διότι, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι, όταν το παιχνίδι τεθεί με όρους βίας, πάντοτε σε θέση ισχύος βρίσκεται ο εκάστοτε ισχυρός, δηλαδή το Κράτος. Άρα χρειάζεται προσοχή και αυτοσυγκράτηση, όχι ανέμελοι καουμποϊσμοί. Η βία από μόνη της δεν έχει πολιτική αξία, άρα το αν θα καταφύγουμε, κάθε φορά σε αυτήν, το αποφασίζουμε βάσει άλλων κριτηρίων τα οποία την υπερβαίνουν (ανάλυση της επικαιρότητας, του συσχετισμού δυνάμεων, αναφορά στις πολιτικές μας αρχές κ.λπ.)».

    Τελικά τι είναι βία; Αυτό που ξέρουν οι άνθρωποι από αρχαιοτάτων χρόνων. Βία είναι η χρήση φυσικής δύναμης με στόχο να υποχρεωθεί κάποιος ή κάποιοι να κάνουν ή να μην κάνουν μια πράξη. Πότε λοιπόν είναι δικαιολογημένη η χρήση βίας από το δημοκρατικό πολιτικό κίνημα και τα μέλη του; Για λόγους αυτοάμυνας και επιβίωσης. Σε όποια άλλη περίπτωση υπάρχουν πρόσφορα μέσα που δεν έχουν τα μειονεκτήματα (τα οποία ορθά επισημαίνετε) της βίας.

    Προς χάριν της συζήτησης αντιγράφω από εδώ: http://diastavrumenapira.wordpress.com/2013/03/06/%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CE%AF%CE%B1/

    ένα μικρό δικό μου σχόλιο:

    Είναι αναμενόμενα τα φαινόμενα βίας; Εκτός από επιθυμητή είναι και εφικτή η εξάλειψη της βίας;

    Κάθε ανθρώπινο ον γεννιέται ως ένα ανυπεράσπιστο ζωάκι. Γίνεται άνθρωπος μέσα απ’ τις παντοειδείς σχέσεις του με άλλους ανθρώπους.

    Οι σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους σημαίνουν όμως και καταπίεση. Καταπίεση επιθυμιών αλλά και μη ικανοποίηση αναγκών. Η καταπίεση όμως δεν οδηγεί πάντα, όλους και στο διηνεκές στην υποταγή ή στην προσαρμογή. Συμβαίνει κάποιοι άνθρωποι κάποια χρονική στιγμή να εκρήγνυνται. Με βία.

    Τι μπορεί να οδηγήσει στην ελαχιστοποίηση των φαινομένων βίας; Η αύξηση της ελευθερίας, η μείωση της καταπίεσης. Αν ελευθερία είναι και η συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας τότε η επικοινωνία και η από κοινού συγκρότηση των κανόνων μπορεί να μειώσει τη προσφυγή στη βία. Αλλιώς λέγεται και δημοκρατία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s