Ανοιχτή επιστολή στον Ν. Άγουρο, διευθυντή σύνταξης της The Huffington Post Greece

Αγαπητέ κ. Άγουρε,

Χάρις σε σχετική ενημέρωση από την πλευρά ενός αναγνώστη του περιοδικού μας υπέπεσαν στην αντίληψή μας τρία άρθρα σας στα οποία επιδίδεστε σε συγκεκαλυμμένη πλην όμως εκτεταμένη και βαρβάτη λογοκλοπή δύο κειμένων μας –της μπροσούρας μας Για τις επιθέσεις στο Charlie Hebdo. Ένα σχόλιο για το ιστορικό τέλος της Αριστεράς ως χειραφετητικού κινήματος, που κυκλοφόρησε πέρυσι τον Μάρτιο, και μιας ενότητας του «Editorial» του 8ου, τρέχοντος, τεύχους του περιοδικού μας, που κυκλοφόρησε τον προηγούμενο Νοέμβρη.

Τα επίμαχα άρθρα σας είναι τα εξής: α) «Γιατί ξανά στο Παρίσι;» (14/11/2015), το οποίο βασίζεται σε λογοκλοπή του πρώτου μέρους της μπροσούρας μας και συγκεκριμένα των ενοτήτων «Je suis pas Charlie ;», «Η ακατάσχετη συνωμοσιολογία», «Δυτικισμός και αντιδυτικισμός» και της υποενότητας «Έξοδος από τη χειραφετητική συνιστώσα του Διαφωτισμού;» της ενότητας «Από την αντικληρικαλική πάλη στην υπεράσπιση της “πολιτιστικής διαφοράς”» (τα πλιατσικολογηθέντα χωρία βρίσκονται στις εξής σελίδες: 7-8, 10-11, 12, 18, 19 [τρις], 20 [δις], 25 [δις], 26)• β) «Οι μετανάστες δεν είναι επαναστάτες» (8/9/2015) το οποίο βασίζεται σε λογοκλοπή των υποενοτήτων α) και β) της ενότητας «Οι μετανάστες ως επαναστατικό υποκείμενο;» της ίδιας μπροσούρας (τα πλιατσικολογηθέντα χωρία βρίσκονται στις εξής σελίδες: 42 [δις], 43, 43-44, 44) και, τέλος, γ) «Γιατί κέρδισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης» (11/1/2016), το οποίο βασίζεται κατά το ήμισυ του σε λογοκλοπή της υποενότητας «Ο θεωρητικός χυλός» από την ενότητα «Περί φιλελεύθερης τυφλότητος» του προαναφερθέντος «Editorial» (βλ. τις σελίδες 41-45 του τρέχοντος Προτάγματος) αλλά και σκόρπιων κομματιών από τις πρώτες 35 σελίδες του (και πιο συγκεκριμένα των σελίδων: 10, 10-11, 12 [δις], 22 [τρις –συμπεριλαμβανομένης και της 24ης υποσημείωσης], 23, 25, 31, 32 [δις], 35). Να σημειώσουμε πως το συγκεκριμένο άρθρο ξεκινά με σχεδόν κατά λέξη αντιγραφή μιας αποστροφής μας περί ιστορίας («Η ιστορία είναι κατά βάση ο χώρος του απρόβλεπτου, ακόμα και του τυχαίου…», «Editorial», ό. π., σσ. 10-11), ενώ δεν κωλώνει ούτε ενώπιον της γαλλίδας φιλοσόφου Σιμόν Βέιλ που εμείς παραθέτουμε (βλ. την ατάκα της περί της διαφοράς ανάμεσα στον πολιτικό και τον ερασιτέχνη της πολιτικής: «Editorial», ό. π., σ. 12.).

Ο ουδέτερος αναγνώστης μπορεί να συγκρίνει τα κείμενα και να κρίνει ο ίδιος αν ευσταθούν ή όχι οι αιτιάσεις μας. Να ξεκαθαρίσουμε, ως εκ τούτου, πως δεν πρόκειται για απλή «copy-paste» αντιγραφή, αλλά για προσεκτική ανασύσταση των επιχειρημάτων του αρχικού κειμένου με «δικά σας λόγια» (όπως λέγαμε και στο δημοτικό!), με παράλληλη αναπαραγωγή όλων των σχετικών αναφορών και στοιχείων που περιλαμβάνονται στα κομμάτια των κειμένων μας που χρησιμοποιήσατε ως πηγές έμπνευσης. Λέξη προς λέξη αντιγραφή υπάρχει κυρίως σε επίπεδο συγκεκριμένων εκφράσεων και δεν ξεπερνά ποτέ την μία-μιάμιση γραμμή. Λογικό είναι λοιπόν αυτή η τακτική «επιστημονικής» λογοκλοπής και κολλάζ να οδηγεί σε τραγελαφικές καταστάσεις, όπως, π.χ. η ιδέα σας περί μιας διάκρισης μεταξύ «ριζοσπαστικού» και «πολιτικού» Ισλάμ, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για το ίδιο πράγμα (και γι’ αυτό εμείς χρησιμοποιούμε, στα σχετικά πλιατσικολογηθέντα χωρία μας, τους όρους ως συνώνυμους), ή –ακόμα χειρότερα!- η λογοκλοπή στη δύσμοιρη τη Σιμόν Βέιλ (που παραθέτουμε εμείς στο Εντιτόριάλ μας)! Να σημειώσουμε επίσης πως στο άρθρο σας για τον Κ. Μητσοτάκη φτάνετε ν’ αντιγράφετε ακόμα και απλές λέξεις ή χαρακτηρισμούς μας και να τους χρησιμοποιείτε για να εκφράσετε άσχετες με τα αρχικά συμφραζόμενα ιδέες –τόσο πολύ σας άρεσε το ύφος γραφής μας;

Οφείλουμε να ομολογήσουμε πως, πέραν της αρχικής έκπληξης, οι λογοκλεπτικές σας ενασχολήσεις μας χαροποίησαν ιδιαίτερα. Διότι, αν μη τι άλλο, για να σε ξαφρίζει ο διευθυντής σύνταξης μιας ηλεκτρονικής εφημερίδας με απεύθυνση συντριπτικά ευρύτερη από την αντίστοιχη του ιστολογίου ή του περιοδικού μας, σημαίνει πως τα κείμενά μας είναι γραμμένα με τρόπο κατανοητό από τον «μέσο» άνθρωπο, δηλαδή με μια γλώσσα στρωτή και σαφή, που δεν αναπαράγει τα γλωσσικά κι ιδεολογικά τικ των αριστερών κι ελευθεριακών χώρων, στους οποίους θα μπορούσε κανείς να μας εντάξει κρίνοντας από τη γενικότερη πολιτική μας τοποθέτηση. Από την άλλη πλευρά όμως, η δημοσίευση των τριών επίμαχων άρθρων σας συνιστά γεγονός λυπηρό, καθώς μαρτυρά υπέρ του ιδιαιτέρως χαμηλού επιπέδου της ελληνικής δημοσιογραφίας. Δε μας φτάνανε μεγαλοδημοσιογράφοι-παλιάτσοι, τύπου Μπογδάνου και διεκπεραιωτές άνωθεν εντολών, τύπου Πρετεντέρη, θα έχουμε πλέον και τα στελέχη των πιο «φρέσκων» μέσων να υποπίπτουν σε κουτοπόνηρες λαθροχειρίες αντίστοιχες ενός Μανδραβέλη;

Συμβουλευόμενος κανείς το λήμμα της Wikipedia το σχετικό με την ιδρυτή της αμερικανικής μητρικής σας, της ορίτζιναλ Huffington Post δηλαδή, θα διαπιστώσει πως πρόκειται για οικογενειακό σας χούι, μιας κι η ελληνοαμερικανίδα Αριάδνη Χάφινγκτον έχει επανειλημμένως κατηγορηθεί για λογοκλοπή με αφορμή την έκδοση των προσωπικών της βιβλίων σχετικά με την Μαρία Κάλας (Maria Callas: The Woman Behind the Legend, 1981 -η υπόθεση μάλιστα διευθετήθηκε στα δικαστήρια μετά την υποχρέωση καταβολής χρηματικού ποσού στον κατήγορο και μηνυτή), τον Πικάσο (Picasso: Creator and Destroyer, 1988) και τους αρχαιοελληνικούς θεούς (The Gods of Greece, 1993).Όπως και να ‘χει, σε ό,τι μας αφορά, διόλου δεν κατατρυχόμαστε από τα γνωστά αναρχικά σύνδρομα ιδεολογικής καθαρότητας και τις ομοούσιές τους «αντι-ΜΜΕ» αλλεργίες. Στο βαθμό που βρίσκει κανείς κάποιο ενδιαφέρον στις αναλύσεις και τις ιδέες μας, χαρά μας να μας αναδημοσιεύσει και να μας παραθέσει, ακόμη κι αν, σε πολιτικό επίπεδο, η συνολική του τοποθέτηση διαφέρει από τη δικιά μας. Θα τρίζουν, βέβαια, τα κόκαλα της Σιμόν Βέιλ τώρα που χρησιμοποιείτε τα λόγια της για να πλέξετε το εγκώμιο του Κυριάκου Μητσοτάκη… Έστω όμως κι υπό το συντριπτικό βάρος ενός τέτοιου τιμήματος, η διακίνηση των ιδεών δε μπορεί ποτέ να υποτάσσεται σε πολιτικές σκοπιμότητες. Αρκεί, προφανώς, η σχετική οικειοποίηση ιδεών κι αναλύσεων να μη γίνεται εκ του πονηρού, όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με τους φιλελεύθερους, τους συντηρητικούς και τους ακροδεξιούς οι οποίοι συχνά-πυκνά χρησιμοποιούν ελευθεριακής έμπνευσης κριτικές στην Αριστερά προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα αντικομουνιστικά τους σύνδρομα. Ακόμα κι εκεί όμως, κανείς δε μπορεί να επιβάλει όρια στην ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών.

Ως εκ τούτου, ελάχιστα μας απασχολούν οι πολιτικές πεποιθήσεις σας και η «γραμμή» της εφημερίδας σας –δε μας ενδιαφέρει καν το γεγονός πως χρησιμοποιείτε τις ιδέες μας προκειμένου να δικαιώσετε τη φιλελεύθερή σας ατζέντα. Αυτό που μας ώθησε να συντάξουμε τούτη την ανοιχτή επιστολή είναι το γεγονός πως ιδιοποιηθήκατε ιδέες και αναλύσεις οι οποίες για εμάς συνιστούν προϊόν αφιλοκερδούς εργασίας και κόπου, από το υστέρημά μας (εφόσον δεν αποκομίζουμε το παραμικρό κέρδος από την εκδοτική μας δραστηριότητα, η οποία είναι σταθερά ζημιογόνος από στενά οικονομική άποψη), προκειμένου να αποσπάσετε προσωπικά και υλικά, με την ευρεία έννοια του όρου, οφέλη. Τουτέστιν να εμπλουτίσετε το δημοσιογραφικό σας παλμαρέ και να δείξετε στους εργοδότες σας πως, πράγματι, αποτελείτε ασφαλή επιλογή για το διευθυντικό σας πόστο και, ως εκ τούτου, αξίζετε την παχυλή –φανταζόμαστε- αμοιβή σας, μιας και είστε ικανός να συντάσσετε πρωτότυπα και τολμηρά άρθρα. Πρόκειται εδώ για ένα λεπτό ζήτημα, που το έχουμε θίξει και σε παλαιότερη κριτική μας σε διάφορες αστείες προσωπικότητες της φιλελεύθερης μεγαλοδημοσιογραφίας, σαν αυτές που ήδη αναφέραμε, οι οποίες πληρώνονται αδρά για να λένε αυτά που λένε, έχοντας, επιπλέον, έτοιμο βήμα και στρωμένο ακροατήριο, σε αντίθεση με τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους που συντάσσουν τα επιχειρήματα και τις αναλύσεις τους στα υπολείμματα ελεύθερου χρόνου που τους αφήνουν οι –πολύ συχνά- κακοπληρωμένες τους δουλειές.

Το να μην αναφέρει, λοιπόν, εντός αυτών των πλαισίων, κάποιος τις πηγές από τις οποίες αντλεί τα επιχειρήματα αλλά και τα στοιχεία του, όταν αυτά δεν είναι προϊόν προσωπικής του έρευνας μα αποτέλεσμα καταφανούς ξεπατικώματος, είναι κάτι αρκετά ποταπό. Πολύ περισσότερο που, σε αντίστροφη περίπτωση, τουτέστιν αν κάποιος είχε τόσο βάναυσα διαγουμίσει δικά σας γραπτά, θα είχατε εξαπολύσει εναντίον του ολόκληρο νομικό οπλοστάσιο βασισμένο στις διατάξεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας και στις υποδείξεις των δικηγόρων της εφημερίδας σας! Τείνει μάλιστα, το «επιστημονικού» τύπου πλιατσικολόγημά στο οποίο επιδίδεστε εις βάρος μας, να καθίσταται και κωμικό, όταν γίνεται με τον κουτοπόνηρο στυλ σας, χαρακτηριστικό δείγμα του οποίου είναι η σπουδή με την οποία αναζητήσατε τις πρωτότυπες πηγές άρθρων και άλλων αναφορών που παραθέτουμε στα κείμενά μας, προκειμένου να παραπέμψετε σε αυτά απευθείας κι όχι μέσω αναφοράς στη μπροσούρα ή το περιοδικό μας, ώστε να καμωθείτε, υποθέτουμε, τον ιδιαιτέρως ενημερωμένο (βλ. π.χ. το άρθρο του γαλλικού Le Point με τις δηλώσεις του πατρός Λεπέν για το Charlie Hebdo [στην 6η υποσημείωση της 11ης σελίδας της μπροσούρας μας] αλλά και το ελύτειο χωρίο από την «Αναφορά στον Α. Εμπειρίκο» που παραθέτουμε στο τελευταίο μας Εντιτόριαλ [ό. π., σ. 45, υπ. 62]).

Όπως προείπαμε, το κείμενο αυτό συνιστά ανοιχτή επιστολή, την οποία θα δημοσιεύσουμε και στο μπλογκ μας, ούτως ώστε να γνωρίζουν οι αναγνώστες, τόσο οι δικοί μας όσο κι οι δικοί σας, με τι έχουν κάθε φορά να κάνουν.

Μετά μεγάλης τιμής,
Πολιτική Ομάδα για την Αυτονομία

Advertisements
This entry was posted in Ανακοινώσεις. Bookmark the permalink.

6 Responses to Ανοιχτή επιστολή στον Ν. Άγουρο, διευθυντή σύνταξης της The Huffington Post Greece

  1. Ο/Η Μ. λέει:

    Συμπεραίνω από όσα διαβάζω στην επιστολή προς τον κ. Άγουρο ότι δε σκοπεύετε να κινηθείτε νομικά εναντίον του. Αν όντως είναι έτσι, θα έχετε σίγουρα τους λόγους σας. Επιτρέψτε μου, ωστόσο, να σημειώσω ότι εγώ τουλάχιστον θα έβλεπα με μεγάλη χαρά να συμβαίνει κάτι τέτοιο, εφόσον βρίσκεται εντός των ορίων του δυνατού, καθώς η καταδίκη θα είχε πολύ μεγαλύτερη δύναμη να αποτρέψει μελλοντικές απόπειρες λογοκλοπής τόσο του περί ου ο λόγος όσο και άλλων μελών του σιναφιού του συγκρινόμενη με εκείνη της δημοσίευσης απλώς της υπόθεσης.

  2. Ο/Η olympiada λέει:

    Reblogged στις olympia.gr.

  3. Ο/Η protagma λέει:

    Μήνυμα που μας έγραψε ο Ν. Άγουρος κι η απάντηση που του στείλαμε:

    Αγαπητή Πολιτική Ομάδα για την Αυτονομία,

    Με έκπληξη και λύπη έλαβα την ανοιχτή επιστολή σας στην οποία μου αποδίδετε μια σειρά από κατηγορίες για «συγκεκαλυμμένη, εκτεταμένη και βαρβάτη λογοκλοπή», «κουτοπονηριά», προσβολή στην ιδιοκτησία των ιδεών σας και ανασύσταση των επιχειρημάτων σας με σκοπό την ανασύνθεση και την αξιοποίηση τους για προσωπικό όφελος.

    Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει και κανένα σχέδιο «επιστημονικής λογοκλοπής» δεν έχει υφανθεί για τη δικαίωση καμιάς ατζέντας!

    Εκτιμώ τόσο τη δουλειά που κάνετε μέσα από το έντυπο «Πρόταγμα» όσο και από τις μεμονωμένες μπροσούρες που σποραδικά εκδίδετε και προφανώς και συμφωνώ με αρκετά σημεία της συνολικής ανάλυσης σας. Προφανώς και πιστεύω ότι η πολιτική τοποθέτηση και το εύρος των θεμάτων που επεξεργάζεστε σας αφορούν τον «μέσο» άνθρωπο, καθώς πράγματι τόσο η γλώσσα όσο και η αισθητική σας δεν χαρακτηρίζονται από την «κλεισούρα» των χώρων στους οποίους αναφέρεστε. Αντίθετα πρόκειται για μια ακομπλεξάριστα διεπιστημονική πολιτική ματιά πάνω σε σύνθετα ζητήματα.

    Θα ήθελα λοιπόν να σας προσκαλέσω να αναθεωρήσετε το «κατηγορώ»σας και να σας προσκαλέσω ανοιχτά με τη σειρά μου, είτε να φιλοξενούμε τακτικά πρωτότυπα ή αναδημοσιευμένα άρθρα από το blog σας (είτε ως Πρόταγμα, είτε επώνυμα -κάποιος από τους συνεργάτες σας), προκειμένου η χρήσιμη ανάλυση σας να φθάνει σε πολύ μεγαλύτερο μέρος του αναγνωστικού κοινού.

    Επίσης, θα μου επιτρέψετε να συνεχίσω να εμπνέομαι αλλά και να στοχάζομαι ελεύθερα πάνω στα κείμενα σας. Αναφέρεστε. για παράδειγμα, στη διάκριση που κάνω σε ένα blog μου για τη διάκριση περι «ριζοσπαστικού» και «πολιτικού» Ισλάμ ως τραγέλαφο. Πιστεύω ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα του Χασάν Αλ-Μπανά και εκείνη του Σαϊντ Κουτμπ δεν είναι το ίδιο πράγμα, καθώς και η διακρίση πολιτικού και ριζοσπαστικού Ισλάμ είναι δόκιμη και ιστορικά και αναλυτικά χρήσιμη προκειμένου να την αντιπαραθέσουμε με το, επίσης κρίσιμο, επιχείρημα σας ότι ουσιαστικά πρόκειται για το ένα και το αυτό.

    Τέλος, επειδή αναφέρεστε στο επίπεδο της δημοσιογραφίας: μακάρι περισσότεροι δημοσιογράφοι να είχαν τον χρόνο και τη διάθεση να διαβάσουν, να αναστοχαστούν και να μοιραστούν τις αναλύσεις και τη ματιά σας.

    Αναμένοντας θετική απόκριση στη πρόσκληση,
    Με εκτίμηση,
    Νίκος Άγουρος

    __________________________________________________________________
    Κ. Άγουρε,

    Καταρχήν ευχαριστούμε για την πρότασή σας για συνεργασία, αν και ειλικρινά δεν ξέρουμε εάν μας τιμά ή μας προσβάλλει. Σε τέτοιες περιπτώσεις βάση κάθε καλοπροαίρετης συζήτησης θ’ αποτελούσε καταρχήν η αναγνώριση της λογοκλοπής που διαπράξατε εις βάρος της ομάδας μας και κατά δεύτερον μια -τυπική έστω- συγγνώμη και παραδοχή του λάθους σας. Αντίθετα, εσείς προτιμήσατε, με ομολογουμένως εύσχημο τρόπο, να μας καλέσετε «ν’ αναθεωρήσουμε το κατηγορώ μας», να παραιτηθούμε με λίγα λόγια των ισχυρισμών μας, αλλά και της ίδιας της αλήθειας, ότι πράγματι λογοκλέψατε. Κανείς δε σας απαγόρευσε ούτε την χρήση των κειμένων μας, ούτε τον στοχασμό πάνω σ’ αυτά, όπως γράφετε. Μπορεί ο οποιοσδήποτε ν’ αναδημοσιεύσει, να στοχαστεί, να κριτικάρει ή να επιτεθεί σε όποιο κείμενό μας επιθυμεί. Εξάλλου γι αυτόν τον λόγο τα αναρτούμε στο ίντερνετ και δεν απαγορεύουμε νομικά την αναδημοσίευσή τους. Η μομφή κ. Άγουρε, αφορά την οικειοποίηση από μέρους σας σκέψεων, χωρίων, ακόμα και εκφράσεων που δε σας ανήκουν, που δεν τις συγγράψατε εσείς αλλά τις αντιγράψατε, λιγότερο ή περισσότερο έντεχνα κατά περίπτωση. Η πρότασή σας για κάποιου είδους «συνεργασία» ακούγεται από υποκριτική έως σουρρεαλίζουσα, δεδομένης μάλιστα της αποφυγής σας να αναλάβετε τις ευθύνες των πράξεών σας. Άλλωστε δεν είμαστε τίποτε ζητιάνοι της δημοσιότητας ώστε να έχουμε ανάγκη ενέσεων προβολής.

    Με τιμή,
    Πολιτική Ομάδα για την Αυτονομία

  4. Ο/Η aqua λέει:

    Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι,

    Πολύ με μπέρδεψε ο όρος «λογοκλοπή» που χρησιμοποιείτε. Σε μη κινηματικό επίπεδο τον αντιλαμβάνομαι, αλλά σε κινηματικό πραγματικά με μπερδεύει. Φαντάζομαι ότι αν έβαζε παραπομπή ο δημοσιογράφος που αναφέρετε δεν θα σας πείραζε, άρα το πρόβλημα είναι που δεν σας ανέφερε. Τι σημασία έχει; Η ιδέες είναι για να κυκλοφορούν. Γι’ αυτό δεν μπαίνετε στον κόπο να τις τυπώνετε; Και τι σημαίνει άραγε ότι ο λόγος είναι δικός μου και κάποιος τον κλέβει; Το κείμενο το τυπώσατε, ταξιδεύει, συζητιέται και μεταλλάσσεται με τρόπους που δεν μπορείτε να ελέγξετε και δεν χρειάζετε!

    συντροφικά (αν και διαφωνούμε, αλλά συντροφικά)
    aqua

    • Ο/Η protagma λέει:

      Αγαπητή/έ συντρόφισσα/ε,

      Δε χρειάζεται να μπερδεύεσαι επί της λογοκλοπής: άλλο χρησιμοποιώ, κυκλοφορώ, συζητώ, σχολιάζω ένα κείμενο (πράγμα το οποίο είναι ελεύθερο), άλλο χρησιμοποιώ κομμάτια του αναφέροντας από που τα πήρα (επίσης ελέυθερο), άλλο αντιγράφω κομμάτια ολόκληρα χωρίς να λέω τίποτα παρουσιάζοντάς τα για δικά μου. Δηλαδή εάν εμείς βγάζαμε στο περιοδικό άρθρα ολόκληρα αντιγράφοντας και κάνοντας κολλάζ άρθρων άλλων χωρίς να λέμε κουβέντα, θα ήταν σωστό; Τότε να σταματήσουμε να σπάμε τα κεφάλια μας για να παράγουμε γραπτά και ν’ ακοίγαμε 2-3 βιβλία και 4-5 άρθρα και ν’ αρχίζαμε τη «δημιουργική αντιγραφή». Ξέρεις πόσο ευκολότερο θα ήταν;

      Αυτή είναι η έννοια της λογοκλοπής: Αν ένας συγγραφέας παρουσιάσει δουλειά αλλουνού, ως δική του, είναι ηθικά μεμπτό, καθώς έτσι καταχράσαι τον κόπο και τη δουλειά του άλλου. Το περιοδικό το τυπώνουμε για να κυκλοφορεί και να συζητιέται, όχι για τον πλασάρει ως δικό του άρθρο ο ΄Αγουρος. Επιπλέον, η λογοκλοπή ισχύει και σε «κινηματικό» και σε «μη κινηματικό» πλαίσιο. Το μεμπτό εδώ δεν είναι ότι «προσέβαλε» κάποιου είδους κινηματικότητα, αλλά ότι διεμβόλισε με κυνικότατο τρόπο την ίδια την ουσία ενός δημόσιου διαλόγου και μιας ανταλλαγής πολιτικών επιχειρημάτων.

      Συντροφικά,
      «Π».

    • Κατ’ αρχάς, διαφωνώ με τη σκέψη του aqua και θεωρώ πως έχει σημασία ποιός γράφει τί, ποιός λέει, γιατί το λέει και φυσικά μέσα σε ποιό πλαίσιο. Δεν έχει να κάνει ούτε με αρλούμπες περί «πνευματικών δικαιωμάτων» ούτε με προσωπικές δόξες. Αλλά με το ότι κάποιος λέει κάτι, έχει το θάρρος μιας γνώμης, και συνάμα και την ευθύνη αυτών που λέει. Η ανωνυμία δεν είναι κάτι που συμφωνεί με την καθ’ αυτή έννοια του δημόσιου πεδίου, όπου ο καθένας έχει το δικαίωμα της γνώμης ως ελεύθερος άνθρωπος. Έτσι γίνεται και με τον γραπτό λόγο. Έχω το δικαίωμα να πω αυτά που θέλω να πω εγώ ο ίδιος και αυτό το δικαίωμα θα το υπερασπιστώ. Με το να κρύβομαι κάτω από ψευδώνυμα και λοιπές ανωνυμίες στην πραγματικότητα δεν βοηθάω ούτε την ελευθερία του λόγου ούτε καν την ίδια την ιδέα μου. Άρα και με το να διακινούνται οι ιδέες μου, αναμασημένες από άλλους, δίχως καν αναφορά στο όνομά μου, στην ουσία αυτό που προωθείται είναι το γενικευμένο αλαλούμ, όπου κανείς δεν ξέρει τί έχει πει ποιός, πού και γιατί… Αυτό δεν είναι όμως δημόσιο πεδίο αλλά κανονικό κομφούζιο, που στην ουσία οδηγεί στη συγκάλυψη του λόγου κάτω από την ατέρμονη αναπαραγωγή κάποιων προτάσεων από εδώ και από εκεί. Όπως φυσικά και το ίδιο πράγμα ισχύει και με την αντίθετη περίπτωση: αν πω κάτι που στην τελική αποδειχθεί ηλίθιο και θρέψει μίση, τότε θα πρέπει να ξέρουν όλοι πως αυτό το είπα εγώ, και συνάμα θα πρέπει να αναλάβω και την ευθύνη των πράξεών μου, ή τέλος πάντων να αποδεχθώ ότι οι σκέψεις μου ήταν ολέθριες. Δεν μπορεί ο καθένας πίσω από μια ανωνυμία να πουλά μπραβιλίκι, ενώ αν πήγαινε και εξέφραζε τις μισανθρωπικές του ηλιθιότητες σε μια συνέλευση θα έφευγε πυξ λαξ!

      Επιπλέον, έχει σημασία αν μια ιδέα την λέει το Πρόταγμα, αν την λέει το Indymedia ή ο Ριζοσπάστης. Διότι οι λέξεις έχουν και συμβολισμό, δεν είναι απλά γράμματα στη σειρά. Κάθε πολιτικός χώρος έχει δικό του προσανατολισμό, πλαίσιο και κατεύθυνση. Άλλο πράγμα λέει το Πρόταγμα όταν μιλά για δημοκρατία και αυτοδιαχείριση, άλλο ο Ριζοσπάστης! Αν εγώ πάρω ένα άρθρο του Ριζοσπάστη και το αναπαράγω όπως μου τη βαρέσει, αυτό δεν θα το έλεγα λογοκλοπή αλλά κανονικότατη διαστρέβλωση. Και φυσικά, κι εγώ δεν θα ήθελα να δω κείμενά μου να αναπαράγονται τμηματικά από κάποιους οι οποίοι μάλιστα θα στρέφονται σφόδρα ενάντια σε αυτά που εγώ πιστεύω! Ξοδεύτηκε κάποιος χρόνος για να γραφτεί κάτι, και αυτή η προσπάθεια έχει και συγκεκριμένο στόχο. Δεν είναι άδικο να καρπώνεται κάποιος άλλος αυτή την προσπάθεια για το αντίστροφο;

      Φυσικά δεν είμαι κατά της ανωνυμίας, όταν αυτή καλείται να προστατέψει ανθρώπους και πρόσωπα από στοχοποίηση. Αλλά η συνεχόμενη επίκληση των αναρχικών στην ανωνυμία είναι μονομερής και καταχρηστική, και στην τελική αναιρεί όλο το νόημα του δημόσιου πεδίου, να μπορεί κανείς να έχει το θάρρος της γνώμης, ταυτόχρονα και το δικαίωμα στη γνώμη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s