Για τη θεωρητική ένδεια του εγχώριου ελευθεριακού χώρου

του Δημήτρη Μαρκόπουλου

*απόσπασμα από το κείμενο «Στη δίνη του περιθωρίου. Σχόλια πάνω σε ορισμένες παθογένειες του εγχώριου ελευθεριακού χώρου» που δημοσιεύεται στο 9ο τεύχος του Προτάγματος.

[ …]

Ανάλυση τέλος, ζωή εξεγερσιακή!

α) Φτώχεια (θεωρητική) καταραμένη…

Όταν λοιπόν η τάξη μας συμπιέζεται ανάμεσα στις μυλόπετρες του φόβου και της εξαθλίωσης, η μόνη απάντηση είναι μπουρλότο και φωτιά.

εφημερίδα Άπατρις, Μάρτιος 2016

 

Πέραν όλων αυτών, και με το ρίσκο να αδικήσουμε ορισμένες λιγοστές, πλην τίμιες και αξιόλογες περιπτώσεις εντός του Χώρου, θα πρέπει να δώσουμε τη δέουσα σημασία στην εκκωφαντική έλλειψη φρέσκων ιδεών και πολιτικών κειμένων που να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους την κοινωνική πραγματικότητα και να μην επιδίδονται απλά σε έναν ανέξοδο και άγονο ανταγωνισμό εξεγερσιακών τσιτάτων. Διότι εάν κάνουν κατά κανόνα κάτι οι αναρχικές ομάδες σήμερα σε θεωρητικό επίπεδο -κι εδώ αναφερόμαστε κυρίως στις προκηρύξεις, τις αφίσες, τις μπροσούρες και γενικότερα το υλικό που διανέμεται χέρι-χέρι-, αυτό είναι να επιδίδονται σε μια ακατάσχετη αοριστολογία, διανθισμένη με κλισέ καταγγελίες και εκφράσεις φετίχ: «γκρέμισμα του κόσμου», «ολοκληρωτικό κράτος», «μπουρλότο και φωτιά», «κοινωνία-φυλακή» κ.λπ. Αφήνουν, δηλαδή, στην άκρη την ανάγκη να κάνουν πολιτικο-κοινωνική κριτική και παρασύρονται στην προπαγάνδιση ενός πολιτικού συναισθηματισμού: τυφλό μίσος για οτιδήποτε μας περιβάλλει, αντίληψη της κοινωνίας ως φυλακής, συνθήματα περί φασιστικοποίησης της κοινωνίας και του Κράτους, αποθέωση της «άγριας νεολαίας», προτροπή για «καταστροφή του υπάρχοντος», ρητορική περί της «εξέγερσης που έρχεται».

Εδώ έχουμε να κάνουμε με τις συνέπειες της άκριτης υιοθέτησης από τον Χώρο της αντιαυταρχικής κριτικής που ανέπτυξαν τα κινήματα του ’60 στη Δύση και το ρεύμα της Αντικουλτούρας. Σύμφωνα με το αντιαυταρχικό φαντασιακό το βάρος στην πολιτική κριτική πρέπει να δοθεί στην κατακεραύνωση και αποδόμηση όλων των «καταπιεστικών θεσμών» της κοινωνίας, οι οποίοι αναπαράγουν την πατριαρχία, την αυστηρή εργασιακή ηθική, την σεξουαλική καταπίεση, και γενικώς κάθε τύπο κοινωνικής πειθαρχίας που καταπιέζει -ή υποτίθεται πως καταπιέζει- το άτομο. Αποτέλεσμα αυτής της αντίληψης είναι να αντιλαμβανόμαστε κάθε θεσμό ως καταπιεστικό και «εξουσιαστικό» και να θεωρούμε την «καταπίεση» και την «καταστολή» ως βάση κάθε κοινωνίας.

Και φαίνεται ότι για τον Χώρο ο χρόνος έχει παγώσει, καθώς, χωρίς καμιά διάθεση ανανέωσης της πολιτικής του σκέψης, αρέσκεται απλώς να μεταφέρει στο σήμερα αυτούσια τα ίδια με τα τότε θεωρητικά σχήματα. Σε ένα σχόλιο για τη σημερινή κατάσταση, από το εισαγωγικό σημείωμα της πολιτικής επιθεώρησης Κοινωνικός Αναρχισμός, διαβάζουμε τα εξής: «Η εφιαλτική επαναφορά σεξουαλικών ταμπού και απαγορεύσεων, οι ενσώματες νέες περιφράξεις μέσα στις οικογένειες, είναι η άλλη όψη της ληστρικής επιδρομής των αφεντάδων»[1]. Έτσι, όμως, θα μας πάρει κανείς στα σοβαρά; Μήπως ζούμε ακόμα στο ’60 και το ’70 όπου οι ροκ κραυγές και οι πανκ στίχοι έρχονται να γκρεμίσουν κάποιο στέρεο αστικό οικοδόμημα στη Δύση; Ή μήπως μας κυνηγούν ως φαντάσματα κάποια πατριαρχικά σύνδρομα που, ναι μεν στο παρελθόν νοηματοδοτούσαν τον κόσμο, αλλά στις μέρες μας έχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί υπό το βάρος της κοινωνίας της κατανάλωσης; Έχουν, άραγε, καταλάβει οι σύντροφοι πού απευθύνονται; Και πού οδηγεί τελικά η άκρατη υιοθέτηση της λογικής του -τόσο δημοφιλούς και διαθέσιμου δια πάσαν χρήσιν- συνθήματος «μπουρλότο και φωτιά» μέσα στη σημερινή κοινωνία των αποπροσανατολισμένων και απογοητευμένων ατόμων και του περιβάλλοντος διάχυτου μηδενισμού που αυτά συγκροτούν και αναπαράγουν;

 Αυτό το αντιαυταρχικό φαντασιακό αποτελεί τον νοηματικό πυρήνα γύρω από τον οποίο περιφέρονται -μάλλον άσκοπα- όλες οι προσπάθειες επικοινωνίας του Χώρου με τον έξω κόσμο. Οι πολιτικές του καταβολές από την λεγόμενη Αντικουλτούρα κατά τη συγκρότησή του την πρώτη περίοδο της Μεταπολίτευσης συνεχίζουν να έχουν βαρύνουσα σημασία[2]. Θα λέγαμε, επομένως, ότι η εν λόγω πολιτιστική -κατά βάση- συγκρότησή του λειτουργεί τελικά ως κάποιου είδους προπατορικό αμάρτημα, το οποίο δε σταματά ποτέ να τροφοδοτεί ορισμένες εμμονές του: την αναγωγή της περίφημης «αστυνομοκρατίας» σε καθημερινή τακτική του εχθρικού κράτους και της (πάσης φύσεως) καταστολής σε μέθοδο κοινωνικού ελέγχου. Και οδηγούμαστε έτσι στην παρανοϊκή κατάσταση να μετατρέπουμε την «αντικατασταλτική» ρητορική σε ιδεολόγημα και βασική συνεισφορά μας στο πεδίο διακίνησης των ιδεών.

Έτσι, ενώ η Μεταπολίτευση χαρακτηρίστηκε από πρωτοφανείς (για τα μεταπολεμικά χρονικά) κοινωνικές ελευθερίες, καθώς και από ένα σχετικά χαλαρό, «ελληνικού στυλ», κρατικό μόρφωμα, ο αντιεξουσιαστικός λόγος δεν παύει να επενδύει με επιμονή στο ιδεολόγημα της μόνιμης και σκληρής καταστολής. Πρόκειται για ένα στοιχείο το οποίο υποτιμά και ο Σούζας στη μελέτη του, όταν εμμένει κυρίως στην «ιδεολογική», πολεοδομική και αστυνομική καταστολή του «Κινήματος» (όπως ο ίδιος τις ονομάζει), αποφεύγοντας να εξετάσει τα γεγονότα στη σωστή τους βάση και κυρίως μέσα από μια συγκριτική ανάλυση τόσο με τα προ της Μεταπολίτευσης καθεστώτα, όσο και με τα αντίστοιχα δυτικά κράτη[3]. Η λεγόμενη ιδεολογική καταστολή, δηλαδή η προσπάθεια ενσωμάτωσης των νεολαιίστικων κινημάτων από το ΠΑΣΟΚ (του Λαλιώτη και της περίφημης Γραμματείας Νέας Γενιάς), καθώς και η αντιμετώπιση του κινήματος ως ένα συνοθύλευμα φρικιών και βανδάλων και ο ιδιότυπος πόλεμος μέσω των επιχειρήσεων «Αρετή» στα Εξάρχεια, σκιαγραφούν τη μισή μόνο αλήθεια. Η άλλη μισή μας λέει ότι το πολιτικό κλίμα της Μεταπολίτευσης δημιούργησε αντικειμενικές συνθήκες αρκετά ευνοϊκές για την ανάπτυξη κινημάτων και αγώνων: ελαστικοί συνδικαλιστικοί νόμοι, ανοχή σε καταλήψεις, ανεκτικότητα στην κριτική της νεολαίας, κοινωνική νομιμοποίηση του ευρύτερου αριστερού λόγου κ.λπ. Και επομένως, η όποια αποτυχία μιας σημαντικής κοινωνικής παρέμβασης τόσα χρόνια βαρύνει κυρίως τους πολιτικούς χώρους και όχι τόσο κάποιο παντοδύναμο Κράτος ή κάποια σιδηρά πειθαρχία της κυβερνητικής εξουσίας, όπως συνήθως ακούμε. Η πρόσφατη εμπειρία των όσων ακολούθησαν τον Δεκέμβρη του ’08, της οικονομικής κρίσης, αλλά και της εκδικητικής αντεπίθεσης (επί Σαμαρά) εναντίον των καταλήψεων, νομίζουμε ότι καταδεικνύουν πόσο υπερβολική είναι η αντίληψη που θεωρεί την αναρχία ή την «νεολαία» ως μόνιμο και διαχρονικό «εσωτερικό εχθρό» του ελληνικού Κράτους. Πόσο μάλλον όταν η πιο αυταρχική περίοδος, αυτήν του Φαήλου και των λοιπών φανατικών υπερπατριωτών συμβούλων του Σαμαρά, αποτέλεσε μια παρένθεση ακροδεξιάς ρητορικής, καθώς επί ΣΥΡΙΖΑ έχουμε περάσει ξανά σε μια πιο χαλαρή στάση απέναντι στα κινήματα.

Δεν πρέπει εδώ να παρερμηνεύουμε τον χαρακτήρα βεντέτας που υπάρχει εδώ και χρόνια ανάμεσα στις δυνάμεις καταστολής και κομμάτι του δικαστικού μηχανισμού, από τη μια μεριά, και τους αναρχικούς, από την άλλη. Φαινόμενα όπως η χουλιγκανίστικη συμπεριφορά των ΜΑΤ στις διαδηλώσεις ή οι εκδικητικές ποινές σε υπόπτους ή ακόμη και ενόχους μόνο και μόνο επειδή είναι αναρχικοί έχουν να κάνουν με την ύπαρξη μαφιών και ακροδεξιών θυλάκων μέσα στο κράτος. Καμία σχέση όμως δεν έχει αυτό με την ύπαρξη κάποιου «αστυνομικού κράτους» που παρακολουθεί και ελέγχει μαζικά τους πολίτες -δηλαδή την κοινωνία στο σύνολό της κι όχι μόνο μια μικρή μειοψηφία όπως ο αναρχικός Χώρος. Η στρατηγική της αυστηρότητας και της επιτήρησης των πιο «ατίθασων» ή παραβατικών χώρων αποτελεί λίγο-πολύ πραγματικότητα εντός κάθε οργανωμένου κράτους, ωστόσο, άλλο αυτό και άλλο να έχουμε εσωτερικεύσει ότι το «καθεστώς» στηρίζεται κατ’ αρχήν σε αυτές τις μεθόδους αυταρχισμού, κάτι που παραπέμπει στην πολιτειακή κατηγορία ενός αστυνομικού κράτους ή μιας δικτατορίας[4].

Έχοντας, επομένως, με τα χρόνια παγιωθεί, σε βαθμό αρτηριοσκληρωτικό πλέον, η αντιαυταρχική/αντικατασταλτική/αντιμπατσική οπτική λειτουργεί ως μαύρη τρύπα που ρουφά κάθε προσπάθεια ανανέωσης του θεωρητικού λόγου και επεξεργασίας των δεδομένων που μας προσφέρουν οι σύγχρονες εξελίξεις. Από τις εφημερίδες και τα έντυπα των ομάδων του Χώρου μέχρι τις αφίσες των καταλήψεων ή τις προκηρύξεις των στεκιών, ο κοινός τόπος παραμένει πάντα ο ίδιος: το παντοδύναμο Κράτος-δυνάστης, το καθεστώς εξαίρεσης και ο ολοκληρωτισμός που έρχεται…και ξανάρχεται αλλά ποτέ δε φτάνει… Τόση ζημιά έχουν κάνει τελικά ο Φουκό κι ο Αγκάμπεν;

Σύμφωνα με μια τέτοιου είδους ανάλυση τα πάντα προσανατολίζονται σε έναν άξονα καλού-κακού. Η ερμηνεία των κοινωνικών φαινομένων εξαντλείται στην απεικόνηση των νέων μεθόδων άσκησης «ολοκληρωτικής κυριαρχίας» από πλευράς κρατικών ή διακρατικών θεσμών, ενώ η θεωρητική προσπάθεια να εξετάσουμε σε βάθος τη δομική μετεξέλιξη του ίδιου του «συστήματος», καθώς και του ανθρωπολογικού υποβάθρου που το στηρίζει, θεωρείται λεπτολογία ή πολυτέλεια[5]. Ποιος ή ποια αλήθεια δεν έχει πιάσει στα χέρια του/της προκήρυξη ή έντυπο του «Χώρου» χωρίς να σκεφτεί ότι ξέρει από πριν τι θα διαβάσει σχεδόν από το Α ως το Ω; Αυτή η ατέρμονη επανάληψη ορισμένων θεωρητικών εμμονών μόνο αποστροφή μπορεί να προκαλέσει σε έναν κόσμο που ψάχνει μια πολιτική πυξίδα μέσα στο σημερινό χάος και προσπαθεί να ανανεώσει την θεωρητική του κατάρτιση και σκέψη.

β) Το γραπτό ως «θέαμα»

Εν τέλει, μια τέτοιου είδους «θεωρία» δε χρησιμεύει ως διαδικασία αναστοχασμού που μπορεί να φιλτράρει τα γεγονότα και να διαυγάσει τα κοινωνικά φαινόμενα με στόχο να γονιμοποιήσει την πολιτική πράξη. Αντιθέτως είναι οι τυχοδιωκτικές πρακτικές του ακτιβισμού «εξαρχειώτικου στυλ» που μεταφέρονται στον γραπτό λόγο και πασάρονται ως ευκολοχώνευτα επιχειρήματα, διαθέσιμα για εξεγερσιακή κατανάλωση. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα κείμενα-αφιερώματα σε κοινωνικούς αγώνες, κινήματα ή εξεγέρσεις που εμφανίζονται ανά τον κόσμο αναλώνονται σε μια απλά περιγραφική καταγραφή τους -πολλές φορές με συναισθηματικό ύφος-, ενώ σπανίζει οποιαδήποτε σε βάθος ανάλυση και με την απαιτούμενη στοιχειώδη, διακριτική απόσταση της «θεωρίας» από τα «γεγονότα». Λιγοστές είναι οι πρωτοβουλίες μιας σοβαρής ανάλυσης και θεωρητικής επεξεργασίας ιδεών, εφαρμοσμένων στα πιο σημαντικά γεγονότα των τελευταίων ετών (Δεκέμβρης, κίνημα Πλατειών, μεγάλες απεργίες): Προσπάθειες όπως π.χ. η μπροσούρα «Remember December, Fight Now. Εμπειρίες και κριτική αποτίμηση μέσα από τις κοινότητες αγώνα του Δεκέμβρη» της συλλογικότητας Σ.ΚΥ.Α (2010) και η έκδοση «Ιούνης 2011 – Η εκτροπή των εκδοχών» (εκδόσεις Κινούμενοι Τόποι), παρά τα προβλήματά τους, θα πρέπει να θεωρηθούν ως εξαιρέσεις και όχι ως κάποιος κανόνας θεωρητικής παρέμβασης.

Αντιθέτως, αυτό που τείνει πλέον να λάβει διαστάσεις ξέφρενου πληθωρισμού είναι η παραγωγή αισθητικά καλοστημένων και στυλιζαρισμένων εντύπων, εν είδει αφιερώματος σε κάποιο σημαντικό κινηματικό γεγονός, στερούμενων ωστόσο αντίστοιχης κριτικής ματιάς κι εξαγωγής συμπερασμάτων. Αναφερόμαστε εδώ στην επικράτηση μιας λογικής «επαναστατικού λευκώματος» που έχει αντικαταστήσει το ίδιο το κείμενο και την ανάλυση. Η εκδοτική αυτή μόδα έχει εδραιωθεί κυρίως από το 2000 και μετά, όταν μπήκαμε για τα καλά στη φαντασιακή σφαίρα του black block και εισάγαγαμε την τεχνική των ζωνών σύγκρουσης με τις δυνάμεις καταστολής. Στην ουσία, αυτού του είδους ο γραπτός λόγος καταλήγει να λειτουργεί μόνο ως όχημα για να βιωθεί ξανά το γεγονός από τον αναγνώστη (και από τον συντάκτη!), ως μια περιγραφική και εικονική αποτύπωση των εμπειριών του. Το κείμενο γίνεται αίσθηση και ο αναγνώστης θεατής.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εντυπωσιακή στροφή προς έναν αντιθεωρητισμό, που περιστέλλει την πολιτική στον ακτιβισμό ή το πολύ πολύ σε μια «διακήρυξη αρχών». Είναι χαρακτηριστικό ότι έχουμε φτάσει στο σημείο ο πολιτικός διάλογος ανάμεσα σε ομάδες, τάσεις ή συνιστώσεις του ελευθεριακού φάσματος επί ιδεολογικών βάσεων ή επί διαφορών στη στρατηγική του κινήματος και στις θέσεις που παίρνουμε απέναντι στα γεγονότα, να καθίσταται πρακτικά αδύνατος[6]. Στο πλαίσιο αυτής της απόλαυσης της δράσης το μόνο πράγμα που μετράει είναι η συγκρότηση ή η επανεπιβεβαίωση μιας κοινής ταυτότητας και μιας υποκουλτούρας. Εκ των πραγμάτων, επομένως, αναγκαζόμαστε κι εμείς να ασκήσουμε κριτική στον Χώρο ως ένα ενιαίο πολιτικο-πολιτιστικό μόρφωμα.

[1] Κοινωνικός Αναρχισμός, τ. 3, Θεσσαλονίκη, Ελευθεριακές Εκδόσεις Κουρσάλ, 2014, σ. 5.

[2] Προφανώς, στο πλαίσιο του παρόντος κειμένου, αναγκαζόμαστε να γίνουμε κάπως απλουστευτικοί. Η ουσία είναι πως στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης η κυρίαρχη κινηματική δράση ήταν αυτή εντός των εργοστασιακών και συνδικαλιστικών αγώνων, οι οποίοι όμως αποτελούσαν προνομιακό πεδίο παρέμβασης για τον χώρο της παραδοσιακής Αριστεράς και όχι για τον νεαρό τότε χώρο των αναρχικών, ο οποίος άλλωστε δεν είχε ποτέ στην Ελλάδα κάποιου είδους λαϊκή/εργατική παράδοση. Ακριβώς ως απάντηση σε αυτό το αρτηριοσκληρωτικό και ήδη ξεφτισμένο από τα τέλη του ’70 αριστερό μοντέλο πολιτικής δράσης, οι αναρχικοί εμφανίζονται δυναμικά στο χώρο της νεολαίας και των φοιτητικών αγώνων, παραλαμβάνοντας τα ηνία της πιο προωθημένης και ριζοσπαστικής κριτικής στο «σύστημα».

[3] Σούζας, Σταμάτα να μιλάς για θάνατο μωρό μου. Πολιτική και κουλτούρα στο ανταγωνιστικό κίνημα στην Ελλάδα, στο κεφάλαιο «Ο “ιδιότυπος πόλεμος” της δεκαετίας του ‘80», Ελυθεριακές Εκδόσεις Ναυτίλος, 2015, σσ. 77-104.

[4] Το σύνηθες φαινόμενο στην Ελλάδα είναι να φορτώνουν οι δικαστικές αρχές πολλούς συλληφθέντες με αστήρικτες κατηγορίες και ενίοτε να εξαντλούν σε αυτούς την αυστηρότητά τους προς παραδειγματισμό ή για επικοινωνιακούς λόγους. Στο πλαίσιο αυτό, η πρόσφατη καταδικαστική απόφαση για τους ληστές του Βελβεντού, όπου για πολλά άτομα αποφασίστηκαν εξοντωτικές ποινές, χωρίς να στοιχειοθετούνται από τη διαδικασία, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση (Βλ. Ι. Σωτήρχου, Α. Ψαρρά, «Ατομικός… τρομοκράτης ο Ρωμανός«, http://www.efsyn.gr, 1/7/2016). Άλλο αυτό όμως και άλλο να μιλάμε για «χούντα» ή «ολοκληρωτισμό», δεδομένου μάλιστα πως αυτά τα φαινόμενα δεν αφορούν την κοινωνία γενικώς αλλά μόνο μια μικρή ομάδα που συχνά υιοθετεί και παραβατικές συμπεριφορές.

[5] Πρόκειται για μια -δυστυχώς δημοφιλέστατη- νιοστού βαθμού αφέλεια κατά την ανάγνωση της πραγματικότητας, από την οποία δεν ξεφεύγει ούτε ο πιο μελετηρός και πολυγραφότατος θεωρητικός του αναρχικού χώρου (με την ευρεία έννοια), ο Φ. Τερζάκης, ο οποίος σε άρθρο του αναφέρει σχετικά με το σήμερα ότι «…νιώθει κανείς την ανατριχίλα που του γεννούν μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας τα οποία περιγράφουν ένα ολοκληρωτικό μέλλον (το Εμείς του Ζαμυάτιν, ο Θαυμαστός νέος κόσμος του Χάξλεϋ, το 1984 του Όργουελ), πολλαπλασιασμένη στο έπακρον από την επίγνωση ότι πρόκειται όχι πλέον για μυθιστόρημα, αλλά για την πραγματικότητα που μας περιβάλλει…» (Φ. Τερζάκης, «Μακριά και ακατάληκτη συνομιλία με τον Γιάννη Καλιόρη», περιοδικό Σημειώσεις, τ. 79, Νοέμβριος 2014, σ. 14).

[6] Πού να κάτσει κανείς, δηλαδή, να διαφωνήσει ή να αντιπαρατεθεί για την άμεση δημοκρατία, την αυτοδιαχείριση, τα συμβούλια ή την αποανάπτυξη, όταν η «σύγκρουση με το Κράτος» αποτελεί το μόνο επίδικο.

[ … ]

Advertisements
This entry was posted in Κείμενα. Bookmark the permalink.

30 Responses to Για τη θεωρητική ένδεια του εγχώριου ελευθεριακού χώρου

  1. Ο/Η Μανώλης λέει:

    καλημέρα. πολύ καλή δουλειά. σας έστειλα μήνυμα

    • Ο/Η protagma λέει:

      Το είδαμε, σ’ ευχαριστούμε για τα καλά λόγια και τη δημοσίευση και θα τα πούμε από Σεπτέμβριο μεριά!

  2. Παράθεμα: Για τη θεωρητική ένδεια του εγχώριου ελευθεριακού χώρου – radicalsubjectivityblog

  3. Ο/Η (Α) λέει:

    Δεν υπάρχει σεξισμός και πατριαρχία πλέον ε? Τέλειωσαν όλα? Ούτε ρατσισμός? Άρα μπορούμε να ενστερνιστούμε λιγάκι ακροδεξιά προπαγάνδα με ανιστόρητα επιχειρήματα χωρίς να τρέχει τίποτα. Αλήθεια ο Μπαλτάκος θα γράψει στο επόμενο τεύχος σας?

    • Ο/Η protagma λέει:

      Όσο δε μπορείς ν’ αναπτύξεις τη σκέψη σου με στοιχειώδη επιχειρήματα αντί για έννοιες-τσιτάτα, θα παραμένεις απλώς ένα γλαφυρό παράδειγμα όσων περιγράφει το άρθρο.

  4. Ο/Η (Α) λέει:

    Εντάξει τί να πούμε τώρα? Εσύ πιστεύεις πως το καθεστώς που ζούμε είναι προοδευτικό. Γελάμε τώρα. Ειδες πως απάντησε το κράτος στις καταλήψεις ε? Δεν σου λέει κάτι αυτό? Ότι έτσι προωθείτε ένας εσωτερικός εχθρός δηλαδή οι μετανάστες και ενισχύεται ο κοινωνικός εκφασισμός? Για τις δολοφονίες μαύρων στις ΗΠΑ τί έχεις να πεις? Ισχύουν ή είναι προπαγάνδα των προοδευτικών και αυτό? Για το κλείσημο των συνόρων? Προοδευτικό και αυτό ε? Για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις απελάσεις στην Τουρκία? Πρόοδος και εδώ.
    Πραγματικά γελάω μαζί σου Δημήτρη. Άστο μην το παιδεύεις άλλο το θέμα. Βρες εσύ σοβαρά επιχειρήματα που είσαι αποκομένος από την κοινωνία και έλα να μιλήσουμε ξανά. Μέχρι τότε θα γελάω.

    • Ο/Η protagma λέει:

      Δεν είμαι ο Μήτσος, μην αρπάζεσαι! Ο Μήτσος διακοπάρει κάπου στην Κρήτη και μας έχει αφήσει να ψηνόμαστε. Ως προς τα υπόλοιπα:

      Α) Το ότι κάτι δεν είναι «προοδευτικό», δηλαδή «αριστερό», «αμεσοδημοκρατικό» κ.λπ., δε σημαίνει σε καμία περίπτωση πως είναι «ρατσιστικό» ή «φασιστικό». Πρόκειται για το κλασικό λάθος του Χώρου που έχει μετατρέψει την έννοια του φασισμού σε λάστιχο και την αποδίδει παντού. Στο τέλος έχουμε φτάσει να χαρακτηρίζουμε ακόμη και τις οικονομικές και ταξικές ανισότητες ως προϊόντα ρατσισμού.

      Β) Που τον βλέπεις τον «εσωτερικό χθρό» και τον «κοινωνικό εκφασισμό» στην περίπτωση των μεταναστών; Γιατί χρησιμοποιείς έννοιες-τσιτάτα δίχως περιεχόμενο; Ποιος κοινωνικός εκφασισμός όταν η κοινωνία συνέδραμε σε πολύ ικανοποιητικό κι ανέλπιστο επίπεδο τους πρόσφυγες, φτάνοντας να φιλοξενήσει και στο σπίτι του οικογένειες, απαντώντας έτσι στην κλασική ακροδεξιά μαλακία «αν τους θες τους λαθρομετανάστες, να τους πάρεις σπίτι σου»; Εδώ έχουμε φτάσει μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους να έχουν πλέον πρόβλημα, καθώς κατηγορούνται ως διακινητές: http://www.ethnos.gr/koinonia/arthro/katadiki_sok_gia_filoksenia_prosfyga-64447004/ . Εξάλλου η Ελλάδα είναι μια από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες όπου η Ακροδεξιά δεν ανεβαίνει εκλογικά. Ποιος «φασισμός» λοιπόν; Κι είδες πουθενά το κράτος να ασκεί ιδεολογική εκστρατεία ενάντια στους πρόσφυγες ή τους μετανάστες; Απλά σου λέει ότι κρίνει πως η κοινωνία δε μπορεί να τους εντάξει, άρα τους στέλνουμε πίσω. Το αν αυτό είναι σωστό ή όχι είναι άλλο ζήτημα. Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν έχουμε εδώ κάποια ρατιστική, ιδεολογική στάση, αλλά μάλλον έναν πραγματισμό γεωπολιτικού-οικονομικού τύπου.

      Γ) Ως προς το θέμα με τις δολοφονίες μαύρων πολιτών στις ΗΠΑ, δυστυχώς τα δεδομένα δεν επιβεβαιώνουν την άποψή σου. Κατ’ αρχάς διότι το πρόβλημα έχει να κάνει γενικώς με την καουμπόικη στάση της αμερικανικής αστυνομίας γενικώς, την οποία μια χαρά εκφράζουν κι αποδέχονται οι μαύροι αστυνομικοί, οι οποίοι έχουν μάλιστα συμμετάσχει σε δολοφονία αφροαμερικανών, αν δεν απατώμαι. Δευτερον, διότι, βάσει πρόσφατης έρευνας από μαύρο καθηγητή του Χάρβαρντ, αν δεν κάνω λάθος, ο οποίος μάλιστα ξεκίνησε τη σχετική εργασία λόγω αγανάκτησης από ό,τι θεωρούσε ως ρατσιστική στάση της αμερικανικής αστυνομίας, αποδεικνύεται το εξής: η αστυνομία δε σκοτώνει περισσότερους μαύρους απ’ ό,τι λευκούς –σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα θα μπροούσε να πει κανείς πως συμβαίνει και το ανάποδο. Οι μαύροι έχουν την τιμητική τους σε ελέγχους, ψαξίματα και προσαγωγές ή/και συλλήψεις (βλ. εδώ την έρευνα: http://www.nber.org/papers/w22399 ). Φυσικά αυτό το φαινόμενο αντανακλά την ταξική θέση πολλών μαύρων, η οποία τους κάνει να μπλέκουν με τη μικροεγκληματικότητα και να έχουν συχνά τρεχάματα με την αστυνομία.

      Σε καμία όμως περίπτωση αυτές οι διαπιστώσεις δε δικαιώνουν τον ιδεολογικό και ανεδαφικό αντιρατσισμό μιας Silvia Federici (βασική αναφορά ορισμένων «εργατίστικων» τάσεων του Χώρου) σύμφωνα με την οποία: «Δεν είναι λίγα τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η αστυνομία αντιμετωπίζει τους νεαρούς μαύρους σαν εχθρούς σε μάχη: Πρώτα πυροβολάς και μετά ρωτάς. Ακριβώς όπως μαθαίνουν όταν βρίσκονται στις γειτονίες του Ιράκ. Και το κάνουν αυτό με το ίδιο επίπεδο ατιμωρησίας: είναι «νόμιμο» να κάνουν οτιδήποτε θέλουν, και εδώ και εκεί. Τα όρια μεταξύ της αστυνομίας και του στρατού γίνονται όλο και πιο ασαφή: Ίδιες τακτικές, ίδια εκπαίδευση, ίδια όπλα» (βλ. http://esl.radio-i.org/images/BlackLivesMatter/black%20life%20matters.pdf , σ. 11). Αν τους σκοτώνουν δίχως να τους ρωτούν, τότε γιατί παρουσιάζονται στην έρευνα ως θύματα διακρίσεων ως προς μια εντονότερη παρενόχληση από πλευράς αστυνομίας από ό,τι οι λευκοί σε επίπεδο ελέγχων, εξακριβώσεων κ.λπ.; Απλώς κανείς δε μιλά για τους λευκούς θύματα αστυνομικής βίας, ενώ, στην αντίθετη περίπτωση, όταν τα θύματα είναι μαύροι, ξεσηκώνονται όλοι οι μαύροι και μαζί τους οι λευκοί αντιρατσιστές, από τους αναρχικούς και αριστερούς μέχρι τον Τζάστιν Μπίμπερ, τους αστέρες του Χόλυγουντ κ.λπ., με αποτέλεσμα το φαινόμενο να παίρνει υπερβολικές διαστάσεις σε σχέση με την πραγματική κατάσταση.

      Νίκος

    • Διαβάζοντας αυτό σήμερα
      http://news247.gr/eidiseis/kosmos/diethnis-politiki/giounker-ta-sunora-einai-h-xeiroterh-efeuresh-twn-politikwn.4225564.html «Γιούνκερ: Τα σύνορα είναι η χειρότερη εφεύρεση των πολιτικών», πραγματικά απορώ με το σχόλιό σου. Τη στιγμή που οι ολιγαρχίες είναι κατά των συνόρων και υπέρ της παγκοσμιοποίησης, κατά της ενσωμάτωσης και υπέρ της πολυπολιτισμικότητας, πραγματικά μου φαίνεται γελοίο να συναθροίζει κανείς τέτοιον λόγο, λες και απευθύνεται στην Ελληνική κοινωνία του 30! Και πολύ περισσότερο, πραγματικά δεν καταλαβαίνω τί διαφορά έχει ο αναρχικός φιλελευθερισμός από το νεοφιλελευθερισμό; Καί οι δύο ασπάζονται τον κοσμοπολιτισμό (και όχι διεθνισμό) θεωρώντας τον (εσφαλμένα φυσικά) αντίδοτο στον εθνικισμό! Για περισσότερα εδώ http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/13569317.2011.607293
      Και επί της ουσίας, εφόσον ο νεοφιλελευθερισμός δέχεται την θεωρία της προόδου, άρα ναι, είναι προοδευτικός! Πραγματικά δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου μέσα σε τέτοιες θεωρίες που μιλούν για κοινωνικό συντηρητισμό. Ακόμα και οι άθλιοι νόμοι για τα μπουρκίνια στη Γαλλία στα πλαίσια ενός υπερφιλελευθερισμού επιβλήθηκαν: «πέτα την παρωχημένη και μεσαιωνική μαντίλα και γίνε κι εσύ μία από εμάς, που θα πασχίζει πώς και πώς να πουληθεί στα ξεκωλέ θεάματα κάκιστης αισθητικής». Όλα πλέον στοχεύουν όχι στη συντήρηση κάποιων αξιών, αλλά στον εκμηδενισμό κάθε νόρμας και τη μετατροπή των ανθρώπων σε μια μάζα που μονάχα καταναλώνει δίχως κανένα μέτρο και όριο. Κοινώς μιλάμε για την εποχή του απόλυτου μηδενισμού/εκχυδαϊσμού και της διάλυσης κάθε κοινής ευπρέπειας.
      Όσο για τις ΗΠΑ, είναι τραγικό να μην μπορεί να δει κανείς ότι η κοινωνία αυτή στήθηκε, δομήθηκε και αναπτύχθηκε πάνω στη γκετοποίηση. Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής της μέχρι και σήμερα η Αμερικανική κοινωνία διατηρεί τα εσωτερικά της «σύνορα» μεταξύ λευκών και μαύρων. Και είναι αναμενόμενο πως οι βεντέτες και τα μίση να συνεχίζουν μέχρι και σήμερα σε περιοχές που ακόμα διατηρούν έντονα το στοιχείο της φυλετικής περιχαράκωσης. Σε αυτές τις περιοχές (τις λεγόμενες κόκκινες πολιτείες) το μίσος κρατάει αιώνες, και δεν σου κάνει εντύπωση πως στις μεγάλες μητροπόλεις, πχ Νέα Υόρκη, τέτοια περιστατικά είναι ελάχιστα! Δεν μιλάμε καν για μετανάστες οι οποίοι γκετοποιήθηκαν, αλλά για σκλάβους που από την πρώτη μέρα που άρχισε να δημιουργείται αυτό το κράτος (και πολύ πιο πριν βασικά) ήταν ήδη εκεί, ως σκλάβοι, ως «μή άνθρωποι». Δεν έπεσαν ξαφνικά τώρα οι λευκοί να φάνε τους μαύρους. Όλα αυτά δεν ξεκίνησαν χθες, δεν φασιστικοποιήθηκε το Αμερικανικό κράτος δηλαδή και άρχισε να πυροβολεί μαύρους έτσι ξαφνικά. Αυτό συνέβαινε πάντα, απλά με τις διαδηλώσεις στο Ferguson έγινε γνωστό και στον υπόλοιπο κόσμο (και φυσικά καλώς έγινε), κάτι που στην ουσία είχε ξεκινήσει από τον 18ο αιώνα. Αν δεις εξάλλου και τις στατιστικές http://www.bjs.gov/content/pub/pdf/htus8008.pdf τα ποσοστά μαύρων που δολοφονούνταν από την αστυνομία τη δεκαετία του 60 και του 70 ήταν πολύ μεγαλύτερα από ότι σήμερα. Σαφέστατα και το Αμερικανικό κράτος σε ορισμένα ζητήματα (πχ καταστολής) είναι ασύγκριτα πιο αυταρχικό από ότι τα κράτη της Ευρώπης. Και αυτό φυσικά οφείλεται στην Ευρωπαϊκή συλλογική μνήμη του ολοκληρωτισμού, που καθιστά τους λαούς της Ευρώπης πολύ πιο καχύποπτους απέναντι στον ρόλο των δυνάμεων καταστολής, σε σύγκριση με την Αμερικανική κοινωνία που τουλάχιστον ουδέποτε γνώρισε δικτατορία ή φασιστικό καθεστώς. Και φυσικά ένα κράτος αυταρχικό δεν σημαίνει και κράτος ολοκληρωτικό. Οπότε η θεωρία περί «ανάδυσης ολοκληρωτισμού» μπάζει και από εδώ.

  5. Ο/Η nautilos λέει:

    Κάνε σε παρακαλώ μια διόρθωση. Το βιβλίο του Σούζα είναι από τις Ελυθεριακές Εκδόσεις Ναυτίλος κι όχι από τις Απρόβλεπτες.

  6. Ο/Η ονειρευτής λέει:

    Γελοίο άρθρο γελοίες και οι απαντήσεις.
    Στις ΗΠΑ αστυνομικοί πυροβολούν και σκοτώνουν Αφρικανούς όπως αυτή η περίπτωση
    http://baltimoregazette.com/atlanta-officer-kills-black-woman-following-breastfeeding-argument/
    και μετά έχεις «διαννούμενους» όπως τους προταγματαίους να σου λένε πως δεν είναι ρατσιστικές αυτές οι δολοφονίες αλλά έγιναν τυχαία. Καλύτερους προπαγανδιστές στην Ελλάδα ο Τραμπ δεν θα μπορούσε να βρει από εσάς.
    Το ότι δεν υπάρχει εσωτερικός εχθρός πραγματικά ξεπερνά τα όρια της πραγματικότητας. Το ότι δεν βαδίζουμε σε ολοκληρωτισμό δείχνει πόσο έχετε αποκοπεί από τους δρόμους, τις καταλήψεις και τους αγώνες. Όλα αυτά που γίνονται με τους πρόσφυγες και τον αποκλεισμό που τρώνε από τούτη τη σιχαμένη κοινωνία είναι αέρας. Και απόλυτα δικαιολογημένα ε προταγματαίοι? Το ξύλο που τρώμε από το κράτος της «αριστεράς» είναι !για να ξεβρωμίσει ο τόπος από τους αναρχάπλυτους» να φανταστώ. Κρίμα γιατί κάποτε διάβαζα τα άρθρα σας αλλά τώρα έχετε καναντήσει η απόλυτη δικαιολόγηση του ρατσισμού και της ακροδεξιάς και του λαικισμού. Θα μπορούσατε να ψαχτείτε λιγάκι με το κόμμα του Μπαλτάκου. Και αν θέλετε κάτι πιο σκληροπυρηνικό ξέρετε εσείς. Υπάρχει και η Χρυσή Αυγή.
    Όσο για το λινκ του Γιούνκερ που προσπαθείτε να μας πείτε πως είμαστε κομμάτι της παγκοσμιοποίησης πραγματικά είναι για γέλια. Ούτε καν θα μπω στον κόπο να ασχοληθώ με επιχειρήματα του τύπου λόλα να ένα μίλο. Βάλτε κανένα μπανεράκι με τον Τραμπ πάντως γιατί αυτό είστε. Οι απόλυτοι ακροδεξιοί λαικιστές.
    Δεν είναι καιρός να κλείσει το πρόταγμα λέω εγώ? Γεμίσαμε με «ελευθεριακούς» φασίστες που ντρέπονται να το πούν.

    • Ο/Η protagma λέει:

      Εμείς το σχόλιό σου το δημοσιεύουμε. Εσύ κάποιο επιχείρημα διαθέτεις για να στηρίξεις τις απόψεις σου; Διότι το σχόλιό σου δεν περιέχει ούτε ένα. Υποθέτω πως με «Αφρικανούς» εννοείς «Αφροαμερικανούς». Αν δεις τα λινκς που έχω παραθέσει και σε προηγούμενή μου απάντηση, τα στοιχεία αναιρούν την άποψη ότι στις ΗΠΑ η αστυνομία πυροβολεί γενικά μαύρους. Και σ’ ένα πρόσφατο άρθρο υπάρχουν τα εξής στοιχεία:

      Με τον Σκοτ, ο αριθμός των ανθρώπων που έπεσαν νεκροί από αστυνομικά πυρά φέτος ανέρχεται στους 702. Από αυτούς, αναφέρει η Washington Post, η οποία κρατά δικό της αρχείο, οι 163 ήταν μαύροι.

      (http://news.in.gr/world/article/?aid=1500102863)

      Μια κοινωνία που ως το 1964 είχε ακόμη ρατσιστικούς νόμους στις Νότιες Πολιτείες της, λογικό είναι να ‘χει ακόμη στοιχεία ρατσισμού. Ωστόσο είναι σημαντικό να δούμε αν αυτά τα στοιχεία τα εκφράζει το ίδιο το κράτος -που άρα υποτίθεται στοχεύει τους μαύρους μέσω της Αστυνομίας κλπ- ή αν αυτά παραμένουν ως κατάλοιπα σε επίπεδο ορισμένων στρωμάτων της κοινωνίας. Ή, αν θες, να δούμε και αν συνιστούν την κυρίαρχη λογική ή όχι. Αν είδες χθες το ντιμπέιτ μεταξύ Κλίντον και Τραμπ, τέθηκε πάλι το ζήτημα Stop and Frisk αστυνομικής λογικής (που συνίσταται σε σταμάτημα στο δρόμο και σωματικό έλεγχο) η οποία εφαρμοζόταν στη Νέα Υόρκη. Κι όμως αυτή η πρακτική καταργήθηκε, καθώς κρίθηκε αντισυνταγματική υπό την έννοια πως έτεινε να στοχοποιεί μαύρους και λατίνους. Ταυτόχρονα η ίδια η Χίλαρι μίλησε για «συστημικό ρατσισμό» ο οποίος θα πρέπει να εξαληφθεί. Θέλω να πω με αυτά, πως σε καμία περίπτωση η αμερικανική κοινωνία δεν ειναι ο «ρατιστικός βόθρος» που συνήθως παρουσιάζεται στις αναρχικές και αριστερές αναλύσεις.

      Σε ό,τι έχει να κάνει με τις αστυνομικές δολοφονίες, γιατί κανείς δε μιλά για τις δολοφονίες λευκών ή για το γεγονός ότι σε τέτοιες δολοφονίες (και μαύρων μάλιστα) έχουν συμμετάσχει και μαύροι αστυνομικοί; Γιατί δε βλέπουμε ότι κατά βάση το πρόβλημα έχει να κάνει με την «καουμπόικη» λογική των αμερικανών αστυνομικών αλλά και με την κουλτούρα της οπλοκατοχής η οποία δημιουργεί ένα κλίμα «ποιος θα τραβήξει πρώτος;» σε περιπτώσεις ακόμη και τυπικών ελέγχων; Εσύ αυτό που κάνεις είναι να φυλετικοποιείς ζητήματα πολιτικής ανισότητας ή αλόγιστης βίας των κρατικών μηχανισμών. Λες και δεν υπάρχουν λευκοί φτωχοί στην Αμερικοί, λες κι η φτωχεια δεν είναι ταξικό αλλά φυλετικό ζήτημα!

      Περί των προσφύγων τα είπα και παραπάνω. Είδες και μόνος σου ότι για τα σχολεία των οποίων οι γονείς αρνήθηκαν παιδιά προσφύγων, υπήρξαν άλλοι τόσοι γονείς που βγήκαν κι είπαν «θα τα δεχτούμε εμείς».

      Θα ήθελα πραγματικά να μου αναπτύξεις λιγάκι την αντίληψή σου περί «εσωτερικού εχθρού» και «ολοκληρωτισμού».

      Νίκος

  7. Ο/Η Depraved Monk λέει:

    Υπέρ του δέοντος κατευναστικοί το ζήτημα των καταλήψεων και το πως αντιμετωπίζεται ο ‘χώρος’ δεν είναι απλά ‘ή παρένθεση Σαμαρά’ καθώς υπάρχει ένα μακρύ ιστορικό εκκένωσης καταλήψεων και αναίτιας καταστολής. Το κοινωνιολογικό υπόβαθρο αυτού του άτυπου πολέμου μεταξύ κράτους και ‘χώρου’ μπορεί να μην οφείλεται στον επελαύνον ολοκληρωτισμό, όπως αρέσκονται οι αναρχικοί να επαναλαμβάνουν, αυτό δεν αναιρεί την υπερβολική καταστολή που έχει γνωρίσει ο χώρος, και εντός του πλαισιού της ‘φιλελεύθερης’ μεταπολίτευσης. Το εάν αυτό οφείλεται στην ύπαρξη ακροδεξιών θυλάκων είτε είναι μια στρατηγική όλων των κρατών εντος της δύσης, δεν με απασχολεί ιδιαίτερα καθώς ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με μια ποινικοποιήση της ιδεολογίας και της απελευθερωτικής δράσης. Δεν είναι λιγες οι φορές που έχουμε συλλήψεις συντρόφων με μηδαμινές αφορμές, που μπορεί να μην εντάσονται στο ‘ένοπλο κομμάτι’, απλά και μόνο σαν μεθόδους παραδειγματισμού, επίσης οι αναμορφώσεις του νομικού κομματιού, με τους τρομονόμους, τις λογικές συλλογικής ευθύνης, της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης κλπ , οι πολυπληθείς επιχειρήσεις καταστολής στα εξάρχεια μαρτυρούν μια σαφέστατη επίθεση. Η καταστολή είναι υπαρκτή, εάν δεν το βλέπετε αυτό είστε μπετόστοκοι, και αυτό που παττάσεται μαζί με τον ‘χώρο΄ είναι ίσως και μια εν δυνάμει ριζοσπατικοποίηση του συνόλου του κοινωνικού, οι ακροδεξιοί θύλακες δεν θα στέκονταν εμπόδιο σε ένα πλατύτερο κίνημα ή το γενικότερο νομικό και κρατικό πλαίσιο δεν θα απέτρεπε κάτι τέτοιο; Το γεγονός πως ο ‘χώρος’ χρησημοποιείται ως ο τόπος ξεθυασμού σχεδόν ολόκληρης της κρατικής αυταρχικότητας δεν φαίνεται να σας απασχολεί και πολύ, ακόμα και εάν δεν είναι ολοκληρωτικό αυτό καθεαυτό το κράτος ο χώρος έχει αντιμετωπισθεί με όρους ολοκληρωτικής καταστολής, παρακολουθήσεις, ταυτοποιήσεις μέσω DNA κλπ. Μια άλλη κοινωνιολογική διαπίστωση είναι πως σε μια κοινωνία όπου ο κρατικός μηχανισμός λειτουργεί με όρος κοινοτικών ανταλλαγών και όχι πλήρως εξορθολογισμένων σχέσεων, μια κοινωνία όπου επικρατεί μια ‘χαλαρή’ ανομία, ο ΄χώρος’ χαίρει μιας τόσο έντονης περίσφυξης του νομικού. Για μένα ο ΄χώρος ΄ παθαίνει σήμερα αυτό που επιφυλάσεται στο σύνολο μια δυνητικά επαναστατικής τάξης, όχι με όρους μαρξικής ταξικότητας, όσο με όρους συνειδητοποίησης ενός κοινού οράματος απελευθέρωσης της ανθρωπότητας. Και μια γενικότερη παρατήρηση ενώ οι αναλύσεις σας είναι διαυγείς, θεωρώ πως κάπου χάνεστε στην προσπάθεια κριτικής σας του σύγχρονου κόσμου και τον κινημάτων που αναδύθηκαν εντός δυτικού πλαισίου κατά την δεκαετία του 60. Ο απολογισμός αυτών των κινημάτων είναι πολύ οξύς και απαξιωτικός, πολύ συχνά στις αναλύσεις σας βλέπετε την σημερινή σύψη του κόσμου ως τον απότοκο τους. Δεν θα το επεκτείνω περαιτέρω στο θεωρητικό όσο στο ότι αυτή η κριτική σας περνά και στην ανάλυση σας για την εν Ελλάδι αναρχία. Ενδεικτικά στην μη αναγνώριση ούτε του δικαιώματος άσκησης κριτικής από την αντιαυταρχική σκοπία στον ‘χώρο΄ ύστερα από τόσο κυνηγητό που έχει φάει. Κάτι που οδηγεί σε παραγνώριση της πραγματικότητας , βλέπε ας πούμε τα περί δεξιάς παρένθεσης Σαμαρά. Η Σαλόνικα φέτος τι ήταν; Σόρρυ για τυγχών ορθογραφικά.

    • Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί όσοι διαφωνούν με τις θέσεις των αναρχικών είναι «μπετόστοκοι», «βλάκες», «ηλίθιοι» και διάφορα τέτοια;

      Πρώτα απ’ όλα, είναι αστείο να μιλάμε για αυταρχική θεσμική καταστολή στην Ελλάδα, δεδομένου ότι φαινόμενα όπως καταλήψεις και βίαιες πορείες σε άλλες χώρες της Ευρώπης δεν θα είχαν μείνει ανανταπάντητα όχι μόνο από το κράτος αλλά και τους ίδιους τους πολίτες. Αυτό που κάνει τα πράγματα στην Ελλάδα να φαίνονται άγρια στο θέμα της καταστολής δεν είναι ο θεσμικός ρόλος του κράτους ή οι αποφάσεις της κάθε αστυνομικής ηγεσίας, αλλά το γεγονός ότι μέσα στην αστυνομία έχουν παρεισφρήσει ακροδεξιοί θύλακες, από Χρυσαυγήτες μέχρι χουντικούς. Αυτό δεν είναι βέβαια κάτι καινούριο καθώς υπάρχει από πίσω μια γεγεαλογία που ξεκινά ακόμα και από τον Εμφύλιο με τους δοσίλογους που ενσωματώθηκαν στον κρατικό μηχανισμό (ίσως και πιο πριν) και αυτό έχει ως αποτέλεσμα ακόμα και σήμερα στην αστυνομία να αυθαιρετούν οι μισοί (και παραπάνω). Αυτό το βλέπουμε πιο έντονα φυσικά σε κινητοποιήσεις χώρων οι οποίοι ήταν παραδοσιακά ενάντια στην εγχώρια δεξιά, από συνταξιούχους αριστερών σωματείων μέχρι και αναρχικούς. Ιδίως στην περίπτωση των δεύτερων υπήρχε και υπάρχει ακόμα και σήμερα βεντέτα μεταξύ των δύο πόλων. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα ΜΑΤ εξαντλούν κάθε ανοχή, όχι γιατί αυτό τους λέει το κράτος, αλλά από ιδίων ζήλο. Αντίθετα, στις άλλες χώρες της Ευρώπης η καταστολή είναι περισσότερο θεσμική. Να θυμίσω ότι στις ταραχές του 2011 στο Λονδίνο και άλλες πόλεις της Αγγλίας, η πολιτική ηγεσία της χώρας είχε εξαγγείλει πως θα βγει ο στρατός στους δρόμους (μην μιλήσω για τις καταλήψεις που τις αδειάζουν αμέσως, φυσικά παίζει πολύ και το gentrification). Στην αντίστοιχη περίπτωση του 2008 στην Ελλάδα οι μόνοι που τάχθηκαν υπέρ του στρατιωτικού νόμου ήταν ο Μάνος και το ΛΑΟΣ. Ακόμα και ο Πάκης βγήκε και είπε πως «δεν θα κάνουμε τέτοια κίνηση γιατί δεν θέλουμε να προδώσουμε τα ιδανικά μιας δημοκρατικής χώρας»! Ούτε κατά διάνοια δεν θα μπορούσε να ειπωθεί κάτι τέτοιο από κεντροδεξιά κυβέρνηση στη Γερμανία ή τη Βρετανία. Αντίθετα η πρώτη απάντηση εκεί θα ήταν α) σφραγίζουμε τα κέντρα των πόλεων, β) κατεβάζουμε στρατό και άρματα, γ) ακυρώνουμε προσωρινά νόμους περί ελευθεριών (αυτό που ο Λοκ θα έλεγε prerogative). Και δεν είναι μόνο το κράτος που θα επέβαλε σκληρά μέτρα, αλλά και η ίδια η κοινωνία θα συναινούσε. Δες εδώ πχ
      David Cameron should bring in the army to support the emergency services
      Agree: 65%
      Disagree: 23%
      http://www.comresglobal.com/polls/sunday-mirrorindependent-on-sunday-riots-poll/
      Αντίθετα στην Ελλάδα ελάχιστοι ήταν αυτοί που θα ήθελαν να κατέβει ο στρατός στους δρόμους. Επίσης, δεν ξέρω αν έχεις βρεθεί σε διαδηλώσεις σε Βρετανία, Γερμανία ή οπουδήποτε αλλού. Σε κάθε γωνιά υπάρχουν δεκάδες αστυνομικοί. Δίπλα σου, παραδίπλα σου, πίσω σου, μπρος σου… αντίθετα στην τελευταία πορεία που είχα βρεθεί στην Ελλάδα η αστυνομία ήταν μίλια μακριά, ενώ άτομα από την πορεία έβγαιναν και έκαναν γκραφίτι σε τοίχους τραπεζών. Ούτε για αστείο τέτοιο πράγμα στις άλλες περιπτώσεις. Θυμάμαι σε μια διαδήλωση το 2011 στο Λονδίνο, ένας φοιτητής πήγε να κάνει γκραφίτι και τον συνέλαβαν, τον χρέωσαν και πρόστιμο για vandalism and litering. Την ίδια στιγμή, αν η ηγεσία της αστυνομίας του Λονδίνου αποφασίσει να σταματήσει μπλοκ διαδηλωτών σε ένα σημείο του δρόμου, θα στίσει ένα κορδόνι τριπλό και τετραπλό από το οποίο δεν μπορεί να περάσει κανείς ό,τι και να κάνει. Μολότοφ ούτε για αστείο. Την επόμενη ημέρα θα δεις φωτογραφία σου στα μέσα ενημέρωσης να καλούν όλους όσους σε ξέρουν να δώσουν πληροφορίες στην αστυνομία. Αυτό ακριβώς είχε γίνει και στην περίοδο των φοιτητικών κινητοποιήσεων το 2010 όταν φοιτητές έκαναν γυαλιά καρφιά την είσοδο του κτιρίου που στεγάζει το «Συντηρητικό» κόμμα. Φωτογραφίες κυκλοφορούσαν σε όλες τις εφημερίδες ενώ την εποχή των riots είχαν βγάλει και βανάκια με φωτογραφίες τα οποία γυρνούσαν από περιοχή σε περιοχή ζητώντας πληροφορίες. Μάλιστα η ηγεσία της αστυνομίας άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο ποινικοποίησής των διαδηλώσεων http://www.independent.co.uk/news/uk/crime/student-protests-may-be-banned-altogether-if-violence-continues-2160620.html Δεν μιλάμε απλά για την προσωρινή απαγόρευση κάποιων ορών, όπως είχε γίνει της μόδας στην Ελλάδα επί Σαμαρά, αλλά για ολική απαγόρευση διαδηλώσεων από φοιτητικούς συλλόγους. Αλήθεια αν όλα αυτά τα βλέπαμε στην Ελλάδα τί θα λέγαμε; Ότι έρχεται ο Παπαδόπουλος στην εξουσία;
      Και παρότι με ενοχλεί αφάνταστα αυτή η αντίληψη των Άγγλων πάνω στο θέμα της καταστολής, δεν αισθάνομαι ότι ζω σε ολοκληρωτισμό ή σε κάποιο υπεραυταρχικό κράτος ή πως απειλείται η «ελευθερία» μου από τους θεσμούς, παρότι θα ήθελα πολύ να είναι αλλιώς τα πράγματα. Παρότι, λοιπόν, η καταστολή είναι υπαρκτή, και κανείς δεν τρέφει αυταπάτες ότι ένα κράτος θα φερθεί φιλικά προς όσους προσπαθούν να δράσουν ενάντια στα συμφέροντα και την ιδεολογία που αυτό πρεσβεύει, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να δικαιώνει όλο αυτό το συνεχόμενο μελόδραμα του χώρου περί σταδιακής και γραμμικής κατεύθυνσης προς τον ολοκληρωτισμό/θεσμισμένο αυταρχισμό.

      Άρα, ένας από τους λόγους που οι αναρχικοί επιμένουν να ερμηνεύουν τα πάντα με όρους καταστολής οφείλεται στην ίδια τη θεωρία και τα ψήγματα εξελικτισμού που άθελά της ενστερνίστηκε: κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας πρέπει να κατανοείται σαν δείγμα ενός σχεδίου του ριζικού εκμηδενισμού μας επειδή το κράτος νομοτελειακά επιβάλει την απόλυτη κυριαρχία των ισχυρών. Έτσι δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να αναλύσουμε την πραγματικότητα και πολύ περισσότερο ένα κείμενο που διαφωνεί με τις δικές μας ιδεολογικές αφετηρίες. Εφόσον διαφωνεί και αυτό με εμάς τότε δεν είναι τίποτα παρά προϊόν του ίδιου μηχανισμού καταστολής και στοχοποίησης. Με άλλα λόγια, οι προσπάθειές μας να περισώσουμε την θεωρία μας και όχι να διαυγάσουμε την πραγματικότητα, μας ωθούν να ανάγουμε τα πάντα στον κόσμο των ιδεών που έχουμε ξεχωρίσει και ασπαστεί, αγνοώντας έτσι αν πραγματικά όλο αυτό οδηγεί κάπου, αν μας βοηθά δηλαδή να καταλάβουμε τί γίνεται γύρω μας, ή αν περισσότερο εξυπηρετεί μια ανάγκη, να προσδώσουμε ένα νόημα στην ύπαρξή μας μέσα στο χάος του κοινωνικού μηδενισμού! Άρα, εδώ βλέπουμε και ένα ακόμα πρόβλημα που δεν αφορά στα προβλήματα της αναρχικής θεωρίας, αλλά περισσότερο αντανακλά τις παθογένειες του εγχώριου αναρχισμού: ο αναρχισμός στην Ελλάδα εισήλθε περισσότερο ως κίνημα αντικουλτούρας παρά σαν μια επαναστατική τάση, όπως πχ στην Ισπανία. Και ως κίνημα αντικουλτούρας μένει εγκλωβισμένο μέσα στον ίδιο του τον εαυτό: Πανκ-Εξάρχεια-Μπουκόβσκι, συγκεκριμένο ντύσιμο, και η στείρα αναπαραγωγή ενός «αντικομφορμιστικού» λόγου που παράλληλα θεωρεί τους πάντες (όσους δηλαδή δεν ασπάζονται τον λυρισμό αυτόν) «μικροαστικά σκουπίδια» που «συναινούν στο σχέδιο εκφασισμού και καταστολής». Ελάχιστες περιπτώσεις αναρχικών έχουμε που πραγματικά προσπαθούν να αναλύσουν πέρα από το monocle της υποκουλτούρας. Κατά βάση η πλειοψηφία των αναρχικών στην Ελλάδα δεν είναι παρά μια συνέχεια αυτής της αντικουλτουρίστικης γραμμής που ξεκινά από τη δεκαετία του 60 από τους Beats μέχρι τους Λαμπράκιδες, ως κίνημα του εξαγριωμένου νεολαίου απέναντι σε μια «συντηρητική» κοινωνία που επιβάλει σκληρούς κανόνες συμπεριφοράς. Κατά κάποιον τρόπο αυτή είναι η στάση των περισσότερων εγχώριων αναρχικών, και ως συνέπεια αυτής της γραμμής βλέπουν παντού ολοκληρωτικά φαντάσματα και κοινωνικούς εκφασισμούς.

      Αυτό δυστυχώς ήταν και το πρόβλημα των περισσότερων κινημάτων αντικουλτούρας. Στην προσπάθειά τους να αμφισβητήσουν τον «συντηρητισμό» της εποχής, δεν κατάφεραν να θέσουν ορισμένα διακριτά όρια μεταξύ επιτρεπτού και μή αποδεκτού. Πάρε για παράδειγμα την περίπτωση της «πορνογραφίας» μέσα στην τέχνη. Στην προσπάθειά τους αυτά τα κινήματα να προβάλουν τον έρωτα (που οι «συντηρητικοί» έβλεπαν ως πορνογραφία) έσκαψαν τον ίδιο τους τον λάκκο, διότι δεν κατάφεραν να θέσουν εξ’ αρχής μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ έρωτα και πορνογραφίας. Δηλαδή από τη μια είχαμε την ταύτιση του «έρωτα» με την «πορνογραφία», περιορίζοντας τον πρώτο και εξορίζοντάς τον από την καθημερινή ζωή ως κάτι το «ανήθικο» και από την άλλη την προσπάθεια κάποιων να μας πουν ότι το να ερωτευόμαστε δεν είναι «ανήθικο». Μπάζοντας όμως τον «έρωτα» έμπασαν και την πορνογραφία. Κι έτσι από την στιγμή που η πορνογραφία διεκδίκησε να παρουσιαστεί ως τέχνη το λογικό επόμενο βήμα είναι η τέχνη (και η ίδια η ζωή φυσικά) να εμφανιστεί ως πορνό. Ιδού λοιπόν τα αποτελέσματα http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/49827 Και δεν μας εκπλήσσει καν που πλέον η «λογική» της αντικουλτούρας (που στην ουσία πρόκειται για το περιτύλιγμα αυτών των τάσεων και όχι το βαθύτερο νόημά τους) έγινε αντικείμενο προώθησης της ίδιας της θρησκείας του εμπορεύματος, με την εμμονή στο politically correct, τους νόμους περί δήθεν θρησκευτικής και φυλετικής ισότητας. Όλα αυτά πλέον έχουν ενσωματωθεί στον γιαπισμό, όπως έλεγε ο Brooks και ο Lasch.

      Αυτό δεν σημαίνει πως για όλη αυτή τη σήψη ευθύνονται τα κινήματα αποκλειστικά και μόνο, δηλαδή το ότι κάποιοι άνθρωποι αμφισβήτησαν άδικες κοινωνικές θεσμίσεις. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο πώς αμφισβητήθηκαν όλα αυτά, στο ότι εμφανίστηκαν περισσότερο ως ένα «κατηγορώ» δίχως ξεκάθαρες θέσεις στο τί δεν θέλουμε από τον παλιό κόσμο: εξ ου και η αδυναμία διάκρισης μεταξύ ερωτισμού και πορνογραφίας, όπως ανέφερα πιο πάνω. Αυτά, φυσικά, σε ό,τι έχει να κάνει με την αρνητική πλευρά των κινημάτων αυτών. Υπάρχει, βέβαια, και η θετική τους πλευρά: αν σήμερα δεν υφίσταται κάποιος άμεσος κίνδυνος περί διολίσθησης σε κράτος εξαίρεσης, αν ο ρατσισμός που βλέπουμε δεν λαμβάνει διαστάσεις πογκρόμ ομοίων με αυτά που βλέπαμε στη Γερμανία και τη Γαλλία πριν τον Πόλεμο, αυτά οφείλονται α) σε αυτά τα κινήματα, τόσο στις πιο αντικουλτουρίστικες τάσεις τους, και πιο πολύ στις πιο σοβαρές μορφές αμφισβήτησης, όπως το Civil Rights Movement και τα anti-nuclear movements, και β) στις μνήμες από το Ολοκαύτωμα και τις ατομικές βόμβες (όπως έλεγε η Άρεντ), που όλα αυτά ενσωματώθηκαν στα παραπάνω κινήματα και άλλαξαν το κοινωνικό consensus. Η κριτική που γίνεται εδώ στα κινήματα αυτά δεν λέει πως η σαπίλα που βιώνουμε είναι απόρροια όλων αυτών των δράσεων. Αντιθέτως, εστιάζει στο τί πήγε στραβά με όλες αυτές τις τάσεις και φτάσαμε σε αυτό που – κακώς – είμαστε σήμερα, αντί να διεκδικήσουμε κάτι περισσότερο. Δίχως αυτό να σημαίνει πως το «παλιό ήταν καλύτερο», εμείς χρειάζεται να εντοπίζουμε αυτό που στη θέση του θα έπρεπε να υφίσταται κάτι άλλο, ώστε να μπορέσουμε να χτίσουμε το επόμενο σκαλοπάτι. Διαφορετικά δεν οδηγούμαστε πουθενά.

      • Ο/Η Depraved Monk λέει:

        Μπετόστοκοι δεν είναι επειδή διαφωνούν με τους αναρχικούς, βέβαια δεν αυτοπροσδιορίζομαι έτσι, αλλά επειδή δεν βλέπουν την καταστολή, θα μπορούσα να έχω πει μύωπες, αλλά το ΜΠΕΤΟΣΤΟΚΟΣ είναι ομολογουμένος πιο ωραίο. Επίσης σου συστήνω να διαβάσεις πολύ πιο προσεκτικά και με μέριμνα το σχόλιο γιατί με υποχρεώνεις να επαναλάβω επιχειρήματα και θέσεις που έχω ήδη διατυπώσει. Τα πρώτα που γράφεις περί μη ύπαρξης συγκρούσεων και καταλήψεων στο εξωτερικό δεν έχω την παραμικρή ιδέα που τα ‘χεις δει. Οι Ευρώπη έχει μια μακρά παράδοση καταλήψεων, προφανώς όχι με ομοιογενοί πολιτικά χαρακτηρηστικά, και με διαφορές πολιτικές θεμελιώσεις. Ενδεικτικά αναφέρω τις ιστορικές καταλήψεις καλλιτεχνών μετά την πτώση του τείχους επί Γαλλικού εδάφους, στην Γερμανία μια ολόκληρη δεκαετία σφραγίστηκε από τις καταλήψεις των Autonomen, κάποιες σήμερα αν δεν απατόμαι είναι νομιμοποιημένες, η παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την Rote Flora που με τους αγώνες που δώθηκαν το 13’ παραμένει ανοιχτή, φέτος επί πραδείγματι έμεινα σε μια κατάληψη στην friedrichstrasse όλος ο δρόμος είχε κατειλημμένα κτήρια, είναι αστείο να αναφέρω την Ιταλία, Ισπανία, όπου υπάρχουν ακόμα ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα κατειλημένα, ένα θετικό και πρόσφατο παράδειγμα είναι η Μολδαβία, η λίστα συνεχίζει επί μακρόν. Να πω επίσης οτι ούτε στην Ελλάδα μένουν αναπάντητα έχουμε εκκενώσεις και ουκ ολίγες, από μεγάλες καταλήψεις του κέντρου μέχρι στέκια σε πανεπιστημιακούς χώρους, δεν ξέρω που βλέπεις ότι είναι απυρόβλητες, αλλά πρέπει να μην έχεις επαφή με την πραγματικότητα, ή να είσαι μύωπας, ή να εθελοτυφλείς, ή να είσαι ΜΠΕΤΟΣΤΟΚΟΣ. Και συνεχίζω λέγοντας ότι δεν με απασχολεί ιδιαίτερα το έαν η εν Ελλάδι καταστολή εδράζεται στην ύπαρξη ακροδεξιών θυλάκων εντός του κρατικού μηχανισμού ή στον επερχόμενο ολοκληρωτισμό, αλλά το ΑΝ υπάρχει η αποτύπωση της είναι ίδια, στους δρόμους στις καταλήψεις και ίδια θα είναι και σε μια πιθανή ριζοσπατικοποίηση του κόσμου. Επίσης είναι τραγικότατο και αυτοαναιρούμενο επιχειρηματικά το ‘οι ακροδεξιοί θύλακες φταίνε’, δεν αποτελεί καθόλου μα καθόλου εφησυχαστικο. Η θεσμική καταστολή που υφίσταται σε καθαρά δυτικές χώρες είναι μια εκδημοκρατισμένη καταστολή που απευθύνεται στο σύνολο του κοινωνικού, η επιλεκτική καταστολή της ΓΕΛ.ΑΣ απέναντι σε συγκεκριμένους κινηματικούς χώρους επιβεβαιώνει ακριβώς όλη την αναρχική ρητορική των αναρχικών και δείχνει την μνεία που επιφυλάσσεται σε οτιδήποτε είναι πιθανό να αναδυθεί. Εάν η αστυνομία και ο στρατός σου απαρτίζονται από τέτοιο κοσμό εμένα μόνο σοβαρότατο και επικίνδυνο μου φαίνεται, και δεν είναι μόνο η βάση της αστυνομίας τέτοια είναι κάτι που αναφύεται στην συνολική της διάρθρωση, και στους υψηλόβαθμους. Επίσης να πω ότι θυμάμε πολύ διαφορετικά τον Δεκέμβρη του 08, και τις αντίστοιχες εκκλίσεις για επιβολή της τάξης διαμέσου στρατιωτικής παρέμβασης, μαινόμενος ο Πρετεντέρης, το ΚΚΕ, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Πάγκαλος, η λίστα συνεχίζεται επί μακρόν, ιδιαίτερα κατά τις πρώτες μέρες της εξέγερσης το ζήτημα είχε τεθεί με πολύ έντονους όρους. Το γεγονός της μη επιβολής στρατιωτικού νόμου οφείλεται σε μια πολυειδία παραγόντων, η συμμετοχή μεγάλου κομματιού της νεολαίας, το οποίο έφερε σε τρομακτική αμηχανία τους πολέμιους του Δεκέμβρη, ή πρόσφατη ενθύμιση της χούντας, τόσο στην κοινή γνώμη όσο και τους πολιτκούς ιθύνοντες, το ότι τα μπάχαλα είχαν μητροπολιτκό χαρακτήρα κλπ. Το παράδειγμα με το γκραφίτι μου υπάγεται στα τις θεσμικής καταστολής στην Ελλάδα η νομοθεσία είναι αρκετά χαλαρή σε ένα γενικότερο επίπεδο σε σχέση με τους ‘βανδαλισμούς’ και εμπίπτει στο γενικότερο πνεύμα ανομιάς. Αντίστοιχα φωτογραφίες έχουν κυκλοφορήσει και στη Ελλάδα, αναφέρω το πιο πρόσφατο που θυμάμαι με την επίσκεψη της Μέρκελ. Έχω πραγματικά μια ολόκληρη ‘φαρέτρα’ παραδειγμάτων έντονης κατασταλτικής δράσης, και βιοπολιτικού ελέγχου, παρακολουθήσεις συντρόφων, ‘προληπτικές κρατήσεις’ αναίτιες επιθέσεις σε πορείες γειτονίας, μπουκαρίσματα σε στέκια και όχι καταλήψεις… Επιπροσθέτως ουδέποτε μίλησα για ολοκληρωτισμό, μίλησα στοχευμένα για επιλεκτική υπαρκτή καταστολή, το πιο επικίνδυνο όμως που ελλοχεύει στην ραχοκοκκαλία της ρητορικής σου είναι η ιδέα του ‘υπάρχουν και χειρότερα’ φέρνεις παραδείγματα σκληρής καταστολής που υπάρχει στο εξωτερικό, για να αποδείξεις κατ’ εσέ το άδικο της διαμαρτυρίας κατά της καταστολής στην Ελλάδα. Συνθηκολόγιση με την πραγματικότητα άλλου τύπου, δεν με ενδιαφέρει εάν υπάρχουν και χειρότερα θα συνεχίσω να αντιπαλέυω ότι θεώρω κατασταλτικό,και εξουσιαστικό (Βεμπεριανή Autoritat) ακόμα και εάν είναι ελάχιστο, που δεν είναι. Τα υπόλοιπα που γράφεις και η γενικότερη κριτική που απευθύνεις στον αναρχικό χώρο, εγκλεισμός, ιδεολογικές αγκυλώσεις, δεν είναι άδικα αλλά δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το σχόλιο μου, επικέντρωσα πολύ ρητά στο ζήτημα της καταστολής, το ίδιο ισχύει και για το σεντόνι σου, σχετικά με τον έρωτα και την πορνογραφία. Όλο το ζήτημα εν σχέση με τον ολοκληρωτισμό και το κατά πόσο έρχεται ή δεν έρχεται, έχει αρκετό βάθος, μάλλον δεν είναι αυτός ο τόπος ανάλυσης του, υπάρχει ένας μίτος επεξεργασίας του νόμου και των συνθηκών εξαίρεσης, πάντως ο οποίος δεν θεωρεί την εκτροπή τόσο δύσκολη να συμβεί, ιδιαίτερα όταν η άμυνα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι η αυτοκατάργηση της, ο Πρίμο Λέβι είχε εμβληματικά πει ‘Συνέβει, άρα μπορεί να ξανασυμβεί’. Η απουσία ουμλάουτ οφείλεται στο οτι δεν ξέρω πως μπαίνουν, σόρρυ και πάλι για τυγχόν ορθογραφικά.

        • Δηλαδή αυτό που μας λες είναι πως δεν θεωρείς μπετόστοκους όσους δεν αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί αλλά μια χαρά προσάπτεις αυτήν την κατηγορία σε όσους δεν δέχονται τις αναρχικές αναλύσεις; Γιατί παίζουμε με τις έννοιες όμως; Δηλαδή, λέμε πως «δεν είμαστε αναρχικοί» αλλά μια χαρά προσφεύγουμε σε χαρακτηρισμούς σε όλους όσους δεν ενστερνίζονται τον αναρχισμό; Και το θέμα, επί της ουσίας, δεν είναι αν ενοχλεί εμένα επειδή θέλεις να χρησιμοποιείς αυτή τη λέξη εναντίον μου. Έχεις το δικαίωμα να το κάνεις, όπως κι εγώ έχω το δικαίωμα να μην συμμερίζομαι τις ιδέες σου. Και ειλικρινά έχεις απόψεις με τις οποίες μπορεί μεν να έχω τις αμφιβολίες μου, αλλά είναι πέρα για πέρα σεβαστές. Από τη στιγμή όμως που καταφεύγεις σε χαρακτηρισμούς, όμοιους με τα ουγκάνικα τα σχόλια από πάνω, απλά υποβιβάζεις τον λόγο σου. Είναι κρίμα να μην μπορούμε να επιχειρηματολογήσουμε (και να διαφωνήσουμε ενδεχομένως) για τόσο σοβαρά θέματα, καταφεύγοντας σε αλληλοκατηγορίες κάθε τρεις και λίγο. Γι’ αυτό λοιπόν και το έθιξα εξ’ αρχής. Βέβαια, σοβαροί άνθρωποι θέλουμε να λέμε πως είμαστε. Και επομένως, ο καθένας χρησιμοποιεί το λόγο που επιθυμεί και αναλαμβάνει και την ευθύνη ανάλογα. Αλίμονο αν βάζαμε κώδικες γλωσσικής συμπεριφοράς!

          Όσο για τα δικά μου συμπεράσματα, αυτά τα βγάζω με βάση το μέρος που ζω. Και με βάση αυτά μπορώ να συγκρίνω καλύτερα. Δεν τις ξέρω όλες τις χώρες και δεν έχω ζήσει παντού για να ξέρω ακριβώς τί ισχύει και τί όχι, και φαντάζομαι το ίδιο θα μπορούσες να πεις κι εσύ. Και ναι, το πράγμα έτσι έχει καί σε Βρετανία καί Ιρλανδία: οι καταλήψεις αδειάζουν αμέσως. Η νομοθεσία είναι πάρα πολύ αυστηρή για τέτοιες πρακτικές, και όσες καταλήψεις κρατάνε οφείλονται στη γραφειοκρατία, στο ότι δηλαδή αργεί να βγει μια δικαστική απόφαση εκκένωσης ή επικαλούνται πολύ σοβαρούς λόγους (πχ κατάληψη στέγασης). Πλέον με τα νέα μέτρα ελάχιστες είναι οι καταλήψεις που μένουν, ακόμα και αυτές που είναι για στέγαση αδειάζουν πιο εύκολα. Στη δε Σκωτία, πάλι, η εκκένωση θα γινόταν σε μια μέρα καθώς ο νόμος είναι πολύ πιο δεσμευτικός απέναντι στους ιδιοκτήτες σπιτιών. Εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά δεν είναι ο κανόνας. Τώρα ως προς τα υπόλοιπα παραδείγματα που αναφέρεις, ειλικρινά δεν ξέρω τί προσπαθούν να μας πουν; Είπα εγώ ότι σε άλλες χώρες της Ευρώπης δεν υπάρχουν καθόλου καταλήψεις; Ή μήπως ότι η νομοθεσία είναι πιο αυστηρή; Ή μήπως σημαίνει πως επειδή υπάρχουν καταλήψεις κινητοποιείται ο κόσμος; Το ότι υπάρχουν αυτό δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία των ανθρώπων εκεί τις δέχεται και πως μιλάμε για κινητοποιήσεις μεγάλου βεληνεκούς. Και από ότι μαθαίνω ακόμα και στην μητρόπολη των καταλήψεων, τη Βαρκελώνη, ο νόμος έχει σκληραίνει αρκετά. Επίσης, η (θεσμική) καταστολή που πέφτει σε Μιλάνο, από ότι ακούω από γνωστούς, είναι πολύ χειρότερη σε σύγκριση με την Ελληνική πραγματικότητα. Και στη Γερμανία επίσης από άτομα που έχουν ζήσει εκεί, και τώρα είναι Βρετανία, μου έχουν μιλήσει με πολύ πιο ζοφερά λόγια για την θεσμική καταστολή στη χώρα αυτή. Στην Ελλάδα κανένας νόμος δεν έχει βγει που να το λέει ρητά «απαγορεύονται οι καταλήψεις από αύριο», και ελπίζω να μην γίνει ποτέ. Τώρα αν κάποιοι νομίζουν πως επειδή καταλαμβάνουν κτίρια έχουν καταφέρει να αλλάξουν τη νοοτροπία των ανθρώπων, ας το πιστεύουν. Ως προς αυτό διατηρώ την απαισιοδοξία μου. Πρώτα απ’ όλα, δεν μπορούμε να ταυτίζουμε την κοινωνία με τον δικό μας κύκλο, πιστεύοντας πως όλος ο κόσμος σκέφτεται όπως εμείς. Αυτό το πρόβλημα έχω εντοπίσει σε πάρα πολλούς ακτιβιστικούς κύκλους. Ελπίζω να είμαι λάθος…

          Όσο για τον Δεκέμβρη, ανεξάρτητα τί είπε ο Πρετεντέρης και η δεξιά πτέρυγα της ΝΔ, εγώ είδα τη βασική απόφαση της κυβέρνησης η οποία το έλεγε ξεκάθαρα πως ο στρατός δεν υπάρχει περίπτωση να κατέβει στους δρόμους. Και φυσικά αυτό οφείλεται στην κινητοποίηση του κόσμου και κυρίως της νεολαίας, δεν το αναιρώ αυτό. Άλλωστε πάντα το πίστευα ότι η Ελληνική κοινωνία είναι πολύ πιο πολιτικοποιημένη από κάθε άλλη στην Ευρώπη, καί τότε καί τώρα, πράγμα που φυσικά φέρνει και τα ανάλογα αποτελέσματα. Αλλά απεναντίας, στη Βρετανία κατά τη διάρκεια των riots, η βασική γραμμή της κυβέρνησης ήταν «να ετοιμάσουμε στρατό» (όπως το κάνανε πολλές φορές στο Belfast). Άλλο πράγμα τί λέει ένα κόμμα της αντιπολίτευσης, μερικοί δευτεροκλασάτοι βουλευτές (όσο για το ΚΚΕ γιατί μας εκπλήσσει άραγε;), και άλλο η επίσημη γραμμή μιας κυβέρνησης, και σαφέστατα οι δημοσκοπήσεις. Επιπλέον, το ρουφιάνεμα της αστυνομίας επί Μέρκελ (και επί 2012 είχε γίνει), δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θα έβλεπες σε Βρετανία, δηλαδή να βγαίνουν βανάκια στις γειτονιές, με αναρτημένες φωτογραφίες και να ζητάνε πληροφορίες, να ανεβαίνουν φωτογραφίες σε γιγαντοαφίσες, σε σταθμούς, μέσα στα λεωφορεία και τα τράίνα, να ανοίγουν ειδικές ιστοσελίδες, τα δικαστήρια να λειτουργούν με διπλοβάρδιες, να συλλαμβάνονται περίπου 3000 άτομα, να αναρτούνται όλων οι φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να τους λιντσάρει ηλεκτρονικά ο κάθε βλακοχρήστης, να βγαίνουν μέχρι και ακροδεξιοί ούγκανοι να ζητάνε επαναφορά της θανατικής ποινής… αν όλα αυτά γίνονταν στην Ελλάδα τί θα λέγαμε δηλαδή; Ότι έχουμε φασισμό; Ε λοιπόν εγώ που τα έχω ζήσει αυτά δεν αισθάνομαι ότι ζω σε κοινωνία εκφασισμένη. Θες πες την αυταρχική, θες πες την ιδιότροπη σε αυτά τα ζητήματα, αλλά δεν αισθάνομαι ότι απειλούμε άμεσα ή δεν μπορώ να εκφράσω τη γνώμη μου. Τώρα αν θεωρώ πως δεν υπάρχει καν καταστολή, νομίζω πως είμαι ξεκάθαρος όταν λέω πως ένα κράτος πάντα θα απαντήσει με τον γνωστό τρόπο όταν τα ιδιαίτερα συμφέροντά του θίγονται. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως βαθμιαία πηγαίνουμε σε ολοκληρωτισμό (αλήθεια, η κατάσταση εξαίρεσης, που τη θεωρείς πιθανή, τί διαφορετικό έχει από τον ολοκληρωτισμό, που ούτε εσύ πιστεύεις ότι πάμε προς τα εκεί); Και αυτό γιατί στις περιπτώσεις όπου είχαμε τέτοιου είδους εκτροπές, υπήρχαν και επιπλέον άλλοι χίλιοι δυο παράγοντες που ευνόησαν μια τέτοια στροφή: από τη διάδοση πανεθνικιστικών κινημάτων (panmovements όπως λέει η Άρεντ) μέχρι και συνεχόμενους πολέμους, επαναστάσεις, εξεγέρσεις, αντεξεγέρσεις, κατάρρευση του έθνους κράτους… τώρα, αν η σημερινή κατάσταση οδεύει προς τα εκεί δεν είναι εύκολο να το γνωρίζει κανείς. Σαφέστατα και στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης η κατάρρευση του έθνους κράτους μπορεί να αναιρέσει αυτό που έλεγε η Arendt, «the right to have rights» εφόσον διαλύεται το «πολιτικό σώμα» του και οι αποφάσεις παίρνονται από διεθνή κέντρα εξουσίας. Αν με τον γελοίο τον Τραμπ και τον ακροδεξιό λόγο οδηγηθούμε προς άλλες κατευθύνσεις, αυτό είναι μεγάλη συζήτηση, αλλά δεν σημαίνει πως μέχρι στιγμής έχουμε κάποιο σημάδι πως βαδίζουμε γραμμικά προς καθεστώς εξαίρεσης. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος ως προς αυτό, και αν έχω παρεξηγήσει κάτι ή δεν κατάλαβα σωστά τί λες κάνε ένα ακόμα σχόλιο. Ούτε θεωρώ πως είναι άδικη η διαμαρτυρία κατά της καταστολής και ειδικά στο Πρόταγμα έχουν άπειρες φορές αναρτηθεί άρθρα και βίντεο κατά της αστυνομικής βίας (το κάναμε κι εμείς στο Respublica/Eagainst). Οπότε θεωρώ υπερβολική την θέση σου πως «εγώ ή κάποιος άλλος από εδώ θεωρούμε πως οι αντιμπατσικές διαμαρτυρίες είναι άδικες». Αυτό που δεν με βρίσκει σύμφωνο είναι πως το θέμα αυτό λαμβάνει υπερβολικά μεγάλες διαστάσεις. Γιατί όπως είπα και παραπάνω το κράτος πάντα θα απαντά με καταστολή. Το να γυρνά, πχ, κάποιος και να διαμαρτύρεται γιατί έφαγε ξύλο από την αστυνομία είναι ανούσιο, εφόσον αυτό θα γινόταν έτσι και αλλιώς: έτσι λειτουργεί το αστικό κράτος, είτε μιλάμε για κράτος μπουρδέλο είτε για την εξευγενισμένη καταστολή του δυτικού τύπου. Αντί να γκρινιάζουμε ως προς αυτό ας κοιτάξουμε να βρούμε κάποια μορφή πάλης που θα παρακάμψει την αντίδραση αυτή. Ναι αυτά να συζητηθούν ασφαλώς. Αν πρέπει να βρούμε άλλες διεξόδους, αυτό πραγματικά αξίζει να τεθεί υπό συζήτηση, εφόσον δεν φαίνεται πως αλλάζει κάτι, κυρίως από το 2012 και έπειτα, με το καπέλωμα από τους ΣΥΡΙΖΑίους.

          Και τέλος, μέσα εδώ μπορεί να μπει και το ζήτημα των χρυσαυγητών στα σώματα. Δηλαδή, θέλω να πω ότι αν δεν υπήρχαν μέσα χρυσαυγήτες και ακροδεξιοί θύλακες, κατά πάσα πιθανότητα θα υπήρχε πολύ πιο ήπια καταστολή σε σχέση με τώρα. Βέβαια εσύ λες πως η ύπαρξη αυτών των ανθρώπων μέσα στα σώματα είναι επικίνδυνη. Χωρίς να λέω ότι δεν είναι, νομίζω ότι αν αυτό το γεγονός χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη του ότι «βαδίζουμε προς κράτος εξαίρεσης» μάλλον δεν θα βγουν τα κουκιά. Διότι όπως είπα έχουμε μια γενεαλογία στην Ελληνική ιστορία ακροδεξιάς παράγκας μέσα στα σώματα. Και μέχρι στιγμής, από το 81 και έπειτα, δεν είδαμε καμία στροφή προς στρατιωτικό νόμο, ούτε καν αυτά που θα βλέπαμε σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν είδαμε.

          Τέλος, τα περί έρωτα και πορνογραφίας σου τα έθεσα επειδή πιο πάνω έκανες νύξη περί των κινημάτων του 60, αν δηλαδή θεωρούμε τη σήψη που βιώνουμε σήμερα απόρροια αυτών των κινημάτων. Απλά για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου ως προς αυτό το ζήτημα που έθιξες, και πολύ σωστά έκανες.

          • Ο/Η Depraved Monk λέει:

            Βρε τσάκαλε, νομίζω πως κατέστη σαφές σε ποιό διαλεκτικό συμφραζόμενο χρησημιοποιώ το μπετόστοκος και αλήθεια πολύς λόγος για το τίποτα, δεν έχει προσβλητικό χαρακτήρα, πολύ χαρακτηρηστικά το έβαλα δίπλα στο μύωπας ή το εθελοτυφλείς, γενικά εξ’αρχής είχε τέτοιο χαρακτήρα, απλά είναι πιο ωραίο, όπως η λέξη τσάκαλε που κάνω συχνή χρήση. Για το πως δρα το κράτος απέναντι στις καταλήψεις επί Βρετανικού εδάφους δεν έχω λόγω να διαφωνήσω, βέβαια πάντοτε θεωρούσα την Βρετανία υπερβολικά συντηρητική και το κράτος αυταρχικότατο. Στα ερώτηματα που απευθύνεις ‘Είπα εγώ ότι σε άλλες χώρες της Ευρώπης δεν υπάρχουν καθόλου καταλήψεις; Ή μήπως ότι η νομοθεσία είναι πιο αυστηρή;’ ναι το είπες στην αρχή του πρώτου σου σχολίου ‘Πρώτα απ’ όλα, είναι αστείο να μιλάμε για αυταρχική θεσμική καταστολή στην Ελλάδα, δεδομένου ότι φαινόμενα όπως καταλήψεις και βίαιες πορείες σε άλλες χώρες της Ευρώπης δεν θα είχαν μείνει ανανταπάντητα όχι μόνο από το κράτος αλλά και τους ίδιους τους πολίτες.’ Γι αυτό και το κατεβατό περί καταλήψεων στο εξωτερικό. Το οτί υπάρχουν προβλήματα και εκεί με την αντίστοιχη καταστολή είναι κάτι, που συμβαίνει και εδώ όπως προείπα. Το ζήτημα της αλλαγής των συνειδήσεων και οι κριτική που απευθύνεις στην πολιτική συγκρότιση των καταλήψεων είναι μερικώς σωστή, αλλά έχω επιχειρηματολογίσει στο σχόλιο στο πρόταγμα, να προσθέσω απλά, ότι για μένα η ύπαρξη μιας κατάληψης σε μια γειτονία με οποιαδήποτε συγκρότιση και εάν έχει ή ακόμα και εάν διαφωνώ είναι προτιμότερη από την απουσιά της, είναι ένας φορέας ακόμα και σε σημειολογικό επίπεδο απελευθερωσιαικών σημασιών. Για τον Δεκέμβρη επειδή θίγεται, θα επαναλάβω την ποικιλία των παραγόντων που έδρασαν στη μη κατέβασμα στρατού, και δεν ξέρω εάν μπορούν να αναχθούν στα δημοκρατικά ανακλαστικά της Ελληνικής κοινωνίας μονογραμμικά, δεν αρνούμαι ότι συνέβει ΚΑΙ αυτό πάντως. Επίσης ο Δεκέμβρης αποτέλεσε το σημείο μηδέν της καταστολής στην Ελλάδα, οργανωτικά η συγκρότιση σωμάτων ασφαλείας, η σκλύρηνση του νομικού, δες από τον Δεκέμβρη και μετά πόσες φορές έχει χρησημοποιηθεί το ‘ο στρατός στους δρόμους’ και πόσο ανερυθρίαστα λέγεται από διάφορα χαζάδια των ΜΜΕ, επί παραδείγματι πρόσφατα ο Πορδοσάλτε ζήτησε την παρέμβαση του στρατού για την ασφάλεια των πολιτών από τους μετανάστες. Για μένα το πολιτκό αισθητήριο και ο βαθμός εγρήγορσης σου κάπου χολαίνουν, δεν μπορείς να περιγράφεις την κατάσταση στην Βρετανία και την τόσο σκληρή οριακά κανιβαλιστική συμπεριφορά του κράτους και λες οτι αυταρχικό ή ‘ιδιότροπο’, άκου ιδιότροπο, τι είδους πολιτική κατηγορία είναι το ‘ιδιότροπο κράτος’; Θεωρώ πως δεν μιλάμε καν κοινή γλώσσα, για μένα η φετιχοποίηση της έννοιας του φασισμού ολοκληρωτισμού που συμβαίνει από την αναρχία, είναι λανθασμένη ίσως όμως να διατηρεί και μια δόση υπερεπαναστατικής εγρήγορσης, η Σχολή της Φρανκφούρτης έκανε το ίδιο, ενώ διακρίνουν την ουσιώδη διφυία στην καρδία της νεωτερικότητας εκδίδουν μετά από την εμπειρία του Β’Π.Π την «Διαλεκτική του διαφωτισμόυ» όπου μιλάνε για έκλειψη της Vernunft και του απελευθερωσιακού στοιχείου, εάν διαβάσει κανείς την «Αρνητική Διαλεκτική», βιβλίο 20 χρόνων μετά βλέπει πάλι μια ζοφερή απαισιοδοξία αλλά η Vernunft είναι υπαρκτή και σε αυτήν και μέσα από αυτήν μιλά ο Αντόρνο επαναφέρει στο προσκήνιο κάτι που έχει θεωρήθει νεκρό ως πορεία του διαλεκτικού πρότσες,αυτό είναι και το διαλεκτικά επίκαιρο του στοχασμού, ίσως τα εργαλεία πρόσληψης της αναρχίας να είναι προβληματικά, δεν ξέρω για επελαύνον ολοκληρωτισμό, μπορώ με ευκολία να μιλήσω για μια διαπλανητική συντηριτικοποίηση, όμως ξέρω πως αυτό που αξίζει να διασωθεί από τον αναρχισμό είναι το πολύ οξύ πολιτικό του αισθητήριο, και ότι πάντοτε διέβλεπε τις αναφύουσες εξουσιές. Προσθέτω ότι ο βαθμός αυταρχισμού ενός κράτος και η συνεπακόλουθη καταστολή μπορεί να διαφέρει, το ότι το κράτος θα αντιδράσει είναι δεδομένο η ουσία της συζήτησης είναι ο βαθμός, και ποιές πολιτκές ελευθερίες κατωχυρομένες ή μη θα υπερφαλαγγιστούν. Και επειδή άνοιξε το πράγμα ας τοποθετηθώ εκτενέστερα περί ολοκληρωτισμού φασισμού και συντηρητικοποίησης. Σε ένα στοιχειώδες επίπεδο ο μίττος που συνέχει ένα ολοκληρωτικό σύστημα, μια δικτατορία Φρανκικού τύπου, το απολυταρχικά καθεστώτα των αποικιών, κλπ είναι ο βαθμός ανελευθερίας σε όλα τα επίπεδα της ζωής, από πολιτκά δικαιώματα μέχρι ολοκληρωτικό έλεγχο των σωμάτων. Ο κόσμος δεν βαδίζει προς τον ολοκληρωτισμό τουλάχιστον όχι σήμερα, το όχι σήμερα έχει την σημασία του, αυτό που συμβαίνει διαπλανητικά όμως είναι η άνοδος μιας ρεβανσιστικής δεξίας και μια ακραία δίαδοση ενός αντιδραστικού συντηρητισμού. Δεν χρειάζεται εδώ να αναφέρω πολλά, οι τελευταίες ευρωεκλογές, το Ισλάμ, ο Τραμπ είναι ενδείκτες ενός κόσμου που στρέφεται στον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τον μισογυνισμό, την ακραία μορφή θρησκευτικότητας, με πολιτικές διαφοροποιήσεις στην ένταση και στα ποιοτικά χαρακτηρηστικά από ρητορική σε ρητορική αλλά με κοινό τόπο αυτό που πολύ αδρά σκιαγραφούμε ως συντηρητισμό. Και μια άλλη ανησυχητική συνέπεια που δεν χαρακτήριζε την ιστορική φάση ανάδυσης των ευρωπαϊκών φασισμών, μια πλήρης απουσιά κινήματος, ο κόσμος σε μια τρομακτική ιδιώτευση δεν στηρίζει ενεργά ‘ακτιβιστικά΄ αυτόν τον αναδυόμενο συντηρητισμό, με τον τρόπο που συνέβει στο μεσοπόλεμο, αλλά με μια ανυπαρξία αναχετικών δράσεων και μια ψηφοφορική ταύτιση. Και τώρα στο πιο σοβαρό κομμάτι, ο καπιταλισμός έχει το ίδιον το τρομακτικό ίδιον για την ακρίβεια, αυτό που του επιτρέπει να επιβιώνει των κρίσεων του, να ιδιοποιείται τα πολιτικά χαρακτηρηστικά αμφισβήτησης του, συνέβει με την αφομοίωση του εργατικού κινήματος συνέβει με την αντίστοιχη των κινημάτων της αντικουλτούρας, σήμερα ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση, το νεοφιλελεύθερο σύστημα αρχίζει να ξεφτίζει, που θα στραφεί για να διασωθεί; Εάν απουσία μιας κινηματικής δράσης, δηλαδή της αφομοίωσης μιας πολιτικής στράτευσης που επιθυμεί να τον καταργήσει στραφεί στην ανατολή, στα απολυταρχικά καθεστώτα των ‘4 Ασιατικών Δράκων’, την Κίνα,το Ισλάμ, την αναδυόμενη συντηρητική ιδεολογία, η ευπροσαρμοστικότητα του καπιταλισμού σημαίνει ότι για να διασωθεί θα μπορούσε να αποβάλλει το δημοκρατικό ενδιαίτημα. Μπορεί να απουσιάζουν τα καθεαυτό πολιτικά στοιχεία που σηματοδοτούν ένα ολοκληρωτικό καθεστώς σήμερα μπορεί να μην ξαναυπάρξει ποτέ κάτι τέτοιο ο βαθμός όμως κρίσης ενός καθεστώτος είναι ο βαθμός ελευθεριών που σου δίνει, και είμαι σίγουρος πως εάν αφομοιωθεί η σκλήρη ρεβανσιστική ατζέντα από τον καπιταλισμό, που είναι και η μόνη βιώσιμη εναλλακτική σε παγκόσμιο επίπεδο, το διαλεκτικό τέκνο θα είναι ίσως ένα εκ των πιο σκληρών πολιτικών μορφωμάτων που γνώρισε ποτέ η ιστορία. Δεν μιλάω για διαφορές που μπορούν να ειδωθούν δια γυμνού οφθαλμού στο σήμερα θα χρειαστεί ένα διάστημα αναπροσαρμογής και ίσως να έχει ήδη ξεκινήσει, θα διακινδύνευα την υπόθεση όμως λέγοντας πως τα πράγματα προδιαγράφονται ζοφερά.

            • Με συγχωρείς φίλε μου αλλά όλα αυτά που μου περιγράφεις περί επιστροφή σε έναν τοσο δυστοπικό κόσμο μάλλον δεν μου φαίνονται και τόσο πειστικά. Καταρχάς για ποιόν φασισμό μιλάμε; Η περίπτωση του Τραμπ και της Λεπέν και του Φαράτζ δεν είναι καν φασισμός αλλά μια λαϊκιστική δεξιά η οποία απλά προσπαθεί να καρπωθεί από υπαρκτά προβλήματα που η ίδια η φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων δημιούργησε, πχ η ανεξέλεγκτη μετανάστευση, ο ξεριζωμός, η διάλυση των εθνικών ταυτοτήτων και η επιβολή της Ευρωπαϊκής «ταυτότητας» ερήμην των λαών, ο μηδενισμός του μεταμοντερνισμού, το ξεχαρβάλωμα των κοινωνικών ρόλων, όλα αυτά που μας τα πούλησαν ως «προοδευτικά» και «χειραφετικά», σε όλα αυτά σήμερα προσπαθεί να απαντήσει η δεξιά. Και αυτό γιατί οι μόνες απαντήσεις που δίνει η αριστερά είναι η εμμονή της με τον κοσμοπολιτισμό, τουτέστιν, με τα «ανοιχτά σύνορα», με τον μηδενισμό (ως χειραφέτηση) με την ασημαντότητα, τη διάλυση των κοινωνικών νόρμων ως «απελευθέρωση», την κατάργηση των ταξικών και εθνικών ταυτοτήτων… το είδες άλλωστε πώς απάντησε ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωπαϊκές προκλήσεις. Αντί να βγει και να το πει ξεκάθαρα «παιδιά φεύγουμε από την ΕΕ» αντιθέτως μας έλεγε ο Τσακαλώτος πως αν βγούμε από την ΕΕ τότε θα έχουμε ναζισμό! Μετά τον κοσμοπολιτισμό το απόλυτο χάος λοιπόν! Όταν μια κατασκευαστική εταιρία έρχεται στη Βρετανία και στήνει μια επιχείρηση προσλαμβάνοντας χιλιάδες εργάτες από την ανατολική Ευρώπη, παραμερίζοντας τους Βρετανούς εργάτες (επειδή είναι πιό απαιτητικοί) πώς περιμένεις μετά οι δεύτεροι να απαντήσουν; Είναι φασιστικό να επισημαίνεις τέτοια προβλήματα; Είναι αναμενόμενο πως όταν στοιβάζεις ανθρώπους σε ένα μέρος περισσότερους από αυτούς που το μέρος μπορεί να αντέξει, σε μια τέτοια περίπτωση θα δημιουργούνται τριβές στα κατώτερα κλιμάκια; Το Brexit τί νομίζεις ήτανε; Η νίκη του Τραμπ τί ακριβώς νομίζεις ότι είναι; Όλα αυτά είναι μια προσπάθεια να απαντηθούν όλα τα κενά που άφησε πίσω του ο φιλελευθερισμός. Σε καμία περίπτωση δεν λέω πως αυτές οι απαντήσεις είναι οι σωστές, αλλά θα δυσκολευόμουν να τα χαρακτηρίσω τόσο δυστοπικά όσο μου τα περιγράφεις. Επίσης το Ισλάμ δεν έχει καμία σχέση στην όλη υπόθεση. Μιλάμε για τελείως διαφορετικές κοινωνικές νόρμες, και φυσικά ο Ισλαμικός φονταμενταλισμός ουδέποτε έλλειπε από την Μέση Ανατολή (πάνε μερικές δεκαετίες πίσω να δεις τί θα βρεις). Το Ισλάμ εμπλέκει μέσα χίλιους δυο παράγοντες και δεν μπορεί να κατανοηθεί σε συνάρτηση με μια «ακροδεξιά στροφή» στη δύση. Επίσης, ο σεξισμός ουδέποτε μας έλειψε (ώστε να πούμε πως μας έλειψε). Ούτε οι σεξιστικές επιθέσεις αυξήθηκαν. Αντιθέτως ήταν πάντα εδώ, απλά λόγω της πολιτικής πόλωσης δίνεται περισσότερη σημασία πλέον σε αυτά τα φαινόμενα. Ο καπιταλισμός είναι σύστημα που γεννήθηκε από άνδρες, για άνδρες. Το αν μέσα σε αυτό εισέβαλαν και γυναίκες και κατέκτησαν τα ανδρικά κάστρα αυτό δεν είναι ισότητα αλλά απορρόφηση του γυναικείου φύλου από τον ανδροποιημένο καπιταλισμό. Αλλά αυτό θα πρέπει να το δούμε σε συνδυασμό με μια κριτική στον φιλελεύθερο φεμινισμό, δηλαδή στο τί πήγε στραβά κτλ… Δεν βλέπω επίσης κανέναν να στρέφεται προς τον κοινωνικό συντηρητισμό. Ο καταναλωτισμός, το θέαμα, η εμπορευματοποίηση, το τίποτα, ο μηδενισμός, η αντίληψη του «κάνε ό,τι θες στον ιδιωτικό σου μικρόκοσμο» όλα αυτά καλά βαδίζουν. Η λαϊκή δεξιά δεν αμφισβητεί τίποτα από αυτά. Αυτό που καταφέρνει είναι με έναν ψευδοσυντηρητικό λόγο να δίνει την εντύπωση πως προτάσει τον επανακαθορισμό των ορίων σε έναν κόσμο που η απουσία κάθε φρένου θεωρείται χειραφέτηση. Προσοχή: σε καμία περίπτωση δεν λέω πως οι απαντήσεις που δίνονται είναι σωστές. Αλλά είναι μοιραίο να οδηγούμαστε εκεί όταν κανένας άλλος χώρος δεν θέλει να σκεφτεί σοβαρά τί θα γίνει με τέτοια υπαρκτά προβλήματα και τα κρύβει ως «ταμπού». Είναι αναμενόμενο να εκμεταλλευτούν αυτές τις ανησυχίες απατεώνες δημαγωγοί, αντιπροτείνοντας δρακόντια μέτρα, όταν κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να απαντήσει γιατί κάνει τζιζ. Δηλαδή ας σοβαρευτούμε επιτέλους. Εδώ παίζονται χοντρά παιχνίδια και είναι καιρός ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του.

              Τώρα αν εσύ νομίζεις πως έχω πρόβλημα πολιτικού αισθητηρίου δεν μπορώ να κάνω κάτι επ’ αυτού. Άλλά για αυτό που μου λες ότι οι αναρχικοί είχαν πάντα καλύτερο πολιτικό αισθητήριο, με συγχωρείς αλλά δεν μπορώ να το καταλάβω… εδώ και δεκαετίες μας λένε οι αναρχικοί ότι βαδίζουμε προς τον ολοκληρωτισμό. Πού είναι ο ολοκληρωτισμός; Άρα για να μην έχουμε ολοκληρωτισμό πάει να πει πως οι αναρχικοί μάντεψαν λάθος έτσι δεν είναι; Αλλά ούτε εσύ συμφωνείς με αυτή την εμμονή των αναρχικών προς τον ολοκληρωτισμό. Άρα στην ουσία μας λες πως οι αναρχικοί έχουν λάθος ενώ είναι καί σωστοί; Πώς το πολιτικό τους αισθητήριο δουλεύει σωστά ενώ ταυτόχρονα κάνουν και λάθος; Και τί πάει να πει «μπορεί να είναι λάθος αλλά αρκεί για να αφυπνίσει»; Ποιός να αφυπνίσει ποιόν; Δεν έχει ανάγκη η κοινωνία κανέναν αναρχικό, κανέναν αριστερό, κανέναν καστοριαδικό, κανέναν σαν εμένα ή σαν κι εσένα ώστε να κινητοποιηθεί. Μια κοινωνία μπορεί και αφυπνίζεται από μόνη της, μπορεί και κινητοποιείται δίχως καθοδήγηση και ηγεμονικούς λόγους. Και ο Δεκέμβρης αυτό το πράγμα ήταν… η κοινωνία στους δρόμους η οποία όχι μάλιστα δεν ακολούθησε τους αναρχικούς, αλλά τους ξεπέρασε: άλλωστε και οι πιτσιρικάδες που σπάζανε μαγαζιά, ούτε καν αυτοί ήταν όλοι αναρχικοί, αλλά παιδιά που πιθανότατα δεν είχαν πάει σε πορεία ποτέ, που δεν πίστευαν καν ότι θα μπορούσαν μια μέρα να βρίσκονται στους δρόμους ενάντια στις κλούβες. Θέλω να πω ότι υπάρχουν μέσα στην κοινωνία αυτά τα στοιχεία που θα την κάνουν να απαρνηθεί την ιδιώτευση. Θα μου πεις, ποιόν είναι αυτός που θα κάνει την αρχή; Σίγουρα κάποιος πρέπει να ανάψει τον σπινθήρα. Αλλά αυτό δεν θα το κάνει περισσότερο ένας ανώνυμος άνθρωπος παρά μια φυτευτή γκρούπα. Προσοχή: δεν αναιρώ τη συμβολή του αναρχισμού. Αυτό που αναιρώ είναι όλη αυτή η τάση της αναρχίας (που σίγουρα δεν αντιπροσωπεύει όλο τον χώρο) να το θεωρεί τον εαυτό της ως μια αναγκαία ύπαρξη για την αφύπνιση. Ο αναρχισμός υπήρξε ένα πολύ σημαντικό ρεύμα ιστορικά. Αλλά πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί όλη αυτή η γκρίνια από μέρους των αναρχικών όταν ξαφνικά ασκούμε κριτική σε αυτό το ρεύμα (ή μάλλον καταλαβαίνω αλλά δεν είναι της παρούσης).

              Έπειτα, γιατί είναι πρόβλημα να μιλάμε για «ιδιότροπο κράτος». Αναφερόμαστε στον Αγγλοσαξωνικό κόσμο, και σε μια περίπτωση τόσο ξεχωριστή, όπως η Βρετανία, όπου οι διαφορές με την ηπειρωτική ευρώπη είναι πολύ μεγαλύτερες από ότι πχ θα μπορούσαμε να δούμε μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας. Αυτό βλέπω εγώ τουλάχιστον. Και επίσης, το γεγονός ότι η Ελληνική κοινωνία κινητοποιήθηκε – κι έτσι πιέστηκε η κυβέρνηση να μην κατεβάσει τον στρατό – σε αντίθεση με τη Βρετανική που δεν έκανε τίποτα, αυτό δεν πρέπει να μας λέει κάτι; Δεν είναι μια ιδιομορφία αυτή των Βρετανών, η εμμονή με τον κομφορμισμό; Ναι η Βρετανική κοινωνία είναι πιο αυταρχική (όχι όμως φασιστική, συντηρητική – μόνο συντηρητική δεν είναι, έλα εδώ και βγες ένα Σάββατο βράδυ έξω και θα δεις τον απόλυτο ξεπεσμό, τον απόλυτο μηδενισμό – ή κι εγώ δεν ξέρω τί άλλο). Δεν αντιλέγω ως προς αυτό. Παρόλα αυτά σου ξαναλέω, δεν έχω την αίσθηση ότι αύριο θα με συλλάβουν ή θα με εκτοπίσουν ή θα με βάλουν σε κλουβί μαζί με άλλα πέντε άτομα αν πω ότι η Τερέζα Μέι είναι μαλάκω… καταλαβαίνεις τί εννοώ έτσι; Τώρα αν αυτό σου φαίνεται «κακό πολιτικό αισθητήριο» πάλι δεν μπορώ να βοηθήσω. Μάλλον το πρόβλημα είναι δικό σου να θεωρείς όσους δεν συμμερίζονται τη δική σου αντίληψη ως «μή διαισθητικούς». Εγώ πάντως παίρνω σοβαρά αυτά που λες, και παρότι διαφωνώ (προσοχή, όχι σε όλα, αλλά σε επιμέρους ζητήματα), θα δυσκολευτώ να χαρακτηρίσω αυτά που λες «άκυρα» μονομιάς.

            • Επιπλέον λες: «Προσθέτω ότι ο βαθμός αυταρχισμού ενός κράτος και η συνεπακόλουθη καταστολή μπορεί να διαφέρει, το ότι το κράτος θα αντιδράσει είναι δεδομένο η ουσία της συζήτησης είναι ο βαθμός, και ποιές πολιτκές ελευθερίες κατωχυρομένες ή μη θα υπερφαλαγγιστούν»
              Μα αυτό είναι το θέμα. Δεν ζούμε πλέον στην εποχή του 50, δεν ζούμε πλέον στο μετεμφυλιακό κράτος. Πρέπει να είμαστε ικανοί να ξεχωρίζουμε τον τρόπο που λειτουργούσαν οι δυτικές κοινωνίες πριν τη δεκαετία του 60 καθώς και τις αλλαγές που έφεραν τα κινήματα του 60, τα οποία όπως λέει η Άρεντ, εμπεριείχαν την κουλτούρα της αντι-γενοκτονίας, τη συλλογική μνήμη του Ολοκαυτώματος και των στρατοπέδων, καθώς και ένα σορό άλλες αναμνήσεις από τον πόλεμο, την ατομική βόμβα κτλ… αυτά όλα άλλαξαν στην πορεία του χρόνου τις δυτικές κοινωνίες. Τώρα, σε ότι αφορά τα περί «σκλήρυνσης της καταστολής», είναι αλήθεια πως ένα κράτος μπορεί είτε να γίνεται πιο αυταρχικό είτε πιο φιλελεύθερο. Όμως η αυταρχικοποίηση ενός κρατικού μηχανισμού σήμερα περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, το οποίο καθόρισε αυτό που λέμε «η φιλελεύθερη επανάσταση» του 60 και του 70. Επιπλέον, η σκλήρυνση της καταστολής από το 2008 και μετά δεν μου λέει κάτι επί της ουσίας γιατί δεν ήταν απλώς σκλήρυνση αλλά ένα φαινόμενο που υπήρχε πιο πριν (ναι το κράτος βαράει, άλλα νέα;) απλά σε συνθήκες πόλωσης αυτό φαίνεται πολύ πιο έντονο. Όταν πχ σπάσανε στο ξύλο τα ΜΑΤ τους φοιτητές το 2006 έγινε λιγότερος ντόρος από αν θα ψεκάσουν έναν συνταξιούχο αύριο ή μεθαύριο. Άρα δεν είναι ζήτημα σκλήρυνσης μιας καταστολής τόσο όσο μιας υπερποβολής ενός φαινομένου που ήδη υπήρχε πριν. Τα ίδια έλεγα και για το θέμα της ξενοφοβίας στη Βρετανία πριν μια βδομάδα http://www.ert.gr/erevna-afxisi-tis-xenofovias-sti-vretania-thymata-ke-ellines-video/ ότι δεν έχουμε με αύξηση αλλά εκδήλωση λόγω πόλωσης μαζί και άλλων συνθηκών κτλ. Αλήθεια δεν ξέρω αν θυμάσαι την εποχή του Τεμπονέρα, ή αν έχεις καθόλου μνήμες από την «επιχείρηση Αρετή» στα Εξάρχεια, τότε που έπεφτε το ξύλο της αρκούδας. Άρα είτε μιλάμε για αυξομείωση της καταστολής είτε για εντεταμένη προβολή της. Σε περιπτώσεις όμως που έχουμε σκλήρυνση αυτή η καταστολή γίνεται σε συγκεκριμένα όρια μέσα, και αυτό με τίποτα δεν δικαιώνει τον εμμονικό τρόπο με τον οποίο οι αναρχικοί επιδίδονται να μιλάνε για «κράτος έκτακτης ανάγκης» κτλ. Αυτά τα όρια είναι που διακρίνουν το σημερινό πολίτευμα από το μετεμφυλιακό κράτος πχ. Το ότι η καταστολή σήμερα δεν μπορεί να αγγίξει τον αυταρχισμό της δεκαετίας του 50 αυτό οφείλεται σε κάποια πράγματα, και πάνω απ’ όλα στις ιστορικές μνήμες κτλ.. όλα αυτά που είπα πιο πάνω. Για να φτάσουμε προς τέτοιες καταστάσεις θα πρέπει να διαρρηχθεί ένα συγκεκριμένο πλέγμα ιδεών που σφυρηλατούν τον δυτικό κόσμο (τουλάχιστον όπως τον βλέπουμε σήμερα), ένα πλέγμα ιδεών που συγκεκριμενοποιεί τα όρια εντός του οποίου ένα κράτος μπορεί να εξασκεί το prerogative (που θα έλεγε και ο Λοκ). Αυτό δεν φαίνεται πως θα το πράξει κανείς (τουλάχιστον όχι στην Ευρώπη).

              «Σε ένα στοιχειώδες επίπεδο ο μίττος που συνέχει ένα ολοκληρωτικό σύστημα, μια δικτατορία Φρανκικού τύπου, το απολυταρχικά καθεστώτα των αποικιών, κλπ είναι ο βαθμός ανελευθερίας σε όλα τα επίπεδα της ζωής, από πολιτκά δικαιώματα μέχρι ολοκληρωτικό έλεγχο των σωμάτων»
              Όχι και πάλι. Διαφωνώ με το ότι ολοκληρωτισμός είναι ο έλεγχος και ολικού ανελευθερία. Όπως μας λέει η Arendt (Origins of Totalitarianism) στο ολοκληρωτικό καθεστώς δεν έχουμε παρά τη διάλυση κάθε διάκρισης μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας. Ή για να το θέσω πιο σωστά, δεν πρόκειται απλά για άρση των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ αυτών των δύο σφαιρών, αλλά για διάβρωση των εννοιών δημόσιο-ιδιωτικό καθ’ αυτών. Μιλάμε για την επέμβαση του ολοκληρωτικού κράτους στις πιο εσωτερικές πτυχές της ανθρώπινης ζωής, και συνάμα τη διάλυση κάθε επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Άρα καί ο έλεγχος πολύ σωστά. Ναι αλλά δεν είναι μόνο αυτό (κι εδώ μπερδεύεται όλο το μεταμοντέρνο σχολείο και βαφτίζει ολοκληρωτισμό οτιδήποτε έχει να κάνει με καταστολή, ακόμα και στα φιλελεύθερα πλαίσια). Το ολοκληρωτικό κράτος δεν διαλύει απλά τη διάκριση μεταξύ των δύο σφαιρών αλλά μετατρέπει την κοινωνίας σε μια άμορφη μάζα όπου η ανθρώπινη επικοινωνία και ενασχόληση περιορίζονται μονάχα σε έναν συγκεκριμένο σκοπό (στον τελικό στόχο της ιδεολογίας). Αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Το διαδίκτυο (στο οποίο συντελείται κάθε παρακολούθηση πλέον) δεν είναι καν ιδιωτική σφαίρα καν, για να πούμε ότι επεμβαίνει κανείς στην ιδιωτική μας ζωή, αλλά ένα ιδιόμορφο ιδιωτικό/δημόσιο πεδίο που κακώς προσπαθούμε να το χρησιμοποιήσουμε ως αντικαταστάτη της φυσικής ζωής. Επιπλέον, η μαζική κουλτούρα που έχει περιθωριοποιήσει το δημόσιο πεδίο δεν επιβάλλεται κάτω από κάποιο καθεστώς τρόμου αλλά επιδιώκει κυρίως στην αύξηση της κατανάλωσης και αποσκοπεί στην αποθέωση του καταναλωτικού ονείρου. Η μαζική κοινωνία σήμερα δεν είναι μια κοινωνία που ακολουθεί κάποια προφητική ιδεολογία, το λεγόμενο Grand Narrative, αλλά κάθε άλλο, μια κοινωνία ατομικοκεντρική, δίχως αξίες – το απόλυτο ξεχαρβάλωμα δηλαδή -, όπου ο καθένας κοιτά περισσότερο την δική του ιδιωτική απόλαυση και ανέλιξη. Αντιθέτως, στα ολοκληρωτικά καθεστώτα αυτό που κυριαρχεί είναι η πίστη πως μέσα από μεθόδους που ανταποκρίνονται σε επιστημονικές θεωρίες θα αλλάξει το σύνολο της ανθρωπότητας. Ο ολοκληρωτικός ανθρωπότυπος δεν κοιτά τις προσωπικές του ανέσεις αλλά το σύνολο. Ο ολοκληρωτικός ανθρωπότυπος είναι έτοιμος να υποστεί κάθε θυσία για να φέρει εις πέρας την ιδεολογική του προφητεία, η οποία του λέει πως ο κόσμος νομοτελειακά θα αλλάξει. Όποιος δεν συμβαδίζει με την πορεία της ιστορίας (την οποία πρέπει όλοι να ακολουθήσουν για το «κοινό καλό»), και άρα την θεωρία, αυτόματα θα περάσει από λεπίδι. Οι σφαγές, οι κατακτήσεις, οι θυσίες, το αίμα, είναι απόλυτα δικαιολογημένα (αξίζουν τον κόπο δηλαδή), καθώς όλοι όσοι ασπάζονται την ολοκληρωτική θεωρία είναι πεπεισμένοι ότι θα οδηγηθούν στο τελικό στάδιο, την απόλυτη εκπλήρωσης της επιστημονικά αποδεδειγμένης ιδεολογικής τους αποκάλυψης. Με άλλα λόγια, ο ολοκληρωτισμός είναι ένα σύστημα που βασίζεται σε αναντίρρητους ιστορικούς νόμους και επιστημονισμούς. Δεν είναι η απόλυτη κυριαρχία του Χομπσιανού Λεβιάθαν ή μια κατάχρηση του Lockean prerogative. Έχουμε να κάνουμε με ένα σύμπλεγμα καταστάσεων και αντιλήψεων που καλλιεργούν τις συνθήκες ώστε να αναδυθούν εξουσίες όχι απλά αυθαίρετες, αλλά καθοδηγούμενες από ιδέες οι οποίες βασίζονται σε νομοτελειακές ιστορικές διαδρομές, στοχεύοντας στην απόλυτη τελειότητα. Καί ο Μαρκούζε αλλά καί η Arendt είχαν (πολύ σωστά) εντοπίσει κοινά στοιχεία μεταξύ δυτικού καπιταλισμού και ολοκληρωτισμού, στις διαφημίσεις. Όμως οι επιχειρηματίες δεν αυτοπροβάλονται ως προφήτες, δεν σκοπεύουν μέσω της πώλησης ενός προϊόντος να επιβληθούν ολικά στην ανθρώπινη ζωή. Μπορώ εγώ να μην καταναλώσω το Χ προϊόν που το βλέπω στις φριχτές γιγαντοαφίσες, μπορώ να μην κατέβω για ψώνια το σαββατοκύριακο. Κανείς δεν θα έρθει να με ενοχλήσει αν αρνηθώ να αγοράσω το τελευταίο iphone. Αντιθέτως, στα ολοκληρωτικά καθεστώτα δεν υπάρχει άρνηση διότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει καν κατανοητό στην ολοκληρωτική σκέψη. Το ολοκληρωτικό σύστημα δεν αναγνωρίζει λάθη στη θεωρία που ακολουθεί, διότι η θεωρία είναι – επιστημονικά τεκμηριωμένα – αλάνθαστη, και όλοι (για το «κοινό» συμφέρον) πρέπει να την ακολουθήσουν. Διαφωνία σημαίνει απλά όχι μή υπακοή και «παραβατική συμπεριφορά» αλλά μή αναγνώριση του «συλλογικού» συμφέροντος, μή αναγνώριση της αλήθειας που μας προσφέρει η θεωρία, η οποία όταν εφαρμόζεται (με βάση το ολοκληρωτικό σκεπτικό) οδηγούμαστε στον νέο κόσμο της επίγειας απόλυτης ευτυχίας. Άρα, το άτομο που αμφισβητεί τη θεωρία αμφισβητεί και την απόλυτη ευτυχία. Ως εκ τούτου, πρέπει να εξοντωθεί ως «ο απόλυτος εχθρός».

              Κι εδώ το πρόβλημα δεν είναι μόνο δηλαδή του κατά πόσο πρέπει να ακολουθούμε το Origins of Totalitarianism για να αποδοθούν οι όροι με επιστημονικη΄ακρίβεια, αλλά κατά πόσο αυτή η ανάλυση προσκρούει στην πραγματικότητα την ίδια: δηλαδή κατά πόσο σήμερα, κάνοντας μια βόλτα απ’ το σπίτι μας μέχρι τον ψιλικατζή, μέχρι μια καφετέρια ή ένα μπαρ, μια (την εκατομμυριοστή;;;) εκδήλωση της αριστεράς για το μέλλον του σοσιαλισμού ή όπου αλλού έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πραξικοπηματική ή ολοκληρωτική διακυβέρνηση. Δηλαδή, ολοκληρωτισμός δεν είναι μονάχα το γκούλαγκ και το απόσπασμα. Ολοκληρωτισμός δεν είναι απλά μια θεωρία αλλά μια στάση ζωής, είναι ο τρόπος που δουλεύουμε και φλερτάρουμε, ο τρόπος που έχουμε απαιτήσεις απ’ τη ζωή μας, ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας κ.ο.κ. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει σήμερα. Επιπλέον, ο ολοκληρωτισμός δεν μπορεί να κατανοηθεί δίχως την εμφάνιση πανεθνικιστικών κινημάτων, αυτών που η Arendt ονόμαζε (panmovements). Στην περίπτωσή μας σήμερα όχι μόνο πανεθνικισμούς δεν βλέπουμε (μιλάμε για τη δύση πάντα), αλλά περισσότερο βιώνουμε τη διάλυση κάθε ταυτότητας (ταξικής, εθνικής ή εθνοτικής) στα πλαίσια της αχαλίνωτης κατανάλωσης. Η λαϊκιστική δεξιά δεν κάνει αυτό που έκαναν τα panmovements, δηλαδή να καταστρέψει την πολιτική δομή του έθνους κράτους κρατώντας μονάχα την στρατιωτική του δομή. Αυτό που επιθυμεί είναι μια επιστροφή σε ένα κράτος αυστηρά δομημένο, με προστατευτικά μέτρα, αντί να ζητά πανφυλετικές συμμαχίες. Τεράστιες οι διαφορές λοιπόν.

  8. Ο/Η protagma λέει:

    Αγαπητέ Depraved Monk. Μας πρόλαβε ο Μιχάλης, πριν συντάξουμε την απάντησή μας, οπότε λέει πολλά από αυτά που θέλαμε να πούμε κι εμείς. Πράγματι, τα «μπετόστοκοι» θα μπορούσαν να λείπουν κι αν εδώ σου απαντάμε λεπτομερώς, είναι γιατί έχεις κάνει και στο παρελθόν τοποθετήσεις που ξεφεύγουν από το σύνηθες αναρχικό υβρεολόγιο που συχνά διαβάζουμε σε σχόλια τούτου του μπλογκ.

    Ως προς τα περί καταστολής, δύο πράγματα μόνο θέλουμε εμείς να προσθέσουμε: α) ότι και δικά μας μέλη που έχουν ζήσει στη Γαλλία έχουν την ίδια αντίληψη περί του πώς δρα η αστυνομία και β) ότι, δεδομένης της ανάλυσης που κάνει κι ο Μάικ για το ελληνικό κράτος, αυτό που, υπό μια έννοια, χρειαζόμαστε στην Ελλάδα είναι «περισσότερο» κράτος –δηλαδή ένα πιο οργανωμένο κράτος που δε θα αυθαιρετεί, που δε θα επιτρέπει στην Αστυνομία και τους δικαστές να κάνουν ό,τι γουστάρουν κ.λπ. Φυσικά ο Χώρος, απορροφημένος από τις αντιμπατσικές του εμμονές, ποτέ δε διεκδικεί κάτι τέτοιο, παρά μόνον αρκείται να εκτοξεύει ανούσιες γενικολογίες περί του κράτους ως «το κακό καθεαυτό» (όπως είχε πει σε συνέντευξή του ο Κ. Δεσποινιάδης).

    Μόνο και μόνο αυτή η ουσιώδης αδυναμία στοιχειώδους ανάλυσης των ιδιαιτεροτήτων του νεοελληνικού κράτους δείχνει πόσο εκτός πραγματικότητας είναι ο Χώρος αλλά και πόσο λίγο εκπληρώνει τα καθήκοντα ενός υποτιθέμενα επαναστατικού πολιτικού χώρου, με πρώτο και καλύτερο την προσπάθεια κατά το δυνατόν διευγέστερης ανάλύσης της πραγματικότητας. Αν η ανάλυσή σου είναι εκτός τόπου και χρόνου, λογικό είναι και η πολιτική σου συμπεριφορά, οι συνήθειες και τα μέσα πάλης να ρέπουν πιο πολύ προς έναν φετιχισμό που σε αποκόπτει όλο και περισσότερο από την κοινωνία.

    Κατά τα άλλα, το κείμενο του Μήτσου συμπυκνώνει ένα μέρος μιας συνολικότερης κριτικής και ιστορικής αποτίμησης του Χώρου στην οποία προβαίνουμε σε μια μπροσούρα που σκοπεύουμε να κυκλοφορήσουμε κάποια στιγμή πριν τα Χριστούγεννα. Το αναφέρουμε αυτό, καθώς στα πλαίσια ενός απλού σχολίου είναι αδύνατο να αναπτύξουμε τους λόγους για τους οποίους πιστεύουμε ότι ορισμένες από τις πιο βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις αλλά και πρακτικές συνήθειες του Χώρου δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πολιτική, αποτελώντας, αντίθετα, χαρακτηριστικά δείγματα μιας νεανικής υποκουλτούρας –διότι αυτό είναι, για εμάς, ο Χώρος, πολύ περισσότερο από πολιτικός χώρος. Ως εκ τούτου, το να βασιζόμαστε σε τέτοιες μη πολιτικές πρακτικές για την εξαγωγή ευρύτερων πολιτικών συμπερασμάτων μόνο αποπροσανατολισμό μπορεί να προκαλέσει. Στην προκειμένη περίπτωση, για παράδειγμα, δε συμμεριζόμαστε τη σημασία που δίνεις στα όσα έγιναν στη Θεσσαλονίκη με τις καταλήψεις. Για να το θέσουμε κάπως ωμά: δε θεωρούμε τις καταλήψεις, έτσι γενικά, πολιτική πράξη αλλά δείγμα μιας νεολαιίστικης λογικής που επιζητά έναν «χίπικο» κι «εναλλακτικό» τρόπο ζωής. Είναι ενδεικτική η πλήρης ένδεια επιχειρημάτων ενός πρόσφατου κειμένου που έβγαλε η πρώην συνέλευση της Βίλας προκειμένου να αποδείξει τη χρησιμότητα της κατάληψης σε σύγκριση με την αντίστοιχη χρησιμότητα της δημιουργίας ενός σχολείου μέσα σε μια τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή: κανένα απολύτως επιχείρημα ουσίας, μόνο επαναστατική και ρομαντική ρητορεία.

    Κατά συνέπεια θεωρούμε ότι η σημασία που αποδίδει ο Χώρος στις καταλήψεις, ως δήθεν μέσο πάλης, είναι εντελώς αποπροσανατολιστική και, ως τέτοια, κάνει τον Χώρο να «μπλέκεται με τα πίτουρα», με αποτέλεσμα μετά, πολύ συχνά, «να τον τρώνε οι κότες», δηλαδή η Αστυνομία. Όταν πηγαίνεις και καταλαμβάνεις κτήρια που ανήκουν σε κάποιον, επόμενο είναι αυτός να φέρει την Αστυνομία να σε διώξει. Στην Ελλάδα μάλιστα για χρόνια υπάρχουν καταλήψεις, για δεκαετίες ολόκληρες, που είτε δεν αγγίζονταν είτε δεν αγγίζονται. Ε, κάποια στιγμή θα γινόταν κι ένα ντου από την Αστυνομία, είτε επειδή, παλιότερα, ήθελε ο Σαμαράς να κολακέψει τη συντηρητική του πελατεία είτε επειδή, πιο πρόσφατα, υπήρχε εμπλοκή της Εκκλησίας στην ιδιοκτησία κάποιου από τα κατηλειμμένα κτήρια κ.λπ. Δεδομένου όμως ότι οι καταλήψεις απασχολούν κατά κανόνα έναν πολύ μικρό αριθμό νεολαίας (ή και «ενηλίκων» οι οποίοι όμως ζουν ως «νεολαία») και διόλου δεν αποτελούν ζωντανά κοινωνικά κέντρα και κύτταρα της τοπικής ζωής κάθε γειτονιάς, το κλείσιμό τους από την Αστυνομία -που διευκολύνεται, άλλωστε, εξαιρετικά από αυτήν την κατάσταση!- σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρείται δείγμα κάποιας υποτιθέμενης προσπάθειας του κράτους να πατάξει κάποια επαναστατική προσπάθεια. Πρόκειται απλώς για υπεράσπιση της ιδιοκτησίας πολιτών ή θεσμών γαρνιρισμένη, στην πιο ακραία περίπτωση, με μπόλικη λαϊκοδεξιά βλαχοκαγκουριά. Μην παραμυθιαζόμαστε, όμως, πιστεύοντας ότι χτυπιούνται τίποτε εργατικά κέντρα της εποχής του Στίνα και του Ταμτάκου!

    Η δε καταστολή απέναντι στον Χώρο, στον βαθμό που δεν απορρέει από τον ιδεολογικό ρεβανσιμό μεγάλου μέρος των αστυνομικών και των δικαστών (που είναι ως γνωστών δεξιών και ακροδεξιών πολιτικών πεποιθήσεων), συνιστά λογική απόρροια του γεγονότος ότι οι βασικότερες ίσως ενασχολήσεις του Χώρου είναι όλες τους παράνομες: είτε μιλάμε για τα μπάχαλα και τους εμπρησμούς είτε για τις καταλήψεις είτε για πλείστου είδους άλλους ακτιβισμούς (από ντου με μολότωφ σε αστυνομικά τμήματα μέχρι ντου σε σταθμούς του Μετρό και καταστροφή ακυρωτικών μηχανημάτων), παντού ο Χώρος παραβιάζει τους νόμους του κράτους. Λογικό είναι μετά να σε κυνηγάνε! Πόσο μάλλον που, την ίδια στιγμή, ένα μεγάλο κομμάτι σου φλερτάρει, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, με το ένοπλο. Δηλαδή τι περιμένεις να κάνει το κράτος, να τους έχει στα ώπα ώπα τους αναρχικούς; Πόσο μάλλον όταν συμφωνείς κι εσύ ότι δεν πρόκειται για ένα κράτος δυτικού τύπου, που καταφέρνει να διατηρεί σε καίριο βαθμό την πολιτική ουδετερότητα των μηχανισμών του, αλλά για το μπουρδέλο που λέγεται ελληνικό κράτος, εντός του οποίου οι μηχανισμοί ασφαλείας και πολλοί δικαστικοί ενεργούν όπως γουστάρουν με μόνο κίνητρο την εξυπηρέτηση ιδεολογικών και πολιτικών σκοπιμοτήτων. Όταν η ουσία της πολιτικής σου παρουσίας είναι η βεντέτα με την Αστυνομία, τότε τι περιμένεις από την τελευταία και δη στη νεοελληνική της εκδοχή; Να σου κάνει χάδια; Δεν ξέρεις ότι μετατρέπεσαι στον κατεξοχήν στόχο εκτόνωσης κάθε συμπλεγματικού ένστολου ακροδεξιού νταή; Δεν ξέρεις ότι με αυτά που κάνεις θα πάρει η μπάλα και τυχόν άσχετους (όπως λόγου χάριν η κατηγορία των συντρόφων που δεν έχουν σχέσεις με το ένοπλο, στους οποίους αναφέρεσαι), όπως πάντοτε συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις;

    Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, λοιπόν, ο Χώρος κοιμάται όπως στρώνει. Και η θεμελιώδης του πολιτική ανωριμότητα φαίνεται από το γεγονός πως δεν προσπαθεί να εγκαταλείψει τις πιο προβληματικές και «προκλητικές» του συνήθειες, ώστε να αποφύγει κατά το δυνατόν άχρηστα μπλεξίματα με την αστυνομία, προκειμένου να αφιερωθεί απρόσκοπτα σε μια ουσιαστικότερη πολιτική δουλειά. Όχι, συνεχίζει με την ίδια ακατάπαυστη συστηματικότητα να κάνει τα ίδια λάθη. Μετά όμως να μην παραπονιόμαστε ότι μας φταίνε οι άλλοι.

    Πάλι προχθές την πέσανε με μπουκάλια στα Εξάρχεια:

    http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500105164

    Είναι σοβαρά πράγματα αυτά;

    • Ο/Η Depraved Monk λέει:

      Αγαπητό πρόταγμα, το μπετόστοκοι πρέπει ομολογουμένος να σας πείραξε πολύ, δεν ήταν αυτή η πρόθεση μου, από την άλλη μου φαίνεται υπερβολική η ευαισθησία σας σε μια μόνο λέξη σε ένα ολόκληρο σχόλιο, δεδομένου το τι γράφεται κυρίως στο μπλογκ σας, πρόσφατα βρέθηκα σε μια παρέα στα εξάρχεια και άκουσα πως σας ψάχνουνε. Το εάν χρειάζεται για την έλλειψη αυθαιρεσίας της αστυνομίας περισσότερο κράτος, δηλαδή εξορθολογικοποίηση του μηχανισμού δεν δύναται να ενταχθεί ρητά στην πολιτική μου στοχοθεσία, θα προτιμούσα μια ολική άρνηση και των δύο, επίσης ο εξορθολογισμός και το πέρασμα από μια οριακά προνεωτερική συνείδηση σε μια αυστηρά συγκρότημενη, δεν είναι υπερβατολογικό επίπεδο για μια απελευθερωμένη κοινωνία το εάν όπου συνέβει οδήγησε σε τριτοκοσμισμούς και στην ανάδυση της ιντελιγκέντσιας οφείλεται στους πρωκαταρτικούς στόχους τον πολιτικών προγραμμάτων όσο και στο πνίξημο των ελευθεριακών τάσεων. Συμφωνώ για τα την μυωπική στάση του χώρου σε πληθώρα ζητημάτων, αν και το επιχείρημα σας περί καταλήψεων με βρίσκει πολύ διάφωνο σε αρκετά επίπεδα. Αρχικά να πω πως το λογύδριο και το κατά πόσο δεν τις θεωρείτε πολτική πράξη ουδεμία σχέση έχει με την καταστολή και εάν υφίσταται, αλήθεια δεν μπόρω να καταλάβω γιατί κανείς δεν επικεντρώνει σε αυτό. Το ζήτημα της πολιτικής συγκρότησης του χώρου και το πόσο λίγο του αποδίδεται πολιτικά χαρακτηρηστικά για μένα είναι καθόλα προβληματικό άλλωστε η σύμπραξη πολιτικών και πολιτιστικών κριτικών ήταν και θα είναι πάντα ένα ζητούμενο τον επαναστατικών κινημάτων, επίσης κατά την περίφημη πανουργία του λόγου η λογική της αντικουλτούρας παραμένει πολύ πιο καίρια και επίκαιρη στην Ελλάδα όπου ποτέ δεν ανδύθηκε μια δημοκρατική κουλτούρα και παράδοση πλην της μεταπολίτευσης, η πατριαρχία,η πολύ έντονη οριακά ασφυκτική παράδοση, το θρησκευτικό φαντασιακό, είναι πράγματα υπαρκτά τα οποία την δικαιώνουν. Και στο πιο σημαντικό το πολιτικό μπορεί να εξαχθεί μέσα από πράξεις και χειρονομίες της αντικουλτούρας και να είναι ουσιωδός πολιτικό, αυτά που λέτε περί καταλήψεων και το πως ακυρώνετε μια ολόκληρη γενεαλογία αγώνων είναι τραγικότατο. Ναι οι καταλήψεις πολύ συχνά ακολουθούν κατά πόδας το παράδειγμα των εξαρχειών και τον απομονωτισμό τους αλλά επιτελούν και άλλους ρόλους. Επειδή αναφέρατε την Βίλα, η βίλα συγκέντρωνε όλο αυτά τα στοιχεία συν όμως ότι εκεί μέσα λειτουργούσε ένα πιεστήριο, πράξη πολιτικότατη και ότι αποτελούσε για χρόνια σημείο αναφοράς και προστασίας τον μεταναστών της γύρω περιοχής, οι Βιλέοι έχουνε σώσει πολύ κόσμο από μαχαιρώματα, και για μένα αυτό συνιστά πολιτική πράξη πρώτου βαθμού. Προφανώς εγείρωνται διαφωνίες σε σχέση με τον τρόπο λειτουργίας των καταλήψεων αλλά δεν είναι όλες έτσι, πολλές έχουν αποκτήσει ριζώματα σε γειτονίες, και έχουν κοινωνικό χαρακτήρα, επίσης από το 08 και μετά ο χώρος ελαττώνει την πρακτική των καταλήψεων και στρέφεται στα στέκια γειτονιάς, συνειδητοποιεί την μαυρίλα του κέντρου και ακολουθεί ένα μοντέλο αποκέντρωσης δημιουργώντας συνελεύσεις που όντως έχουν μεγαλύτερη απεύθυνση, αυτό στα περί απουσίας πολιτικών χαρακτηρηστικών. Αυτά που γράφεται για Θεσσαλονίκη είναι κατάπτυστα, οι καταλήψεις είχαν συγκεκριμένα και καθόλου πολιτιστικά χαρακτηρηστικά ήταν καταλήψεις στέγης μεταναστών, το ότι μακροπρόθεσμα δεν λύνουν το πρόβλημα, και ότι χρειάζονται διαφορετικές ενέργιες για την ένταξη είναι μεγάλη κουβέντα, αλλά αποτελούν μια πολύ άμμεση ανθρωπιστική βοήθεια, με πολιτικότατα χαρακτηρηστικά. Η ακροβασία του χώρου μεταξύ παράνομιας και ημιπαρανομιάς, δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τον υπερβάλλοντα ζήλο του κράτους και της αστυνομίας λες και στην Ελλάδα μόνο ο χώρος παρανομεί, το έντονο εξεγερσιακό στοιχείο αποτελεί αφορμή, όχι όμως αιτία, το γεγονός πως η μπάλα πέρνει και κόσμο που ουδεμία σχέση έχει με το ένοπλο είναι η απόδειξη, το κράτος πολεμά στο σύνολο του τον χώρο και τις πολιτκές του εκφάνσεις δεν πολεμά μόνο το ένοπλο παρότι σίγουρα μπορεί να διακρίνει μεταξύ των οριών του ενός και του άλλου, άλλο Εξάρχεια άλλο Μπερντές. Εάν το στοιχείο που πυροδωτούσε την κρατική καταστολή ήταν η ανομία και η βια ποιός ο λόγος αστυνομικής παρέμβασης σε στέκια σχολών, σε άδειες και αχρησημοποίητες αίθουσες, δεν μιλάμε καν για ανομία δεδομένου τις γενικότερης χαλαρής στάσης και επιβολής στην Ελλάδα. Σίγουρα ένα κομμάτι της καταστολής έρχεται από τον φετιχισμό της βιας αλλά δεν εξαντλείται σε αυτόν. Και για το κλείσιμο, για μένα το επαναστατικό ιδεώδες προυποθέτει και μια μυθοποιητική δίασταση μέσα του, οι ρομαντικές καταβολές, το απολυτρωτικό στοιχείο, δεν δύναται να εξωβελισθούν, πρέπει να είναι εκεί σταθεροί ενδείκτες, δεν μπορώ να ψέξω τους αναρχικούς που ευαγγελίζονται την μεγάλη νύχτα ή την έφοδο στα χειμερινά ανάκτωρα, όλα αυτά κάτι διασώζουν από το ουτοπικό στοιχείο που χάνεται στην έρημο του πραγματικού. Το πρόταγμα της αυτονομίας δεν διαφυλάσει τίποτα από όλα αυτά, φαντάζει ξηρό και άνομβρο, κανένα πάθος, ο Καστοριάδης ψέγει τον μαρξισμό για τον προοδευτισμό του, και τον αντικαθιστά με μια τόσο εξορθολογισμένη πρακτική,όχι προκαθορισμένη αλλά σίγουρα λελογισμένη, που στερεί οποιαδήποτε μάγευση του κόσμου, ο Μπένγιαμιν μιλούσε για έξοδο από τον ιστορικό ρου και για διάρρηξη με την χρονικότητα, ο Καστοριάδης μιλά για αλλαγή στον τρόπο διέυθυνσης της κοινωνίας, είναι προφανής η διαφορά.

      • Ο/Η protagma λέει:

        Καλά, δε χάσαμε και τον ύπνο μας με το «μπετόστοκοι». Απλώς πρέπει να μάθουμε κάποια στιγμή να συζητάμε. Όταν κάποιος ξεκινά με «μπετόστοκους», τότε ο άλλος, γιατί να μη συνεχίσει με κάποιο καντήλι; Χρειάζεται στοιχειώδης αυτοσυγκράτηση, αλλιώς δε θα συζητάμε αλλά θ’ ανταλλάσουμε μπινελίκια ή ακόμη και μπουνιές -πράγμα διόλου άσχετο με αυτό που λες στη συνέχεια: τι σημαίνει «μας ψάχνουνε»; Δηλαδή όποιος ασκεί κριτική στον Χώρο τρώει φάπες όπως ο Κάιν; Τότε γιατί παραπονιέσαι που τους χτυπά η Αστυνομία τους αναρχικούς αν κι οι ίδιοι κάνουν τα ίδια σε αυτούς με τις ιδέες των οποίων δε συμφωνούν; Εμάς, ως ομαδα που βγάζουμε περιοδικό, διατηρούμε μπλογκ, κάνουμε που και που και καμία δημόσια εκδήλωση, δε μας έχει ενοχλήσει ποτέ η αστυνομία του σημερινού «ολοκληρωτικού» κράτους. Οι πρώτοι που θέτουν ζήτημα περιορισμού της ελευθερίας έκφρασής μας είναι οι αναρχικοί, αν ισχύουν όσα λες. Άρα το ελληνικό κράτος είναι πιο δημοκρατικό από τους έλληνες αναρχικούς, αυτό θες να μας πεις;

        Ως προς το καθεαυτό ζήτημα της κουβέντας. Αναπαράγεις εδώ το γνωστό επιχείρημα ότι ο πέραν των Εξαρχείων Χώρος δεν είναι κλεισμένος στον εαυτό του όπως οι ομάδες των Εξαρχείων κ.λπ. Σε ένα βαθμό μπορεί να ισχύει αυτό. Αλλά πρόκειται για διαφορές καθαρά ποσοτικές, όχι ποιοτικές. Όλοι μα όλοι οι αναρχικοί έχουν ως βασικό σημείο πολιτικής τους ανάλυσης το μίσος για την Αστυνομία και τον αντιμικροαστισμό, δηλαδή την ιδέα πως το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας απαρτίζεται από «σκουλήκια μικροαστούς», άρα από εχθρούς μας. Αυτή είναι η βάση των θεωριών του «εθνικού κορμού», του «κοινωνικού κανιβαλισμού» και του «κοινωνικού εκφασισμού». Όλοι είναι «φασίστες» και οι μόνοι που χρήζουν «προστασίας» είναι οι μετανάστες. Εδώ φυσικά κολλάνε και οι φαντασιώσεις περί παντοδυναμίας του κράτους, περί βιοπολιτικής και δε συμμαζεύεται. Με τέτοια μυαλά, όσο κι αν έχεις καλές προθέσεις σε πρακτικό/πολιτικό επίπεδο, μοιραία η πράξη σου θα εγγράφεται σε έναν αντικοινωνικό ορίζοντα ο οποίος κάποια στιγμή θα εκφρασθεί ρητά. Είναι χαρακτηριστικό αυτής της τάσης ότι ο Άπατρις, που προσπαθεί να εκφράζει τη συνολική γραμμή του Χώρου μ’ έναν τρόπο κάπως πιο εξωστρεφή, διανέμεται μόνο σε στέκια και καταλήψεις κι έχει για σήμα τη μολοτωφ! Δηλαδή εκδίδεται μόνο για να τον διαβάζουν όσοι είναι ήδη μέλη του Χώρου συν οι μετανάστες (γι’ αυτό κι είχε μεταφραστεί και στα αραβικά).

        Άλλωστε είναι γνωστό ότι πολλές κατά τόπους ομάδες ή «στέκια» του Χώρου έχουνε υπονομεύσει στεγνά πολιτικές κινήσεις γειτονιάς (από τα μέλη παρακείμενης κατάληψης που διέλυσαν τη συνέλευση του πάρκου Κύπρου και Πατησίων ως το σαμποτάρισμα της προσπάθειας συντονισμού των τοπικών συνελεύσεων, το 2011 στην Πάντειο, με τα γνωστά «αφορμαλιστικά» αναρχικά επιχειρήματα). Και όσο για τη Βίλα, αν σκεφτείς όλη αυτή την περιοχή, πόσα στέκια ή καταλήψεις μετράμε; Βίλα, Φιλής κ Φερρών, ΛΚ, Σκαραμαγκά κ.λπ. Απέτρεψαν αυτές οι καταλήψεις τη διείσδυση της ΧΑ στον Άγιο Παντελεήμονα; Διότι αυτό θα ήταν κριτήριο ενός πραγματικού τους ριζώματος στη γειτονιά. Άλλωστε τα παλιά εργατικά κέντρα δεν πήγαιναν φυτευτά σε μια γειτονιά, προσπαθώντας, στη συνέχεια, να βρουν στήριξη, αλλά αναδύονταν από την ίδια τη γειτονιά, μέσα στις εργατικές συνοικίες. Άρα ήδη από τη ρίζα της είναι στρεβλή και λανθασμένη η λογική των στεκιών και των καταλήψεων. Είναι τυχαίο πως καμία από τις ομάδες της περιφέρειας (δηλαδή εκτός Κέντρου και Εξαρχείων) και της επαρχίας δεν έχει ποτέ ασκήσει κριτική σε αυτά από τα οποία υποτίθεται πως απέχει (μπάχαλα, ένοπλα, εμμονή με την αστυνομία και τις φαντασιώσεις περί ολοκληρωτισμού κ.λπ.);

        Κατά τα άλλα, ο Χώρος έχει μονομανία με την «καταστολή», γι’ αυτό κι εσύ εδώ αδυνατείς να καταλάβεις όσα σου λέμε. Για να το θέσουμε ωμά, το ότι η Αστυνομία κυνηγά τον Χώρο, ο οποίος έχει ως τελευταία μόδα να κάνει πάρτι στο Πολυτεχνείο προκειμένου να βγούμε μετά να την πέσουμε, ξημερώματα, στις παρακείμενες διμοιρίες, ε, δεν είναι και θέμα άξιο σοβαρής συζήτησης. Τι μας ενδιαφέρει εμάς από πολιτική σκοπιά; Είναι έκφραση κάποιου κοινωνικού κινήματος οι βανδαλισμοί και τα μπάχαλα; Ή μήπως δεν έχουν ευθύνη, όσοι συμμετέχουν σ’ αυτά κι όσοι τα υπερασπίζονται, για το ότι η αστυνομία την πέφτει μετά σε άσχετο κόσμο; Εδώ η ίδια η αστυνομία νιώθει ν’ απειλείται από αυτή τη βεντέτα:

        http://www.gazzetta.gr/plus/article/990876/i-elas-fovatai-epitheseis-se-astynomika-tmimata

        Ενώ έγινε ολόκληρο θέμα επειδή ψεκάστηκαν οι συνταξιούχοι –που είχαν σχεδόν αναποδογυρίσει μια κλούβα. Σε οποιαδήποτε δυτική χώρα, θα είχαν πολύ νωρίτερα απομακρυνθεί με αντλίες νερού, αν είχαν ποτέ καταφέρει να πλησιάσουν τόσο πολύ τις κλούβες. Στο μεταξύ ζητάμε τη βοήθεια των Δυτικών για να οργανώσουμε αποτελεσματική καταστολή:

        http://www.kathimerini.gr/878416/article/epikairothta/ellada/egxeiridio-drashs–eisagomeno

        Κατά τα άλλα, εκφράζουν άραγε οι αναρχικοί στην Ελλάδα την κοινωνία, ώστε να πούμε πως η καταστολή που υφίστανται στρέφεται ενάντια στην κοινωνία; Έχει κανένας πολίτης νιώσει να περιορίζονται τα δικαιώματά του; Έχουμε συνταγματική εκτροπή ή στρατιωτικό νόμο; Γιατί λοιπόν τότε το ζήτημα της καταστολής –στο βαθμό, εννοείται, που αυτή υφίσταται πραγματικά και δε συνιστά προϊόν των ιδεοληψιών περί «ολοκληρωτισμού» και «καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης»- να θεωρείται τόσο πρωτεύον και να συνιστά τη βάση και την ουσία της πολιτικής τοποθέησης του Χώρου η οποία είναι ουσιωδώς αντικατασταλτική/αντιμπατσική, ακόμα κι όταν θίγει άλλα ζητήματα;

  9. Ο/Η Κινητοποιημενο προλεταριατο λέει:

    Διαβαζω το αρθρο και ειμαι ετοιμος να πεσω απο τα γελια. ο αλλος λεει οτι η ακροδεξια δεν ανεβαινει στην ελλαδα. η χρυση αυγή εφτασε στο 10% https://en.wikipedia.org/wiki/Opinion_polling_for_the_next_Greek_legislative_election
    αλλος λεει δεν υπαρχει καθεστως εξαιρεσης. να του θυμισω οτι τη στιγμη αυτος που γραφει απο το πληκτρολογιο του ενα σωρο «αλλοι» βιωνουν το καθεστως εξαιρεσης. στον κοσμο εκτος δυσης η φρικη που εχει σπειρει ο καπιταλισμος δεν περιγραφεται. ολοκληρωτισμος και χειροτερα. φαινεται ποιος ειναι ο αποκομενος και ποιος οχι. κατι συντηρητικοι σαν κι εσας που γραφεται απο την ασφαλεια των σπιτιων σας και δεν εχετε ιδεα τι γινεται στον κοσμο. οχι μονο δεν υπαρχει κοινωνικος φασισμος αλλα ραγδαια οδηγουμαστε προς τον ολοκληρωτισμο. δεν το βλεπετε ειτε γιατι εχετε συμφεροντα ειτε γιατι ειστε ΜΠΕΤΟΣΤΟΚΟΙ οπως λεει ο σχολιαστης απο πανω.
    και απορειτε μετα γιατι σας κυνηγανε στα εξαρχεια? με τετοια πραγματα που λετε τι περιμενετε? πραγματικα δεν καταλαβαινω γιατι τοση λασπη στο χωρο? τοσο σας ενοχλουν οι αναρχικοι? εσεις πως αυτοπροσδιοριζεστε ως αυτονομοι? εγω περισσοτερο συντηρητικους δεξιους βλεπω.
    κατσε και κραζε απο το σπιτι σου. εμεις θα τρωμε το ξυλο και θα κηνυγαμε τους φασιστες.
    οξω ρε

    • Ο/Η protagma λέει:

      Γιατί εξάπτεσαι τόσο πολύ; Η κριτική είναι απαραιτήτως «λάσπη»; Και για να ασκεί κανείς κριτική σημαίνει ντε και σώνει πως ο στόχος της κριτικής του «τον ενοχλεί» ή πως έχει «συμφέροντα» που τον οδηγούν στην άσκηση της συγκεκριμένης κριτικής; Άλλη εκδοχή δεν υπάρχει; Και πώς μπορείς να θεωρείς ότι είμαστε «συντηρητικοί δεξιοί» όταν το πιο πρόσφατο κείμενο τούτου του μπλογκ είναι μακροσκελές άρθρο ενάντια στο ιδεολόγημα της ελληνορθοδοξίας και στις θεσμικές δυνάμεις που το υποστηρίζουν και το προωθούν; Δηλαδή, για να καταλάβοθμε, όταν εσύ μπαίνεις σ’ ένα μπλογκ ή μια ιστοσελίδα για να σχολιάσεις, δε ρίχνεις πρώτα μια ματιά ώστε να καταλάβεις στο περίπου σε ποιον απευθύνεσαι;

      Το σχόλιό σου είναι επιπέδου ξαναμμένου δεκαεξάρη που τοποθετείται σε αθλητικό σάιτ (έλλειψη στοιχειώδους επιχειρηματολογίας, ορθογραφικά λάθη, έλλειψη τόνων, χαρακτηρισμοί κ.λπ.), αλλά το δημοσιεύουμε και του απαντούμε, διότι μας κάνει εντύπωση το ιδιαιτέρως χαμηλό επίπεδο των περισσότερων αναρχικών σχολίων που λαμβάνουμε κατά καιρούς. Φανταζόμαστε πως δεν αντιπροσωπεύουν τον Χώρο στο σύνολό του, αλλά και πάλι, η ύπαρξή τους, μας κάνει ν’ ανησυχούμε σχετικά με το εύρος της ιδεολογικής και θεωρητικής οπισθοδρόμησης που τον χαρακτηρίζει εδώ και κάποια χρόνια.

  10. Ο/Η avriljacob λέει:

    Μιλήσαν τώρα οι γίγαντες της θεωρίας και της βαθιάς ανάλυσης (λέμε τώρα!) που δεν μπορούν να πάνε παραπέρα από ένα αναμάσημα της καστοριαδικής ιδεολογίας.

  11. Ο/Η avriljacob λέει:

    Για να μη μιλήσουμε φυσικά για τις νεομαλθουσιανές απόψεις περί πληθυσμιακού πλεονάσματος.

  12. Ο/Η Όνομα λέει:

    Δεν υπάρχει φασιστικοποίηση της κοινωνίας λέει το άρθρο. Τώρα που κέρδισε ο Τραμπ στην Αμερική τί έχεις να πεις αρθρογράφε? Τί έχεις να πεις για το ότι διόρισε υπεύθυνο της πολιτικής του τον Steve Bannon, αντισημίτη, ρατσιστή, ακροδεξιό και υπέρμαχο της ‘λευκής ανωτερότητας’, σαν να λέμε τον Κασιδιάρη – Αυτός έχει επαφές με ΛεΠεν, με το AfD (Γερμανία) και με το UKIP (Αγγλία) και θέλει, λέει, να εξαπλώσει τον Τραμπισμό στην Ευρώπη, με σκοπό τη δημιουργία μίας κυβερνητικής ακροδεξιάς διεθνούς (έρχονται τόσες εκλογές)?
    Α ρε ξεφτιλισμένοι…

    • Πόσες φορές άραγε πρέπει να το πούμε ότι οι ολιγαρχίες έχουν αποκοπεί από τις κοινωνίες και οι πολιτικοί ελάχιστα εκφράζουν τις κοινωνικές τάσεις; Τα ποσοστά που δεν ψήφισαν κανέναν στις ΗΠΑ γιατί δεν τα μετράς;
      http://www.respublica.gr/2016/11/column/brexittrumpleft/

    • Ο/Η protagma λέει:

      Αν δε θέλουμε να κάνουμε λάστιχο τις έννοιες σε τέτοιο βαθμό ώστε να μη σημαίνουν πλέον τίποτε, θα πρέπει επιτέλους να εξηγήσετε, όλοι εσείς που χρησιμοποιείτε τούτες τις τσιτατοειδείς λέξεις, ποιο είναι το ακριβές νόημα της «φασιστικοποίησης» και όλων των σχετικών εκφράσεων.

      Ο φασισμός, ως γνωστόν, είναι ένα αυταρχικό κοινωνικό κίνημα που παίρνει την κοινοβουλευτική εξουσία όχι απλώς μέσω εκλογών αλλά με παράλληλη άσκηση τρομοκρατίας σε επίπεδο δρόμου. Οι μελανοχίτωνες του Μουσολίνι αυτήν ακριβώς τη δουλειά έκαναν, ενώ, μετά την κατάληψη της εξουσίας, μετατράπηκαν σε μηχανισμό άσκησης της δικτατορικής εξουσίας. Ο Χίτλερ και τα μπολσεβίκικα κόμματα πήγαν αυτή τη λογική ένα βήμα παραπέρα, καθώς, δεν αρκέστηκαν απλώς στην κατάληψη της κρατικής εξουσίας και στην άσκησή της με διδακτορική μορφή, αλλά υπέταξαν το κράτος στο Κόμμα. Έτσι δημιουργείται ο ολοκληρωτισμός ως εντελώς πρωτότυπη εκδοχή τυραννικού και δικτατορικού καθεστώτος, το οποίο στηρίζει την εξουσία του στη διαρκή τρομοκρατία μέσω εκκαθαρίσεων: διώξεις, φυλακίσεις, γκουλάγκ, θάλαμοι αερίων κ.λπ. Όταν κανείς μιλά για «φασιστικοποίηση» προφανώς εννοεί κάτι από αυτά τα δύο: είτε ότι η κοινωνία κυριαρχείται από ακροδεξιές μιλίτσιες οι οποίες ασκούν καθημερινή βία (μέχρι επιπέδου δολοφονιών) με σκοπό να βοηθήσουν ένα κόμμα να στήσει δικτατορία είτε ότι αυτό το κόμμα έχει στήσει τη δικτατορία του και περνά πλέον στο καθαρά ολοκληρωτικό στάδιο, ανοίγοντας στρατόπεδα εξόντωσης κ.ο.κ. Βλέπεις, αγαπητέ φίλε, τίποτε σχετικό στην Αμερική σήμερα; Έχει ο Τραμπ κάποιον παρακρατικό μηχανισμό; Έχει δηλώσει πως θα ανατρέψει τον κοινοβουλευτισμό; Ούτε καν το ίδιο του το κόμμα δεν τον στήριξε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

      Προφανώς όλα τούτα είναι ψιλά γράμματα για σένα, μιας και, μεγαλωμένος καθώς είσαι με την βουλγάτα της μετά το 1960 «αντιρατσιστικής» εκδοχής αναρχισμού, πιστεύεις ότι ο «φασισμός» είναι απότοκο απλώς και μόνον του ρατσισμού, δηλαδή, εν ολίγοις, ότι ο «φασισμός» δεν είναι κοινωνικό καθεστώς, το ιδιαίτερο είδος κοινωνικού συστήματος και πολιτικού καθεστώτος που μόλις περιγράψαμε, αλλά η διάδοση «ρατσιστικών» ιδεών. Η προσέγγιση αυτή είναι αστεία και δείχνει πόσο δίκιο έχει το αρχικό κείμενο που δημοσιεύουμε, όταν μιλά για την απόλυτη θεωρητική ένδεια του σύγχρονου ελληνικού αναρχικού Χώρου. Στην περίπτωση, δε, των ΗΠΑ αυτή η αντίληψη είναι ακόμα περισσότερο ανεδαφική, μιας και ο αμερικανικός ρατσισμός είναι προνεωτερικού-δουλοκτητικού τύπου κι έτσι ποτέ σε δυνδέθηκε με κινήματα που ζητούσαν την ανατροπή του κοινοβουλευτισμού και την επιβολή δικτατορίας, όπως συνέβη στην Ευρώπη. Ακόμα και η λεγόμενη «εναλλακτική Δεξιά» (alt Right), μεγάλο κεφάλι της οποίας είναι ο Στηβ Μπάνον, είναι συντηρητική (και ανοιχτά ακροδεξιά σε ορισμένες περιπτώσεις) σε επίπεδο αξιών. Σε επίπεδο πολιτικό-καθεστωτικό παραμένει πιστή στις αξίες του φιλελεύθερου κοινοβουλευτισμού και ουδέποτε έχει θέσει ζήτημα καθεστωτικής-πολιτειακής αλλαγής, δηλαδή κατάργησης θεμελιωδών συνταγματικών και προσωπικών ελευθεριών.

      Που στηρίζεις, κατά συνέπεια, τις κραυγές σου περί «φασιστικοποίησης»; Η Νέα Δημοκρατία που σήμερα περιλαμβάνει Άδωνι και Βορβορίδη ενώ παλιότερα είχε στις τάξεις της τον Πλεύρη υιό, τον Καρατζαφύρερ ή τον Παπαδόγγονα, είναι φασιστικό ή μοναρχικό κόμμα; Ο Ομπάμα που απέλασε 2.5 εκατομύρια μετανάστες είναι «φασίστας» ή όχι; Και σε τι διαφέρει ουσιαστικά ο Τραμπ, πέραν της ρητορικής του;

      • Ο/Η Antifascist λέει:

        «Αν δε θέλουμε να κάνουμε λάστιχο τις έννοιες σε τέτοιο βαθμό ώστε να μη σημαίνουν πλέον τίποτε, θα πρέπει επιτέλους να εξηγήσετε, όλοι εσείς που χρησιμοποιείτε τούτες τις τσιτατοειδείς λέξεις, ποιο είναι το ακριβές νόημα της «φασιστικοποίησης» και όλων των σχετικών εκφράσεων.»
        Ο Ουμπέρτο Εκο, σε ένα άρθρο του πριν από αρκετά χρόνια, σκιαγράφησε τα τυπικά χαρακτηριστικά ενός συγκεκριμένου τρόπου σκέψης, τον οποίο ο ίδιος αποκάλεσε αρχέγονο φασισμό ή πρωτο-φασισμό.
        http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=387365
        Ο Τραμπ δεν είναι φασισμός αλλά είναι πρώτο-φασισμός που εσύ δικαιολογείς. Άστο αντιδραστικέ αρθρογράφε. Πιάσε καλύτερο το λόλα να ένα μίλο. Μεσάνυχτα έχεις.
        Διαβάζοντας όμως το παρακάτω
        «Προφανώς όλα τούτα είναι ψιλά γράμματα για σένα, μιας και, μεγαλωμένος καθώς είσαι με την βουλγάτα της μετά το 1960 «αντιρατσιστικής» εκδοχής αναρχισμού, πιστεύεις ότι ο «φασισμός» είναι απότοκο απλώς και μόνον του ρατσισμού, δηλαδή, εν ολίγοις, ότι ο «φασισμός» δεν είναι κοινωνικό καθεστώς, το ιδιαίτερο είδος κοινωνικού συστήματος και πολιτικού καθεστώτος που μόλις περιγράψαμε, αλλά η διάδοση «ρατσιστικών» ιδεών»
        πραγματικά δεν καταλαβαίνω αν το πρόταγμα είναι κανένα παράρτημα του Καζάκη ή των διάφορων εθνικιστών!
        » Στην περίπτωση, δε, των ΗΠΑ αυτή η αντίληψη είναι ακόμα περισσότερο ανεδαφική, μιας και ο αμερικανικός ρατσισμός είναι προνεωτερικού-δουλοκτητικού τύπου κι έτσι ποτέ σε δυνδέθηκε με κινήματα που ζητούσαν την ανατροπή του κοινοβουλευτισμού και την επιβολή δικτατορίας, όπως συνέβη στην Ευρώπη. »
        Ναι ε? Για την Κου Κλουξ Κλαν έχεις ακούσει? Για τις νεοναζιστικές ομάδες της Αμερικής που στηρίζουν τον Τραμπ? Δεν είναι αυτό κάτι σαν τις μιλίτσιες του Μουσολίνι? Δεν έχει γκούλαγκ σήμερα ο δυτικός κόσμος? Το Γκουαντάναμο τί είναι? Κανονικά μπαίνουμε σε στάδιο εκφασισμού αρθρογράφε. Δεν το έχεις καταλάβει ε? Δεν βλέπεις ότι στρεφόμαστε προς τον πιο ακραίο ολοκληρωτισμό και σε έναν ρατσισμό που φορά τον μανδύα του αντιευρωπαϊσμού? Και το γεγονός ότι ο Τραμπ έχει βάλει μέσα ακροδεξιούς και ρατσιστές δεν σε τρομάζει καθόλου? Κι εσύ κάθεσαι και δικαιολογείς τους φασίστες με αστεία επιχειρήματα του στιλ «ε δεν είναι και τόσο χάλια τα πράγματα». Αλλά γιατί? «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει» http://tvxs.gr/news/biblio/oso-mas-tromazei-i-morfi-toy-teratos-manos-xatzidakis Όλες σου αυτές οι ανοησίες του στιλ «ε δεν είναι και τόσο άσχημα τα πράγματα» δείχνουν ότι πραγματικά είσαι κι εσύ ένας με το τέρας. Άλλωστε αυτό φαίνεται και από τις Ισλαμοφοβικές σου θέσεις πάνω στο μπουρκίνι. Οι θέσεις σου είναι ίδιες ακριβώς με αυτές των ακροδεξιών. Έχετε τις ίδιες απόψεις για τους μετανάστες και για την πολυπολιτισμικότητα.
        Όσο για τον Ομπάμα… πες μου ειληκρινά, πού είδες επί Ομπάμα να γίνεται αυτό που γίνεται σήμερα στην Αμερική, να τρώνε ξύλο μαύροι και ξένοι από τον όχλο? Για δες εδώ τί γίνεται http://europe.newsweek.com/hate-incidents-trump-election-southern-poverty-law-center-526511?rm=eu ?
        «Σε επίπεδο πολιτικό-καθεστωτικό παραμένει πιστή στις αξίες του φιλελεύθερου κοινοβουλευτισμού και ουδέποτε έχει θέσει ζήτημα καθεστωτικής-πολιτειακής αλλαγής, δηλαδή κατάργησης θεμελιωδών συνταγματικών και προσωπικών ελευθεριών. »
        Δεν στερεί προσωπικές ελευθερίες ο Τραμπ? Ρε σεις πάτε καλα? Κούνα λίγο το κεφάλι σου να συνέλθεις λέω εγώ. Άκου εκεί δεν στερεί προσωπικές ελευθερίες? Το να σε κηνυγά ο όχλος επειδή είσαι μαύρος ή ομοφυλόφιλος δεν είναι απειλή? Και τί πάει να πει «μιας και, μεγαλωμένος καθώς είσαι με την βουλγάτα της μετά το 1960 «αντιρατσιστικής» εκδοχής αναρχισμού»? Ο αναρχισμός είναι εξ’ αρχής αντιρατσιστικής και δεν δικαιολογεί κανέναν ρατσιστή ή ναζιστή όπως κάνεις εσύ ακροδεξιέ «ελευθεριακέ». Ο αναρχισμός είναι συνιφασμένος με τον αντιρατσισμό και μάχεται ενάντια σε κάθε καταπίεση και εξουσία ενώ εσύ κάνεις το αντίθετο, στηρίζεις τους καταπιεστές τους δικαιολογείς και τους δίνεις βήμα.
        Πραγματικά καλύτερα να κλείσει το Πρόταγμα. Όχι τίποτα αλλά για να μην ξεφτυλίζεστε κι εσείς δημόσια.

  13. Ο/Η Cost(A)s λέει:

    Τί εχεις να πεις τωρα αρθρογραφε για την νικη του Τραμπ? Είδες λοιπόν που ειχαν δίκιο οι αναρχικοί? Είδες που βαδίζουμε προς τον φασισμό? Αναρωτιέμαι εσύ σε ποια πλευρά της ιστοριας θα είσαι. Θα εισαι μαζι με αυτους που διαδηλωνουν εναντια στον Τραμπ ή θα λες πως και αυτοι ειναι αναρχικοι και δεν ξερουν τι τους γινεται?
    Το αρθρο σου ειναι η πιο καλη δικαιολογηση στον φασισμο και ολη η σελιδα απο τις πιο αντιδραστικες που εχω διαβασει.
    Νρτοπή σας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s