Περί του φαινομένου Τραμπ

(προδημοσίευση – απόσπασμα από το editorial του επερχόμενου, 10ου τεύχους του Προτάγματος)

 

Η γενικευμένη αμηχανία μπροστά στις εξελίξεις

α) Η εύκολη λύση της ακατάσχετης φασιστολογίας

trump-rifle-Και ξαφνικά η 8η Νοεμβρίου 2016 σήμανε την έλευση της Αποκάλυψης: αύξηση των ψυχολογικών περιστατικών, ανάγκη ψυχολογικής συνδρομής και συμβουλευτικής εντός των «φιλελεύθερων» αμερικανικών πανεπιστημίων τη βραδιά της καταμέτρησης των ψήφων, αύξηση πωλήσεων των δυστοπικών μυθιστορημάτων και γενικώς ένα άνευ προηγουμένου παραλήρημα σε επίπεδο εκτίμησης της κατάστασης. Αυτό συνέβη διότι ο νεοϋορκέζος μεγιστάνας με την επιδεικτική του περιφρόνηση προς κάθε μορφή πολιτικής ορθότητας γίνεται αντιληπτός από τους οπαδούς της τελευταίας ως η ενσάρκωση του απόλυτου Κακού: ρατσιστής, μισογύνης, εθνικιστής, αμόρφωτος, αυταρχικός, «φασίστας». Ειδικά η φασιστολογία γνώρισε μεγάλες στιγμές δόξας, μιας και παντού ακούμε και διαβάζουμε για τον φασίστα Τραμπ: τι ότι αντιπροσωπεύει μια νέα μορφή φασισμού[1], τι ότι πάσχει από «σύνδρομο του Χίτλερ», τι ότι είναι «ναζί» και «νεοφασίστας»[2] -και τι δεν ακούσαμε και είδαμε -μέχρι κι εξώφυλλο με αμφίεση τζιχαντιστή να αποκεφαλίζει το άγαλμα της Ελευθερίας[3].

Γιατί όμως ένας υποψήφιος της λαϊκής Δεξιάς (αλά αμερικανικά) να προκαλεί τέτοιες υπέρμετρες αντιδράσεις; Διότι η σημερινή Αριστερά, κατ’ ουσία νεολαιίστικη και ακαδημαϊκή, με «διανοούμενα» κι «εκλεπτυσμένα» γούστα έχει καταφέρει να υφάνει γύρω της, αρχής γενομένης απ’ τη δεκαετία του ’70, ένα αεροστεγές κουκούλι που της επέτρεπε, μέχρι πολύ πρόσφατα, ν’ αγνοεί πλήρως την πραγματικότητα. Εν προκειμένω το γεγονός πως υπάρχουν και λευκοί, αρσενικοί φτωχοί, θύματα εκμετάλλευσης και ανισότητας, οι οποίοι μάλιστα κάπου κάπου δεν αντέχουν άλλο να τους εμπαίζουν και αποφασίζουν να ψηφίσουν κάποιον θηλυκό ή αρσενικό ψευτόμαγκα για να «ανατρέψει το Σύστημα». Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούμε πλέον να περιστέλλουμε την ισότητα στην πολυπολιτισμική ανοιχτότητα απέναντι στην «ετερότητα», όπως επίσης και στον αντιρατσισμό: η ανισότητα δεν έχει ούτε χρώμα, ούτε φυλή, ούτε θρησκεία, ούτε πατρίδα. Κι ούτε ο «λευκός, δυτικός άντρας» είναι η πηγή όλων των κακών, όπως για δεκαετίες ολόκληρες προσπαθούν να μας πείσουν τα διάφορα ρεύματα μεταμοντέρνου φεμινισμού.

foto-tramp-karnavaliaΤο μόνο που έχουν καταφέρει όλες αυτές οι ιδεολογίες είναι να δημιουργήσουν μια φοβική νοοτροπία που κρύβεται πίσω από μεγαλόστομες εκφράσεις και ρητορείες. Στην πραγματικότητα, όμως, ο μεγάλος «προστατευόμενος χώρος» (κατά τα safe spaces των φεμινιστριών) της σύγχρονης Αριστεράς -δηλαδή των φορέων της «αντιπατριαρχικής» κι «αντιρατσιστικής» παράνοιας, που ξεκινά από τους διάφορους αντιφασίστες και φτάνει μέχρι τους πανεπιστημιακούς και τεχνοκράτες των ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται γύρω από το προσφυγικό- δεν είναι παρά η μεγαλύτερη ένδειξη της αποτυχίας τούτης της Αριστεράς και των αντίστοιχων αναρχικών χώρων ως ριζοσπαστικών πολιτικών χώρων που υποτίθεται πως ευαγγελίζονται την κοινωνική αλλαγή. Η πολιτική ορθότητα, που αποτελεί όχι απλώς τρόπο έκφρασης μα και αντιληπτικό σχήμα όλων αυτών των ομάδων, συνιστά, μέσω των γλωσσικών διορθώσεων που διαρκώς επιβάλλει, μια γενικότερη προσπάθεια «εξευγενισμού» της πραγματικότητας, άμβλυνσης των μυτερών της γωνιών και λείανση των προεξοχών της, ούτως ώστε να καταστεί πιο συμβατή με τις ιδέες της αντιαυταρχικής νοοτροπίας. Κι αν με αυτόν τον τρόπο η πραγματικότητα παρερμηνεύεται πλήρως, ας πάει και το παλιάμπελο! Η Κρίστιν Ρόουζεν, στο κείμενό της αυτού του τεύχους («Το smarm και η ζημιά που προκαλεί: ένα σχόλιο πάνω στον σύγχρονο τρόπο ζωής») δείχνει πώς τούτη η λογική οδηγεί σε μια ευθυγράμμιση με τη δικτατορία της «αισιοδοξίας» και της «θετικής σκέψης» που χαρακτηρίζει τις σημερινές κοινωνίες της κατανάλωσης. Το άρθρο που μεταφράζουμε δημοσιεύεται στο νεοσυντηρητικό περιοδικό Commentary, ωστόσο η κριτική της είναι απολύτως σωστή. Τελικά χρειάζεται κανείς ν’ αποταθεί στους νεοσυντηρητικούς για ν’ ακούσει και να διαβάσει πράγματα που κατά τα άλλα θα όφειλε να υποστηρίζει με κάθε τρόπο η σημερινή Αριστερά!trump6708

β) Η ανθρωπολογική πόλωση εντός της Δύσης

Όταν όμως η τελευταία έχει αναπτύξει μια τέτοια, παιδικού τύπου, νοοτροπία, απορρίπτοντας οτιδήποτε το «ενήλικο» (την ικανότητα να βλέπουμε την πραγματικότητα κατάματα, την ανοχή στην «ωμή» γλώσσα, την κοινή λογική, το ενδιαφέρον για το περιεχόμενο κι όχι για τη μορφή και τα «επιτελεστικά» καραγκιοζιλίκια), έχει απολέσει κάθε πιθανότητα να απευθυνθεί στην κοινωνία. Κι έτσι περιορίζεται στο να μιλά μόνο και μόνο για να αντλεί ηδονή από το άκουσμα των ίδιων της των λόγων.

Η παλιά αριστερή, λενινιστικού τύπου, απαξίωση των μαζών δεν οδήγησε ποτέ σε σύνδρομα ανθρωποφοβίας, καθώς τότε οι μάζες κρίνονταν μεν απαίδευτες κι ανίκανες να φτάσουν αφ εαυτών στην κατάκτηση της απαραίτητης επαναστατικής συνείδησης, ωστόσο όχι μόνο δε θεωρούνταν καταδικασμένες αλλά συνιστούσαν και στόχο προσηλυτισμού (ακριβώς επειδή ήταν οι «επαγγελματίες επαναστάτες» αυτοί που θα τους μεταβίβαζαν την επαναστατική συνείδηση). Αντίθετα, υπό την επίδραση της «αντιπατριαρχικής» ιδεολογίας των κινημάτων του ’60, ο σημερινός, μεταμοντέρνος αριστερισμός και αναρχισμός, περιφρονεί τις μάζες όχι απλώς για κάποια ανικανότητά τους ν’ απελευθερωθούν αλλά γι’ αυτό που είναι στην ίδια τους την ουσία. Κι έτσι από τον πατερναλισμό περνάμε στην απροκάλυπτη περιφρόνηση που φτάνει συχνά στα όρια του μίσους ή/και της φοβίας για τους «ρατσιστές» και τους «φασίστες» «μικροαστούς».

Δεν πρόκειται εδώ μόνο για τα έντυπα των διάφορων «ανθελληνικών» και λοιπών Αντιφά ομάδων του δύστυχου τούτου κόσμου, που βρίθουν εκφράσεων όπως «ελληνικός εμετός», «ρατσιστικός βόθρος» και διάφορα άλλα συναφή κι ωραία όταν αναφέρονται στην κοινωνία. Τέτοια ξεσπάσματα εφηβικής οργής συνιστούν απλώς τις πιο ακραίες εκδοχές όσων έχουν πιαστεί κατά καιρούς να λένε διαφόρων διαμετρημάτων αστέρες της παγκόσμιας τεχνοφιλελεύθερης διεθνούς. Πιο πρόσφατο παράδειγμα η Χίλαρι Κλίντον, κατά την τελευταία προεκλογική εκστρατεία, που χαρακτήρισε τους μισούς οπαδούς του Τραμπ ως «ένα μάτσο απαράδεκτους: ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικούς, ξενοβοβικούς, ισλαμοφοβικούς κι ό,τι άλλο θέλετε»[4]. Αλλά κι οι γάλλοι Σοσιαλιστές δεν πάνε πίσω. Αρκεί να θυμηθούμε τον Ολάντ που αποκαλούσε «ξεδοντιάρηδες» τους φτωχούς κατοίκους των βορειοανατολικών νομών της χώρας αλλά κι έναν δήμαρχο του κόμματος, σε μια μικρή πόλη της περιοχής, ο οποίος, αμέσως μετά τον θρίαμβο του λεπενικού Εθνικού Μετώπου στην πόλη του, δήλωσε ότι θα παραιτηθεί -κάτι που έπραξε την επομένη- υπό το σκεπτικό ότι «δε θέλω ν’ αφιερώσω τη ζωή μου σε ηλίθιους»[5]. Αντίστοιχα, ο -προοδευτικών ιδεών (liberal)- κωμικός Μπιλ Μάερ απαντούσε προεκλογικά στην Κεϊλιάν Κόνγουεϊ, τη νυν εκπρόσωπο του Τραμπ, ότι ο τελευταίος ανέβαινε στις δημοσκοπήσεις, «επειδή ο κόσμος είναι ηλίθιος», ενώ ένα από τα συνθήματα της Πορείας των Γυναικών ενάντια στον Τραμπ ήταν το λογοπαίγνιο «να ξανακάνουμε την Αμερική έξυπνη (Make America Smart Again)».

usaekloges-trump3Τα παραδείγματα μπορούν εύκολα να πολλαπλασιαστούν. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η σημασία τους: η βαθιά κι ακομπλεξάριστη περιφρόνηση που νιώθουν πλέον οι σημερινές «κοσμοπολίτικες» και προοδευτικές ολιγαρχίες των μεγάλων πόλεων για τους λαούς των χωρών τους. Αρκεί, εξάλλου, να θυμηθούμε τα σχόλια των φιλοευρωπαϊστών κατά την περίοδο του Μπρέξιτ, για να πεισθούμε ότι πρόκειται πλέον για φαινόμενο με καθολική ισχύ[6]. Ουσιαστικά πρόκειται για τις σύγχρονες «εξεγερμένες» ολιγαρχίες για τις οποίες μίλαγε ο Κρίστοφερ Λας: άρχοντα στρώματα που δεν ενδιαφέρονται τόσο να διευθύνουν τις κοινωνίες, όσο ν’ αποκοπούν από αυτές προκειμένου να χαρούν τα προνόμιά τους.

Αυτό που αντίθετα πρέπει εδώ να τονιστεί είναι το γεγονός πως οι σημερινές «ταξικές» αντιθέσεις αποκτούν έναν συνολικότερο, σχεδόν ανθρωπολογικό χαρακτήρα. Όπως παρατηρούσαμε με αφορμή το Μπρέξιτ, πλέον παρατηρείται μια σαφής τάση διαχωρισμού των μεγάλων πόλεων κάθε χώρας από τις μικρομεσαίες πόλεις της ενδοχώρας και την επαρχία, γενικότερα. Η διάκριση αυτή, που τείνει να λάβει χαρακτηριστικά ανοιχτής πόλωσης, έχει να κάνει με το γεγονός ότι στις πόλεις συγκεντρώνονται πλέον οι εκπρόσωποι της παγκοσμιοποίησης και της νέας, μεταβιομηχανικής οικονομίας (σε οικονομικό επίπεδο) αλλά και της μεταμοντέρνας, χιπστερο-πολυπολιτισμικής ιδεολογίας (σε πολιτιστικό-ανθρωπολογικό επίπεδο). Αντίθετα, στη φτωχή ενδοχώρα διαβιούν τα θύματα της νέας οικονομίας, οι στρατιές των ανέργων και όλων όσοι ζουν με τα προνοιακά επιδόματα κι είναι ακόμη φορείς λαϊκών ηθών αλλά και αρετών που γεννήθηκαν εντός του αστικού κόσμου: πρόσδεση στον γενέθλιο τόπο, σεβασμός της συσσωρευμένης εμπειρίας, αγάπη για την πατρίδα κ.λπ. Πρόκειται για όλες αυτές τις μάζες των ξεχασμένων πρώην βιομηχανικών εργατών οι οποίοι, πέραν του ότι καταδικάστηκαν σταδιακά σε μια χρόνια και μόνιμη ανεργία, έχουν να υφίστανται την ανοιχτή περιφρόνηση των κοσμοπολίτικων ελίτ των πόλεων, οι οποίες τους χαρακτηρίζουν διαρκώς ως καθυστερημένους και ανίκανους για «καινοτομία», ως «ρατσιστές» και «φασίστες».

γ) Το τεχνοφιλελεύθερο πρόταγμα

US-HALLOWEEN-DOG-PARADE

Τόσο στην περίπτωση του Μπρέξιτ (όπου υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ ψήφισε η ενδοχώρα και εναντίον το Λονδίνο με τις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις) όσο και στην περίπτωση του Τραμπ (με τον θρίαμβο του τελευταίου στις μικρές και μεσαίες πόλεις) και της Λεπέν (με τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των γαλλικών Προεδρικών εκλογών να δείχνουν τις μεγάλες και οικονομικά ευημερούσες γαλλικές πόλεις να επιπλέουν σα νησίδες σε μια θάλασσα Εθνικού Μετώπου) έχουμε την επανάληψη του ίδιου σεναρίου: η ξεχασμένη ενδοχώρα εξεγείρεται ενάντια στην εκλεπτυσμένη και «ανοιχτόμυαλη» (δηλαδή τεχνοφιλελεύθερη) ολιγαρχία των μεγάλων αστικών κέντρων ψηφίζοντας δεξιούς λαϊκιστές με πατριωτικό και αντιπαγκοσμιοποιητικό λόγο. Και από την άλλη πλευρά, οι μεγάλες πόλεις συνασπίζονται πίσω από υποψηφίους σαν τον Ομπάμα, τη Χίλαρι και τον Μακρόν οι οποίοι εκφράζουν την τεχνοφιλελεύθερη και προοδευτική γραμμή ενός νεοφιλελευθερισμού με ανθρώπινο πρόσωπο κι οικολογικές ευαισθησίες: ώθηση στη μεταβιομηχανική οικονομία (δηλαδή στη Γουόλ Στριτ, τη Σίλικον Βάλεϊ και τα μεγάλα πανεπιστήμια) η οποία -υποτίθεται πως- δε μολύνει το περιβάλλον, αντιρατσισμός και φιλανθρωπία. Κι όλα αυτά περασμένα μ’ ένα βερνίκι «αξιοκρατίας» και «γνώσης». Πρόκειται για έναν χίπστερ σοσιαλφιλελευθερισμό ο οποίος έχει ως πολιτικό του πρόγραμμα τη συμμαχία των εκλεπτυσμένων ολιγαρχών της «οικονομίας της γνώσης» με τις μειονότητες και τους μετανάστες, οι οποίοι συνιστούν το υπηρετικό της προσωπικό (καθαρίστριες, νοσοκόμες, υδραυλικοί, μάγειρες, ντελίβερι, ταξιτζήδες, νταντάδες κ.ο.κ.) εντός των μεγάλων, «global» αστικών κέντρων. Αυτή τη στρατηγική, όπως εξηγεί ο Τόμας Φρανκ (στο κείμενό του που μεταφράζουμε σε αυτό το τεύχους) οι Δημοκρατικοί «σύμβουλοι» την προωθούν σταθερά από τη δεκαετία του ’70, μιας και συνιστά αντανάκλαση των κινημάτων της δεκαετίας του ’60 από τα οποία προέρχεται αυτή η γενιά πολιτικών[7]: συμμαχία της σπουδάζουσας κι «εκλεπτυσμένης» λευκής νεολαίας με τις μειονότητες, τις γυναίκες και τον ΛΟΑΤ κόσμο. Αυτό ακριβώς που συνιστά σήμερα το πρόταγμα των Δημοκρατικών, του Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Γαλλία και φυσικά του Μακρόν. Με τη μόνη διαφορά ότι οι πάλαι ποτέ «εξεγερμένοι» φοιτητές είναι πλέον βασικά γρανάζια της οικονομικής, πολιτικής και ακαδημαϊκής ολιγαρχίας. Πρόκειται για το πέρασμα της σοσιαλδημοκρατίας και του προοδευτισμού από μια «ταξική στρατηγική» σε μια «στρατηγική αξιών», όπως το έθετε μια περίφημη έκθεση του επίσημου θινκ τανκ του γαλλικού ΣΚ, Terra Nova, καλώντας το κόμμα να κόψει τους παραδοσιακούς του δεσμούς με την εργατική τάξη[8]. Δεν πρέπει να λησμονούμε άλλωστε ότι ο σέξι και «χαρισματικός» Ομπάμα είχε απορρίψει μια υποψήφιο για τη θέση της αρχισυμβούλου οικονομικής πολιτικής επειδή το 1992 είχε μιλήσει για «αναδιανομή» του πλούτου[9].

Το πρόταγμα των Δημοκρατικών θα πρέπει να λογίζεται ως το εξής: μια πολυπολιτισμική κεντρική εξουσία στα χέρια φωτισμένων λευκών τεχνοκρατών που θα στηρίζεται στις εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες, τις οποίες θα χρησιμοποιεί ως πολιτική πελατεία πετώντας τους ξεροκόμματα (συμβολικού τύπου νομοθετήματα κατά κύριο λόγο συν ορισμένα μέτρα θετικών διακρίσεων). Και σε αυτή όμως, ακόμα, την περίπτωση φανερώνεται η ίδια αποστασιοποίηση και αποκοπή από την κοινωνία. Διότι οι διάφορες μειονότητες δε γίνονται αντιληπτές ως δυνάμει αυτόνομα υποκείμενα, ικανά να συμμετάσχουν εξίσου στην πολιτική ζωή της κοινωνίας, αλλά ως πελατειακές ομάδες που έχουν ανάγκη την προστασία και την αρωγή κάποιας φωτισμένης πρωτοπορίας -είτε πρόκειται για την τεχνο-γραφειοκρατική βοήθεια, στην περίπτωση της προοδευτικής ολιγαρχίας, είτε για «κινηματική» προστασία, στην περίπτωση της Αριστεράς και των αναρχικών. Εμείς με κάθε ευκαιρία τονίζουμε τη σημασία του αντιμικροαστισμού των κινημάτων του ’60 στη διαμόρφωση τούτης της φοβικής μα και ταυτόχρονα ελιτίστικης στάσης απέναντι στην κοινωνία. Θα πρέπει όμως να λάβουμε υπόψη και τις σχετικές ενοράσεις του Τζορτζ Όργουελ και του Κρίστοφερ Λας σχετικά με τον εξίσου καίριο ρόλο που έπαιξε η «κοσμοπολίτικη» και «φωτισμένη» λογική των προοδευτικών και αριστερών διανοούμενων ήδη από αρκετά παλιότερα. Στο κείμενό του που μεταφράζουμε σε αυτό το τεύχος («Χίλαρι Κλίντον, η σωτήρας των παιδιών»), εξάλλου, ο Λας δείχνει, με αφορμή την περίπτωση της Χίλαρι Κλίντον, πώς ο προοδευτισμός κι ο απορρέων από αυτόν τεχνοκρατισμός μπορεί χωρίς το παραμικρό πρόβλημα να μοιράζεται τις εμμονές του αντιαυταρχικού φαντασιακού. Αντίστοιχα, ο Ν. Κασφίκης παρουσιάζει και αναλύει την κριτική του Όργουελ στην αριστερή και προοδευτική διανόηση της εποχής του[10].

 trumb-hair-650-800x547

[1] «Ίσως είναι η στιγμή να διακρίνουμε μεταξύ παλαιών και νέων φασισμών. Βασικό σημείο αναφοράς παραμένουν οι μορφές ευρωπαϊκού φασισμού των μέσων του εικοστού αιώνα. Με τον Τραμπ έχουμε μια διαφορετική κατάσταση, την οποία όμως θα εξακολουθούσα να αποκαλώ φασιστική. Η φασιστική στιγμή έρχεται όταν ο Τραμπ επιφυλάσσει στον εαυτό του την εξουσία να απελάσει εκατομμύρια ανθρώπους ή να βάλει τη Χίλαρι στη φυλακή μόλις αναλάβει καθήκοντα (αυτό το πήρε πίσω τώρα), να σπάζει εμπορικές συμφωνίες κατά το δοκούν, να προσβάλλει την κυβέρνηση της Κίνας, να ζητά την επαναφορά του εικονικού πνιγμού και άλλων τρόπων βασανιστηρίων. […] Κανείς δεν είναι σίγουρος ότι έχει διαβάσει το Σύνταγμα ή ότι ενδιαφέρεται καν γι’ αυτό. Η αλαζονική αυτή αδιαφορία είναι κάτι που ελκύει κόσμο προς αυτόν. Και αυτό είναι φασιστικό φαινόμενο. Αν κάνει πράξεις τα λόγια του, τότε θα έχουμε μια φασιστική κυβέρνηση» (Τζ. Μπάτλερ, «Γιατί ο Τραμπ αποτελεί φασιστικό φαινόμενο», www.nomadicuniversality.com, 23/1/2017).

[2] J. Cowley, “In the age of reaction, a neo-fascist has taken the White House”, newstateman.com, 9/11/2016.

[3] Εξώφυλλο του γερμανικού Spiegel (4/2/2017).

[4] S. Mehta, “Campaign 2016 updates: Republicans pounce upon Clinton ‘deplorables’ remark. She apologizes. Sort of.”, http://www.latimes.com, 10/9/2016.

[5] Πρόκειται για τον Daniel Delomez, δήμαρχο του Annezin (σύμφωνα με τον Canard Enchaîné της  26ης/4/2017).

[6] Βλ. το «Μπρέξιτ από ανθρωπολογική και γεωπολιτική σκοπιά» (protagma.wordpress.com)

[7] Ας μην ξεχνάμε ότι ο Κλίντον κι ο Ομπάμα υπήρξαν οι πρώτοι Πρόεδροι προερχόμενοι από τους baby boomers, τη γενιά που πρωταγωνίστησε στα νεολαιίστικα κινήματα εκείνων των δεκαετιών.

[8] Βλ. το άρθρο του διευθυντή του εν λόγω θινκ τανκ, Olivier Ferrand, « Gauche : d’une stratégie de classe à une stratégie de valeurs », Le Monde, 9/6/2011.

[9] Βλ. J. Harwood, “Don’t Dare Call the Health Law ‘Redistribution’”, The New York Times, 23/11/2013.

[10] Βλ. τις βιβλιοκριτικές αυτού του τεύχους.

Advertisements
This entry was posted in Κείμενα. Bookmark the permalink.

14 Responses to Περί του φαινομένου Τραμπ

  1. Παράθεμα: Περί του φαινομένου Τραμπ – manolisgvardis

  2. Ο/Η georgeP λέει:

    https://pbs.twimg.com/media/DBv0XvZXgAAnZx7.jpg:large Συνοψίζει κι ο Βrendan ο’ Neill αυτό που λέτε πολύ καλά, και χωρίς να είναι νεοσυντηρητικός!

    • Ο/Η Michael Theodosiadis λέει:

      Ή αυτό… πιο καλό και απόλυτα περιγραφικό!

      • Ο/Η georgeP λέει:

        Nαι, γενικά κάνει οξυδερκείς αναλύσεις. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν φαίνεται να συγκινείται από ιδέες όπως Αποανάπτυξη(την οποία προωθεί το πρόταγμα) ή να συμμερίζεται τις »πράσινες» ανησυχίες όπως φαίνεται και στο παρακάτω άρθρο…https://medium.com/@burntoakboy/everyone-please-stop-calling-jeremy-corbyn-hard-left-3346f94638aa

        • Ο/Η Michaeil Theodosiadis λέει:

          Ναι Γιώργο, είναι καλές οι τοποθετήσεις του σε ό,τι έχει να κάνει με την υποκρισία της φιλελεύθερης αριστεράς (τουλάχιστον αυτής που βασιλεύει εδώ στη Βρετανία και στον αγγλοσαξωνικό κόσμο γενικότερα). Καυτηριάζει διαρκώς τις τάσεις ναρκισσισμού των υποστηρικτών της παραμονής (Bremain), τη διπροσωπία τους και την κατάφωτη ασυνέπειά τους, όταν προσπαθούν να το παίξουν αντιρατσιστές αλλά φιμώνουν οποιονδήποτε έχει αντίθετη άποψη και την ίδια στιγμή θεωρούν πως όλοι οι κάτοικοι του Ευρωπαϊκού νότου είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι (τόσο αντιρατσισμό είχαμε να δούμε από την εποχή του Disraeli). Καταγγέλλει όλους τους Κορμπινόπληκτους που βλέπουν παντού συνωμοσίες και κρυφές ατζέντες των ΜΜΕ εναντίον του μέγιστου ηγέτη, ο οποίος δεν δίστασε ξεδιάντροπα να χρησιμοποιήσει τα θύματα της πυρκαγιάς του Grenfel για ψηφοθηρία… γενικά η στάση O’ Neill είναι σωστή σε ό,τι έχει να κάνει με αυτή την χιπστερική παλαβομάρα των αριστεροφιλελεύθερων. Από εκεί και πέρα ο ίδιος δήλωσε πολλές φορές ότι στις εκλογές του Ιούνη θα ψήφιζε την Τερέζα Μέι, δεν είναι με την αποανάπτυξη όπως λες, δεν συζητά καν για άμεση δημοκρατία (μάλιστα θεωρεί δημοκρατία το σημερινό καθεστώς) και γενικά δεν τις συμμερίζομαι. Όπως και τους σκεπτικισμούς του για την κλιματική αλλαγή, τους θεωρώ ανούσιους.

          Ώρες ώρες, ορισμένοι άνθρωποι της παλιάς λαϊκής αριστεράς, από τη φούρια τους να την πουν στους νεοαριστερούς, αναπαράγουν οτιδήποτε είναι ενάντια στις ασυναρτησίες των δεύτερων. Δεν μου αρέσει αυτός ο αυτοματισμός πάντως. Όπως και οι δεύτεροι κατηγορούν ως «ακροδεξιούς» όσους συμμερίζονται κριτικές σε όλο αυτό το μεταμοντέρνο οπλοστάσιο (Μπάτλερ, Φουκώ, Φεντερίστι, Ντεριντά, Ντελέζ, Λακάν) που αναπαράγεται σε όλους τους ακαδημαϊκούς κύκλους. Αυτό δυστυχώς εντείνει το κομφούζιο του διαλόγου και η λογική του «μην υιοθετείς τα επιχειρήματα του αντιπάλου» (λες και ένα επιχείρημα αποκτά αξία μόνο και μόνο αν το λέει κάποιος που μας αρέσει) μπερδεύει τα πράγματα ακόμα περισσότερο…

          Πάντως, οι κριτικές στην χιπστερική αριστερά είναι έγκυρες, ανεξάρτητα αν τις λένε νεοσυντηρητικοί ή αν είναι κριτικές ετερόδοξων αριστερών…

          • Ο/Η georgeP λέει:

            Δεν θεωρώ αυταπόδεικτη την αξία της αποανάπτυξης ή της ικανότητάς της να δώσει λύσεις πχ σε μια κοινωνία με 30% ανεργία. Ακόμη δεν ξέρω πώς μπορεί να εμπεύσει μαζικά. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι η σημερινή κατάσταση δίνει λύσεις. Και τα παιδιά σε μια προσπάθεια να σκιαγραφήσουν μια μετάβαση προς αυτήν σε άρθρο του προηγούμενου τεύχους ήρθαν αντιμέτωποι με μεγάλα πιθανά προβλήματα.
            Ακόμη ένας που τα λέει καλά(μιλάει για την κουλτούρα που επικρατεί στα δυτικά πανεπιστήμια) http://reason.com/reasontv/2017/06/20/frank-furedi-campus-speech-gillespie….

            • Ο/Η protagma λέει:

              Ευχαρίστούμε για την αναφορά, Γιώργο! Δεν τον γνωρίζαμε τον Ο’ Νιλ. Από κει και πέρα ισχύει αυτό που λέει ο Μιχάλης: πρώην αριστεροί, νεοσυντηρητικοί και άλλοι που δεν αντέχουν πλέον τις ασυναρτησίες της πολιτικής ορθότητας συχνά το πάνε στο άλλο άκρο, καταλήγοντας σε αντίστοιχες ασυναρτησίες (όπως, π.χ., ο Τραμπ και οι συν αυτώ σχετικά με την κλιματική αλλαγή).

              Το ζήτημα που θέτεις το σχετικό με την αποανάπτυξη είναι τεράστιο και εξαιρετικά καίριο. Σωστά αναφέρεις το κείμενό μας για το αγροτικό ζήτημα, από το προηγούμενο τεύχος, μιας κι εκεί συνοψίζουμε μια σειρά ζητημάτων που έχουμε συζητήσει και σκοπεύουμε να τα πιάσουμε αναλυτικά κάποια στιγμή, μόλις βρούμε κάποιον παραπάνω χρόνο. Πρόκειται ουσιαστικά για το ζήτημα της σκιαγράφησης του πώς θα μπορούσε να είναι μια δημοκρατική και οικολογική κοινωνία υπό τις παρούσες συνθήκες. Αν το καλοσκεφτούμε, μετά τον Καστοριάδη (στο «Περιεχόμενο του σοσιαλισμού», τη δεκαετία του ’50) και τον Φωτόπουλο (τη δεκαετία του ’90) κανείς άλλος δεν έχει αποπειραθεί να τοποθετηθεί επί του ζητήματος, με την εξαίρεση, ενδεχομένως, του Μπούκτσιν, όταν μιλούσε για τον κομουναλισμό.

              Πώς μπορείς όμως να αυτοχαρακτηρίζεσαι επαναστατικό κίνημα, όταν δεν έχεις έστω την ελάχιστη ιδέα γύρω από την κοινωνία για την οποία πολεμάς; Γι’ αυτό κι εμείς θεωρούμε καίριο αυτό το ζήτημα: ποια θα μπορούσε να είναι η υλική «βάση» μιας αμεσοδημοκρατικής κοινωνίας, σε οικονομικό, τεχνικό και οικολογικό επίπεδο; Μέχρι που μπορεί να εφαρμοστεί η ιδέα της αποανάπτυξης και η κριτική στη βιομηχανική κοινωνία δίχως να δημιουργηθούν άλλα προβλήματα, που θα θέτουν σε κίνδυνο τη δημοκρατικότητα μιας τέτοιας κοινωνίας; Τεράστια ερωτήματα που απαιτούν εξίσου μεγάλη δουλειά…

  3. Παράθεμα: Βαρουφακική αντίσταση; – manolisgvardis

  4. Ο/Η Βασίλης λέει:

    Το άρθρο αναπαράγει τη σκέψη της Χρυσής Αυγής, ότι το κατεστημένο είναι αριστερό και φιλελεύθερο και χρειαζόμαστε επιστροφή στις παραδόσεις. Όσο για το σημείο που λέτε ότι η κοινωνία δεν είναι σεξιστική σας παραπέμπω εδώ https://en.wikipedia.org/wiki/Gender_pay_gap#European_Union μια απλή έρευνα να κάνει κανείς βλέπει ότι οι αμοιβές των γυναικών είναι πολυ χαμηλότερες από ότι των ανδρών. Συνεπώς η κοινωνίες της δύσης είναι σεξιστικές και πατριαρχικές.
    Επίσης υπάρχουν πάρα πολλές ενδείξεις ότι η κοινωνία οδηγείται στον φασισμό. Δείτε στη Γαλλία πχ. Η Μπάτλερ που την κράζετε είχε απόλυτο δίκιο.
    Απαράδεκτο το άρθρο για ένα περιοδικό που θέλει να λέγεται και ελευθεριακό. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ

  5. Ο/Η georgeP λέει:

    Τι σημαίνει πατριαρχικό καθεστώς; Προτού χαρακτηρίσεις την Ολλανδία ή τη Γαλλία πατριαρχική, ψάξε τον ορισμό της πατριαρχίας πρώτα και κάνε ιστορικές και κοινωνικές συγκρίσεις. Αν η Ολλανδία του 2017 του όλα επιτρέπονται είναι πατριαρχική τότε τα μουσουλμανικά κράτη τι είναι;(https://www.youtube.com/watch?v=7n3NesRVi1w) Μην τα ισοπεδώνεις όλα λέγοντας πως τα πάντα είναι πατριαρχία και φασισμός. Ωραία, αν στη Γαλλία υπάρχει φασισμός γιατί δεν πηγαίνεις να τον πολεμήσεις ως δηλωμένος αντιφασίστας; Οι αντιφασίστες του παρελθόντος αυτό έκαναν κι έδωσαν τη ζωή τους για να πολεμήσουν μαζί με τους Ισπανούς τον Φρανκο, δεν ελεεινολογούσαν όλη τη Δύση ως φασιστική, ήξεραν να ξεχωρίζουν καταστάσεις και δεν διατυμπάνιζαν συνεχώς το αντιφασιστικό τους ήθος, μιας και οι πράξεις μιλούσαν.
    Είδες ένα θετικό σχόλιο για τον Τραμπ πόσω μάλλον για την Χ Α από το συγκεκριμένο άρθρο ή το περιοδικό γενικότερα; Τους κάνεις κριτική για πράγματα που δεν υποστηρίζουν. Απαρδεκτο σχόλιο από έναν Αριστερό. ΠΙο (χαζο)φιλελεύθερο δε γίνεται.

  6. Γιώργο κι εγώ έχω αρκετούς προβληματισμούς ως προς το θέμα της αποανάπτυξης (απομεγέθυνση θα ήταν η πιο σωστή ονομασία). Αναμένω ακόμα απαντήσεις (κυρίως από εμένα) σχετικά με το πώς θα μπορέσει ένα τέτοιο πρόταγμα να στηριχθεί πρακτικά και θεωρητικά κάτω από τις τωρινές συνθήκες, και συνάμα ευαισθητοποιήσει και να εμπνεύσει πλατιές μάζες. Σίγουρα η αέναη ανάπτυξη, που βασίζεται στην ολοένα και μεγαλύτερη ζήτηση προϊόντων και παραγωγή ταυτόχρονα, αποβαίνει περισσότερο επιβλαβής από ό,τι νομίζαμε. Οι νομοθεσίες που προβλέπονται από διεθνείς συμφωνίες, όπως λόχου χάρη η Συμφωνία του Παρισιού, ή τα λεγόμενα μέτρα «πράσινης ανάπτυξης» δεν φαίνεται να έχουν κάποιο όφελος, από τη στιγμή που η υπερπαραγωγή και η υπερκατανάλωση είναι που οδηγούν στην καταστροφή του φυσικού πλούτου, κι εδώ μιλάμε για μια διαδικασία που θα συνεχιστεί ακόμα και αν εφαρμοστούν οι πιο αυστηρές «πράσινες» νομοθεσίες. Βλέπουμε λοιπόν ότι υφίσταται ένα ακόμα μεμπτό σημείο σε όλη την υστερία του αντι-Τραμπ καρναβαλιού: κατηγορούν τον Τραμπ μέρα νύχτα ότι οι πολιτικές του είναι αντιπεριβαλλοντικές, αλλά κανείς δεν βλέπει πως και οι λεγόμενες «πράσινες» πολιτικές είναι εξίσου (ίσως λιγότερο) επιβλαβείς. Στην πραγματικότητα, όλη η κριτική στον Τραμπ δεν αντικατοπτρίζει κάποια προσπάθεια να βρεθεί μια σοβαρή αντιπρόταση στο πολιτικό αδιέξοδο, αλλά βασίζεται σε αισθητικά κριτήρια. Θα ήθελαν, δηλαδή, οι αντι-Τραμπιστές, τόσο οι ολιγάρχες, όσο και οι αριστεροί και οι αναρχικοί (ιδίως οι τρίτοι), να είχαν στη θέση του γορίλα έναν άλλον πρόεδρο, κάποιον που ταιριάζει καλύτερα με τα αισθητικά χίπστερ γούστα τους.

    Από εκεί και πέρα αυτό που δεν καταλαβαίνει ο σχολιαστής εδώ είναι τη διαφορά μεταξύ αιτιολογώ και δικαιολογώ: άλλο πράγμα είναι να αναζητά κανείς την αιτία του προβλήματος, ή να προσπαθεί να καταλάβει τί ακριβώς γίνεται γύρω μας (και ενδεχομένως οι απαντήσεις που θα δώσει μια τέτοια διαδικασία δεν θα είναι απόλυτα συμβατές με την υποκουλτούρα μας) και άλλο το να λέει κανείς πως είναι ορθή η Χ ή Ψ κίνηση. Απλά όσοι έρχονται και κράζουν εδώ πέρα δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτές τις δύο διαφορές. Γιατί οι απαντήσεις που δίνουν αυτές οι αναλύσεις δεν συμφωνούν με το ιδεολογικό dress code της χίπστερ υποκουλτούρας. Το dress code προβλέπει ότι οι απαντήσεις θα πρέπει να βασίζονται στην απλή τοποθέτηση του «για όλα φταίει η σιχαμένη αυτή κοινωνία». Από τη στιγμή που μια ανάλυση ξεφεύγει από αυτή την γραμμή πατά κόκκινες γραμμές και εκλαμβάνεται ως «δικαιολόγηση μιας επιλογής». Το γνωρίζω γιατί το ίδιο είχε συμβεί παλιά σε εμάς και στο eagainst, το οποίο έγινε respublica. Στην αρχή, και ιδίως μετά την μεγάλη ανασύνταξη μεταξύ 2016 και 2017, πολλοί παλιοί αναγνώστες μας, από τις «αναρχικές» εποχές του eagainst, άρχισαν να κράζουν σας μωρά πέντε χρονών «δεν λέτε πια τα ίδια με παλιά», «παλιά σας διάβαζα, αλλά τώρα με απογοητεύσατε και δεν μου αρέσετε άλλο», «δείτε δείτε, ένας που έφυγε από τη γραμμή και δεν λέει τα ίδια με εμάς ούτε με αυτά που έλεγε παλιά, πάμε σαν ένας ιντερνετικός όχλος να τον κράξουμε». Μιλάμε για τελείως ανώριμες καταστάσεις που όχι μόνο δεν υποδεικνύουν σοβαρή πολιτική στάση, αλλά απεναντίας εκφράζουν πολιτικό παλιμπαιδισμό και αδυναμία σοβαρής κατανόησης των λεγόμενων ενός συγγραφέα. Όσο για τα πανεπιστήμια του αγγλοσαξωνικού κόσμου, όπως λες Γιώργο, η κατάσταση είναι φριχτή… ιδίως στα αριστερόστροφα πανεπιστήμια. Είναι λες και ζεις σε μια κάφκικη δυστοπία, όπου όλοι είναι ένοχοι a-priori, μέχρι να αποδείξουν το αντίθετο. Πώς θα το αποδείξουν; Όταν θα πείσουν ότι δεν χρησιμοποιούν τις «απαγορευμένες λέξεις» και συμμερίζονται το savoir vivre του πολιτικά ορθού. Και για όσους θεωρούν ότι αυτή η κριτική είναι «δεξιάς κοπής», αυτό που ισχύει είναι πως οι ίδιοι οι αριστεροί των πανεπιστημίων με τη στάση τους οδηγούν όλο και περισσότερους φοιτητές στη δεξιά http://www.telegraph.co.uk/education/2017/02/17/student-lefts-culture-intolereance-creating-new-generation-ofconservatives/

    Όσο για το ζήτημα του gender gap που λέει ο από πάνω σχολιαστής… δεν καταλαβαίνω γιατί τα στοιχεία που είναι μάλλον θετικά παρερμηνεύονται τόσο πολύ! Όλα τα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι η ψαλίδα κλείνει. Απλά οι μελέτες αυτές δεν υπολογίζουν την ηλικία και την ποιότητα της εργασίας (full-time ή part-time). Αν βγάλουμε ορισμένες παραμέτρους όπως μας λέει το άρθρο εδώ http://www.bbc.co.uk/news/magazine-37198653 τότε μάλλον έχουμε θετικά αποτελέσματα, αν βέβαια υποθέσουμε ότι βασική επιδίωξη όλων μας είναι ο καριερισμός, ώστε όλοι μας (γυναίκες, άνδρες, μαύροι και άσπροι) όταν ξοδεύουμε τα 3/4 του χρόνου μας να αμειβόμαστε ισάξια.

    • Ο/Η protagma λέει:

      Σχετικά με την κατάσταση στα αμερικανικά πανεπιστήμια, γύρω από το ζήτημα της ελευθερίας της έκφρασης, δείτε και τα σχετικά λινκς που ανεβάσαμε σε σχόλιο στην ανακοίνωση για την κυκλοφορία του 10ου τεύχους του περιοδικού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s