Πρόταγμα, τεύχος 10o

Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία το 10o τεύχος του περιοδικού μας.

(Η διανομή στην επαρχία θα αργήσει λίγες μέρες ακόμη).

 

 

Editorial (Περί του φαινομένου Τραμπ – Το έθνος-κράτος στον σημερινό κόσμο – Η νεοτεχνολογία και το νεοαριστοκρατικό κοινωνικό καθεστώς που γεννά) · Πολιτική Ομάδα για την Αυτονομία Ενάντια στην αριστο-κρατία: Σημειώσεις για το νέο κυρίαρχο αφήγημα · Κρίστοφερ Λας: Χίλαρι Κλίντον, η σωτήρας των παιδιών: Γιατί οι αξίες που πρεσβεύει δε θα βοηθήσουν την οικογένεια · Τόμας Φρανκ: Οι χίπστερ κι οι τραπεζίτες θα πρέπει να είναι φίλοι: Η θεωρία της προοδευτικής τάξης · Νίκος Ν. Μάλλιαρης Εισαγωγή στον Χιπστερισμό: Μια ανθρωπολογική προοπτική των πρόσφατων μετασχηματισμών των δυτικών κοινωνιών (γ´μέρος) · Δημήτρης Μαρκόπουλος Η νεοτεχνολογία και οι προεκτάσεις της · Κρίστιν Ρόουζεν To smarm και η ζημιά που προκαλεί: Ένα σχόλιο πάνω στον σύγχρονο τρόπο ζωής · Ντανιέλ Μοτέ: Μια σύντομη ιστορία του ελεύθερου χρόνου · Μιχάλης Θεοδοσιάδης, Σοφία Ζήση: Σημειώσεις πάνω στην κοσμικότητα (laïcité) · Βιβλιοκριτικές: Τζορτζ Όργουελ: ένας συντηρητικός αναρχικός απέναντι στον «εθνικισμό» των διανοούμενων

Σημεία πώλησης:

 Αθήνα

-Εναλλακτικό βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια)

-Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος (Χαριλάου Τρικούπη 28)

-Βιβλιοπωλείο Πολιτεία (Ασκληπιού 3)

-Εκδόσεις των Συναδέλφων (Καλλιδρομίου 30, Εξάρχεια)

-Βιβλιοπωλείο Αλφειός (Χαριλάου Τρικούπη 22)

-Ελεύθερος Τύπος (Βαλτετσίου 53 Εξάρχεια)

Θεσσαλονίκη

-Βιβλιοπωλείο Κεντρί (Δημητρίου Γούναρη 22)

-Βιβλιοπωλείο Ακυβέρνητες Πολιτείες (Αλεξάνδρου Σβώλου 28)

-Κοινωνικός χώρος Μικρόπολις (Βενιζέλου και Βασιλέως Ηρακλείου 18)

-Βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν (Εθνικής Αμύνης 14)

Λάρισα

-Βιβλιοπωλείο Γνώση, Άνθιμου Γαζή 21Β

Τρίκαλα

-Βιβλιοπωλείο Κηρήθρες, Ασκληπιού 34

Καβάλα

-Βιβλιοπωλείο Εκλογή, Ομονοίας 133

Γιάννενα

-Βιβλιοπωλείο Αναγνώστης, Πυρσινέλλα 11

Κέρκυρα

-Βιβιοπωλείο Πλους, Νικηφόρους Θεοτόκη 91

-Βιβλιοπωλείο Απόστροφος, Κοτάρδου Θεμιστοκλέους 41

Ηράκλειο

-Βιβλιοπωλείο Φωτόδεντρο, Κοραή 21

Ρέθυμνο

-Χαλικούτι, Κατεχάκη 3 πεζόδρομος Φορτέτζα

 

* Υπάρχει και η δυνατότητα αποστολής του περιοδικού με αντικαταβολή. Για παραγγελίες: protagma@yahoo.gr

Advertisements
This entry was posted in Ανακοινώσεις. Bookmark the permalink.

5 Responses to Πρόταγμα, τεύχος 10o

  1. Ο/Η Χάρης λέει:

    Διαβάζοντας το κείμενο του Νίκου για το χιπστερισμό στο καινούριο τεύχος και συγκεκριμένα στο σημείο όπου αναφέρεται στη λογοκρισία εντός των αμερικανικών πανεπιστημίων στο όνομα του σεβασμού της πολιτιστικής διαφοράς και των καταπιεζόμενων ομάδων, θυμήθηκα μια αντίστοιχη περίπτωση που δεν αφορά τα πανεπιστήμια, αφορά όμως την Αμερική.
    Συγκεκριμένα, όσοι διαβάζουν ή διάβαζαν κόμιξ με τις πάπιες του Ντίσνεϋ ίσως θυμούνται την κλασσική ιστορία του Καρλ Μπαρκς με τον τίτλο «Η χώρα των Πυγμαίων Ινδιάνων» (Land of the Pygmy Indians) του 1957, η οποία είχε δημοσιευτεί σ’ ένα από τα πρώτα τεύχη του ελληνικού περιοδικού «Κόμιξ», στο νο. 14, αν θυμάμαι καλά. Ο Ντον Ρόσα, που, για όσους δεν τον γνωρίζουν, είναι ένας νεώτερος δημοφιλής δημιουργός με δικό του προσωπικό στυλ και θαυμαστής του Μπαρκς, είχε γράψει το 1991 μια συνέχεια αυτής της ιστορίας με τίτλο «War of the Wendigo». Γενικά ο Ρόσα έχει γράψει πολλές συνέχειες κλασσικών ιστοριών του Μπαρκς. Αλλά η συγκεκριμένη συνέχεια έμελλε να έχει κακή τύχη καθώς λογοκρίθηκε, για την ακρίβεια απαγορεύτηκε από τη Ντίσνεϋ και δε δημοσιεύτηκε ποτέ στην Αμερική. Ο λόγος ήταν ότι ο Ρόσα είχε σχεδιάσει τους Πυγμαίους Ινδιάνους να μοιάζουν ο ένας με τον άλλον και αυτό θεωρήθηκε προσβλητικό και στερεοτυπικό. Περιττό να τονιστεί ότι προφανώς και ο Μπαρκς είχε σχεδιάσει ακριβώς έτσι όλους τους Ινδιάνους στη δική του παλιά ιστορία, αλλά τότε ήταν 1957, όχι 1991 και η τάση που περιγράφεται στο άρθρο του Νίκου δεν ήταν κυρίαρχη. Ευτυχώς η ιστορία έτυχε δημοσίευσης στη Δανία και στη Γερμανία, ενώ αν δεν κάνω λάθος δημοσιεύτηκε πρόσφατα και στην Ελλάδα.
    Εδώ υπάρχει επίσης και η άποψη του δημιουργού για το θέμα.
    http://www.duckhunt.de/censorship/d91192_c.html
    Αναφέρει ότι σκέφτεται να προτείνει στην εταιρία να ξανασχεδιάσει ο ίδιος όλους τους ινδιάνους από την αρχή, αλλά, κρίνοντας από το αποτέλεσμα, συμπεραίνω ότι η πρότασή του δεν έγινε δεκτή.

    • Ο/Η protagma λέει:

      Φοβερή η ιστορία του Μπαρκς με τους Πυγμαίους! Η κατάσταση στις ΗΠΑ πρέπει να είναι τραγική αν έχουμε φτάσει να λογοκρίνουμε ακόμη και τον Θείο Σκρουτζ. Στα πανεπιστήμια πλέον γίνονται κανονικά λαϊκά δικαστήρια:

      Κι εδώ ένα σάιτ καθηγητών που υπερασπίζονται την ελευθερία της έκφρασης εντός των παν/μίων:

      http://heterodoxacad.wpengine.com/2017/05/27/this-weeks-witch-hunt/

  2. Ο/Η νικόλας λέει:

    παιδιά,
    οκ, το κουράσατε. μπορώ πλέον να το πω με το χέρι στην καρδιά. ήδη από τα προηγούμενα τεύχη υπήρχε χοντρό ζήτημα.
    συναγωνίζεστε επάξια όλα «τα καλά παιδιά» στην πλήρη απαξίωση των 60ς. είπαμε να κάνουμε εποικοδομητική κριτική στο χιπστερισμό και στο νέο πνεύμα του καπιταλισμού, αλλά εσείς γίνατε συντηρητικότεροι των συντηρητικών. το απογειώσατε. πύραυλοι. κάποιος θα μπορούσε ίσως να πει ότι κάνετε το ακριβώς αντίστροφο απ’ αυτό που προτάσσετε: μίσος για τη δημοκρατία.
    εξάλλου, όλη αυτή η κοινωνιολογία περί προοδευτικής τάξης κλπ απέχει κάπως από την πραγματικότητα, ιδιαίτερα την ελληνική. καπέλο τον φορέσατε τον επιστημονικό ιδεότυπο.
    και ουφ, έλεος, πολύ μονοκόμματοι στην κριτική σας στο εγχώριο κίνημα. μη λυσσάτε έτσι βρε παιδιά.

    ένας σταθερός αναγνώστης σας

    • Ο/Η protagma λέει:

      Μήπως είσαι λιγάκι υπερβολικός; Μας αποκαλείς «συντηρητικότερους των συντηρητικών». Είδες πουθενά, π.χ., να υπερασπιζόμαστε παραδοσιακούς θεσμούς όπως η Εκκλησία ή ο Στρατός; Αν εμείς είμαστε «συντηρητικότεροι των συντηρητικών», τότε ο Παπαθεμελής τι είναι, ναζί; Αν ακόμη κι εσύ, που είσαι καλόπιστος στην κριτική σου (διότι συνήθως τη σχετική κριτική μας την κάνουν με μορφή μπινελικίων: «λέτε τα ίδια με τη Χρυσή Αυγή», «ντροπή σας», «σας ψάχνουμε» κ.λπ.), δείχνεις τις ίδιες τάσεις να υπερβάλλεις ως προς την κριτική σου σε όσους έχουν μια έστω –ας το δεχτούμε για την οικονομία της κουβέντας- υπερβολικά αρνητική ή απορριπτική στάση απέναντι στα 60’s, τότε το πρόβλημα γίνεται εμφανές: η δημοκρατική πολιτική, από το ’60 και μετά, δεν γίνεται πλέον αντιληπτή με όρους ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά με όρους «συντηρητισμού» και «ριζοσπαστισμού», με όρους «πατριαρχίας» και «αντιρατσισμού». Αυτή ακριβώς είναι η ουσία της κριτικής μας στην πολιτική κληρονομιά των κινημάτων της εποχής. Δε θεωρούμε, δα, πως είναι και τόσο υπερβολική!

      Εμείς δε ζητούμε την επιστροφή σε προνεωτερικές αξίες και θεσμούς, όπως κάνουν –ή θα έπρεπε, εν πάση περιπτώση, να κάνουν- οι συντηρητικοί κι οι νεοσυντηρητικοί. Αντίθετα, προσπαθούμε να έχουμε μια κριτική αντίληψη της νεωτερικότητας και δη της λογικής της Προόδου, η οποία περιστέλλει τον Διαφωτισμό και τη χειραφετητική πολιτική σε έναν ανελέητο αγώνα ενάντια σε οποιαδήποτε κοινωνική μορφή παραδοσιακού τύπου μόνο και μόνο επειδή είναι παραδοσιακή. Ε, αυτή η τάση απογειώθηκε σε βαθμό εντελώς αποπροσανατολιστικό μετά το ’60, μιας και απορρίφθηκε πλέον ακόμη και ο αστικός πολιτισμός ο οποίος, μέχρι τότε, ήταν ο φορέας της τεχνοκρατικής εξύμνησης της Προόδου. Φρονούμε, λοιπόν, ότι δε γίνεται να κάνει κανείς –όπως σωστά το θέτεις- «εποικοδομητική κριτική στον χιπστερισμό και στο νέο πνεύμα του καπιταλισμού» αν δεν κάνει μια κριτική αποτίμηση της περιόδου κατά την οποία αναδύονται αυτοί οι δυο! Και το ίδιο ισχύει, φυσικά, και για την κριτική της σύγχρονης τεχνικής.

      Κατά τα άλλα έχεις απόλυτο δίκιο πως η κοινωνιολογία περί προοδευτικής τάξης δεν εφαρμόζεται πλήρως στο νεοελληνικό παράδειγμα. Ποτέ δεν υπονοήσαμε κάτι τέτοιο, άλλωστε, καθώς πάντα θέτουμε την Ελλάδα είτε εκτός Δύσης είτε στα όριά της (σε αντίθεση με την πλειονότητα των σημερινών αριστερών και του Χώρου, οι οποίοι σταθερά χαρακτηρίζουν την Ελλάδα ως «καπιταλιστική», «πρωτοκοσμική», «λευκή» κ.ο.κ.). Μάλιστα στο τρέχον Εντιτόριαλ, στο σημείο όπου αναφερόμαστε στην ολοένα και μεγαλύτερη πολιτιστική κυριαρχία του χιπστερικού ύφους και ήθους στην Ελλάδα, τονίζουμε πως αυτή η εξέλιξη δε μεταφράζεται και σε κυριαρχία αυτών των στρωμάτων σε οικονομικό επίπεδο, καθώς εκεί παραμένουν ισχυρές οι παραδοσιακού τύπου ολιγαρχίες. Το ίδιο λέμε και στο τέλος του κειμένου μας περί «Αξιοκρατίας», όπου εξετάζουμε, μάλιστα, τον τρόπο με τον οποίο οι δικές μας, «κατσαπλιάδικες» ολιγαρχίες εγκολπώνονται το αξιοκρατικό αφήγημα δυτικού τύπου. Κατά τα άλλα, η εγγραφή αυτών των δυτικοφερμένων τάσεων –που εντείνονται όλο και περισσότερο μέσω της μαζικής, πλέον, μετανάστευσης μεσαίων στρωμάτων έξω- στη, σε μεγάλο βαθμό, παραδοσιακή νεοελληνική κοινωνία αποτελεί ένα εξαιρετικό ζήτημα προς ανάλυση, που ευελπιστούμε να πιάσουμε λεπτομερέστερα κάποια στιγμή.

      Τέλος –και πρόκειται για ειλικρινές κι όχι ρητορικού τύπου ερώτημα-, γιατί θεωρείς την κριτική μας στο εγχώριο κίνημα «μονοκόμματη»; Τι θεωρείς πως παραβλέπουμε ή αποσιωπούμε;

  3. Ο/Η νικόλας λέει:

    το «συντηρητικότεροι των συντηρητικών» ήταν πράγματι μια λεκτική υπερβολή, ακριβώς όμως για να καταδείξει τη δική σας υπερβολή στην κριτική των 60ς. από χειραφετητική σκοπιά οφείλουμε νομίζω να κάνουμε μια πιο μετρημένη αποτίμηση. ούτε εξιδανίκευση ούτε απαξίωση-καταδίκη. κριτική στο υπερβολικά ελευθεριάζον και προκλητικό πνεύμα (τη λεγόμενη τρελίτσα ή προβοκασιόν) οκ, αλλά να δούμε και την πολύ πιο ουσιαστική για μένα ανανέωση-αναζωογόνηση των δημοκρατικών ηθών και πρακτικών, του πνεύματος της δημοκρατίας. και να μην ξεχνάμε ότι το αμερικανικό κράτος εκείνη την περίοδο έκανε έναν πόλεμο, τον πόλεμο στο Βιετνάμ, με ό,τι αυτό σήμαινε στο εσωτερικό της χώρας. έχω την αίσθηση ότι τείνετε να το υποτιμάτε αυτό το hard fact της εποχής, μπορεί και να κάνω λάθος βέβαια. ως προς τον ορισμό της συντήρησης και του συντηρητικού είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα. εγώ τείνω να υιοθετώ μια πιο διασταλτική ερμηνεία. συντηρητικός έτσι δεν είναι μόνο αυτός που επιθυμεί επιστροφή στην παράδοση, που γουστάρει στρατό και εκκλησία κλπ, αλλά κι αυτός που αγκιστρώνεται σε μια συμπαγή ταυτότητα, σε μια κλειστή θέαση του κόσμου. ας δούμε δηλαδή τη λογική ή αλλιώς το πνεύμα του συντηρητικού. ενιγούει, μάλλον θα μου ασκηθεί κριτική για υπερβολικά διασταλτική ερμηνεία. οι έννοιες όμως δεν είναι στατικές, είναι δυναμικές κατά τη γνώμη μου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορούμε κιόλας να τις ξεχειλώσουμε για να χωρέσουμε τη δική μας, απόλυτη συνήθως, θεωρία. μ αυτή την έννοια θα συμφωνήσω με εσάς ότι έχει ξεχειλώσει η έννοια του φασισμού σήμερα. αυτό δεν σημαίνει όμως ότι φασισμό θα αποκαλούμε αποκλειστικά το καθεστώς του Μουσολίνι. το χάσαμε το παιχνίδι αν κάνουμε κάτι τέτοιο. άρα, για να μην κουράζω, δυναμικές μεν οι έννοιες, αλλά θέτουμε και κάποια κριτήρια για να μπορούμε να βγάλουμε άκρη, και κυρίως προσπαθούμε να ψηλαφούμε το πνεύμα πίσω από τις λέξεις και τις πράξεις.

    για τα υπόλοιπα συγχωρέστε με, αλλά θα επανέλθω.
    ήδη κουράστηκα με όλα αυτά που έγραψα πατώντας κουμπάκια.
    χαίρετε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s