Το αδιέξοδο της αναρχικής κουλτούρας και η έλλειψη αυτοκριτικής

*απόσπασμα από το κείμενο «Μια ιστορική αποτίμηση του ελληνικού αναρχικού χώρου» (α΄ μέρος) από το 11ο τεύχος του Προτάγματος

[ … ]

Ο Χώρος εντός της ελληνικής κοινωνίας: 4 χαμένες δεκαετίες;

Όπως έχουμε ξαναγράψει, δεδομένων των ιδεολογικών και κοινωνικών συσχετισμών της Μεταπολίτευσης, αλλά και της δομής του ελληνικού Κράτους, ο αναρχικός χώρος θα έπρεπε να είχε εκμεταλλευτεί ορισμένες ευνοϊκές για αυτόν πολιτικές συνθήκες ώστε να αποκτήσει μια κάποια απήχηση στην κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά παρατηρούμε πως συνεχίζει να παραμένει, ουσιαστικά, μια νεανικού τύπου υποκουλτούρα, δίχως ουσιαστικά κοινωνικά ριζώματα, εσωστρεφής και ουσιωδώς ή «δομικά» αυτοαναφορική. Οι αναρχικές ή ελευθεριακές ιδέες δεν έχουν διαδοθεί παρά ελάχιστα έξω από τα πλαίσια ενός κομματιού της νεολαίας και το ίδιο ισχύει και για την τελευταία δεκαετία, παρά την σταδιακή –και ολοένα αυξανόμενη στην περίοδο της κρίσης– απονομιμοποίηση και κατάρρευση του πολιτικού συστήματος και των θεσμών που το στηρίζουν. Ακόμα και στη σημερινή κατάσταση πρωτοφανούς απαξίωσης αποτελεσματικότητας της όποιας πολιτικής αντιπροσώπευσης, ο κόσμος περισσότερο δείχνει να οδηγείται προς ένα καθεστώς κυνικής απάθειας και μηδενισμού παρά να στρέφεται προς ελευθεριακές ή δημοκρατικές επιλογές. Κι όσο κι αν αποτελεί μια βολική εξήγηση το ρίξιμο του φταιξίματος γενικά κι αόριστα στον λαό, μέσω της λογικής του ότι «ο κόσμος δεν τραβάει, είναι βολεμένος, και φέρει την πλήρη ευθύνη», πιστεύουμε πως στη σημερινή συγκυρία ισχύει μάλλον το «και ο γιαλός είναι στραβός και εμείς (ως πολιτικοί χώροι) στραβά αρμενίζουμε». Έτσι, αντί ο Χώρος να έχει καταφέρει να επηρεάσει προς μια περισσότερο πολιτική κατεύθυνση τον διάχυτο, στη νεοελληνική κοινωνία, καθημερινό «αντικρατισμό», δείχνει να έχει ο ίδιος αφομοιώσει τα πιο λούμπεν χαρακτηριστικά του τελευταίου.

Είναι εντυπωσιακό –αλλά και λίγο πολύ αναμενόμενο δεδομένου των όσων ισχυριζόμαστε εδώ– πως την πρώτη φορά που ο Χώρος αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο μη ευνοϊκό γι’ αυτόν, δείχνει να ξεπερνιέται από την ιστορία. Διότι τι άλλο σηματοδοτεί η είσοδος στο καθεστώς κρίσης, από το 2010 κι εξής; Αν δούμε τα πράγματα από κοινωνικοϊστορική σκοπιά, ουσιαστικά είναι η πρώτη φορά μετά την πτώση της Χούντας κατά την οποία η ελληνική κοινωνία έρχεται αντιμέτωπη με το φάσμα, αφενός, της μαζικής φτώχειας και της διάψευσης των ονείρων περί μιας κατακτημένης και ανεξάντλητης ευημερίας, και, αφετέρου, του κρατικού αυταρχισμού αλλά και μιας δεξιάς αντεπίθεσης σ’ επίπεδο ιδεολογικό (είτε πρόκειται για τη δεξιά στροφή της ΝΔ ως αποτέλεσμα του παραγκωνισμού των καραμανλικών στελεχών από τη συμμαχία νεοφιλελεύθερων και ακροδεξιών είτε για την χρυσαυγίτικη και λοιπή Ακροδεξιά). Η Μεταπολίτευση αποτέλεσε μια μοναδική και πρωτόγνωρη περίοδο πολιτικής σταθερότητας και φιλελευθεροποίησης, από τη μια πλευρά, αλλά και ανόδου του βιοτικού επιπέδου για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, από την άλλη, συνοδευόμενη από μια σαφή κυριαρχία των αριστερών ιδεών σε ιδεολογικό επίπεδο. Και είναι μέσα σε αυτά τα ιδιαίτερα ευνοϊκά κι επιτρεπτικά πλαίσια που γεννιέται ο αναρχικός χώρος στην Ελλάδα. Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς ότι ο Χώρος θα έχει καταφέρει να αποκτήσει κάποιο στοιχειώδες κοινωνικό έρεισμα και να εδραιώσει τη θέση του, ώστε να είναι καλύτερα προετοιμασμένος για την αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων, όπως αυτές τις οποίες βιώνουμε με την κρίση. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν φαίνεται να έγινε. Mάλιστα ο Χώρος φαίνεται να οπισθοχώρησε, ως προς τα κοινωνικά του ερείσματα, ξεμένοντας μόνο με ορισμένα κομμάτια μιας μηδενιστικών –στα όρια του αντικοινωνικού– τάσεων νεολαίας. Όσο κι αν μετά το 2008 και το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης ένας κόσμος στις παρυφές του φαίνεται να  κινητοποιείται πιο ενεργά και δυναμικά, για την πλειοψηφία της κοινωνίας η –έστω επιφυλακτική– στήριξη αυτού του τύπου της πολιτικής δραστηριοποίησης ακούγεται μάλλον σαν παραμύθι.

Σήμερα, με το περίφημο «τέλος της Μεταπολίτευσης» και τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που αυτό συνεπάγεται, θα πρέπει επιτέλους να στοχαστούμε πάνω στο μοντέλο δράσης και πολιτικής παρουσίας που ακολουθήθηκε καθ’ όλη αυτήν την περίοδο. Είναι αυτονόητο πως σήμερα που οι συνθήκες αλλάζουν τόσο ριζικά σε σχέση με το κοινωνικοϊστορικό πλαίσιο εντός του οποίου πρωτοαναδύθηκε αλλά και ανδρώθηκε ο αναρχικός χώρος, χρειάζεται να αλλάξουν και τα κληρονομημένα μοντέλα σκέψης, δράσης και ομιλίας.

Η αλλεργία στην κριτική

Όλα αυτά μπορεί να συζητιούνται από εδώ κι από ’κει στους κόλπους και τα πέριξ των Εξαρχείων, ωστόσο αυτού του είδους οι κουβέντες, ακόμα κι όταν δεν περιορίζονται σε μισόλογα, παραμένουν στενά προσωπικού χαρακτήρα και ποτέ δεν εκφράζονται δημόσια και συγκροτημένα, μιας και προτιμάται η λύση των «κλειστών» ηλεκτρονικών λιστών συζήτησης, στο πλαίσιο μιας νοοτροπίας ομερτά η οποία απορρέει από τη γενικότερη αυτογκετοποίηση του Χώρου και τη θεμελιώδη του καχυποψία απέναντι στην κοινωνία. Αν κανείς τονίσει την ανάγκη τέτοιων κριτικών ενδεχομένως να βρει και ευήκοα ώτα, ωστόσο ποτέ η κριτική δεν θα φτάσει ως εκεί που πρέπει, ενώ, παράλληλα, ακόμη κι όσα από τα μέλη του Χώρου τη βλέπουν με συμπάθεια, δύσκολα θα βγουν μπροστά τα ίδια να υπερασπιστούν τέτοιες απόψεις. Η ένσταση, που συχνά λαμβάνουμε ως απάντηση είναι η εξής: «Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι και σοβαροί άνθρωποι μέσα στον Χώρο κι είναι λάθος να προβαίνουμε σε ισοπεδωτικές κρίσεις· εξάλλου όλα αυτά που περιγράφετε κι αναλύετε αφορούν κυρίως το στενότερο κομμάτι του στενά εξαρχειώτικου Χώρου, ο οποίος εκ των πραγμάτων, μιας και δεν έχει τοπικό ρίζωμα, ρέπει προς τον ανεύθυνο ιδεολογικό μαξιμαλισμό, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην επαρχία ή ακόμη και σε τοπικά εγχειρήματα των γειτονιών της Αθήνας, όπου οι σύντροφοι αναπτύσσουν δράση μέσα και δίπλα στις τοπικές κοινωνίες». Δεν αρνούμαστε πως αυτή η ανάλυση έχει βάση. Αυτό που θέλουμε, εντούτοις, να υπογραμμίσουμε είναι το γεγονός πως, για λόγους που δεν μπορούμε εδώ να αναλύσουμε, τον γενικό τόνο τον δίνει πάντοτε το «εξαρχειώτικο» κομμάτι του Χώρου, ακριβώς επειδή όλες οι υπόλοιπες συνιστώσες πιστεύουν πως οι ίδιες κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν, δίχως να θεωρούν πως πρέπει να γίνει ανοιχτή, δημόσια και συγκροτημένη κριτική στα νοσηρά φαινόμενα που όλοι γνωρίζουμε αλλά κανείς δεν καταγγέλλει. Πολλώ δε μάλλον που ορισμένες πρακτικές και ιδεοληψίες που θα συζητήσουμε στη συνέχεια (τα «μπάχαλα», ο «αντιμπατσιμός» κ.λπ.) υιοθετούνται και ακολουθούνται από το σύνολο του Χώρου, ασχέτως του πώς μπορεί κάθε συνιστώσα του να ενεργεί σε γενικότερο επίπεδο[1].

Η βασική αντίδραση που προβάλλει συνήθως κάποιος που προσδιορίζεται ως μέλος του Χώρου σε αυτές τις αιτιάσεις είναι να απαριθμήσει τις δράσεις των ομάδων που τον συναπαρτίζουν: από τα «βασικά», όπως η αλληλεγγύη σε συλληφθέντες και απολυμένους και η αντιπαράθεση σε επίπεδο δρόμου με τη ΧΑ και τις διάφορες νεοφασιστικές παραφυάδες της, μέχρι πιο καθεαυτό πολιτικές πρωτοβουλίες, όπως τα στέκια και οι καταλήψεις, οι διάφορες συνεργατικές κολεκτίβες, η συμμετοχή σε λαϊκές συνελεύσεις κ.λπ.

Σωστά· μόνο που κανείς δεν αμφισβήτησε πως γίνονται όλα αυτά τα πράγματα, ασχέτως του αν: α) ο τρόπος με τον οποίο γίνονται είναι συχνά πολύ προβληματικός· β) ορισμένες από αυτές τις δράσεις ή τις συνήθειες (όπως π.χ. τα περίφημα στέκια και οι καταλήψεις) δεν είναι απαραιτήτως ή απολύτως θετικές, από πολιτική άποψη, καθώς δεν έχουν τίποτε το εγγενώς ελευθεριακό (όπως φαίνεται απ’ το γεγονός πως τις υιοθετούν με μεγάλη επιτυχία φασιστικές οργανώσεις σαν την ιταλική Casa Pound[2])· γ) πολλές από τις εκστρατείες αλληλεγγύης και στήριξης σε συλληφθέντες ή κρατούμενους δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης, αν ο Χώρος δεν επιδιδόταν με τέτοια ζέση σε παντελώς άχρηστες πρακτικές όπως, λόγου χάριν, οι θεαματικού τύπου οδομαχίες με τα ΜΑΤ σε κάθε πορεία ή δεν κατατρυχόταν από βλακώδεις εμμονές όπως η αναγκαιότητα της «βίας» και της ένοπλης δράσης. Παρ’ όλα αυτά, αλλού είναι το πρόβλημα και ήδη αυτή η ενστικτωδώς αμυντική στάση αποδεικνύει την πρωτοκαθεδρία των τάσεων που προσπαθούμε να περιγράψουμε: Η κριτική αντιμετωπίζεται ως απειλή, ως αμφισβήτηση των κόπων και των προσπαθειών του κόσμου που συμμετέχει σε αυτά τα εγχειρήματα. Κι έτσι η πολιτική συζήτηση σχεδόν καταργείται στο όνομα του σεβασμού μιας άγραφης αγωνιστικής ηθικής: «καλά αυτά που λέτε, αλλά οι σύντροφοι ρισκάρουν τον κώλο τους»· «λες αυτά που λες, επειδή δεν έχεις δικούς σου ανθρώπους στη φυλακή»[3] κ.λπ.

Ο Χώρος αποφεύγει την αυτοκριτική όπως ο Διάολος το λιβάνι και μόνο υπό εξαιρετικές περιστάσεις έχει ψελλίσει, με απροθυμία και μέσα απ’ τα δόντια του, ορισμένες μισοκριτικές, όπως κατά τα γεγονότα της Μαρφίν. Η συνήθης του στάση απέναντι στην κριτική συνίσταται είτε στην άρνηση του προβλήματος, μέσα από χονδροειδή και αστεία επιχειρήματα (του τύπου «εδώ καταστρέφονται ζωές κι εσείς ασχολείστε μ’ ένα νεοκλασικό που κάηκε», «κι ο Γοργοπόταμος είχε παράπλευρες απώλειες» κ.λπ.), είτε στην άσκηση λεκτικής ή και σωματικής βίας. Η περίπτωση του «Κάιν» είναι γνωστή σε όλους και δεν θα πρέπει να κάνει εντύπωση το γεγονός πως, μετά από όλα όσα έχουν συμβεί (με βιαιοπραγίες εναντίον του), τολμούν ορισμένοι να του ασκούν κριτική με ύφος που μας θυμίζει τις καλύτερες εποχές των σταλινικών φυλλάδων, όταν εγκαλούσαν στην τάξη τους διαφωνούντες και τους αποστάτες[4]. Γνωστές είναι επίσης ιστορίες με απειλές προς βιβλιοπωλεία, επειδή προέβαλαν βιβλία ή ιδέες με τα οποία ή τις οποίες διάφοροι δεν συμφωνούσαν, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την επίθεση με βαριοπούλα ενάντια στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο στη Θεμιστοκλέους.

Αν καταφέρουμε και αποφύγουμε τέτοιες δυσάρεστες παρεκτροπές και παραμείνουμε στο επίπεδο μιας κατά το δυνατόν πολιτισμένης κουβέντας, θα διαπιστώσουμε τότε πως, πολύ συχνά, η κριτική δεν γίνεται καν αντιληπτή, εφόσον το σάβανο της ιδεολογίας είναι τόσο ασφυκτικό που αμέσως ο νους ενεργοποιεί αμυντικά αντανακλαστικά που ενεργούν διά του αντιπερισπασμού: «ναι αλλά ο καπιταλισμός κάνει αυτό, το Κράτος κάνει εκείνο». Λες και δεν μπορεί κανείς να παραμένει πολέμιος του «Κράτους και του Κεφαλαίου», δίχως, από την άλλη πλευρά, να συμφωνεί με τον τρόπο με τον οποίο (δεν) ασκεί πολιτική ο Χώρος! Αυτή η λογική μας θυμίζει τη γραφειοκρατική μη-σκέψη της Αριστεράς, για την οποία, αν δεν είναι κανείς με τον καπιταλισμό ή με τη Δύση στη σημερινή της εκδοχή, πρέπει απαραίτητα να συντάσσεται με το εκάστοτε «αντίπαλο δέος» (δηλαδή με το σταλινικό μπλοκ και τους τριτοκοσμικούς-αντιδυτικούς εθνικισμούς, παλιότερα, και με τον –δήθεν αντιιμπεριαλιστικό– ισλαμισμό σήμερα).

[ … ]

[1] Είναι χαρακτηριστικό των όσων λέμε πως, ακόμη και τα κείμενα που –έστω σε επίπεδο λόγου και θεωρίας– ασκούν σωστή κριτική σε πρακτικές όπως τα «μπάχαλα» και εμμονές όπως η θεοποίηση της «εξέγερσης» και της καταστροφικότητας, στην πραγματικότητα απλώς καλούν σε μια πιο λελογισμένη χρήση όλων αυτών των πρακτικών και των σχημάτων, αδυνατώντας να βγουν από το κεντρικό σχήμα της «κοινωνικής αντί-βίας», το οποίο και τα δικαιολογεί, θεμελιώνοντάς τα θεωρητικά. Βλ. π.χ. το κείμενο της Αναρχικής Ομάδας Cumulonimbus από την Κέρκυρα, «Κείμενο με αφορμή τον “Μαύρο Δεκέμβρη”», περ. Γη & Ελευθερία, τ. 2, Μάρτιος 2016.

[2] Βλ. σχετικά με αυτήν την οργάνωση και τις πρακτικές της το κείμενο του Μάρκο Ζερμπίνο, «Casa Pound Italia: για τον φασισμό του 21ου αιώνα», περ. Λεύγα, τ. 8, Σεπτέμβριος 2012.

[3] Όπως ειπώθηκε σε κουβέντα στο αθηναϊκό Indymedia (https://athens.indymedia.org/post/1543186/), κατά την προσπάθεια ενός χρήστη να ασκήσει κριτική στον τρόπο με τον οποίο διοργανώθηκε η απεργία πείνας της περιόδου.

[4] Βλ. το κατάπτυστο κείμενο «Ο Κάιν επέστρεψε και ζητά συγχώρεση» που δημοσίευσε η ιστοσελίδα Provo.gr (5/5/2015). Σε ό,τι μας αφορά, διαφωνούμε με τον πασιφισμό και τις σχετικές υπερβολές του Κάιν. Ωστόσο δεν είναι δυνατόν να μην αναγνωρίσουμε το ήθος του και τη συνέπειά του ως αγωνιστή. (Ο «Κάιν» –κατά κόσμον Παναγιώτης Παπαδόπουλος– είναι ιστορική μορφή της εγχώριας Αναρχίας που έχει έρθει κατ’ επανάληψη σε κόντρα με το σύνολο σχεδόν της τελευταίας εξ αιτίας των απόψεών του περί βίας αλλά και του τρόπου με τον οποίο συχνά τις υπερασπίζεται –συμμετοχή σε τηλεοπτικά πάνελ, συνεντεύξεις κ.ο.κ.)

Advertisements
This entry was posted in Κείμενα. Bookmark the permalink.

6 Responses to Το αδιέξοδο της αναρχικής κουλτούρας και η έλλειψη αυτοκριτικής

  1. Πρωτοπορία. Κεντρική έννοια στην πολιτική σκέψη τόσο των αναρχικών όσο και των κομμουνιστών. Αυτή είναι η ρίζα της αντιδημοκρατικής τους στάσης. Η προϊούσα πολιτική παθητικοποίηση των λαϊκών μαζών τις τελευταίες δεκαετίες ενίσχυσε τα αβάν-γκαρντ χαρακτηριστικά τόσο της αναρχίας όσο και των πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς.

    Όταν θεωρείς τον εαυτό σου πολύ πάνω απ’ το επίπεδο του «χύδην όχλου» τότε δικαίως στα μάτια σου επιζητείς να τους καθοδηγήσεις επιβάλλοντας τις θέσεις σου ή αν δεν είναι κάτι τέτοιο εφικτό, τότε, απλώς καταγγέλεις τους φασιστικοποιούμενους μικροαστούς και το λούμπεν προλεταριάτο.

    • Ο/Η protagma λέει:

      Σωστή παρατήρηση. Το έχουν αναλύσει εκτενέστερα το ζήτημα οι εκπρόσωποι της λεγόμενης «κριτικής στη λογική των πολιτικών ταυτοτήτων» (όπως η ΣΚΥΑ), ενώ το πιάνουμε κι εμείς το θέμα στο δεύτερο μέρος του κειμένου μας, που θα δημοσιεύσουμε στο επόμενο τεύχος του περιοδικού. Ωστόσο πιστεύουμε πως δεν αρκεί, ως σχήμα, για να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά του Χώρου και τις διαφορές του σε σχέση με την Αριστερά, δηλαδή την κλασική εκπρόσωπο της λενινιστικής αντίληψης περί πρωτοπορίας. Φαινόμενα όπως ο φιλολουμπενισμός, το μίσος για τους μικροαστούς, η φοβία απέναντι στην κοινωνία και τον μέσο άνθρωπο δεν εξηγούνται από τη λογική της πρωτοπορίας. Διότι, αν ήταν έτσι, θα βλέπαμε και την Αριστερά να τείνει προς τέτοιες συμπεριφορές, πράγμα που δε συμβαίνει. Οπότε θα πρέπει να αναζητήσουμε κάπου αλλού τις ρίζες αυτών των συμπεριφορών.

      Γι’ αυτό και τείνουμε προς την ιδέα ότι κλειδί για την κατανόηση αυτών των τάσεων είναι η ουσιωδώς νεολαιίστικη σύσταση και νοοτροπία του Χώρου. Αυτή είναι η βάση της συνολικής του αντίθεσης στον κόσμο των «ενηλίκων» (δηλαδή των «μικροαστών», «κανιβάλων», «φασιστών» κ.ο.κ.) αλλά και ο παράγοντας που καθορίζει τα μέσα διά των οποίων εκδηλώνεται κι αρθρώνεται τούτη η αντίθεση: στέκια, καταλήψεις, πανκ συναυλίες, φετιχισμός της εμφάνισης (από τα ρούχα και το λέι άουτ των αφισών και των περιοδικών μέχρι τα συνθήματα και τα ονόματα των ομάδων και των συλλογικοτήτων). Σαν ένα είδος νεανικής, «εναλλακτικής» υποκουλτούρας που αντί να ορίζεται μόνο βάσει μουσικών ή άλλων προτιμήσεων, έχει ως σημαία της μια υποτιθέμενα πολιτική ιδεολογία (τον αναρχισμό) η οποία όμως, στην πραγματικότητα, γίνεται αντιληπτή κυρίως πολιτιστικά -δηλαδή όχι ως σύνολο πολιτικών αρχών, αλλά ως αμάλγαμα πολιτιστικών συνηθειών κι αισθητικών γούστων.

  2. Ισχύει ως ένα βαθμό αυτό που λέει το άρθρο και η παραπάνω απάντηση στο σχόλιο: η μνησικακία και ο αντιμικροαστισμός των αναρχιστών προέρχεται από τις επιρροές που έχει δεχθεί – ιδίως ο εγχώριος – χώρος από τις νεανικές αντι(υπο)κουλτούρες, οι οποίες λειτουργούν περισσότερο με τη λογική του urban tribe. Ωστόσο η ιδέα της πρωτοπορίας παίζει και αυτή ένα ρόλο. Υπάρχει βιβλιογραφία που φανερώνει τις τάσεις του αναρχισμού και της αριστεράς (όχι απαραίτητα μόνο της Λενινιστικής) να απορρίπτουν τον μέσο άνθρωπο ως φορέα παρωχημένων αντιλήψεων. Σας στέλνω εδώ μερικά link από σελίδες του βιβλίου του Paolo Gerbaydo (The Mask and The Flag) αναφορικά με το ζήτημα: 1, 2, 3, 4
    Ο Gerbaudo πάντως είναι αναρχικός και εντοπίζει αυτές τις τάσεις ακόμα και στην Goldman.
    Ένας άλλος λόγος: στη βάση της αναρχικής θεωρίας βρίσκεται η ουτοπική Ρουσωική αντίληψη, κατά την οποία ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως καλός, αλλά διαφθείρεται από τις «κοινωνικές κατασκευές» και τις «καταπιεστικές συμβάσεις». Αυτές πρέπει να τις καταστρέψουμε ώστε να φανερωθεί και να εκφραστεί η ανθρώπινη έμφυτη καλοσύνη. Εξ ου και η βία προς οτιδήποτε συμβολίζει τέτοιου είδους συμβάσεις. Άρα ο μέσος άνθρωπος δεν είναι τίποτα παρά ένα πιόνι στα χέρια αυτών που έχουν την εξουσία. Με βάση αυτή τη θεωρία, ο μόνος που θα μπορούσε να δώσει απαντήσεις είναι οι αναρχικές πρωτοπορίες.

  3. Τα συμπαθή και συντροφικά σχόλια που κάνατε στο τελευταίο σας τεύχος ,όσο αφορά το προσωπό μου, είναι μια «παρηγοριά» (μάλλον τελικά δεν είμαι τόσο «μόνος»….)στην εμπάθεια και στον πόλεμο που ασκείται εναντίον μου τα τελευταία σχεδόν 20 χρόνια (και με τραμπουκισμό και λιντσάρισμα στα Προπύλαια το 2003 που οι διάφοροι «σύντροφοι» τον ονομάζουν «εσωτερική δικαιοσύνη με λίγες φάπες»….)από τον σταλινισμό και τον πολιτικό χουλιγκανισμό που υποδύεται σήμερα τον «αναρχικό»,σήμερα που ο αναρχικός «χώρος» είναι μια εξόριστη και ισχνή μειοψηφία,σήμερα που πολλοί απ΄αυτούς πού φωτογραφίζουν τους εαυτούς τους στα Εξάθλεια, στα facebook και στα social media με έπαρση ως «κοινωνικούς αγωνιστές» αποκρύπτουν σαφώς την τραγική και μακάβρια αλήθεια πως «οραμά τους» είναι η βόλεψη της δικής τους κυρίαρχης (φασίζουσας)άποψης και όχι την ουσιαστική αλλαγή του Κόσμου από την βαρβαρότητα στην ανθρωπινότητα……
    Σημεία των παρασιτικών καιρών……
    συντροφικά
    Κάϊν(Παπαδόπουλος Παναγιώτης)
    μεμονωμένο άτομο από τον Αναρχισμό

    υγ/δείγμα αυτής της ασχήμιας ,αυταρχικότητας ,σκληρότητας και αμορφωσιάς των εν Ελλάδι «αναρχικών» είναι η απόπειρα δημοσίευσης του αποσπάσματος αυτού στην ψευτοαναρχική ιστοσελίδα «athens indymedia» στην στήλη Αναλύσεις,όπου οπως πρόσεξα εξαφανίσθηκε και διαγράφηκε σύντομα,αφού «έζησε» για ανάγνωση για λίγο διάστημα….
    Η αστυνομία της σκέψης και η πολιτοφυλακή του σταλινισμού σε πλήρη δράση!!!!!

  4. Ο/Η protagma λέει:

    Γεια σου, Παναγιώτη κι ευχαριστούμε για το σχόλιο (το οποίο και είδαμε λιγάκι καθυστερημένα -να μας συγχωρείς)! Η αναφορά μας σε εσένα και τις θέσεις σου ήταν επιβεβλημένη, εφόσον, παρά τις όποιες διαφορές, η άποψή μας για τα κακώς κείμενα (για να το θέσουμε κόσμια) της εγχώριας αναρχίας είναι παρεμφερής -όπως κι η βαθιά μας απογοήτευση. Και φυσικά δε μπορεί κανείς παρά ν’ αναγνωρίζει την ακεραιότητά σου και το κόστος που έχει, σε προσωπικό επίπεδο, η παρρησία σου. Πρόκειται ακριβώς για το στοιχείο που έχει σχεδόν εκλείψει στις μέρες μας.

    Το είδαμε κι εμείς ότι ανέβηκε το απόσπασμά μας στο Ιντιμήντια και μας έκανε εντύπωση στην αρχή. Τώρα εξηγούνται όλα. Εν τω μεταξύ, η λογοκριτικού τύπου διαγραφή της ανάρτησης που έκανες είναι χαρακτηριστικό δείγμα και απόδειξη όσων λέγονται στο απόσπασμα: πλήρης αλλεργία απέναντι σε κάθε είδους ανοιχτή και δίχως μισόλογα κριτική. Εδώ τη βγάλαμε «καθαρή» με μια απλή διαγραφή της ανάρτησης. Ωστόσο -έχοντας στο νου κι εσένα- το βασανίσαμε πολύ πριν δημοσιεύσουμε το κείμενό μας, από φόβο πιθανών «αντιποίνων». Αλλά τελικά σκεφτήκαμε πως είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, για το οποίο πολύς κόσμος μιλά στα παρασκήνια και με μισόλογα, και το οποίο θα έπρεπε κάποτε ν’ αρχίσει να τίθεται συστηματικά και δημόσια. Φυσικά και δεν έχουμε αυταπάτες περί της πιθανής απήχησης της κριτικής μας, ωστόσο ίσως και να υπάρχουν κάποιες νέες γενιές που να αναζητούν κάτι διαφορετικό. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι και το μόνο που μπορεί να μας κινητοποιεί πλέον…

    Συντροφικά και καλά μας κουράγια!

  5. Ο/Η enas anagnostis λέει:

    «Έτσι, αντί ο Χώρος να έχει καταφέρει να επηρεάσει προς μια περισσότερο πολιτική κατεύθυνση το διάχυτο, στη νεοελληνική κοινωνία, καθημερινό «αντικρατισμό», δείχνει να έχει ο ίδιος αφομοιώσει τα πιο λούμπεν χαρακτηριστικά του τελευταίου.»

    Δεν ειμαι σιγουρος οτι η ελληνικη κοινωνια ειναι τοσο αντικρατικη/αντικρατικιστικη οσο υπονοει το παραπανω αποσπασμα. Μπορει οι Ελληνες να μη νιώθουν το κρατος δικο τους ή να μη ενδιαφερονται να το εξορθολογισουν/μεταρρυθμισουν, οπως υποτιθεται οτι συμβαινει ή εχει συμβει στο παρελθόν στις δυτικες ευρωπαικες χωρες, αλλα αυτο δε σημαινει οτι ειναι εναντιον του. Μπορει να το βλεπουν ως μια διακριτη απο τους ιδιους οντοτητα, αλλα δεν εχουν κανενα προβλημα να συνεργαστουν ή να διαπλεκουν μαζι του για να εξυπηρετησουν τα συμφεροντα τους, οπως μια μεταθεση, μια μεταγραφη, ενα διορισμο, …

    Ταυτόχρονα υπάρχουν διαφόρων ειδών αντικρατισμοί. Πχ ο (νεο)φιλελεύθερος αντικρατικισμος μπορει να αποθεωνει την ιδιωτικη πρωτοβουλια, να διατεινεται οτι το κρατος φταιει για ολα τα δεινα της κοινωνιας, αλλα στην πραγματικοτητα αναγνωριζει ενα πολυ σημαντικο ρολο στο κρατος. Επισης, υπαρχει μια διακριση αναμεσα σε αυτα που λεει καποιος και αυτα που πραττει. Πχ υπαρχουν δημοσιογραφοι οι οποιοι μπορει να εχουν θητευσει σε κρατικους και δημοτικους σταθμους, αλλα δε χανουν ευκαιρια να επιτεθουν στο κρατος. Υπαρχουν κρατικοδιαιτοι επιχειρηματιες οι οποιοι υποστηριζουν σθεναρα οτι το κρατος αποτελει οικονομικη πληγη και τροχοπεδη για την αναπτυξη. Τελος, εχει υπαρξει μεχρι και αντιεξουσιαστης πρωθυπουργος στην εξουσια (Γιωργακης). Ολοι αυτοι οι αντικρατισμοι/αντικρατικισμοι δεν εχουν καμια σχεση με τον αντικρατισμο των αναρχικων ο οποιος πρεπει κατα αναγκη να περιλαμβανει την αντιιεραρχια, την αυτοδιευθυνση, τη μη αναθεση-παραίτηση-ιδιωτευση, …

    Σε ενα αλλο σημειο γραφετε
    «Η Μεταπολιτευση αποτελεσε μια μοναδικη και πρωτογνωρη περιοδο πολιτικης σταθεροτητας και φιλελευθεροποιησης, απο τη μια πλευρα, αλλα και ανοδου του βιοτικου επιπεδου για το μεγαλυτερο μερος της κοινωνιας, απο την αλλη, συνοδευομενη απο μια σαφη κυριαρχια των αριστερων ιδεων σε ιδεολογικο επιπεδο. Και ειναι μεσα σε αυτα τα ιδιαιτερα ευνοικα κι επιτρεπτικα πλαισια που γεννιεται ο αναρχικος χωρος στην Ελλαδα.»

    Οι αριστερες ιδεες που κυριαρχουν στη Μεταπολιτευση, τοσο οι μαρξιστικες-λενινιστικες οσο και οι σοσιαλδημοκρατικες, ειναι εξοχως κρατικιστικες. Επισης πρεπει να λαβουμε υποψη και το διαχρονικο εθνικισμο, αριστερο και δεξιο, της ελληνικης κοινωνιας.

    Μια αλλη παρατηρηση ειναι οτι η γεννηση του αναρχικου χωρου ισως δεν εγινε σε ενα τοσο ευνοικο και επιτρεπτικο περιβαλλον. Μπορουμε να μιλησουμε για τα πρωτα χρονια μετα τη χουντα και πριν τη δεκαετια του ’80, για τις συγκρουσεις με την Αστυνομια αλλα και ακροδεξιες ομαδες, για τον εθνικισμο και τη κλειστοτητα της ελληνικης κοινωνιας, αλλα ακομα και για τη σταση της Αριστερας απεναντι σε αυτο το νεο πολιτιστικο-πολιτικο Χωρο. Οπως υποστηριζουν καποιοι αναρχικοι, το εδαφος που κερδισε ο Χωρος εκεινη την περιοδο το κερδισε με τσαμπουκα. Ισως αυτος να ειναι ενας ακομα παραγοντας που εξηγει τη σχεση που εχει ενα κομματι του Χωρου με τη βια.
    Ενα σχετικο τραγουδι : https://www.youtube.com/watch?v=Yfw3wAB5ESs

    Παρα τα παραπανω, δε διαφωνω με το οτι ο χωρος θα μπορουσε να επιδιωξει περισσοτερη ανοιχτοτητα, δημοκρατικοτητα, και δημιουργια δεσμων με κομματια της κοινωνιας.

    Εξαλλου, νομιζω οτι κανετε ενα λαθος παρομοιο με αυτο που κανουν καποιοι αναρχικοι (κυριως οι λεγομενοι μηδενιστες) οταν θεωρουν οτι η κοινωνια ειναι κατι «σαπιο», αλλα οι ιδιοι «ηθικοι», «επαναστατες», … Πιστευετε οτι θα μπορουσε να δημιουργηθει πολιτικος χωρος (οποιασδηποτε κατευθυνσης) στη νεοελληνικη κοινωνια που να μην «κουβαλαει» καποια απο τα κουσουρια της? Μπορει ενας κοινωνικος (οχι μονο πολιτικος) χωρος να ειναι ριζικα διαφορετικος απο την κοινωνια μεσα απο την οποια αναδεικνυεται?

    Τελος θα ηθελα να ρωτησω αν εχετε υποψη σας μαζικους πολιτικους χωρους-κινηματα, οχι κατα αναγκη αναρχικα, που να ειναι δημοκρατικα-κοινωνικα-ανοιχτα και ταυτοχρονα να εχουν μεγαλη απευθυνση και σημαντικους δεσμους με την κοινωνια σε καποια δυτικη ή ημιδυτικη χωρα?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s